Wij zijn op vakantie geweest.
Naar Vlieland dus.
En dat was voor mij al de derde keer buitenbuiks en 1 keer binnenhuis. Vlieland is dus echt mijn ding. En ook van papa. Die kan echt het hele verhaal vertellen, van de eerste keer zonder mama tot de laatste keer met mij en Jay d’r bij. En al die keren was Zelda er sowieso bij en Siebe alle keer behalve 1.

We gingen op een loeigrote boot en ik ging er naar toe met Jay in de grote auto van mama en Siebe en Zelda in de kleine auto van papa. Op de afsluitdijk ging de brug open en kwamen Tessa en Papa bij ons dag zeggen en hebben we snel een broodje gegeten. En toen de brug weer dicht was, reden wij weer door. De auto lieten we achter op het parkeerterrein en wij zaten op het bovendek in zon en wind en met heel veel mensen.

Ik mocht gewoon rondkruipen. En ondanks het feit dat de spijlen van het hek hoog zijn en mijn hoofd er niet door past, zijn er toch bepaalde mensen die denken dat ik naar beneden kan storten in het water. Dat kan natuurlijk niet, tenzij ik bovennatuurlijke krachten heb en de stijlen uit elkaar kan buigen, om vervolgende mijn lijf er door heen te wurmen.

Maar dat kan ik niet en als ik het zou kunnen, waarom zou ik het doen? Precies.

Het was een best lange tocht en ik kan je zeggen dat ik blij was dat we er waren. Niet dat ik ging slapen of zo hoor. De aankomstdag is er een voor bikkelhard die niet opgeven! Vlieland roept dat ook over zich af hoor moet ik zeggen. Zelfs papa ziet er anders uit als hij op het eiland is. Meer… ruig, ja, meer als een de oer-Fries zoals je hem uit de boekjes kent. Haar alle kanten op, bruin en een baard.

Ik heb nog geen baard, maar ben wel bruin. Vooral mijn voetjes want ik draag nooit sokken.

Ik was ook blij dat we er waren. Niet vanwege de vaste grond onder de voeten, maar de ruimte voor avonturen. Achter het huisje is een grote tuin en achter de tuin is de zee en daar varen de bootjes! Ik ga dan ook vaak en graag bootjes kijken.

De vrijdag is voor ons. Ik bedoel, dan zijn er nog geen anderen, dus hebben we de tijd voor ons zelf. Eerst moeten we boodschappen doen in de Coop. We eten macaroni, behalve ik. Ik eet niet tot weinig, want ik zit in die fase van mijn leven. Die groene dingetjes en die oranje dingetjes vind ik niet leuk en zeker niet lekker!

Ik wel, ik smul daar van, want ik heb een missie. Groeien en groot worden. Ondertussen vergeet ik te praten en te lopen. Staan kan ik wel en ik ben de wereldrecordhouder 110 meter kruipen, maar lopen dus nog niet. Gelukkig ben ik wel grappig, heb humor en kan ongelooflijk goed knuffelen. Ook kwaliteiten die niet te versmaden zijn. Dus.

De tweede dag kwamen Beppe, Irene, Evelyn, Tessa, Noa, Quin, Lauren, Philine, Senn, Nynthe en dan nog Bente, Iris en Siebren. Heel veel vrienden dus en dat vertaalt zich in veel gezelligheid. Die waren op de camping dus dan ben je al dicht bij het strand.

Belangrijk nieuws om te vermelden is dat ik ZELF naar de WC ga. De truc is dat ik gewoon geen luier draag en dan moet ik wel, dus dan doe ik het ook. In het begin was het even wennen en raar, maar uiteindelijk vind ik het leuk om te doen! Zelf plassen. Later, als ik nog groterder ben, doe ik het ook niet meer als ik een luier om heb. en poepen. Komt goed (ook als ik niet afgeleid ben door Masha en de beer).

We hadden prachtig weer en zo nu en dan niet. Met mooi weer zijn we op het strand.

