Het is zo ver.
Het is ingezet.
De reis naar echt lopen.
Op de crèche hebben ze een looprek voor dreumesen en ik word daar extreem blij van! Dit is progressie, ik weet zeker dat ik binnen afzienbare tijd echt kan lopen en dan is er geen houwen meer aan. Dan ben ik echt weg en ga met Dzjez tikkertjes spelen en winnen.
Ik heb er nu al zin in! Tikkertje, rennertje, lopertje, hé-ga-jij-eens-eenflesje-melk-halertje en van die dingen. dat kan alleen maar heel erg mooi worden.
Jay is echt mijn vriend. Vanochtend toen we naar de crèche gingen heb ik mijn arm om hem heen geslagen. Dan weet ik wel dat papa achterop een snik in zijn keel krijgt, maar zo voel ik dat gewoon. Mijn broertje Jay. Alles wordt telkens leuker, dat denk ik! Op de crèche begonnen we direct samen te spelen met de trein. Dat is mijn ritueel.
En ik speel eerst nog even mee en dan ga ik weer verder oefenenen met lopen en zo.
We zijn trouwens zondag ook nog even naar het Naarderbos gegaan (ik weet ik heb het er over gehad), maar we hebben nog een paar foto’s. Foto’s van verstopt-onder-de-deken gedaan. HARD lachen is dat. Sowieso is de glijbaan gaaf, daar kan ik vaak op en neer gaan en daarna heen en weer rennen met papa. Heerlijk is het zoiets zo dicht bij te hebben. Gaan we nog vaak naar toe, denk ik.
Omdat er de laatste tijd zo veel gebeurt is en zo weinig geschreven, hebben we (ik en Jay) besloten om in ieder geval de foto’s te laten zien.
Ik wil er wel even aan toevoegen dat ik inmiddels al heel goed kan staan (en net doe alsof ik al jaren weet hoe dat moet, want ik doe allemaal dingen terwijl ik nonchalant bij de tafel sta) en voorzichtig zelf, echte stapjes zet. Het begin is er.
Voor papa en mama wordt dat echt een feest, want nu kun je me op anderhalve vierkante meter laten in het Naardse bos en ik ga niet verder dan dat is anders dan Dzjez. Toen hij anderhalf jaar was, liep hij de hele wereld af en keek niet op of om, alleen maar wat er achter de volgende boom, hoek of muur zit.
Maar ik ga je wel helpen hoor, als je gaat lopen en ik zorg er ook voor dat je niet verdwaalt. Ik ken de weg namelijk. Altijd en overal, want zo ben ik.
Ik lees ook de krant tegenwoordig, want papa en mama doen dat ook.
Nee niet wij!
Papa, wij staan er beeldig op en deze foto heeft een verhaal (los van het feit dat de post pas een week later online staat).
De bloezen die we dragen zijn onderdeel van dat verhaal, want de eerste keer dat papa en mama (en toen waren het nog gewoon Gerard en Jasja) elkaar opnieuw tegenkwamen, had mama die bloes aan. Maar,… papa zei dat hij een zelfde bloes een dag er voor had aangehad toen hij een meeting had. Mama geloofde dat niet echt natuurlijk, want het was de eerste date en dan doen mensen wel vaker een beetje raar, maar de volgende dag heeft papa een foto gestuurd, met inderdaad dezelfde bloes op een hangertje. Snoezig hè!
En nu staan wij dus in precies diezelfde zelfde bloezen op de foto die mama voor vaderdag heeft laten maken. Ik bedoel maar, hou uniek kan het zijn. 2 mensen die elkaar tegenkomen op een bepaald moment in die enorme oceaan van tijd en mensen en dan gewoon exact dezelfde, niet echt in-massa–geproduceerde-bloes aan hebben.
Eigenlijk symboliseren die bloezen dus gewoon dat wij hele unieke en bijzondere kinderen zijn. Dus.
Van ons heeft hij ook nog een glazen potje met onze foto op de deksel gekregen vol met nootjes! Op de pot staat “I am nuts about you!” cool hè. En papa houdt ook heel erg van pindanootjes (of apenootjes zoals de bepe van papa ze altijd noemde. Wat ze daar nou mee bedoelde….)
Een dromedaris is ook een kameel, alleen heeft hij 1 bult en staat altijd te dromen. Dat is het verschil.
