Ik kan niet anders zeggen dat mijn kleine broer een beetje gek is.
In dat opzicht past hij dus goed bij de rest van de familie, want anders zou het allemaal een behoorlijk stukje lastiger zijn om te integreren. Daar zal hij dus geen problemen mee hebben…. En dan heb ik het niet over het dansen, het hard lachen en het over de grond rollen van plezier. Of over dat hij soms een stukje brood van me afpakt terwijl mijn humeur nog in de ochtendmodus zit, nee deze keer heb ik het over zijn spontane drumactiviteiten na het eten.
Ach ja, als je gek doet doe het dan goed, want zoals het bekende spreekwoord zegt: Beter een volle gek dan een halve zot!
Ik ben gewoon mezelf, omdat ik dat het beste kan. Dat kost geen moeite en levert bovendien altijd een goed resultaat. Ik ben nog steeds geen prater maar een kletser des te meer en als het op grappen aan komt helemaal!
Ik ken trouwens al weer nieuwe woorden ook, namelijk Renske (Renkuh) en Abe (Buh) dus het gaat met sprongen vooruit. Het was ook heel gezellig op de crèche, alwaar wij als gedisciplineerder leden van de crèche-gilde er een geheel andere leefstijl op na houden dan thuis. Dat grote geheim is ontrafeld door de film die mama op de ouderavond heeft gezien. Ik weet niet goed of dat slim is of niet, en al helemaal niet wat voor gevolgen dat gaat hebben. Op de crèche doen we alles namelijk in stilte, en methodisch, en volgens patronen en rituelen. Of dat nou door de omgeving komt of door de onderhuidse energetische krachtvelden, ik weet het niet, maar het werkt.
Op een natuurlijke manier.
Deze ochtend was ik blij dat ik wakker werd (en het was vroeg!) want pas als je wakker bent, kun je andere avonturen beleven (papa zei laatst dat ik praat in min slaap) en vandaag gaan we naar Bussum om laarsjes te kopen! Met mama in de bakfiets en Jay had een pet op. En als Jay een pet op heeft moet ik dat ook. Jay is een gangmaker! Uiteindelijk hebben we niet alleen regenlaarsjes gekocht, maar ook een regenpak. Nu kijk ik de hele dag naar de wolken in de hoop dat het HARD gaat regenen. Want dan kunnen we als de wiedeweerga naar buiten en als gelaarsde olifanten door de plassen stampen. Op die manier kunnen we de regendruppels terug naar de hemel spetteren. En dat is een mooi idee.
Het kwam als een verrassing deze ochtend en het was even puzzelen. Er woont een koning, maar het is geen kasteel maar een paleis. Gelukkig was het in Amsterdam en daar was ik al twee keer eerder geweest, dus Amsterdam en ik kennen elkaar al goed…
Eerst even goed ontbijten, want als we een reis gaan maken, doe je dat het best op een volle maag. Wat ook belangrijk is, is even my-space, oftewel even een ruimte voor mezelf. Dan kan ik een beetje mediteren en dat doe je het allerbeste in een wasmand. Probeer het maar eens (als je een mand vindt waar je in past).
Na zo’n moment kun je dan ook maar één ding besluiten, namelijk dat je je oude zomerschoentjes aan doet, zodat je er zeker van bent dat je voetjes aan het eind van de dag een geur hebben die, eh, uit duizenden te herkennen is! Toen gingen we vertrekken…
Ja, in de auto van papa naar Amsterdam en dat is heel ver als je gaat lopen. Dat deden we dus niet.
Het Paleis op de Dam is indrukwekkend groot en je komt er pas als je een dat grote plein vol met duiven en mensen oversteekt. Het is er al druk. Zeker voor een zondag. Het lijkt wel alsof ze gratis tientjes aan het uitdelen zijn!
In het paleis ben ik er een stil van. Heel groot en heel mooi! We krijgen een apparaatje en in dat apparaatje zit een man die haarfijn uitleg wat er allemaal te zien is en is gebeurd in de afgelopen 4 eeuwen. Nee, dat Amsterdam is niet niks en dat Paleis al helemaal niet.