Het is bewezen dan ik een zandhaas ben. Ik hou van zand en niet van de zee, en Jay is een zeebaby, die kan als het moet 500 meter kruipen om bij de zee te komen om lekker in het water te spetter en zand te strooien. Ondertussen blijf ik op afstand en speel in het zand. Dat water is echt niks voor mij. Veel te nat en daarom krijg je me er echt niet met wat voor stok dan ook  naar toe.

Mama heeft dat sinds het laatste bezoek met vuurtorens. Nu ja, vooral de trappen naar boven van de vuurtorens. Eenmaal boven wil ze maar 1 ding en dat is terug naar beneden! Ondanks het mooie uitzicht en de interessante apparatuur. Dat komt van de veranderende hormonen na de zwangerschap zegt ze.  Interessante gedachte… maar wat weten die hormonen daar nu eigenlijk van. Die kunnen dat toch niet zien?

Gelukkig ben ik wel boven geweest met Siebe en Zelda en dat was gaaf! Zo hoog en zo’n mooi uitzicht. Wilde ik niet missen. Ik heb papa gezien en die was een kabouter. En Jay was zelfs een kaboutertje! Als je hoog staat, worden mensen klein.

Over kabouters gesproken, Siebe, Zelda, Papa en ik zijn nog naar  het kabouterbos geweest ook! Op zoek naar kabouters en trollen, over heuvels en door dalen, langs takken en langs bomend en ondanks het feit dat we heel veel gezien hebben, hebben we geen kabouters gevonden. Jammer, maar dat had geen impact op het grote mooie avontuur. En daar gaat het om!

We hebben op 8 juli Beppe’s verjaardag gevierd in ons huisje! Kon ik mooi lang-zal-ze-leven zingen en hoera, hoera roepen en dat deed iedereen. En iedereen was er! Zo gezellig met iedereen spelen en met elastiekjes bandjes maken. Ik kan ze nog niet zo goed maken, maar des te beter dragen en er over praten, want ik hou m’n mond geen moment dicht!

Ik tierlantijn daar dan weer gezellig tussendoor. Siebren (Sieb in het kort en dat lijkt weer veel op Siebe!) wil me graag op tillen. Dat vind ik OK tot een bepaalde hoogte en dan ben ik er klaar mee! Siebren doet het omdat hij me zo leuk vind en graag een soort grote broer wil zijn, en dat snap ik, maar uiteindelijk laat ik hem weten dat het genoeg is. Dus.

Ik vind hem lief hoor.

Wel leuk zo veel mensen. Gelukkig had ik nog even extra geslapen. Ik slaap veel. Eerst wordt ik wakker met Dzjez en dan ga ik opstaan en dan wordt ik vrij snel weer moe en dan ga ik weer slapen. Veel indrukken. Wat dan weer grappig is, is dat ik op het strand gewoon doorga! Soms even een dipje en dan wat waterspetters, eten, drinken en dan weer verder! Zo ben ik.

We zijn trouwens gaan fietsen toen het SLECHT weer was. Met slecht bedoel ik een HARDE zuidwester en dikke regen en wij onder de kap in de bakfiets en mama met een stoere blik aan het trappen en Siebe en Papa voor ons uit. Eén met de elementen. Wel 9 kilometer, suercool!

We zijn ook gaan fietsen toen het mooi weer was, helemaal naar de andere kant van Vlieland! Daar was ook een zee…. en grote duinen, dus daar konden we dan ook weer even ravotten. Terug door de duinen en mama kromgebogen over het stuur als ze weer eens een dikke duin op moest. Goed voor de billen!

Mama en Zelda hebben ook nog een echte zeehond gezien. Ze zaten op het bankje op de dijk en ineens was daar een klein kopje dat boven de golven uitstak. Ver in de verte, maar na een paar keer op en neer was het duidelijk. Het is een echte zeehond!

