Ik mocht niet meer op de iPad, dus moest ik tegen mijn zin in improviseren, en dat is best moeilijk!

Gelukkig ben ik er dan om hem te helpen met improviseren (of in de weg zitten, wat voor mij dan weer een vorm van improviseren is ;-). Daar ben ik als ik er wat langer over nadenk best wel goed in! En ik vind dat leuk, eigenlijk, om zo nu en dan een heel klein beetje te plagen…), maar in dit geval heb ik hem echt geholpen.

Ja, in dit geval wel en hebben we samen gekleurd. Ik in een kleurboek en Jay met name zichzelf. Zijn lippen en zijn handen op zijn T-shirt. Gelukkig is het u i t w i s b a a r zegt mama.

Nadat we gekleurd hadden, ging ik lezen, toen prikken (wat op zich een behoorlijke oog-hand-coordinatie vereist, maar waar ik beter en beter in wordt) en langzamerhand ziet de kamer er uit alsof er een speelgoedbom is ontploft.

Ik ben gaan puzzelen, want sinds de recente krinloopwinkelaankopen van mama heb ik er meer dan genoeg. Bovendien kan ik het bijna met met mijn ogen dicht. Ook de puzzels zonder plaatjes er onder. Ik kan dat.

Maar dan moeten we opruimen, want we gaan naar Bussum voor mama haar ogen… En het is gek, rommel maken is leuk, maar het omgekeerde niet. Misschien moet ik eens nadenken over een spel dat opruimen leuk maakt. Ik heb de naam al: Nekam Lemmor! (klinkt bijna Indonesisch).

In Bussum gingen we naar een winkel vol met brillen, waar mama als een soort spacevrouw werd verkleed, met een hele bijzonder masker…. Uiteindelijk ging ze niet het heelal verkennen (en eigenlijk ben ik daar wel blij mee), maar was het bedoeld om haar te leren lezen…. Want ze moest telkens zeggen of ze het kon lezen. Knap hoor.

Uiteindelijk was ze klaar en kreeg ze een diploma met cijfertjes en als beloning mocht ze een bril uitzoeken. Zo gaan die dingen (denk ik) als ik straks ook naar school ga.

Ik doe vooral de dingen die papa niet wil dat ik doe. Brillen pakken, de straat oplopen, deuren dicht doen, laatjes opentrekken, tegen het meetapparaat van mama aanleunen, onder rekken kruipen bij de Hema, spulletjes meenemen uit de schappen, kortom, de woorden “nee” en “niet doen” zijn mij volkomen vreemd. Ik ben ook spontaan vergeten dat ik Jay heet.

Uiteindelijk was ik best moe, en toen we uit de AH kwamen en thuis waren, was ik blij dat ik naar bed mocht!

Ik mocht nog steeds geen iPad kijken!
Dus moest weer improviseren. Deze keer ben ik gaan kleien (ik heb een vliegtuig gemaakt, want we gaan naar Irene en Noa en Quyn) en geloof het of niet, al die inspanningen hebben zijn vruchten afgeworpen, want ik mocht….. iPad kijken als papa gaat fietsen! Eindelijk! Maar dat is nog moet alles, als hij terugkomt gaan we Cars kijken!!

Cars is cool en ik heb een staartje.
Zelf bedacht, want ik vind dat mooi en het ziet er uit als een palmboom. En palmbomen hebben honger en dorst, want ik heb bijna mijn hele bordje leeggegeten! Terwijl we Cars mochten uitkijken! Wat een feest.

Ik vind Cars ook cool, zeker de muziek, want dan ga ik lekker dansen. Muziek is mijn ding en ik leer telkens meer bij. Ik kan nu bijvoorbeeld echt springen en dat doe ik dan ook heel enthousiast en heel serieus. Papa gaat het vast nog wel eens filmen…

Toen was het tijd om in een trein naar boven te gaan en de tanden te poetsen. Eerst doet papa mijn tanden en dan mag Dzjez zelf poetsen en dan poetst hij de tanden van Dzjez en mag ik zelf mijn tanden poetsen. Dan doe ik heel erg mijn best, want met poetsen jaag je de gaatjes weg, zegt papa.