Ik vond het mooi en groot en de vloeren waren van marmer of er lag een lekker tapijtje op, nou daar moet je op liggen, samen met je broer, dus dat doen we ook. Er was een hele leuke mevrouw die helpt in het paleis en we kwamen haar telkens tegen. Ze vond me leuk en ik haar. Zo maak je vrienden.
Uiteindelijk kregen we nog een speciale tour waar niemand van de ander bezoekers naar toe mocht… We gingen door een geheime deur met een geheime sleutel met een echte authentieke Amsterdammer en mochten in de Koninklijke lift naar beneden. Echt waar!
En weet je wat? Als je weet dat je in een paleis bent, dan denk aan de Koning en als je aan de Koning denkt, dan denk je aan het jongetje dat woonde in een paleis van glas. En aan zijn kroontje kun je zien… Precies, en die lag beneden in de museumshop lag het boekje dat ik thuis ook heb!
Ik heb er lang over nagedacht, maar als ik het gevoel moet omschrijven als Siebe en Zelda er zijn, dan is dat uitbundige intensiteit. Het leuke van die twee woorden is dat het zowel ‘in’ als ‘uit’ heeft, en zo voelt het ook: Van binnen en van buiten. Mooi is dat, als zeg ik het zelf.
Ik ben dan ook twee keer meegewerkt naar het station in Breda (dat is het beste compromis van reistijd en overstappen). Op vrijdag bracht ik Siebe weg, want die had kamp, en op zaterdag was het Zelda, want die had een feestje. Gelukkig waren ze er woensdag al en hadden we lekker vrij!
Dat is ook wel eens leuk trouwens, met Zelda alleen. Dan kunnen we bijvoorbeeld een warm doekje op ons gezicht leggen na het eten en heel erg oooooooooooooooh-wat-is-dat-lekker tegen elkaar roepen! Of nog meer letters en woordjes leren op de iPad. Ja, ik ga het gewonnen maar eens zeggen: “Zelda is een fijne zus”
Ik heb ook uitbundig meegespeeld en neem alle grapjes en dingetjes klakkeloos over! Dat doe ik zo langzamerhand bij woorden ook, en begint er zich langzaam een verbinding te ontstaan tussen mijn brein en mijn mond. Want in mijn hoofd snap ik alles al lang, dus zie de toegevoegde waarde van het uitspreken nog niet zo goed, maar dat is een kwestie van tijd. In een milliseconde zeg ik Boe, Wafwaf, Mauw, HieHieHie en beeeh, als papa het dier bij de naam noemt, Nu nog de naam van het dier en dat komt ook nog wel.
Enfin, ze zijn nu weer weg, maar komen volgend weekend al weer terug!
Jaaaah, dat weet ik ook en ik kan al weer niet wachten totdat ze er zijn! Dan kunnen we weer hutten bouwen en verstoppertje en tikkertje spelen en knuffelen!
Het is altijd superleuk met Zelda.
Ze heeft geduld, is lief, is slim, maakt grapjes, zingt, zorgt voor ons, kortom we zijn blij dat ze er is! Vandaag heeft ze een fotosessie met mij gedaan en zijn er allemaal mooie foto’s. Ook als ik even geen zin heb, duurt het maar even of er verschijnt een glimlach en dan een lach op mijn gezicht. Dat kun je hieronder zien.
En ik ook! Ik mocht ook op de foto en heb erg mijn best gedaan om er erg goed op te staan! Met krullen en veel vrolijkheid is dat niet altijd even gemakkelijk…. Lieve zus Zelda! Ik geef je duizend knuffels en meer!
Na lange tijd is het weer zo ver: Siebe en Zelda komen!
Maar voor het zo ver is, zijn we eerst naar het Rijksmuseum geweest om te kijken naar de Late Rembrandt. Wij waren gelukkig op tijd en al die andere honderden mensen ook. Het probleem wordt dan een beetje dat, hoe groot en mooi het Rijksmuseum ook is, dat je als kleuter vooral tegen de benen van grote mensen aan zit te kijken, blijkt dat het museum in dat opzicht dan weer net iets te klein. Dat is even leuk, maar daarna is het vervelend en worden wij dat ook.
Ik ben schuldig! Uitgerekend vandaag op de Late-Rembrandt-Dag had ik het al heel snel op mijn heupen. Ongeveer vlak voordat we binnen waren.