Een kameel is geen dromer, die is daar veel te rationeel voor (logisch, want die is de hele dag bezig met 2 bulten in plaats van 1 en dat is een hele opgave, zeker die kamelen die wij hebben gezien in Naarden. Dan hebben 2 bulten niet zo veel zin, want om de 3 dagen kun je met je bek in de lucht staan om de regen op te vangen en dan heb je nooit dorst….)
Een Dromedaris dus wel. Die kan de hele dag voor zich uit staren en denken over palmbomen en pootjebaden en zo van die dingen. En als hij of zij kon, zou die verhalen schrijven, maar al snel komt een gemiddelde dromedaris er achter dat zijn poten niet geschikt zijn om mee te schrijven, dus droomt de dromedaris dat hij wel zou kunnen schrijven en zo voort….
Lief hè, die kleine kameel!
Wij waren aan het fietsen naar Muiderberg. Ik achterop bij papa en Jay bij mama.
Ja, en ik ben dan veel aan het windhappen en daar zit soms een vliegje tussen. Dat is niet erg, want die zitten vol proteïnen en daar wordt je sterk van.
We zijn langs het strandje in Muiderberg gefietst en dat ziet er goed uit en is niet ver. Kan dus best zijn dat we daar eens naar toe gaan als het warm weer is, zoals vandaag.
Ik heb dus weer veel gekropen en dat is iets wat ik al goed kan. En snel ook. In een mum van tijd ben ik ergens anders en ziet niemand me meer.
Staan is nog wat lastiger, maar als ik de benen van papa in de buurt heb kan ik het al heel goed! Uiteindelijk gaat het me lukken en dan ben ik echt weg voor je het weet!
Ik was in de speeltuin met papa. Er was een voetbalwedstrijd aan de gang en ik ben daarna op de evenwichtsbalk gegaan. Papa heeft het gefilmd, maar net niet die keer dat ik de hele balk heb gedaan! Dus zie je nu niet het stuk dat ik nonchalant maar vastberaden WEL heb gedaan.
Dus, eigenlijk hoef je er niet zo veel voor te doen. De meeste dingen gaan vanzelf, maar een sticker op je hand helpt goed mee. Vooral als je die ’s nachts op mag houden.
We hebben ook een nieuw ritueel, namelijk dat ik eerst eet (en ik doe dan heel lang over een hap, die blijft dan heel lang in mijn mond, voordat ik het dan uiteindelijk doorslik, want eigenlijk heb ik er geen zin in, maar als ik niet eet mag ik geen iPad eten en dat is pure chantage!), daarna speel ik met Jay, dan gaan we beneden voorlezen en een flesje drinken, dan gaan we naar boven tandenpoetsen en dan naar bed. Zonder flesje dus. Ik kan dat hoor, want ik ben groot.
Ik word ook vanzelf groter en dat uit ik door hard te piepen als iets niet lukt.
Maw ik weet in mijn hoofd wat ik wil, maar mijn lichaam is nog niet in staat dat te doen en dat is frustrerend! Wat ook frustrerend is, is het als ik dan een draad kan pakken die boven mijn hoofd zit en ik vervolgens de stekkerverdeeldoos op mijn hoofd krijg! Auw! Dat doet pijn.
Mijn hoofd en mijn ego.
Ik praat nog niet, maar denk des te harder na over dingen. Dan heb ik mijn speciale denkonderlip.
En ik speel ook graag met Dzjez. En Dzjez speelt dan weer graag met de dingen waar ik mee aan het spelen ben. Het is altijd dat waar ik mee bezig ben, waar hij al de hele tijd naar op zoek is. Dus.
Ik ben weer beter ook en slaap de hele nacht door, alhoewel ik wat meer moeite heb met in slaap vallen. Na het flesje denk ik dat er nog van alles te beleven is en dat doe je niet in bed!
Uiteindelijk val ik dan wel in slaap, en droom ik mooie dromen, maar toch.
In ieder geval, samen groeien we stevig door en worden we groter en groter en wijzer en wijzer. Het is nog maar een kwestie van tijd en Jay zit achter op mijn fiets en trekken we de wijde wereld in!
We weten het, het is al weer een tijd geleden, maar als je ouder wordt hebt je minder tijd. Zo gaan die dingen.