Ja, en dan lezen we samen een boekje op mijn kamer. Samen op bed. 2 deze keer. Eerst van Kiki de eend, niet zo spannend, en dan Peter Konijn, superspannend. Maar dan komt er voor ons beiden een eind aan. Maar, mijn nacht zal nooit meer hetzelfde zijn….
Ik heb een nieuwe pyjama! Van Jip.

En Jay is mijn vriend.

It wie we in moaie dei
en in palmbeam op myn holle.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vliegtuigen, dat is voorlopig het thema, want we gaan naar Irene, Noa en Quyn.
In het vliegtuig.

Maar papa was ons voor. Hij is deze week al in het vliegtuig geweest, want hij moest donderdag naar Roemenië voor zijn werk. Roemenië? Nog nooit van gehoord en al zeker niet van Boekarest, de stad waar papa naar toe moest. Wel van boeken, want wij zijn woensdag naar de bibliotheek geweest en hebben veel leuke boeken gehaald. Ik herkende er onmiddellijk één, namelijk Boer Boris.

Jay lijkt soms wel een beetje op Boer Boris. Zeker als hij een grote pet op heeft.

Wij (mama ik en Dzjez) hebben samen voorgelezen uit een ander boek. De wereld van de kleintjes heet dat en dan moeten we woordjes opzoeken in het beeld. Ik weet al heel woordjes en herken dat ook wel, alleen vind ik het soms lastig om de “B” in combinatie met bijvoorbeeld het woord “Boer”, wat als hilarisch resultaat het woord “Oer” oplevert en de luisteraar voor een duidelijk dilemma stelt…. Het kan namelijk “Moer”, “Koer” of “Stoer” en dus ook “Boer” zijn. Hetzelfde zou gelden voor het woord “Bij”, maar dat is dan weer een woord dat ik feilloos uit kan spreken. Vaak in combinatie met de woorden “Auw” en “Stout” want er is een bij (die eigenlijk een wesp was, maar dat is een woord dat zelfs Dzjez niet uit kan spreken, die zegt namelijk “Wepspe”) en die bij heeft mij in mijn vinger geprikt en dat deed pijn! Maar dat is al weer 3 weken geleden. Zo zie je maar, wat voor indruk dat maakt op een kind van 2.

We zijn lekker aan het hak-op-de-takken, want we hebben ook nog een speeltuinen toer gedaan (woensdag). Eerst naar de speeltuin in Bussum, daarna in de speeltuin om de hoek. Van de speeltuin in Bussum hebben we overigens een deel mee naar huis genomen, want at zand kleefde op 1 of andere manier werkelijk aan alles! Jay leek wel een aardmannetje, want die gaat natuurlijk zeer enthousiast op de grond liggen en grappig doen. Het was zelfs noodzakelijk dat we zowel bij thuiskomst onder de douche moesten als ’s avonds nog eens in bad. Het eens zo helder water, had de grijzige gloed van de Bussumse speeltuin toen we het met veel gebaar, via het afvoerputje naar andere oorden lieten gaan.

Wij waren dan weer helder. Aan de buitenkant, want ondertussen waren we ook wel een beetje moe van al dat gespeel en gelach en gedoe, dus met halve oogjes hebben we geluisterd naar papa die het verhaal van Pieter Konijn uitlas…. Het bed en een gemurmelde Namasté, waren dan ook een welkome proloog van de nacht die ging komen. Met één oor heb ik papa en Dzjez nog gehoord, denk ik, maar daarna stapte ik compleet in mijn eigen dimensie.

Over vliegtuigen gesproken, papa kwam dus donderdag ook met het vliegtuig terug, en aangezien wij onder de aanvliegroute naar Schiphol wonen, werden we elke keer weer enthousiast als er een vliegtuig over kwam vliegen, terwijl wij aan het eten waren, in de volle overtuiging dat papa er deze keer inzat. We konden hem net niet zien zitten, maar wisten het elke keer zeker. “Morgen als je wakker wordt, is hij er weer” zei mama, “en dan komt hij zeker even dag zeggen nog”. Ik weet zeker dat ik hem die nacht nog heb gezien en gehoord.

