Ik ben me gisteravond een hoedje geschrokken en als ik zeg een hoedje dan bedoel ik eigenlijk een HOED!

Mama kwam ons halen op de creche en ik zei “Papa toe? en mama zei “Nee, papa is weg, papa is aan het werk”. Dat is gek, want hij was er gisteren ook al niet, maar dat is niet erg. Hij komt morgen terug.

Ik praat me suf en meer en meer, want ik ken ook meer en meer woorden en m’n lippen begrijpen telkens beter hoe je een woord uit moet spreken. Dat helpt, want dan begrijpen andere mensen ook wat ik bedoel en zijn er minder misverstanden (niet dat mijn verstand mis is, maar de verbinding tussen denken en zeggen is gewoon in ontwikkeling).

Ongeduldig word ik ook. Als het niet snel genoeg gaat dan doe ik het zelf wel. Gevolg is soms dat er kindjes in de weg staan en die moeten het dan ontgelden… sorry daarvoor.

Trouwens we hebben ook nog gezwommen afgelopen woensdag! Toen mama dat zei ben ik dansend om de tafel gegaan en heb mijn eigen zwemlied gecomponeerd en gezongen. Mooi lied al weg ik het zelf en ben doorgezongen in de auto. Het was zo leuk met mama, Olpa, Olma en Jay dat ik geen zin had om weg te gaan! Dat is zo met leuke dingen.

In ieder geval, we zijn onderweg naar huis en zodat we thuis zijn wil ik er uit. Mama zet me in het halletje en ineens!

Een zwarte schichterige substantiële schiet langs me, ik draai me om en kijk op de trap en in het donker staren twee gpudgloeiende kolen me aan…. Het is maar goed dat het plafond hoog is (of ik klein) maar ik spring de lucht in en raak het net niet en begin te brullen! Mama heeft niet door wat het is en denkt dat ik terug in de auto wil, maar vind dat ook Jay binnen moet, maar ik denk daar echt anders over!

Mama brengt Jay naar binnen, ik BRUL en vocht loopt uit neus, mond en ogen, dramatisch gezicht.

Mama wil me knuffelen en geruststellen en ik BRUL.

Mama denkt “Wat is er toch in de gang? en gaat kijken en wat denk je? Ik hoor een GIL en BRUL zelf door.

Wat bleek, er was een poes naar binnen geslopen en die zat rustig op de trap te kijken naar alle spannende dingen die beneden onderaan de trap gebeurden. Met enige moeite heeft mama hem naar buiten gekregen en was de poes weer weg.

Dat was mijn zin van de avond: Poes Weg? Poes Weg? Poes Weg? En mama zei, ja hij is weg en ik was gerustgesteld. Niet dat ik gegeten heb. Twee happen: 1 met appelmoes: Lekker, de tweede met appelmoes en een verstopte aardappel, klaar!

Ik eet alles op wat ze me voorzetten. Je weet nooit wanneer het de laatste keer is en ik in een diepe slaap val. Lekker lekker en groeien groeien zeg ik.

Niet dat ik al wit hoor, dat is nog niet nodig vind ik. Liggend is er al zo veel te beleven, dat hoofdstuk ga ik eerst goed en grondig lezen en daarna komt zitten. En kruipen en lopen…. Nog genoeg te doen.

Ik begin yoghurt zo langzamerhand ook lekker te vinden en LEUK! Ik vind veel leuk en dat begint al met het zien van een gezicht of het horen van een geluidje. Spontaan breekt m’n gezicht open in een GROTE lach.

Blij Baby, zo ben ik geboren en zo ben ik nog steeds.

Morgen is papa weer thuis. Daar heb ik zin in! en uit betrouwbare bron heb ik gehoort dat Siebe en Zelda ook komen…. GEZELLIG!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Soms zijn er dagen waarop je niet weet waar je over gaat schrijven, maar dan denk ik aan het gezegde “komt tijd, komt raad” en dan ineens weet ik dan weer wel waar ik over moet schrijven. Zo gaan die dingen.