Je hoort het wel, het is een hele mooie vakantie en daarom hebben we het vertrek echt uitgesteld tot het allerlaatste moment! De late boot op vrijdag en daardoor konden wij eerst nog naar de verjaardag van Bente en gebak eten en naar het strand… Maar ik had een zonnesteek of zo want ik was heel warm en heel moe. Mijn stranddag bestond voornamelijk uit slapen en dat was goed…. zzzzzzzzzzzzz

Ikke niet!
Alleen maar op pad en onderweg en onder water (eefjes maar, maar ik ben niet bang voor water!). Het was een heerlijke dag. Op 1 of andere manier voel ik me gewoon heel erg op mijn gemak als ik op het strand ben en de zee en alle bekenden en gezelligheid. En ook vandaag slaap ik niet en ga ik door. Gelukkig ben ik ingesmeerd, maar ondanks dat ben ik echt bruin aan het worden. Ik bedoel maar.

Als we uiteindelijk vertrekken en de bagage halen en de fietsen wegbrengen en naar de boot gaan, val ik inslaap in de buggy….

Ik ben dan weer wakker en voel me behoorlijk ok. Niet superjofel, maar chill genoeg. Ik blijf dan ook lekker bij mama op schoot. Daar lig ik het best. Het was nog mooi weer en lekker zon en stevige wind, dus we konden weer buiten zitten. En toen, toen gingen we weer naar huis.

Ik vind dat we een mooie en fijne vakantie hebben gehad op Vlieland.
Ik zeg: Volgend jaar weer!

Ik zeg: Ik ook!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Er gebeurt zo veel de laatste tijd, dat mijn hoofd er niet altijd naar staat om blogs te schrijven en dit staat in tegenstelling tot het aantal blogverhalen dat ik meemaak. Want dat zijn er nogal wat.

in het kort zijn we bij opa en oma geweest in Katwijk aan Zee en daar was José! Dat is mijn nichtje en die had ik al lang niet gezien. Wel zien is dan extra leuk en zo hebben we veel plezier gehad. In de zee (zij er in en Jay ook en ik op grote afstand op het strand want ik ben niet zo van het water…) en later ook in de speeltuin.

En de dag er na waren we in Aerdenhout en daar waren mijn andere nichtjes Noa en Quin uit Bali! Ook al zo gezellig.

En ik zag ze ook weer en nu begrijp ik dat het mensen zijn en kan ik ook kruipen en schattig zijn. Ik heb een supelcool jasje gekregen van Irene. Knalrood. Staat goed.

En Siebe en Zelda waren er ook in eens. Papa was ze gaan halen in België en wij zijn met mama in de auto er naar toe gegaan en dan hen ineens daar zien is een grote verrassing! Supergezellig.

Nou kijk maar naar de foto’s!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Of het verhaal van de progressie.

Het is zo ver.
Het is ingezet.
De reis naar echt lopen.
Op de crèche hebben ze een looprek voor dreumesen en ik word daar extreem blij van! Dit is progressie, ik weet zeker dat ik binnen afzienbare tijd echt kan lopen en dan is er geen houwen meer aan. Dan ben ik echt weg en ga met Dzjez tikkertjes spelen en winnen.

Ik heb er nu al zin in! Tikkertje, rennertje, lopertje, hé-ga-jij-eens-eenflesje-melk-halertje en van die dingen. dat kan alleen maar heel erg mooi worden.

Jay is echt mijn vriend. Vanochtend toen we naar de crèche gingen heb ik mijn arm om hem heen geslagen. Dan weet ik wel dat papa achterop een snik in zijn keel krijgt, maar zo voel ik dat gewoon. Mijn broertje Jay. Alles wordt telkens leuker, dat denk ik! Op de crèche begonnen we direct samen te spelen met de trein. Dat is mijn ritueel.

En ik speel eerst nog even mee en dan ga ik weer verder oefenenen met lopen en zo.