Ik ook, ik heb zelfs mijn ogen nog even open gehad. Daarna kan ik altijd nog een beetje beterder slapen.

De volgende dag, konden we dus lekker voorlezen voordat we naar de crèche gingen. Want dat gingen we wegens een wisseldag. Heerlijk onderuitgezakt, want papa was weer thuis. Ik blijf gewoon aandringen met het boek in de hand en weet dat papa uiteindelijk overstag gaat. Dzjez komt dan ook nog even mee koekeloeren, want ja, stel je voor dat je iets mist…

Er was nog wel een kleinavontuur voordat we naar de crèche konden. We moesten namelijk eerst de auto van papa bij de garage ophalen. Ik weet wel waar de die garage is. We rijden er namelijk altijd langs. Hey in de buggy en ik mee lopen, En babbelen dat het een lieve lust is, en weet je wat? Ik zag een slak op de muur. En nog 1 en nog 1 en wel 20. Op één of andere manier houden slakken van muren. Misschien is dat wel omdat ze altijd hun huis op hun rug dragen en ook wel eens tegen een muur aan willen leunen. Dat is namelijk lastig anders….

Bij de garage waren wel 100 auto’s waar we tussendoor konden rennen. En die ruiken ook lekker. Naar nieuwe auto’s. Dat is een bijzonder geur. Ik vraag me af wie dat er opspuit. In ieder geval kregen we de sleutels van de auto en konden we vertrekken, alleen… We konden de auto niet vinden. Er stond geen 1 grijze auto, totdat papa naar het kenteken keek en erachter kwam dat zijn auto wit was geworden! Toen begreep ik het, toen begreep Jay het en toen begreep papa het! Ze hadden de auto gewassen! En van binnen schoongemaakt. Papa was zo blij dat hij spontaan terug naar binnen is gegaan en iedereen van de garage een knuffel heeft gegeven als dank.

It wie wer in moaie dei
en in skjinne auto

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het lijkt erger dan het is.

Ook al was ik niet de hele dag in mijn beste humeur. Het punt is ook een beetje dat ik eigenlijk heel goed weet wat goed is, en hoe het moet, zo slim ben ik wel, maar ik ben dan weer zo slim dat ik ook weet hoe ik het omgekeerde moet doen om te zorgen dat om het bloed onder de nagels van bepaalde papa’s en mama’s moet halen…. precies: gelukkig zijn zij nog slimmerder en gaan er niet op in.

En dat is goed, want ik word dan ook niet gezocht door de politie, of de padvinders, of de boswachters of de brandweer, of opstandige boeren die meer geld voor hun melk en groenten willen (en dat snap ik wel).

En ik word ook niet gezocht door de knuffelbrigade, of de vereniging van huilende-zigeunerkindjes-op-een-schilderij, of de stichting die zich zorgen maakt over het feit dat er over 1000 jaar geen blonde mensen meer zijn (wat overigens echt onderzocht is), nee, de foto’s zijn bedoelt voor onze paspoorten.

Ja, een paspoort is een soort toegangskaartje voor een land, en in ons geval: Indonesië!

Op bezoek bij Noa en Quyn. Dat is pas een avontuur. Wij hebben goed ons best gedaan om precies goed op de foto te komen, waarbij het bij mij veel langer duurde dan bij Jay. Dat is echt zo’n posterboy. Die kijkt één keer in de lens en de lens smelt en de foto is klaar (en de fotografe wil hem mee naar huis nemen!).

Maar dat was deze middag. Deze ochtend gingen we natuurlijk eerst naar de markt en dat betekent voor ons een Tour-du-wallen, Vestingwallen welteverstaan. Waar ik in het begin van mijn loopcarrière niet de grootste fan van deze wandeling was (en papa het juist een goede oefening vond), ben ik vandaag de dag een aspirant Nijmeegse vierdaagse deelnemer.
Geloof je me niet?

Zie je wel, ik zei het toch!