Ik heb me even ingehouden omdat ik weet hoe graag papa en mama het willen zien, maar in zaal 3 was ik er redelijk klaar mee…. Uiteindelijk zijn we in zaal 5 nog even snel een paar schilderijen gaan kijken en toe gingen we weg!
Nou ja weg, eerst nog even naar De Nachtwacht en daarna mochten we ravotten op het Museumplein! Dat staat vol met Nijntjes! Jiehaaa.
Ik ben dan weer minder enthousiast, want ik ben een tegendenker. Ik doe soms de dingen omgekeerd van wat er van me verwacht wordt. Dus ondanks dat ik de Nijntjes heel erg leuk vind, ga ik in eerste instantie niet enthousiast doen. Aan de buitenkant dan hè, want aan de binnenkant vind ik het best leuk!
Daarna moest papa werken, dus hebben wij hem afgezet op zijn werk. Zijn werk woont in Amsterdam, dus dat komt goed uit.
We hebben heel hard gezwaaid! En papa heeft heel hard terug gezwaaid. Dat was leuk en de zon scheen en dan ziet alles er mooier uit. Wij ook en wij gaan naar huis want ik ga slapen, want straks moeten we weer op pad om Siebe en Zelda te halen!
Jaha, dat is het station van papa zijn trein. Ik kan haast niet wachten, maar we kunnen niet eerder gaan dan wanneer de trein aankomt. Anders sta je daar maar hè. En op een station is nu eenmaal niet heel erg veel te beleven, dus moet ik geduld hebben….
Uiteindelijk is Jay wakker. Uiteindelijk is het bijna tijd. Uiteindelijk krijgen we de verlossende WhatsApp, maar dan nog is het te vroeg. Eerst gaan we dan nog even een wiel voor papa zijn fiets halen en de buggies uit de auto halen en dan… DAN is het zo ver.
Ik weet precies wat er gaat gebeuren, alleen kan ik het nog niet onder woorden brengen. Wel onder emoties, want ik spring en ik dans en ik lach en ik ben blij! Siebe en Zelda, dat is denk ik ongeveer het mooiste wat er op de wereld bestaat!
Nadat we al een tijdje op het perron van het station hebben gestaan, komt daar eindelijk de trein aan! Ze zijn er! De tijd tussen het stoppen van de trein en de eerste omhelzing valt buiten het aardse tijdsbesef. Dat gebeurt in een roes en direct zit ik vol extra-lief-energie!
Ik
Ben
Blij
Ik ook, want vanaf nu kan het grote spelen beginnen! Op de zolder gaan we verstoppertje, tikkertje, gekdoenertje, gooi-en-smijteren spelen en bovendien hard lachen. En beneden oefen ik met Zelda het ABC op de iPad. Zelda heeft echt heel veel geduld en ze kan het super goed uitleggen. Ik ben leergierig en met Zelda is het nog leuk ook!
Ik kan niet wachten om naar de speeltuin te gaan en doe ondertussen alsof ik alles snap, kan en mee wil maken dus ik hobbel er met groot enthousiasme achteraan. Dat kan, want het zijn mijn broer en zus, en Siebe zegt dat we altijd vrienden zullen blijven en dat is een mooi vooruitzicht.
Het mooiste wat er is, denk ik.
Dat en de zandbak waarin ik mezelf kan begraven en kastelen kan bouwen en in kan kleerkieren, broekzakken en sandalen mee kan smokkelen in huis.
Ik doe nooit echt gek, zeker niet als het op gekke dingen aankomt, maar vandaag had ik ineens een ‘wave’ en besloot de glijbaan op te klimmen. Tree voor tree en stap voor stap kwam ik bovenaan. Ik was zo verrast van mezelf dat ik bijna terug naar beneden viel (grapje mama ;-)0 ) en toen ben ik naar beneden gegleden.
Toen ik het de tweede keer deed, was ik vergeten dat ik de eerste keer de leuningen vast had, maar nu ware dat de treden en dat had een directe impact op die befaamde motoriek van me. Daardoor ging het minder soepel dan de eerste keer an had ik wat haperingen om bovenaan de ladder te geraken. Niet dat het me afremde om met een goeie vaart naar beneden te gaan hoor, maar toch.