Het wordt dus een samenvatting van de afgelopen dagen en die beginnen bij mij die aan het eind van de dag en een flesje (kan ook midden op de dag zijn en ik gewoon moe). in ieder geval zit ik bij een bezwete en roodhoofdige vader op schoot. We zijn deze keer niet samen gaan hardlopen/fietsen en het was warm en er staat wat te gebeuren.
Ik heb trouwens ontdekt dat je het hekje van de mevrouw-die-naast-ons-woont open kan en dat ik daar dan naar toe kan! Dat doe ik dan ook en klets haar de oren van het hoofd, want zo ben ik dan wel.
Papa heeft gezegd dat ze me weg mag sturen als het te lang duurt en ze me zat is. Ze heeft me nog niet weggestuurd.
Siebe en Zelda komen! En het is een XXL weekend, dus ze komen donderdag-einde-dag al en ik mag mee om ze op te halen in Rotterdam! Daar is ook een station, vandaar. Gezellig met papa in de auto er naar toe en in de enorme stationshal zag ik ze ineens! SIEBUH! ZELDAH! roep ik en iedereen keek en dat is goed!
Samen in de auto terug is gezellig. Thuis zijn Jay en mama en die zijn ook blij! We dansen en zo en dan gaan wij naar bed. Siebe en Zelda mogen opblijven.
Vrijdag zijn ze er nog steeds en hebben gespeeld en gek gedaan. Daar ben ik goed in en Jay en Siebe ook.
Op zaterdag moesten we vroeg op! Niet dat ik dat moeilijk vind hoor, ik ben standaard tussen 6 en half 7 wakker en dat laat ik dan weten ook…. In ieder geval was het een druk programma.
Eerst naar de markt om inkopen te doen en 2 gratis bloemen voor in het kleine vaasje te krijgen. Daarvoor hoef ik alleen maar te kijken zoals mezelf en dan krijg ik die. En Zelda ook 1. Verder fruit, noten en groenten en dan naar huis.
Thuis was er geen tijd te verliezen, want we gingen naar Beppe! BEPPUH!
En het was mooi weer en Senn en Nynthe kwamen ook e-heeen…. Ik heb gefietst op een echte fiets en dat ging al bijna helemaal goed.
Gelukkig mag ik hem mee naar huis nemen en kan ik daar veel gaan oefenend tot het moment dat ik straks zonder zijwieltjes kan fietsen! (maar dat duurt nog we even denk ik).
Wat ook leuk was is de foto die ik vond op de slaapkamer van Siebe en Noa op de slaapkamer van Beppe. Zo lief. Siebe was toen ongeveer zo oud als ik denk ik.
Zondag zijn we naar de Vestingdag gegaan. Gelukkig was dat pas om half 2 en had Jay al geslapen. Ikke niet, want ik ben wakker. Gelukkig hebben ze me over het kantelmomentje heengesleept en was ik weer volledig goedgehumeurd toen ik achter op de fiets van papa zat. Op weg en in de zon en Siebe en Zelda in de buurt!
Er waren allemaal spelletjes en veel mensen en muziek. Siebe en Zelda hebben alle spelletjes gedaan! Ik stond er bij en ik keek er naar en dat was leuk! Uiteindelijk werd ik onhandelbaar moe en was volledig in de ja/nee modus. Met andere woorden ik wil niet wat ik wel wil en wel wat ik niet wil en dat wisselt zodra het alternatief wordt aangeboden. Kortom: Dwars dus.
Thuis mocht ik bijna in bed, maar was weer half gerecupereerd en heb soep gegeten en knakworst (ze zeggen ‘KNAK’ als je ze te ver doorbuigt). Siebe en Zelda hebben daar wonderbaarlijk van gesmuld en terecht. Het was eerlijke versgemaakte soep, zonder toevoegingen! Beter, zeg ik.
Daarna gingen ze naar hun andere huis en hebben we innig afscheid genomen tot de volgende keer dat we elkaar weer zien. Tijd speelt geen rol. Dat is ook een soort tijdreizen.
En dan is het ineens weer maandag en gaan we met papa op de bakfiets naar de crèche naar al onze vrienden!
En ik kreeg het halverwege de dag behoorlijk warm. Niet omdat er 1 of ander leuk meisje was, of er iets gebeurde waar ik me schaamde of iets anders, nee gewoon warm en een ongemakkelijk gevoel rechtsonder op mijn kaak.