Zo is is het bijvoorbeeld gek dat ik in het weekend niet uitslaap en steevast om 6.20 wakker word en als mama en papa vroeg op moeten ik als een roosje tot 20 over 7. Ik bedoel maar.

Ik was wel heerlijk vrolijk en dat zijn goeie ochtenden. Ik heb zelfs brood gegeten met smeer kaas. Ander kaas is legkaas, of tenenkaas, of paashaas, maar dat is wat anders.

Jay was ook vrolijk toen hij wakker werd en dat maakt mij weer vrolijker, dus alles is een gezellige vrolijke bende. Als mama gaat sta ik voor bij het raam, terwijl ze achter vertrok. Gelukkig was papa doortastend en hebben we samen achter gezwaaid.

Ik heb heel hard in gedachten gezwaaid, want lag in de box.Ik heb een wat onrustige nacht gehad. Wel wakker, maar niet gedronken, Uiteindelijk heeft mama me gewoon laten liggen!

En ik viel gewoon weer ins slaap.

Er zijn dingen waar ik ook aan moet wennen, denk ik. ’s Nachts niet drinken is iets wat ik m’n hele leven nog niet heb gedaan! Dat is het voordeel en het nadeel van jong zijn als ik. Dan kun je lekker dramatiseren.

Op de creche heb ik me weer goed vermaakt en m’n mond en maag ook. Ik heb driekwart boterham opgegeten, naast m’n flesjes melk en fruithapjes. ’s Avonds nog eens een vol bakje en yoghurt… En dan val ik in slaap in de box en daarna werd ik onblij wakker.

Het flesje melk was genoeg om me in een DIEPE slaap te doen gaan. Ben benieuwd of een all-nighter word.

Ik heb soep gegeten met brood en yoghurt, maar dat was niet genoeg. Eerst moesten we nog met Jay spelen. in de wasmand! Papa heeft het ook bij mij gedaan en het is goed voor de ontwikkeling. Lachuh, en Jay vindt dat ook leuk.

Hij is geslaagd.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Soms beloof je iets in de ene blog en dan krijgt die belofte plotseling een dubbele betekenis…

Maar eerst wat foto’s van het zwembad van mij, Jay, Mama en Olma, benomen door Olpa. Ik kan er lang en breed over praten of heel kort over zijn: Het was genieten geblazen. Vooral Jay, wiens geheugen nog niet zo goed is, was al lang vergeten dat hij ooit in het zwembad is geweest. Voor hem was het als het ware de eerste keer!

Iets anders was ‘NIET GOED’
Ik had namelijk met een stift mezelf, de trap en de muur gekleurd en dat mag dus NIET. Ik weet dat eigenlijk wel, maar dingen niet doen omdat je weet dat het niet mag is in mijn ogen dan weer niet leuk. Ik doe graag dingen die niet mogen. “Livving laaif on die edsj” heet dat….

Papa was de hele dag buiten aan het werk om het terras te leggen. Ik was met Jay binnen om te spelen. En gezellig te doen met mama. Ik mocht ook op de iPad ‘m’n-eigen-ding-doen’. Daar ben ik goed in hoor! Zo nu en dan kwam papa binnen en dan ben ik blij.

Ik ook. Als ik zijn gezicht zie moet ik ook heel hard lachen, want dan ben ik blij.

Gisteren had ik wel een beetje moeite met in slaap komen. Ik wilde geen melk en bleef lawaai maken. Uiteindelijk heeft papa me in slaap gewiegd en op listige wijze in bed gelegd. Al wiegend eigenlijk zodat ik het niet in de gaten had. Nou ja, als het werkt werkt het he!

De grap was dat ik letterlijk het klokje rond geslapen heb! OK, toen mama kwam was ik al wakker en was aan het spelen en lag rustig te wachten tot iemand me kwam halen. Zo ben ik.

Verder kan ik nog niet zitten of kruipen, maar kan ik kletsen als de beste! Van wie zou ik dat hebben?

Trouwens het zwembad verhaal had dus nog een staartje.
In z’n enthousiasme om een tuinhek te maken en een mooi terras, had papa bijna een zwembad gemaakt. Echt waar! Ik vond het een goed idee. De rest van de goegemeente niet ben ik bang.