Ik heb daar in de speeltuin een soort klimrek, dat eigenijk bedoelt is om ballen door te schieten, maar ook heel goed als roetsjbaan kan dienen. Mama helpt me daar dan altijd op en ik roetsj er dan af. Nu was ik met papa en die benadert dit soort dingen altijd anders. Die kijkt wat ik doe en hoe het kan, om vervolgens het traject bijna uit te tekenen met mijn eigen ledematen en ondanks de kleine aarzeling en de bedompte piepjes-van-protest hier en daar lukte het! #trots
Daarna heb ik nog een baanbrekende toer uitgehaald, namelijk vliegtuigje spelen op de voeten van papa. Dan zweef ik wel twee meter door de lucht, want papa heeft ENORME benen! En daarna floeps ik tussen z’n benen naar beneden en blijf ik onder m’n oksels hangen op zijn voeten. Dan glijden we langzaam naar voren om soepel te landen. We vlogen naar Beppe, maar de deur was er niet, dus hebben we haar even gebeld.
En als je dat niet logisch vindt, dan snap je het niet. Dus!
Ik kan wel stellen dat de belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen week het uitzoeken, overwegen, bestellen en wachten op onze nieuwe schoenen is geweest. Dan kun je je ook wel voorstellen hoe groot de positieve ontlading was toen we de nieuwe schoenen uiteindelijk via de post thuisgestuurd kregen en wij ze uit mochten pakken. Mama had er de tranen van in de ogen, hoewel zij later verklaarde dat dat kwam door een vuiltje.
Die schoenen zijn ook niet niks. Het zijn felgekleurde, tenenbeschermende sandalen die tegen elke hardhandigheid van een opgroeiende kleuter of peuter bestand zijn (en daardoor ook de kwetsbare tenen, teennagels en mamazieltjes beschermen).
Woensdag was dan ook een mooie gelegenheid om de nieuwe schoenen te testen in de kinderboerderij, wat overigens een vreemde naam is omdat er eigenlijk in verhouding tot de uitgebreide hoeveelheid aan echte en onechte dieren weinig kinderen aanwezig zijn om te bekijken. Om bij die echte dieren te beginnen, die zijn mooi op afstand of achter een hek. Dat was voor ons dan ook de uitgelezen kans om er samen eens goed over te filosoferen.
Daarnaast is er een nepkoe met rubberen uiers waar echte melk uitkomt! Laat dat nou net het drankje zijn waar ik superdol op ben!
Voor mij is kinderboerderij één groot activiteitencentrum waar ik mijn fijne, grove en mentale motoriek goed kan laten gaan! Met klimrekken, hobbels, obstakels en stoelen is het een continu gevecht met de zwaartekracht en mijn balans en worden mijn spieren sterker en sterker, terwijl het controlecentrum onder mijn krullen overuren draait om het allemaal bij te benen. En dat is goed!
We hadden er bovendien mooi weer bij, waardoor dit soort uitjes automatisch een extra glans krijgen. Wat betreft de echte dieren, daar deel ik de mening van Dzjez “Die moet je op gepaste afstand bewonderen”. Waarom vraag je? Nou, daarom, duidelijker kan ik daar niet in zijn.
Het waaide trouwens hard en dan is het extra inspannend voor mama op de bakfiets en dat is precies goed. Want nu ze even niet kan lopen vanwege haar zweepslag in de kuit (wie dat nou weer gedaan heeft!), zoekt ze andere vormen van vertier en inspanning. De kinderboerderij is daarvoor een mooie uitdaging!
Papa had ook een mooie uitdaging: het achterterras aanpassen. Wat dat precies inhoudt is mij niet geheel duidelijk, maar wat je er mee kunt des te meer. In het lichte en donkere zand spelen. Ik had de hele middag lekker geslapen (en als ik dan wakker wordt, zit ik vervolgens met gemak nog een uur in mijn eentje te kletsen en te spelen) en kon dus direct in mijn pyjama door naar buiten. Dat vonden mijn blote voetjes ook fijn, want ze hielden de modder goed vast. Ik vind dat leuk!