Een nieuwbakken tandje dat zo nodig zijn kop op moet steken om te kijken wat er aan de andere kant van de kaak is te beleven. Ik bedoel maar.
En een verhoogde temperatuur betekent een enkele reis naar huis! Dus kwam papa ons ophalen in de auto. Wel gezellig! Thuis ben ik eerst gaan slapen!
Na een redelijk goede nacht en een zetpil of twee, was ik er de volgende dag weer helemaal klaar voor totdat ik in de loop van de dinsdag ineens weer een warmte aanval kreeg. En weer kwam papa ons ophalen (ik doe dat soort planning goed, want hij was net klaar met mieten).
Deze keer allen ik en Dzjez bleef met het meest beteuterde gezicht dat ik ooit heb gezien achter in de crèche…..
Dat duurt dan ook maar 15 seconden en dan is hij het al weer vergeten en is weer minstens zo blij als mama hem komt halen.
JA, en dat zei ik ook tegen mama! Jay, Jay, naar Jay, want dan mis ik hem wel, dus gingen we snel naar Jay en konden we hem niet vergeten…
Thuis was Jay wakker en blij en gezellig! Dus hebben we gespeeld op de auto. Want ‘tsja!’ als je niet kunt lopen dan moet je rijden! Ik heb hem geholpen en het ging best goed. Jay keek redelijk relaxed, dus dat is een goed teken.
Nou, ik doe wel mijn best hoor! Om te leren lopen, maar dat valt niet mee. Gelukkig helpen papa en mama en Siebe en Zelda en de anderen me wel met staan en dat gaat, mits ondersteund, steeds beterder!
En autorijden is leuk! Mag vaker zeg ik.
Nou en dan is het ineens al weer woensdag zwemdag! Gezellig met zijn allen in het water en Opa en oma zijn er ook! Reuzegezellig! En… ik heb de hele les ZONDER piepen meegedaan en ben zelfs op de kant geklommen en er vanaf gesprongen (zij het met de nodige voorzichtigheid, want owee er kan zo veel mis gaan!)
Ik daarentegen ben een reguliere waterrat en vind alles leuk en fijn en moet dan ook overal om lachen! Zo ben ik. Ondanks de onrustige nacht (sorry daarvoor) voel ik me vandaag opperbest en compleet zwemwaardig en -vaardig!
Thuis we weer moe genoeg en dus lekker een dutje doen!
Ik heb ze niet gezien, maar het was op de Keverdijk, dus ze zullen wel ergens zijn geweest.
Wij waren er in ieder geval wel. We zijn trouwens eerst naar de andere markt geweest, de markt in de Vesting. Daar hebben we bloemen en fruit en en groenten en vis gekocht. Het is daar een gezellige drukte en aan de hand van papa is er genoeg te zwaaien.
(geposeerder foto, met mooie glimlach)
‘Ze’ waren de buggy vergeten en dan mag ik op de arm. Hoog in de lucht heb je een beter uitzicht dan in de buggy. Dan zie je vooral de buiken van de onderkant, maar nu kijk ik de mensen recht in de ogen!
Toen we thuiskwamen zijn we direct doorgegaan naar die andere Keverdijkjaarmarkt. En dat was een drukte van belang en muziek en zon die mijn ogen scheen.
Ineens was daar een vrouw met grijs haar en dat was Christel. En toen ineens ook Opa en Oma! Nou ja, je komt ook vanallus tegen op zo’n jaarmarkt!
Er waren trouwens heel veel dingen te zien zeg! We hebben nog mooie kleertjes gekocht, dat is het voordeel van zo’n markt. Iedereen doet zijn spullen weg en een ander kan ze dan nemen. Goed gezien van die mensen.
Maar ik heb nog steeds geen kever gezien! Wel heel veel andere dingen! Maar uiteindelijk was Jay moe en gingen we naar huis.
Ik was wakker, dus ga niet naar bed. En dat moet je ook niet proberen, want ik heb net de BRUL 3.0 geïnstalleerd en die maakt gegarandeerd HEEL VEEL HERRIE! Maar het was mooi weer en papa was bezig met het hek, dus was er genoeg te doen.