In ieder geval, om een heel lang verhaal heel kort te maken, de straat stond vol met water en van blijdschap gingen de druppels uit de wolken ook nog mee doen en was het één grote waterpret!

De mannen die de leiding moesten repareren die papa met het inslaan van een paal had veroorzaakt, waren minder blij. Nou ja, eigenlijk viel het wel. Die ene man had telkens een grote lach op z’n gezicht, zeker toen hij koffie kreeg (de rest van de straat had geen water…).

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik wil toch even terugkomen op donderdag in de creche.
Dat was een dag waar ik niet veel heb gezegd.
Reden?

Manja was er eerst wel en toen niet en Jay zat in een andere zaal. Twee hele goeie redenen om zwijgzaam te zijn en dat valt op! Als ik stil ben is het net alsof er heel veel lawaai is. Oorverdovende stilte als het ware.

Het werkt zoals met een klok. Als’ie nieuw is hoor je hem tikken. Dat kan zelfs zo erg zijn dat het storend is of er niet van kunt slapen. Na verloop van tijd ben je zo gewend aan het geluid dat je het niet mer hoort. Totdat het tikken stopt en je hoort dat de klok niet meer tikt.

Donderdag was sowieso een rare dag, want toen we opstonden was papa er niet. Die was weg en zat in Zwitserland of zo. Gelukkig zijn we met z’n drieën tegelijk opgestaan en kon ik met Jay spelen.

Jay lacht om mijn grappen en dat is een goeie reden om grappig te zijn. Jay wordt telkens leuker en met leuker bedoel ik ‘interactieve’ en daarmee bedoel ik eigenlijk simpelweg dat hij meer reageert. Alles wordt leuker als het reageert, neem bijvoorbeeld een muur die terugpraat…

Leuk he!

Ik moet nog even zeggen dat we woensdag zijn gaan zwemmen (foto’s volgen). Met Olpa en Olma! Wij in de bakfiets met mama er naar toe en zij waren er al. Ik ben in m’n hele bloterik in het water gegaan samen met Olma en heb me rot geamuseerd.

Mama was met Dzjez en die was al weer vergeten hoe leuk hij het vond. Gelukkig duurde dat maar even, toen was hij er weer helemaal aan gewend en liet zich helemaal GAAN. Spetter, spatter, spater!

Vrijdag was papa er weer! Ineens, ik werd wakker, maak lawaai, deed m’n ogen open en daar stond papa! Dat is leuk! Daar wordt een baby heel vrolijk van.

Dzjez is samen met mama weer in slaap gevallen, dus papa geeft me een flesje wat ik dan weer gulzig opdrink! Ik ben Jay 2.0 en groei me suf en drink langzamerhand meer en meer flesje. Mama vindt dat soms een beetje verdrietig omdat ze nu een beetje afscheid moet nemen van borstvoeding en gezelligheid met mij, maar ik zeg:

“Lieve mama je mag me altijd knuffelen nu en als ik heel oud ben en altijd zullen we even denken aan vroeger om vandaag te kunnen vieren”

Zo gaan die dingen. Zonder herinnering is er geen heden, zonder heden is er geen morgen. Met andere woorden: Het verleden is vandaag de grote springplank voor morgen. Hoe HARD wil jij springen?

Hey Jay, dat zijn mijn teksten!

Ik zie dat ik je goed opgevoed heb en dat is belangrijk. Want wij moeten nog grote avonturen beleven. Als mens en als ridders. We wonden niet voor niets bij de vesting. Dat komt met grote verantwoordelijkheid.

Trouwens, Olpa en Olma waren er vandaag ook weer. Gezelligheid troef dus!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gisteren was de eerste dag dat papa ook vroeg moet werken en dat mama ons daarom naar de creche bracht met de auto. Papa heeft ons wel geholpen, maar daarna beperkte zijn rol zich tot zwaaien totdat we de hoek om waren.