Ik ook, maar ik mocht van papa er niet overheen lopen. Ik vond dat niet leuk, want hij mocht in het zand spelen en ik niet en daar wordt ik dan weer onvrolijk van. Hij wel en ik niet! Nu zijn het ook wel hele grote en zware stenen en moeten ze natuurlijk wel recht liggen! Maar toch. Later gaan we dan ook nog een hok bouwen en mag ik helpen, mét Bob de Bouwer helm.
Een andere belangrijk thema van deze week is moederdag. Op de crèche leren ze ons duidelijk geduldig zijn, want we kregen dinsdag al het zelfgemaakte cadeau mee, maar dan moet je dus nog tot zondag wachten! Wat een drama. Dan kom je er achter dat wachten soms zo lang duurt, dat je vergeet waarom je ook al weer aan het wachten was. Maar vandaag is het zo ver! We mogen eindelijk ons zelfgemaakt cadeau geven! Een theekan met een echt zakje thee. En Jay had ook thee, maar had het zelf al vast uitgepakt! Handig!
De boodschap van dit alles is overigens vrij simpel. Mama knuffelt namelijk het lekkers, kookt het best, is het liefst, zingt het leukst, lacht het schaterigst en is het leukst en nog veel meer Kortom:
MAMA IS HET LEUKST VAN ALLEMAAL!
Wij zijn ook nog even naar de buurvrouw geweest om mandarijnen te eten en wat te kletsen. Dan neem ik Jay mee. Beide in onze pyjamaatjes en de buurvrouw vindt dat leuk. Dat brengt leven in de brouwerij, zegt ze en ik kan het daar niet minder dan heel erg mee eens zijn. Bovendien is het erg gezellig en komen we er nog eens uit.
Ik herhaal de woorden die gezegd worden (op mijn manier natuurlijk en dat is goed, want daar begint het). Dat doe ik zonder vooraf te waarschuwen dus de omstanders kijken dan met opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken naar me. Woorden zoals ‘Naan’ (=banaan en daar heb ik er vandaag 2 van gegeten) en ‘Nijn’ (=Pieter Konijn) of ‘Bak’ (wat dan weer bakfiets is) en ga zo maar door. De dam van de spraakwaterval is doorgebroken, dit is het begin van een oneindige woordenbrij. En als ik naar mijn vader kijk is dat zo’n onuitputtelijke stroom dat er zo nu en dan iemand moet zijn die zegt: “Nu even niet”.
Verder heb ik gisteren met een bijzonder hoeveelheid smaak een appelflap gegeten en ik kan zeggen dat het er in gaat als koek!
Appelflap! Daar heb ik al dagen naar uitgekeken, want mama had hem zaterdag gekocht op de markt en we moesten uiteindelijk wachten tot zondag! Ik bedoel maar, dat is dan wel een echte morgendag als zaterdag je uitgangspunt is!
We hadden hem verdient ook.
Maar genoeg over het weekend! Daar heb ik al veel over geschreven, vandaag was het bevrijdingsdag en zoals het woord al impliceert, betekent dat dat we vrij hebben. Geen crèche, geen werk (behalve mama) en dus gaan we al vroeg op avontuur. Als eerste komen we er achter dat er in Bussum helemaal niks te beleven is! Dat is balen, want we moesten er tegen de wind in naar toe.
Tegen de wind ergens naar toe, betekent dat we er voor de wind vandaan gaan en dat is dan weer leuk (dat is overigens een mooie metafoor, want geldt voor veel dingen… Eerst moet je wat moeite doen en daarna gaat het gemakkelijk. De kunst is om te wennen aan dat wat je na de moeite kunt doen). Naar de Vesting, want daar zijn kinderspelletjes!
Om eerlijk te zijn viel dat eigenlijk best wel tegen, maar was er wel wat muziek en de heuvels van de vesting. Dat is nu nog maar een klein begin van de grote avonturen die we daar nog gaan beleven als we zelf zeker weten dat we niet meer in onze broeken plassen… Maar dat zijn verhalen voor later!
Het doel was om voor de ongelooflijke code geel regen en onweersbuien weer thuis te zijn, maar vooral om Jay in bed te krijgen om vervolgens weer op tijd terug te kunnen gaan naar de Vesting. Want dat feessie ging nog wel even door. Niet alleen Jay ging een dutje doen, ook papa lag vol overgave op de bank met zijn ogen dicht, Dat kan hij goed. En wakker worden ook. Hup en hij staat weer overeind. Net op tijd om Jay weer uit bed te halen.