Oh ja, het was klusdag vandaag en papa een regelrechte Bob de Bouwer, of Sieb de Sloper, want het eerste wat hij deed deze ochtend was het raam uit mijn kamer uit de sponningen halen! Nou ja, om te verven zegt’ie. Het is in ieder geval niet gelukt om het er op tijd terug in te krijgen, want ik slaap vanavond bij Jay…

Maar dat was niet alles. Waar vroeger de ingebouwde koelkast was, en waar ik dan ook regelmatig in neusde, heeft papa nu een kast gemaakt! Met planken en bakjes. Nu kan ik er niet meer in zitten. Alles voor opbergruimte dan maar? Ik zoek wel een andere plek!

Oh ja, dan was er nog het zwembad.
En de zon.
En mama.
In een bikini.
Nou, dat betekende samen in het zwembad met gezellige speelgoedjes. Dat zijn kansen die je niet moet laten schieten. Heerlijk, wij-tijd, mama en ik. Ik zit in een fase waarin ik alle aandacht fijn vind, maar dit is het helemaal.

En toen was er na het heerlijke eten van mama (pastaschelpjes met kazen en tomaten, wat overigens een beetje een dieselefectje had: in het begin is het schrikken en onbekend, maar na 3 hapjes beseffen we dat het eigenlijk best wel heel lekker is, maar geven dit met tegenzin toe, en dan eten we alles in één keer op!

En dan is er de verrassing van de dag: Dzjez slaapt bij mij op de kamer! Op een matras op de grond. Een slaapfeestjuh! Leuk. Samen voorlezen, samen Namasté (mama kwam ook nog even) en dan …. Slapen. Als twee blokjes in slaap vallen, precies tussen de gedachte en het uitgesproken woord in.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het hangt al een tijdje in de lucht, of moet ik zeggen tussen mijn billen. Want ik weet wanneer ik moet poepen. Dan zeg ik “poepuh” en wijs naar mijn billen, maar daarvoor heb ik vaak al lang en breed in mijn luier gepoept en stink ik dat het een lieve lust is. Ik ben overigens een goeie poeper hè, want ik kan het met gemak 3 keer op een dag, tot groot plezier van mama of papa of iemand van de crèche.

Deze ochtend was het anders.

Papa verschoonde mijn luier en zag hem zitten! De poep, op weg naar buiten. Dus papa zet mij op de wc, maar daar schrok de poep zo van dat hij zich spontaan terugtrok om daarna nog één keer om het hoekje te kijken en weg was’ie.

Toen papa mama op de hoogte had gesteld van dit heugelijke nieuws, was zij degene die de moed niet opgaf en terecht. Als er één drol over de dam is, volgen er meer (of keutel, of dreutel), wat wat voor schapen geldt, geldt hoogstwaarschijnlijk ook voor die bruine jongens.

Poepen op de wc? Dat is toch helemaal niet dapper! Ik doe dat al jaren en vind dat helemaal niet bijzonder.
“Nee, joh” zei de muis, “Als je 2 bent en je nog een luier om hebt, is dat bijzonder en heel dapper!”
OK, als jij dat zegt. “Goed bezig Jay, en heel dapper”

Ik moet zeggen dat wanneer je op een kleineWCbril in groteWCbril op maat van mijn billen moet gaan zitten, is dat ook wel even schrikken en voor de drol weer een reden om zich terug te trekken (hij houdt blijkbaar niet zo van aandacht), maar de tweede keer was het raak.

Onverwacht bijna, zonder druk, maar met een plofferdeplof en plonserdeplons, viel er een aanzienlijke hoeveelheid afgewerkte energie in de wc. Ik blij, m’n billen blij, wc blij en mama blij. Mijn eerste keer poepen op de wc is een feit. Een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent.

“Bravo, bravo” zeg ik, ik vind het heel bijzonder en heel dapper dat je deze last hebt kunnen dumpen in de wc. Uiteindelijk is elke drol een beetje afscheid nemen van jezelf……”
“Als ik met zeggen wie er hier het dapperst is” zei de muis, “dan kan ik niet anders zeggen dan dat Jay is. Jay, Jay is er hier het dapperst” 

It wie wer in bysûndere dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezellige weekendjes is wat!

Zeker als je dan ook nog eens superlaat naar bed gaat en geserveerd wordt met een onrustige nacht. Gelukkig slapen we alletwee goed van zondag op maandag en kabbelt de dag voorbij op de crèche zonder dat we er erg in hebben. Als mama ons ophaalt is alles mooi en fijn en gaan we naar de buurvrouw.