’s Middags zijn mama, Jay en ik op een geheime missie gegaan waar papa niets van mag weten. Ik kan er dan ook niks over zeggen.
Toen we thuiskwamen zijn we weer naar de Keverdijkjaarmarkt gegaan en weer hebben we geen kevers gezien. We stond er voor onze deur een kraam die alles gratis weggaf. Nou, dat is leuk! Ik mocht een hele mooie trekker uitzoeken en daar heb ik dan ook HARD mee gespeeld.
Ik mocht bij de muziektent op de grond en heb mijn uiterste best gedaan om mijn nieuwe polo heel erg vies te krijgen en mocht je het je afvragen: Het is gelukt!
Er is echt van alles interessants op de grond te vinden zeg! Kruimels, takjes, sigarettenpeukjes! Maar papa schoont mijn pad, dus voor ik iets te pakken heb is het weg!
Heb ook nog even gezellig met Dzjez gedold. Als je eenmal ligt, bedenk je allemaal leuke spelletjes!
Ik speel met mijn trekker en dans op de muziek (afwisselend, want anders val je om). Later vond ik nog een balon en daar heb ik HARD mee gespeeld en als ik een pet had gehad, had ik er zeker geld mee kunnen verdienen!
Dat doet me er aan denken: We hebben ook nog een tamboerijn gratis gekocht. Daar kan ik ook nog veel muziek mee maken! Leuk.
Nog 1 ding:
Ik heb nieuwe laarsjes. Mama heeft ze aangedaan en ik wilde ze niet meer uit. Als het aan mij lag had ik ze zelf aangehouden in bed! Je weet maar nooit… maar mama was het daar niet mee eens…..
Ik kruip telkens meer (en sneller) en heb ontdekt dat dat uiteindelijk toch beter gaat dan de Jay-wave. Wat ik nog steends niet snap is wat die tenen daar onder aan, aan de voorkant van mijn voeten doe en wat ik daar mee kan, want als ik sta met mama of papa, dan sta ik.
Dat is het, geen idee wat ik verder moet.
Misschien komt dat nog.
Het is al weer lang geleden en dat is aan de ene kant goed en aan de andere kant niet.
En wat is tijd. Bijvoorbeeld over de het bestaan van de aarde, dat is ongeveer 4.560.000.000 jaar of 1.664.400.000.000 dagen. Wat zijn dan 7 dagen. Of 14. Niets. En ik had waterpokken.
Nou kan dat heel erg zijn en je kunt er heel ziek van zijn, maar bij mij viel dat mee. De aanloop was een paar rusteloze nachten waar vooral papa en mama last ven hebben gehad en ineens was daar een pok. En pok! daar was er nog 1. En voor ik het wist zat ik er onder en dat was het.
Ik zag er gewoon uit als een wandelende krentenbol en meer niet. Niet echt jeuk, niet echt pijn of wat anders, gewoon wat last van mijn gewoonlijke MIJN-, IKKE-, en NEEEEEEH- periode. Ik weet niet of die heftige was dan anders, dat zou kunnen.
Voordeel van ouder worden is dat je het langer vol kunt houden en ik zie aan papa en mama dat ze het niet leuk vinden, dus ga ik nog even door. Ook als ze het wel leuk vinden trouwens….
Ja en het is niet dat ik je op dat soort momenten de alleraardigste broer van de hele wereld vind. Mijn oren doen soms pijn van dat gebrul! Gelukkig remt het me niet in mijn ontwikkeling en ga ik het zelf waarschijnlijk nooit hebben. Dat gebrul.
Het grootste deel van de tijd is wel mijn allerliefste middelbroer (en dat is niet omdat hij dat dan per definities is hoor!). Hij aait me graag, en speelt met me en geeft me speelgoed dat niet ‘MAAAIJN!’ heet en geeft me soms melk. Samen kijken we dan ook Teletubbies en Hopla en zo.
Ik kan trouwens ook kruipen! Alhoewel het me meer overkomt dan dat ik mijn motoriek bewust stuur. Ik doe nog steeds graag de Jay-wave, ondanks de minder hoge topsnelheid en een gegarandeerd vieze romper of shirt. De grond wordt er lekker schoon van.
Echt staan kan ik nog niet, maar ik blijf oefenen.