Ik sliep natuurlijk nog en dan heb ik even moeite met wakker worden, maar als ik dat eenmaal wakker ben, bruis ik van de energie en heb er zin in! En wat een wind was er zeg! Mijn haard begon al te dansen voordat ik de muziek ging horen en is vervolgens niet meer gestopt!
En wat een wind! Ze moesten me bijna met tentharingen vastzetten aan de grond om er voor te zorgen dat ik niet wegwaai. Die zanger was er helemaal van onder de indruk! Het kan zijn dat dat te maken had met het feit dat er bijna een hele grote speaker op zijn kop terecht kwam… Dat zijn natuurlijk moment, waarop je even nadenkt. Die wind kan er wat van, Het lijkt misschien allemaal lucht, maar als het er op aankomt, heeft het heel wat voeten in aarde.
Na de muziek hebben we een echte wandeling gemaakt over de wallen van de vesting. Ik hobbelend in de buggy en de wind in de haren! Toen we terug in de bewoonde wereld waren, hoorden we dat er een optocht kwam van hele oude tweedewereldoorlog auto’s en die zijn dus allemaal groen!
Ik had echt de slaak te pakken want was niet te stoppen als het aankwam op enthousiasme. Ik ben als het ware een enthousiasteling uit volle borst en tot onze grote verrassing waren daar ineens Wouter en Julia! En ik kan al “Juujia” zeggen!
JA, dat is een fijne verrassing, want laten we eerlijk zijn, dat zijn wel onze grote vrienden! Eerst die van mij alleen, omdat Jay er toen nog niet was, en later ook die van Jay omdat hij er wel was. Logisch, want van Jay wil je gewoon graag vriend zijn. Ik wel in ieder geval, want hij is niet alleen mijn broer.
Naast broer en vriend is hij trouwens ook een gangmaker, clown en gekkerd. Die hoeft maat een muzieknoot te horen en hij is vertrokken (en meestal heeft hij er niet eens een muzieknoot voor nodig). Bijvoorbeeld als we dan nog even met Wouter en Julia naar de muziek luisteren voordat we naar huis gaan. En ja hoor, daar gaat’ie weer.
Ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Ik hoor de muziek en ik krijg kriebels van binnen en sta te dansen. Ach ja, je moet ergens beginnen om beroemd te worden. Bovendien is het goed voor het afstemmen van mijn gevoel voor ritme met mijn grove motoriek .
Vorige week kwam Rik op zaterdag en toen was ik ziek! En was ik zwakjes en voelde me niet goed en moest huilen en zo, dus Rick kwam, zag en dacht, ik ga weer weg. Maar nu was hij terug en hoe! Hij had een plastic doosje bij zich met een sleufje er inn kleine plastic muntjes en hij gooide zomaar zo’n muntje weg! Die moet jij er in doen…. Dat was mijn opdracht!
Achter het muntje aan voor mijn grove motoriek en het muntje oppakken en in het gleufje doen voor de fijne motoriek en Rick was tevreden. Dan is het goed. Rick is mijn vriend.
Daarna ging ik tekenen! Jaja, ook dat nog, ik moet allemaal belangrijke dingen doen en dus heb ik speciaal bedacht voor vandaag om eens een kras te maken. Of misschien ook wel heel veel krassen. Allemaal voor mijn fijne motoriek en Rick is weer tevreden.
Ondertussen maak ik natuurlijk grapjes en nog meer grapjes, maar dan wordt ik moe en verlies ik mijn aandacht en val ik sneller om…. Ach ja, ik zeg altijd maar zo: “Van afwisseling wordt je fris” dus ga ik nu wat anders doen. Maar eerst even heel hard Rick uitzwaaien!
Daarna gingen we naar de markt en dat begon als spectaculair, want ik ben omgevallen met de fiets… EN ik fietste niet eens ik zat in het stoeltje achterop. Maar als papa de fiets tegen de muur aanzet, dan moet je niet tegen de muur aanduwen, want dan valt de fiets om. Als je dan ik het stoeltje zit, dan val je mee en dat is echt HARD schrikken. Gelukkig was het voornamelijk dat en heb ik me niet pijn gedaan!