Wanneer papa thuiskomt hebben we alletwee best goed gegeten en eten braaf yoghurt als nagerecht, maar dan beginnen de haarscheurtjes van de moeheid zichtbaar te worden en vertalen zich in een extreem dessert van peuterpubertijd, waarbij ik het ongeveer met alles oneens ben en van ‘ja’ naar ‘nee’ switch en weer terug als een op hol geslagen metronoom! Papa had een aftelkalender gemaakt voor Bali, maar ik wilde die niet tekenen en daar ging ik: wel tandenpoetsen, niet tandenpoetsen, papa-tandenpoetsen, papa-niet-tandenpoetsen en alles is stom en dom! Ja, peuterpubertijd is een dessert zonder slagroom of kers.

Ik heb daar dan weer niet al te veel last van en kijk met lede ogen toe hoe Dzjez zichzelf in de weg zit als schizofrene wegversperring. Ik doe gewoon mijn ding, lees Nijntje, geef nog een dikke knuffel aan Dzjez (die dat eigenlijk met tegenzin doet, maar het ook niet wil missen (gewoontedier)), en dan legt papa me in bed en zegt Namasté, en ik zeg dat terug.

Op de achtergrond hoor ik Dzjez nog brullen (want dat kan hij als een grote leeuw), maar op één of andere krijgt papa het toch  voor elkaar om hem terug de gewone Dzjez te maken en ik hoor ze naar beneden gaan om een kruis te zetten op de kalender. Dat is nodig, anders blijft Dzjez elke ochtend denken dat we op vakantie gaan naar Noa en Quyn en dat is niet zo. Dat duurt nog heel wat kruisjes lang.

Ja, dat kruisje zetten voelde als een soort verlichting en ik moest een diepe zucht laten. Ik was klaar voor een boekje lezen, een dikke knuffel, een nog dikkere zoen en een Namasté.

Vandaag, dinsdag, waren we weer naar de crèche en waren we goed gehumeurd! Het verschil ten opzichte van een ‘normale’ dag is dat de batterijtjes sneller leeglopen. Bij Jay was het niet alleen zijn batterijtje, maar ook de inhoud zijn maag ging er achteraan. Ondanks het feit dat z’n broek en schoenen een extra laagje hadden gekregen is hij daarna in een diepe slaap gevallen. Dat hielp, want het was vooral de herinnering aan het overgeefsel die maakte dat hij zich  zielig voelde. Toen papa ons haalde riep hij eerst heel blij “hoera” om vervolgens in een dramatische knieval te piepen. Een knuffel van papa is dan alles wat nodig is om hem er weer bovenop te helpen.

En een knuffel en een flesje melk van mama. De pizza was niet een heel groot feest. Eigenlijk hebben we er gewoon niet van gegeten. Bed is de betere optie, dus dat hebben we maar gedaan. Met een grote lach en een dikke knuffel.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Oh oh oh oh oh oh oh oh, het is wat.

Als je in een tijd met kabeltelevisie, iPod en de crèche leeft, heb je amper de tijd om de herinneringen die je hebt te vertalen naar heruiteringen. En in dit geval bedoel ik dat letterlijk, want we zijn gaan wandelen bij het Naardermeer.

Naardermeer zul je dan zeggen? Daar ben ik nog nooit met mijn boot geweest! Dat klopt, je kunt er ook helemaal niet met je boot komen. Haha! Nee het Naardermeer is een moerasachtig natuurgebied dat in het begin van de vorige eeuw (zonder iPad) van de Amsterdammers is gered die er een vuilstortplaats van wilden maken.
Nou ja!

Hoe halen ze dat nou in hun hoofd! Gelukkig is dat niet doorgegaan omdat er een aantal groengeoriënteerde burgers (het type geitenwollensokken met ambitie) in opstand kwamen en spontaan een nieuwe club hadden bedacht. Natuurmonumenten (ik denk dat ze eigenlijk Natuurmomenten bedoelden maar dat de spelcheck van hun typemachine het ongemerkt gecorrigeerd heeft…. Maar ik dwaal af.