We zijn trouwens zondag ook nog even naar het Naarderbos gegaan (ik weet ik heb het er over gehad), maar we hebben nog een paar foto’s. Foto’s van verstopt-onder-de-deken gedaan. HARD lachen is dat. Sowieso is de glijbaan gaaf, daar kan ik vaak op en neer gaan en daarna heen en weer rennen met papa. Heerlijk is het zoiets zo dicht bij te hebben. Gaan we nog vaak naar toe, denk ik.

Jaja, it wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Omdat er de laatste tijd zo veel gebeurt is en zo weinig geschreven, hebben we (ik en Jay) besloten om in ieder geval de foto’s te laten zien.

Ik wil er wel even aan toevoegen dat ik inmiddels al heel goed kan staan (en net doe alsof ik al jaren weet hoe dat moet, want ik doe allemaal dingen terwijl ik nonchalant bij de tafel sta) en voorzichtig zelf, echte stapjes zet. Het begin is er.

Voor papa en mama wordt dat echt een feest, want nu kun je me op anderhalve vierkante meter laten in het Naardse bos en ik ga niet verder dan dat is anders dan Dzjez. Toen hij anderhalf jaar was, liep hij de hele wereld af en keek niet op of om, alleen maar wat er achter de volgende boom, hoek of muur zit.

Maar ik ga je wel helpen hoor, als je gaat lopen en ik zorg er ook voor dat je niet verdwaalt. Ik ken de weg namelijk. Altijd en overal, want zo ben ik.

Ik lees ook de krant tegenwoordig, want papa en mama doen dat ook.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nee niet wij!
Papa, wij staan er beeldig op en deze foto heeft een verhaal (los van het feit dat de post pas een week later online staat).

De bloezen die we dragen zijn onderdeel van dat verhaal, want de eerste keer dat papa en mama (en toen waren het nog gewoon Gerard en Jasja) elkaar opnieuw tegenkwamen, had mama die bloes aan. Maar,… papa zei dat hij een zelfde bloes een dag er voor had aangehad toen hij een meeting had. Mama geloofde dat niet echt natuurlijk, want het was de eerste date en dan doen mensen wel vaker een beetje raar, maar de volgende dag heeft papa een foto gestuurd, met inderdaad dezelfde bloes op een hangertje. Snoezig hè!

En nu staan wij dus in precies diezelfde zelfde bloezen op de foto die mama voor vaderdag heeft laten maken. Ik bedoel maar, hou uniek kan het zijn. 2 mensen die elkaar tegenkomen op een bepaald moment in die enorme oceaan van tijd en mensen en dan gewoon exact dezelfde, niet echt in-massa–geproduceerde-bloes aan hebben.

Eigenlijk symboliseren die bloezen dus gewoon dat wij hele unieke en bijzondere kinderen zijn. Dus.

Van ons heeft hij ook nog een glazen potje met onze foto op de deksel gekregen vol met nootjes! Op de pot staat “I am nuts about you!” cool hè. En papa houdt ook heel erg van pindanootjes (of apenootjes zoals de bepe van papa ze altijd noemde. Wat ze daar nou mee bedoelde….)

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een dromedaris is ook een kameel, alleen heeft hij 1 bult en staat altijd te dromen.
Dat is het verschil.

Een kameel is geen dromer, die is daar veel te rationeel voor (logisch, want die is de hele dag bezig met 2 bulten in plaats van 1 en dat is een hele opgave, zeker die kamelen die wij hebben gezien in Naarden. Dan hebben 2 bulten niet zo veel zin, want om de 3 dagen kun je met je bek in de lucht staan om de regen op te vangen en dan heb je nooit dorst….)

Een Dromedaris dus wel. Die kan de hele dag voor zich uit staren en denken over palmbomen en pootjebaden en zo van die dingen. En als hij of zij kon, zou die verhalen schrijven, maar al snel komt een gemiddelde dromedaris er achter dat zijn poten niet geschikt zijn om mee te schrijven, dus droomt de dromedaris dat hij wel zou kunnen schrijven en zo voort….