Tegenwoordig als we op de markt aankomen splitsen we op in twee groepen. Groep mama en groep papadzjezjay. Die laatste groep gaat dan op de heuvel, maar werd deze keer werden we opgewacht door een poes………………………………………….. Dat was een goede reden voor mij en Jay om synchroon heel har WAAAAAAAH te roepen en te gaan huilen. Ik wilde direct naar groep mama, maar papa zei “Neej”.
Het werd daarna alleen nog maar erger, want er kwam ook nog een hond aan, dus konden we er nog een trapje bovenop doen. Gelukkig liep die hond door en konden we toch nog onze tocht voortzetten.
Het is een raar fenomeen, want papa had de poes op zijn arm en aaide hem en toen heb ik de pers ook geaaid, ECHT WAAR, maar daarna, als de poes dan weer zelf en los rondloopt ben ik er weer als de dood voor!
Ik ben dan in het algemeen ook geen grote fan van lopen of wandelen. Gek hè, dat is dan gewoon net iets te veel voor me. Ik had in de Romeinse tijd geleefd moeten hebben, toen hadden ze nog van de leuke draagkoetsjes, maar dat is dus niet zo en met papa als strenge trainer, moet ik doorlopen…. Nou ja, hij heeft me wel een stuk gedragen hoor.
Toen we thuis kwamen, ging papa naar Zelda, want die moest optreden en ging een liedje zingen. Wij gingen niet mee, want het is een beetje te lang in de auto. Dat doen we als we ouder zijn! Ondertussen waren wij gezellig bij mama en ging Jay naar bed.
Toen we gingen eten was ik getuige van een ongelooflijk eetmonster. We gingen namelijk pizza eten en ik had al heel wat gegeten, dus hoefde niet heel erg veel, maar Jay! Die heeft gewoon 80% van de hele pizza opgegeten en daarna ook nog de kruimels van mijn bord! Duidelijk dat hij echt weer helemaal beter is en druk de schade aan het inhalen. Beangstigend! Maar goed, want we moeten natuurlijk later groot en sterk zijn voor alle avonturen die we nog moeten beleven!
En dan is het zondag, de kruk van mijn deur is afgebroken en we gaan wandelen in het bos. Dat heb ik namelijk gisteren gezegd en ik weet precies hoe het met de dagen in elkaar zit. Mama leert me dan de dagen van de week. Vrijdag en zaterdag, die ken ik al. De rest komt nog. Want het zijn er maar 7, dat is makkelijker dan tot 10 tellen. Oh ja, en morgen is het Morgendag. Logisch toch?
Dus naar het bos.
Het rook er lekker, want het regende een beetje. Het eerste wat we gingen doen was verstoppertje spelen. Ik en mama gingen ons verstoppen en papa en Jay moesten ons zoeken. Gelukkig hadden we ons niet zo goed verstopt, want anders waren ze ons nu nog aan het zoeken!
We hebben ook een hele oude Indianenhut gevonden. Dat zei papa en ze moesten eerst wel op de stam lopen en vragen aan de indiaan of we er in mochten, dus dat heb ik toen gedaan en het mocht.
Ik wilde er natuurlijk ook in en dat ging goed, maar met al die takken en hopsels op de terugweg moest ik telkens vallen en dat vond ik niet leuk! Dan ga ik een beetje huilen. Gelukkig konden we daarna picknicken en heb ik een paar druifjes en brood gehad.
Daarna zijn we verder gelopen en ik vond het beter om in de buggy te klimmen. Dan kan ik beter om me heen kijken en struikel ik niet over alles.
Via de brug, de broedende zwaan en de heuvel kwamen we uiteindelijk in de speeltuin terecht waar papa en ik van enorme hoogtes naar beneden zijn gesprongen! Ik net zo hoog als papa, want ik kan dat, dus waarom zou ik het niet doen?! Precies. Gewoon doen.
We deden vervolgens nog een paar interessante ontdekkingen:
Er is een sterrenwacht boven het nieuwe café. Daar kun je naar de zon kijken als het niet bewolkt is, en de planeten als het echt heel erg donker is. Dat is iets waar ik met Siebe en Zelda nog naar toe moet. Dat zijn echte sterrenkijkers, net als ik.