Het was dus zondag en de regen was verjaagd door de zon en na het ontbijt hebben wij onze stevige schoenen aangetrokken en zijn op de fiets naar Stadzigt gereden. Dat is bij ons om de hoek, maar er is geen stad te zien, dus wie die naam nou weer bedacht heeft…

Ik riep met een joviaal gebaar buggy, buggy en dat is tegen de zin van papa, want die vindt dat ik ook wel kan lopen. Dat vind ik ook, maar de buggy is een heel stuk relaxter, dus na wat over-en-weer-gebakkelei zit ik in de buggy en zijn we klaar voor de tocht. Wat mij al vrij snel opvalt is dat er heel veel vlinders zijn. Witte, een Dagpauwoog en een Koninginnepage, wat een mooie wonderen van de natuur zijn dat. Daar hoef je niet voor naar een museum, daarvoor hoef je alleen maar naar de struiken te kijken.

Een vlinder, dat is toch wel één van de wonderlijkste beestjes in de natuur. Eerst ben je een rups en eet je je helemaal suf! Met heel veel pootjes en haartjes en bijzonder kleurtjes en dan bouw je je eigen huisje, gaat daar een week of twee in zitten en hopla, je bent een vlinder. Ik ga dat ook eens proberen. Twee weken onder de dekens liggen, want eten doe ik al als een brandweer! Als Dzjez zijn bordje niet opheeft en niet meer wil, eet ik gewoon de rest op.

En zo wandelen we door naar de mierenbult, dat is een heuvel en dan kun je ‘het meer’ goed zien. En Aalscholvers, en zwanen, en kleine volgels en eendjes en de plastic bakjes van mama met appel en brood! Een mooi combinatie zeg ik, want na al dat wandelen heb je wel zijn in iets. Het is net alsof je buik dan een tandje bij steekt. De natuur maakt hongerig klopt dus wel.

Toen we terugvaren zijn we nog even gaan kijken bij het paviljoen (dat klinkt erg mooi vind ik en is zo’n woord dat een belofte in zich heeft. Bijna sprookjesachtig), samen met Jay. Op avontuur noemen we dat. Dan gaan we welhaast hand in had de wijde wereld in en kijken om ons heen met grote nieuwe-indrukken-absorberende-ogen (wist je dat je ogen niks anders dan een verlengstuk zijn van je nieuwsgierige brein? Voor je brein is het een beetje als om een hoekje kijken ;-)). Dat doen we totdat er geen grote obstakels zoals kleine hondjes zijn.

En ik werd op mijn wenken bediend, want er waren levensechte foto’s van vissen, dus kon ik mijn liedje weer zingen en ze een dikke zoen geven. Kusjes geven is mijn laatste nieuwe ding. Heel veel en heel vaak. Mijn manier van mijn expressie van mijn liefde voor de mensen om mij heen en de wereld in het algemeen. Zo veel te beleven.

In ieder geval, daarna zijn we naar huis gegaan met een kop vol energie en een lijfje dat nodig even moest slapen.

DIVERSEN:

We moeten natuurlijk nog wel even vertellen dat ik stickers aan het verzamelen ben met mijn piemel. Dat klinkt wat raar, maar komt er op neer dat wanneer ik niet in mijn broek plas, ik een sticker krijg. Oorzaak gevolg, gevolg oorzaak. En die plak ik dan eerst op mijn hand en daarna op de deur of op de muur in mijn kamer.

Verder ben ik iets aan het oefenen. Tellen in een nieuwe taal: Satu, dua, tiga, empat, lima, enam… wat zou dat zijn? Ik kan het al en werk nu toe naar 10.

Oh ja, soms gaat het niet helemaal goed en dan plas ik wel tiga keer in mijn broek en is de crèche genoodzaakt mij in de allerlaatste droge kleren te hijsen (het moment waarop woorden overbodig zijn)

Ik lees veel en doe dat op de Jaymanier. Dat is slim, creatief en praktisch. In dit geval had ik geen stoel, dus kon mooi in de deur van de koelkast zitten de we niet gebruiken. Gezellig bij mama in de keuken die aan het koken is (mama dus, niet de keuken).

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.