Siebe is ook nog geweest in de afgelopen periode die veel korter is dan het bestaan van de aarde, en dat was fijn. Gisteren zag ik hem ook nog even op FaceTime en dan word ik helemaal hieperdepieper! Siebuh! Denk ik dan heel hard.
En Zelda. Dat is ook zo’n heerlijke knuffelkont! EN zorgzaam. Ze doet me in bad, droogt me af, brengt en haalt me op en van bed, doet mijn luier. Zo maar, hip! En ik vond dat behoorlijk gezellig!
Ik ben trouwens ook een paar keer naar de kinderboerderij geweest en ondanks het feit dat ik (nog) niet bang voor kippen ben, vind ik ze niet heel leuk als ze dicht bij komen.
Nou moet ik zeggen dat het ook wel hele grote kippen zijn! Wel een meter of zo. En ik sta niet rechtop, dus dan moet ik omhoog kijken om hun ogen te zien. Dan wordt zo’n kip wel heel groot, snap je?
Ik kan al fietsen op de bakfiets (alhoewel die niet van zijn plaats komt). En bellen: Ding Dong!
Jay zit dan in de bakfiets en aan de binnenkant van onze ogen reizen we de hele wereld rond. Aan Jay kun je goed zien dat we in de binnenkant net over een dijk langs de zee rijden en de wind strak in onze gezichten staan. In de zee zien we grote walvissen en dolfijnen die uit het water springen om ons te begroeten.
Voor ons op het fietspad valt een groot stuk scheepswrak en ik weet met een behendige stuurbeweging de brokstukken te ontwijken, terwijl ik met mijn linkerhand zwaai naar een aardige mevrouw onder aan de dijk. Van die dingen dus.
Ik ben trouwens ook de beste kunstknijperknijper in de hele wereld (en volgens mij is daar ook maar 1 van). Zo maak ik de mooiste composities, die daar boven op, als je de juiste code kent, ook nog eens iets betekenen……
Douwe is ook komen spelen op een vrijdag. Dat was heel normaal, maar dan anders, want hij was bij ons. We hebben ongelooflijk veel plezier gehad! Dat kunnen wij goed.
Enfin, het was een boeiende en interessante periode en ik ga proberen er weer regelmatiger over te praten.
Dus.
Vandaag gingen we zwemmen!
Zwemmen?
Ja, want papa vond dat het al weer veel te lang geleden was dat we zijn gaan zwemmen en hij heeft gelijk!
Het grappige is dat ik het al weer bijna verleerd/vergeten was. Water, en zo veel, dat is behoorlijk indrukwekkend. Gelukkig is mama er om me door de die eerste druppels heen te helpen.
Daarna heb ik me kostelijk vermaakt met zingen, klappen en dansen in het water. Eén keer was ik een beetje bang, toen kwam 1 van de juffen veel te dicht bij… toen moest ik huilen. Een beetje en daarna was het weer goed.
Thuis was ik behoorlijk op en ging naar bed zodra papa ging werken. Ik weet nog dat ik naar boven ging, maar de laatste trede heb ik niet meer meegemaakt. 3 uurtjes knoeren!
Ik moest er niets van hebben. Alleen het pierebadje met 5 centimeter water, emmertjes eendjes en bootjes. Iets anders wil ik niet!
Maar met die spulletjes spelen is leuk en als iets leuk is, heb je geen benul van de speel-goed chantage die er plaats vindt. Voordat ik er erg in had zat ik op de eerste trede van de trap.
En op de tweede trede.
En de derde trede.
Tussen zingende kinderen in en ja, dan doe je mee. Papa d’r bij, mama op de achtergrond en voordat ik er erg in had zat ik in het diepe! Hard zingen en meedoen, met een lichte spanning in de ogen en een snik die paraat zat in mijn keel, voor het geval het nodig was in onbedaarlijk brullen uit te barsten, maar ik bleef stil.
En om eerlijk te zijn vond ik het zelfs een beetje leuk. Ik heb ook het parcours gedaan van bal gooien, gietertjes en mat lopen. En als klap op de vuurpijl….ben ik niet van de glijbaan gegaan. Dat dan weer niet.
Wel douchen nota bene! Ik de man die thuis bang is voor de druppel uit de douche die op mijn hoofd kan vallen, werd besproeierd van voor en van achter. En eigenlijk vond ik het leuk!