Lief hè, die kleine kameel!

Wij waren aan het fietsen naar Muiderberg. Ik achterop bij papa en Jay bij mama.

Ja, en ik ben dan veel aan het windhappen en daar zit soms een vliegje tussen. Dat is niet erg, want die zitten vol proteïnen en daar wordt je sterk van.

We zijn langs het strandje in Muiderberg gefietst en dat ziet er goed uit en is niet ver. Kan dus best zijn dat we daar eens naar toe gaan als het warm weer is, zoals vandaag.

Ik heb dus weer veel gekropen en dat is iets wat ik al goed kan. En snel ook. In een mum van tijd ben ik ergens anders en ziet niemand me meer.

Staan is nog wat lastiger, maar als ik de benen van papa in de buurt heb kan ik het al heel goed! Uiteindelijk gaat het me lukken en dan ben ik echt weg voor je het weet!

 

Ik was in de speeltuin met papa. Er was een voetbalwedstrijd aan de gang en ik ben daarna op de evenwichtsbalk gegaan. Papa heeft het gefilmd, maar net niet die keer dat ik de hele balk heb gedaan! Dus zie je nu niet het stuk dat ik nonchalant maar vastberaden WEL heb gedaan.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dus, eigenlijk hoef je er niet zo veel voor te doen. De meeste dingen gaan vanzelf, maar een sticker op je hand helpt goed mee. Vooral als je die ’s nachts op mag houden.

We hebben ook een nieuw ritueel, namelijk dat ik eerst eet (en ik doe dan heel lang over een hap, die blijft dan heel lang in mijn mond, voordat ik het dan uiteindelijk doorslik, want eigenlijk heb ik er geen zin in, maar als ik niet eet mag ik geen iPad eten en dat is pure chantage!), daarna speel ik met Jay, dan gaan we beneden voorlezen en een flesje drinken, dan gaan we naar boven tandenpoetsen en dan naar bed. Zonder flesje dus. Ik kan dat hoor, want ik ben groot.

Ik word ook vanzelf groter en dat uit ik door hard te piepen als iets niet lukt.

Maw ik weet in mijn hoofd wat ik wil, maar mijn lichaam is nog niet in staat dat te doen en dat is frustrerend! Wat ook frustrerend is, is het als ik dan een draad kan pakken die boven mijn hoofd zit en ik vervolgens de stekkerverdeeldoos op mijn hoofd krijg! Auw! Dat doet pijn.
Mijn hoofd en mijn ego.

Ik praat nog niet, maar denk des te harder na over dingen. Dan heb ik mijn speciale denkonderlip.

En ik speel ook graag met Dzjez. En Dzjez speelt dan weer graag met de dingen waar ik mee aan het spelen ben. Het is altijd dat waar ik mee bezig ben, waar hij al de hele tijd naar op zoek is. Dus.

Ik ben weer beter ook en slaap de hele nacht door, alhoewel ik wat meer moeite heb met in slaap vallen. Na het flesje denk ik dat er nog van alles te beleven is en dat doe je niet in bed!

Uiteindelijk val ik dan wel in slaap, en droom ik mooie dromen, maar toch.

In ieder geval, samen groeien we stevig door en worden we groter en groter en wijzer en wijzer. Het is nog maar een kwestie van tijd en Jay zit achter op mijn fiets en trekken we de wijde wereld in!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik heb ze niet gezien, maar het was op de Keverdijk, dus ze zullen wel ergens zijn geweest.

Wij waren er in ieder geval wel. We zijn trouwens eerst naar de andere markt geweest, de markt in de Vesting. Daar hebben we bloemen en fruit en en groenten en vis gekocht. Het is daar een gezellige drukte en aan de hand van papa is er genoeg te zwaaien.

