Stel je mij eens voor in een rode korte broek, met een rode sweater met een capuchon.
Ik sta in de dorpstraat gemaakt van kleine klinkertjes, vlak voor een cafeetje. Het is gezellig en er staan allemaal mensen, er is een braderie en staat een gezellige band van ‘oudere’ mannen op een boerenkar te spelen.
Ze hebben een trombone, een trompet, een drumstel en een toetsenist en ze spelen “Oh when the Saints go marching in”. En ik, ik sta te dansen.
Mama en Evelyn staan ook te dansen en iedereen kijkt blij.
Papa heeft per ongeluk een deel van de foto’s grondig gedelete, waardoor je nu genoodzaakt bent de foto’s in te beelden.
Dat is op zich niet erg, want dat is goed voor je fantasie. Dan moet je het aan de binnenkant van je ogen bekijken en heb je veel voorstellingsvermogen voor nodig.
Dat hadden Siebe en Zelda ook. Die zijn samen met papa naar het bos gegaan, zoals elk jaar, waar echte kabouters leven en het zag er slecht uit….
Het was duidelijk dat er grote en langdurige gevechten hadden plaats gevonden en het was absoluut niet duidelijk wie er gewonnen had. De kabouters of de trollen.
De trollen hadden in ieder geval goed huisgehouden want overal lagen trollendrollen, trollenkots en trollenslijm (dat kon je zien aan de verdorven grond en natuurlijk ruiken) en er waren verdedigingswallen gemaakt, compleet met kogels (in de vorm van harde denneappels!).
Zelda had een kabouterholeningang gevonden die zo diep was dat ze met haar arm de bodem niet kon raken. En dat met het idee dat er misschien wel een vos in kon zitten ook, of een plas met trollenslijm….. Gelukkig was dat niet zo.
Zelfs de heilige boom (en heilig dat is hij, want er was er maar één zo’n boom in het hele bos, met speciale witte bladeren én… duidelijke tandafdrukken in de schors van de stam), stond er eenzaam en verlaten bij. Wel groen, maar verdrietig. Dat voelde je…
Ik denk dat de kabouters het natuurlijk wel overleeft hebben en zich of goed verstopt hebben of een veel mooier bos hebben gevonden!
En dan nu het goeie nieuws!
Papa heeft de foto’s terug gevonden! Of beter gezegd: Ge-Un-Delete. Hij had al grote bombastische programma’s opgestart om de harde schijf te scannen, maar uiteindelijk bleek dat ze gewoon nog in de vuilnisbak stonden. En die was nog niet geleegd.
Kijk maar even naar de foto’s 😉
(de filmpjes komen later)
Zelda heeft een heldendaad van ondernemerschap verricht.
Ze heeft schelpenkettingen verkocht op de braderie. Niet 1 of 2, maar echt een heleboel, voor meer dan 10 Euro!
Eerst heeft ze de schelpen gevonden, toen heeft ze er allemaal gaatjes in gemaakt en een touwtje door geregen en beschilderd met spannende alziende geluksogen.
Toen dat klaar was, heeft ze een papiertje gemaakt met ‘Geluksschelpen te koop’ en is ze op het roze kleed gaan zitten. Knap hè!
De braderie was leuk en we kwamen Iris en Andy tegen. Ik heb even lekker met Andy geknuffeld. Dat was al weer een jaar geleden.
Ik heb met beide geknuffeld en voor mij was het de eerste keer. Ze vonden het zo leuk dat mama zonder mij verder mocht. Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen en dat was goed.
Irene, Noa en Quyn waren ook nog bij ons. Gezellig toch altijd weer.
Nadat ik uiteindelijk weg mocht bij Iris en Andy 😉 ging ik ook naar de muziek. Ik hou ook erg van muziek en dan schud ik wat in de wieg, want ik kan nog niet staan. Daar ben ik mee bezig, maar van de muziek genieten doe ik en die meneren van de muziek vonden alles zo gaaf en grappig dat ze een ode hebben gezongen voor mama en Evelyn.
Daar zat geen gratis biertje of wijntje aan vast, alleen de eeuwige roem, maar dat is minstens zo belangrijk en vooral eeuwigdurend.
Wel jammer dat het geen super weer was, maar we hebben de was wel buiten gehangen. Die heeft niet alleen zon nodig, ook de wind helpt mee om de damp uit de kleren te jagen. Ik heb Beppe goed geholpen.
Aan het einde van de dag, kwam het begin van mijn moeheid. Dat is ook logisch. Van al dat gedans en gezing verbruik je veel energie. Een bed is dan een welkom laadstation en ik kan niet anders zeggen:
It wie wer in moaie dei.
Dzjez & Jay 