Ja zwemmen is weer leuk en nu maar hopen dat ik dat volgende week ook nog weet!
Oh ja, nog leuke dansfilmpjes.
En oh ja, Evelyn, Lauren en Philine kwamen langs en we hebben gespeeld in de speeltuin. Het weer was weer precies goed en we hebben veel plezier gehad. Evelyn zegt dat ik op papa lijk. Ik lijk vooral op mij!
Jay!
Wij waren naar Drachten en mama en Jay waren thuis.
Dan beleef je dus verschillende avonturen en deze keer mag Jay beginnen:
Ik was met mama in de tuin. De achtertuin om precies te zijn en ik kroop gezellig heen en weer want er is veel te zien en het is mooi weer. Ook was er duidelijk een geluidje te horen en op een gegeven moment zagen we (mama en ik) een vogeltje het vogelhuisje invliegen.
In het vogelhuisje was het een drukte van gepiep en de wormen en andere voedingswaren die het mamavogeltje mee naar binnen bracht vond gretig aftrek bij de jonge piepvogeltjes.
Een waardig fotomomentje dus en mama zat klaar met de camera in aanslag, maar…
Elke keer als het vogeltje aan kwam vliegen en mama afdrukte was de vogel al binnen. Het gevolg is dus deze foto met een vogelhuisje en mooie bloemen op de achtergrond en de uitdaging voor je fantasie er een vogeltje bij te bedenken.
Wat we trouwens vergeten waren is de foto van ons die door Siebe en Zelda van de creche zijn gehaald. Bij deze dus.
Ik daarentegen was eerst, samen met Siebe en Zelda, bij Pake en heb daar geen vogeltje gezien. Wel een Swannie en die heb ik dan ook maar een bosje bloemen gegeven. Na de gebruikelijke formaliteiten (hallo en dag dus) zijn we weer op avontuur gegaan in de schuur en ut Hiem.
Daarna gingen we naar Beppe en die heb ik ook een bloemetje gegeven, om vervolgens met papa het gras er af te rijden! Ik heb daarna gereden met de kinderwagen en gespeeld met de poppen…. Dat is leuk en doet me denken aan Jay!
We hebben soep gegeten en ik heb ook een poes gezien.
Daarna gingen we naar Tessa (en Nynthe en Senn) en ik heb haar eerst een bloemetje gegeven, want ik was toch bezig. Verder was er een poes, en zodra die op mijn netvlies kwam was ik weg.
Met veel kabaal.
Aan het eind van de dag tolereerde ik de poes iets meer en durfde in een straal van 2 meter te zijn, maar… alles groter dan 2 centimeter en een hartslag is nog niet mijn favoriete tijdverdrijf…
We hebben HARD gespeeld en we zijn naar de speeltuin geweest en hebben patat gegeten en fiessie gekeken (geen Zandkasteel maar iets anders) en gek gedaan. Mooi dus.
Ik heb ook nieuwe kleertjes via Tessa.nl gekregen en dit is de foto om te kijken of mama het wel leuk vond. Ja dus. Ze vind dat Paarse me goed staat! En zij kan het weten.
Toen we naar huis reden en ik m’n pyjama aan had, ben ik in slaap gevallen. Thuis heb ik eerst een flesje gedronken en toen ik ging slapen heb ik eerst nog heel veel gebruld. Gelukkig niet midden in de nacht (denk ik). Periode zeker?
Ik heb geslapen als een beer tijdens de winterslaap. Diep en rustig, maar niet voordat ik met mama geknuffeld heb en met de LEGO heb gespeeld. Die UNO is echt leuk om mee te spelen. Het treintje, de rups. Ik kruip door het hele huis en oh ja:
We hebben nog een paar rare beesten op de foto!
Ik weet niet waar die vandaan komen, maar weet zeker dat Dzjez zich een hoedje in de hemel schrikt!
(ikgagewoonnietkijken.nl)
Anyway, Siebe en Zelda zijn gisteren weer vertrokken en ik begrijp het concept. Dan gaan ze naar hun andere huis en ze komen vanzelf weer terug. Maar mis ze wel.
Zelda moest zingen en dan ben ik trots op haar! Zo cool een zingende zus. Lijkt wel een Suske en Wiske titel. Later als ik groter ben ga ik mee!
Dzjez & Jay 