(geposeerder foto, met mooie glimlach)

‘Ze’ waren de buggy vergeten en dan mag ik op de arm. Hoog in de lucht heb je een beter uitzicht dan in de buggy. Dan zie je vooral de buiken van de onderkant, maar nu kijk ik de mensen recht in de ogen!

Toen we thuiskwamen zijn we direct doorgegaan naar die andere Keverdijkjaarmarkt. En dat was een drukte van belang en muziek en zon die mijn ogen scheen.

Ineens was daar een vrouw met grijs haar en dat was Christel. En toen ineens ook Opa en Oma! Nou ja, je komt ook vanallus tegen op zo’n jaarmarkt!

Er waren trouwens heel veel dingen te zien zeg! We hebben nog mooie kleertjes gekocht, dat is het voordeel van zo’n markt. Iedereen doet zijn spullen weg en een ander kan ze dan nemen. Goed gezien van die mensen.

Maar ik heb nog steeds geen kever gezien! Wel heel veel andere dingen! Maar uiteindelijk was Jay moe en gingen we naar huis.

Ik was wakker, dus ga niet naar bed. En dat moet je ook niet proberen, want ik heb net de BRUL 3.0 geïnstalleerd en die maakt gegarandeerd HEEL VEEL HERRIE! Maar het was mooi weer en papa was bezig met het hek, dus was er genoeg te doen.

’s Middags zijn mama, Jay en ik op een geheime missie gegaan waar papa niets van mag weten. Ik kan er dan ook niks over zeggen.

Toen we thuiskwamen zijn we weer naar de Keverdijkjaarmarkt gegaan en weer hebben we geen kevers gezien. We stond er voor onze deur een kraam die alles gratis weggaf. Nou, dat is leuk! Ik mocht een hele mooie trekker uitzoeken en daar heb ik dan ook HARD mee gespeeld.

Ik mocht bij de muziektent op de grond en heb mijn uiterste best gedaan om mijn nieuwe polo heel erg vies te krijgen en mocht je het je afvragen: Het is gelukt!

Er is echt van alles interessants op de grond te vinden zeg! Kruimels, takjes, sigarettenpeukjes! Maar papa schoont mijn pad, dus voor ik iets te pakken heb is het weg!

Heb ook nog even gezellig met Dzjez gedold. Als je eenmal ligt, bedenk je allemaal leuke spelletjes!

Ik speel met mijn trekker en dans op de muziek (afwisselend, want anders val je om). Later vond ik nog een balon en daar heb ik HARD mee gespeeld en als ik een pet had gehad, had ik er zeker geld mee kunnen verdienen!

Dat doet me er aan denken: We hebben ook nog een tamboerijn gratis gekocht. Daar kan ik ook nog veel muziek mee maken! Leuk.

Nog 1 ding:
Ik heb nieuwe laarsjes. Mama heeft ze aangedaan en ik wilde ze niet meer uit. Als het aan mij lag had ik ze zelf aangehouden in bed! Je weet maar nooit… maar mama was het daar niet mee eens…..

Ik kruip telkens meer (en sneller) en heb ontdekt dat dat uiteindelijk toch beter gaat dan de Jay-wave. Wat ik nog steends niet snap is wat die tenen daar onder aan, aan de voorkant van mijn voeten doe en wat ik daar mee kan, want als ik sta met mama of papa, dan sta ik.

Dat is het, geen idee wat ik verder moet.
Misschien komt dat nog.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is al weer lang geleden en dat is aan de ene kant goed en aan de andere kant niet.

En wat is tijd. Bijvoorbeeld over de het bestaan van de aarde, dat is ongeveer 4.560.000.000 jaar of  1.664.400.000.000 dagen.  Wat zijn dan 7 dagen. Of 14. Niets. En ik had waterpokken.

Nou kan dat heel erg zijn en je kunt er heel ziek van zijn, maar bij mij viel dat mee. De aanloop was een paar rusteloze nachten waar vooral papa en mama last ven hebben gehad en ineens was daar een pok. En pok! daar was er nog 1. En voor ik het wist zat ik er onder en dat was het.