Wij hadden geluk en zaten droog in de auto. Papa had pech, want die moest op de fiets naar de trein…. In een regenpak, onherkenbaar, maar droog. En daar gaat het om.

Wij hebben een goeie dag op de creche….

Nou ik wel, maar Dzjez is een heel klein beetje weerbarstig, recalcitrant, dwars, opstandig en gezellig en dat allemaal verpakt in één kind. Zeer dynamisch. Soms herken ik hem niet, maar meestal wel,

Ik hou me vooral bezig met gezellig zijn en lachen en spelen. Ik ben erg gefocust op het speelgoed in m’n hand en de kinderen om me heen en tussendoor eet ik me suf.

Ik groei me ook suf en papa denkt dat ik 2 meter 12 word of zo.

Deze ochtend was er duidelijk sprake van een nieuwe rythme. Mama vroeg op, ik vroeg drinken, Dzjez nog vroeger op, papa vroeg op, en spitsuur beneden. ik blijf dan zen en kijk rustig om me heen. Dzjez is nog steeds Dzjez en is weer grote aanhanger van het woord NEEJ.

Ja, mee eens. En ik probeer wel JAH te zeggen en het woord vormt zich ook wel in mijn hoofd, maar zodra ik het uit wil spreken gebeurt er een mirakel. Op weg naar m’n stembanden en lippen verandert het woord simpelweg, maar onomkeerbaar in NEEJ.

Tsja, wat doe je er aan? Part of growing up.

Mama vertrekt vandaag eerst met de auto ik zwaai in verwarring en papa brengt ons in zijn auto. Helemaal in de war, maar luid zingend komen we aan. We hebben een mooie dag gehad en mama kwam ons weer halen, Geen pijl op te trekken!

Na een uitgebreide maaaaaaltijd (vor mij is dat gewoon slikken hoor, want ik heb nog geen kiezen om te malen)m leest papa ons voor.

Persoonlijk ben ik meer geïnteresseerd in graaien en vastpakken, terwijl Dzjez het verhaal wil horen en nieuwe boekjes halen. Mooi duo, perfect synchroon.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Niet alleen waren Siebe en Zelda er, er kwam ook een vrachtwagen op bezoek. Met zand en tegels en ik stond voor het raam te kijken! Mooi, mooi!

Papa heeft z’n oude kloffie aangetrokken en is gaan klussen. Straks kunnen ze daar mooi zitten en spelen en niet de straat op…. Want er komt een hek omheen. Beter, denk ik.

Beppe kwam ook op bezoek want die had de kans om 4 kleinkinderen in één keer te zien en die kans laat je niet liggen. Siebe, Zelda, Dzjez en Jay, klinkt als een liedje!

Ik vind het niet erg kom de laatste in de rij te zijn. Ik maak het rijtje namelijk compleet. Dat is een eervolle positie. En zo veel gezelligheid!

Nee, het zijn drukke dagen en Zelda is heel erg bezig geweest om me te laten zitten… Dat is helaas niet gelukt. 7 seconden dat is ongeveer het maximum. Maar een begin is een begin, zonder dat kom je nergens.

Er kwam ook nog bezoek uit België! Jan en Bea en Ella en Mathilde en Marie. Jan en Bea zijn vrienden van papa van vroeger. Ze hadden mij en Dzjez nog nooit in het echt gezien, dus dat was veel knuffelen.

Het leuke is dat het ook vriendjes zijn van Siebe en Zelda. Erg leuk dus om ze dan hier te zien!

Voordat ze kwamen hebben we nog HARD gedanst. Ik kijk goed en kopieer dan de bewegingen. Dansen is fun en mama, papa en Zelda dansen lustig mee. Zelda kan goed dansen zeg! Daar ga ik nog veel van leren!

OK, ik hou het kort, want ik stop hier.
Het waren drukke indrukwekkende dagen.
Voor mij en voor Jay. Dan gebeurt er veel in ons hoofd.
Drukke dagen, drukke droomnachten.

It wie wer in moaie dei.

> Oh ja, ik ben GEK op appeltaart met slagroom!

Deze slideshow vereist JavaScript.