Er is een verborgen avonturentuin achter het nieuwe gebouw! Met een enorme burcht gemaakt van hout en een kasteelmuur gemetseld van stenen en tegels. Er is een vijver-waar-ik-niet-in-ga-vallen en een brug met heuvels en bomen en … kortom alle reden om nooit meer weg te gaan. Toen we vrij kort daarna weggingen, vond ik het zeer zinvol om daar een groot drama van te maken! Gelukkig heeft mama gezegd dat we daar snel weer naar toe gaan. Woensdag (nou is dat een dag die ik nog niet zo goed ken, maar dat weet ik wel als het zo ver is. Het zal in de buurt van morgendag zijn).
Voordat we naar huis gingen, moesten we nog naar de Gamma voor een nieuwe kruk van mijn deur. Anders kunnen we die niet dicht doen en blijft het zo tochten en dempt de deur mijn “Papa, ik ben wakker” in de ochtend niet…..
En in de korte tijd dat papa weg was hebben wij al het brood, alle druiven en bijna alle appel opgegeten. Boslucht maakt hongerig! GRRRRR en daar worden we sterk van. En moe, want toen we thuis kwamen was ik moe en ging ik lekker slapen.
De rest van de dag hebben we lekker gespeeld, maar niet buiten, want het regende nu wel een beetje te veel. Ach ja, je kunt niet alles hebben.
Je hebt zo van die dagen waarop je wakker wordt en voelt: Dit is een andere dag dan anders. De vogels fluiten ietsje zachter, de zon schijnt ietsje minder hard, de auto’s rijden wat langzamer en het lijkt ook alsof de iPad iets minder snel reageert dan anders.
Van die dagen waarop het lijkt dat er een soort waas overheen hangt, zoals het gevoel dat je hebt wanneer je met de auto ineens in de zon rijdt en ziet hoe vies het raam eigenlijk is en je sproeit en je de ruitenwissers aanzet maar beseft dat je daardoor eigenlijk in eerste instantie slechter ziet.
Van die dagen waarop bekertjes met water uit handen vallen en je eigenlijk jam in plaats speculaaspasta op je boterham wilt. Maar vandaag is niet zo’n dag.
Vandaag is een dag vol spektakel (en dat woord komt overigens niet van ‘het takelen van spek’, maar komt van het Latijnse woord ‘spectāculum’ wat ‘voorstelling, schouwspel betekent; dat weet Siebe ook) en heugelijkheid, want Truus heeft vandaag haar laatste werkdag om te genieten en begint vanaf nu te werken aan haar genietdagen.
“Dat is andere koek” zeg ik!
Niet dat ik Truus echt ken hoor, maar ik moest van mama een stukje schrijven over haar. Ik ken haar wel nep, want mama praat wel vaak over haar. Over dat ze onze blog leest en wanneer we eens een dagje missen haar dag er ineens een beetje anderser uitziet.
Nou, ik heb afgesproken met mijn broer, dat we dat gewoon blijven doen. Misschien niet altijd heel vaak of elke dag, want we worden ouder en krijgen het natuurlijk heel druk met drukke dingen en zo, maar vaak genoeg om een duidelijk beeld te geven van onze dag vol reilen en zeilen.
En de deal is simpel: Dan moet jij dat ook doen.
Jaja, zo gaan die dingen.
Voor wat hoort wat, wie goed doet die goed ontmoet, elke actie heeft een tegenreactie, zodanig dat de energieresultante 0 is en zo van die dingen (dat betekent dat we ook heel veel goede dingen moeten doen!) en dat betekent Truus, dat jij veel goede dingen moet doen met de vrije tijd die je elke dag maar weer moet besteden aan ‘niet druk maken’ en ‘rustig ademhalen’ en ‘geen stress’ en niet aan een ‘occasionele ergernis’.
Dat is even wennen, dat weten we, maar wij, ik en Jay en Papa Gerard en Mama Jasja, hebben daar het allergrootste vertrouwen in de hele wereld in! Maar je moet er wel een beetje je best voor doen. En dat is zoals alle nieuwe dingen, even een beetje moeilijk in het begin, maar je zult zien dat als je dertig dagen hebt geoefend, het daarna allemaal vanzelf gaat.
Dzjez & Jay 