Ik zag er gewoon uit als een wandelende krentenbol en meer niet. Niet echt jeuk, niet echt pijn of wat anders, gewoon wat last van mijn gewoonlijke MIJN-, IKKE-, en NEEEEEEH- periode. Ik weet niet of die heftige was dan anders, dat zou kunnen.

Voordeel van ouder worden is dat je het langer vol kunt houden en ik zie aan papa en mama dat ze het niet leuk vinden, dus ga ik nog even door. Ook als ze het wel leuk vinden trouwens….

Ja en het is niet dat ik je op dat soort momenten de alleraardigste broer van de hele wereld vind. Mijn oren doen soms pijn van dat gebrul! Gelukkig remt het me niet in mijn ontwikkeling en ga ik het zelf waarschijnlijk nooit hebben. Dat gebrul.

Het grootste deel van de tijd is wel mijn allerliefste middelbroer (en dat is niet omdat hij dat dan per definities is hoor!). Hij aait me graag, en speelt met me en geeft me speelgoed dat niet ‘MAAAIJN!’ heet en geeft me soms melk. Samen kijken we dan ook Teletubbies en Hopla en zo.

Ik kan trouwens ook kruipen! Alhoewel het me meer overkomt dan dat ik mijn motoriek bewust stuur. Ik doe nog steeds graag de Jay-wave, ondanks de minder hoge topsnelheid en een gegarandeerd vieze romper of shirt. De grond wordt er lekker schoon van.

Echt staan kan ik nog niet, maar ik blijf oefenen.

Siebe is ook nog geweest in de afgelopen periode die veel korter is dan het bestaan van de aarde, en dat was fijn. Gisteren zag ik hem ook nog even op FaceTime en dan word ik helemaal hieperdepieper! Siebuh! Denk ik dan heel hard.

En Zelda. Dat is ook zo’n heerlijke knuffelkont! EN zorgzaam. Ze doet me in bad, droogt me af, brengt en haalt me op en van bed, doet mijn luier. Zo maar, hip! En ik vond dat behoorlijk gezellig!

Ik ben trouwens ook een paar keer naar de kinderboerderij geweest en ondanks het feit dat ik (nog) niet bang voor kippen ben, vind ik ze niet heel leuk als ze dicht bij komen.

Nou moet ik zeggen dat het ook wel hele grote kippen zijn! Wel een meter of zo. En ik sta niet rechtop, dus dan moet ik omhoog kijken om hun ogen te zien. Dan wordt zo’n kip wel heel groot, snap je?

Ik kan al fietsen op de bakfiets (alhoewel die niet van zijn plaats komt). En bellen: Ding Dong!

Jay zit dan in de bakfiets en aan de binnenkant van onze ogen reizen we de hele wereld rond. Aan Jay kun je goed zien dat we in de binnenkant net over een dijk langs de zee rijden en de wind strak in onze gezichten staan. In de zee zien we grote walvissen en dolfijnen die uit het water springen om ons te begroeten.

Voor ons op het fietspad valt een groot stuk scheepswrak en ik weet met een behendige stuurbeweging de brokstukken te ontwijken, terwijl ik met mijn linkerhand zwaai naar een aardige mevrouw onder aan de dijk. Van die dingen dus.

Ik ben trouwens ook de beste kunstknijperknijper in de hele wereld (en volgens mij is daar ook maar 1 van). Zo maak ik de mooiste composities, die daar boven op, als je de juiste code kent, ook nog eens iets betekenen……

Douwe is ook komen spelen op een vrijdag. Dat was heel normaal, maar dan anders, want hij was bij ons. We hebben ongelooflijk veel plezier gehad! Dat kunnen wij goed.

Enfin, het was een boeiende en interessante periode en ik ga proberen er weer regelmatiger over te praten.
Dus.

En ik ook!
Dus.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.