Niet dat we normaal niet veel energie hebben, integendeel (en dat heb ik het over Jay in het bijzonder), maar als de zon schijnt hebben we er gewoon wat meer.

Dat inspireert tot mooie ideeën en nieuwe initiatieven. Eén er van is de buurvrouw bloemen geven. Gewoon omdat we er zin in hadden en vooral omdat bloemen nou eenmaal mooi zijn. Die geven ook energie. En aangezien wij elke dag toch wel even bij de buurvrouw zijn, hebben we er zelf ook wat aan!

Ik was ook geïnspireerd en wilde een cape om toen we naar de slager gingen. Ik loop dan ook een anders. Een beetje ridder en superman ineen. De slager was zo onder de indruk dat we zomaar een stukje worst kregen.

Daarna gingen we naar de markt, maar toen hadden we cape niet meer om. Dzjez wil dan altijd wandelen op de heuvel en ik zeg dan ja, maar als ik er dan ben heb ik geen zin meer om te lopen. Dan wil ik gedragen worden. Papa denkt daar anders over. Hij vind dat ik moet lopen, boe-oeh!

Gelukkig hebben we ook rustmomentjes en kunnen genieten van de grassprietjes en bloemetjes.

Omgekeerd moet je me geen bal geven, want dan ben ik ineens een dribbelende stofwolk. Dat was zondag en ik zien nog steeds de verbaasde-met-de-tong-op-de-grond-gezichten van papa en mama. Bij mij is het net alsof er een knopje in mijn hoofd omgaat en mijn grove motoriek in mijn onderbewuste wordt gestopt en het instinct het overneemt. De ware Jay.

Ik kijk mijn ogen uit en houd het op de glijbaan. De glijbaan en ik hebben een afspraak: Ik ga er 169 keer vanaf. Dat heb ik met gemak gehaald. Ik had ook een vriendje, Victor, 2 jaar ouder, maar die kon me niet bijhouden. Waar ik dan weer heel veel buitengewoon minder zin in heb is het water. Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Zal wel met een vorig leven te maken hebben….

Fastforward naar vandaag, want het is weer mooi weer en geen creche, dus nadat we papa hard uit hadden gezwaaid, mama de tas had gepakt gingen we terug naar het strandje.

Deze keer waren we helemaal alleen.

Dus meer ruimte voor ons en dat was precies wat ik nodig had voor mijn nieuwe spelletje. Vuilnisdravertje. In essentie komt het er op neer dat ik elke prop als een goed excuus zie om als een ongelooflijke Speedy Gonzales naar de prullenbak te rennen en weer terug. Vrolijk zwaaiend naar mama. Keer op keer, op en neer.

Ik had duimbaan op de glijbaan. Met de wind in de haren en de zon op mijn bol, slaat mijn glijmotoriek geheel op hol, als het ware. Mama ondertussen zat verstop onder de deken, met één oog een boek te lezen terwijl ze met het andere oog naar ins keek. Goeie deal.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik hoop dat Siebe ooit nog eens de verplaatsmachine uitvindt, zodat we gemakkelijk op elkaars zolder kunnen verschijnen, maar tot die tijd moeten we het doen met de krimpmachine. Je loopt er doorheen en met een kleine kriebel in je maag, word je ineens zo klein als een kabouter.

Dat is handig als je in kleine ruimtes moet zijn. Wanneer je op een bank wilt zitten, heb je een opstapje nodig. Je moet er niet twee keer op de zelfde manier doorheen lopen, want dan word je zo klein, dat je tussen de korrels van het zand zakt en je een grasspriet nodig hebt om er uit te komen.

Als je er via de andere kant doorheen loopt wordt je weer gewoon groot. Dat moet je ook niet twee keer op dezelfde manier doen, want dan word je volwassen, en dat wil ik de rest van mijn leven eigenlijk uitstellen.
Ook als ik groter ben.

Als je goed kijkt, kun je zien dat onze haren nog meer gekrompen zijn.
Dat is niet zo. We zijn naar de kapper geweest en dat ging niet van een leien dakje. Integendeel, het ging van dikke tranen over mijn wangen en gelukkig een rustige, maar doortastende kapster.

Achteraf gezien, wel knap van haar en een beetje onnozel van mij. Want zij heeft de klus stoïcijns afgemaakt en ik besef me dat mijn haren, als je er niet te hard aan trekt, gevoelloos zijn. Je snapt zeker wel dat ik niet huil van de pijn, maar van het afscheid van die blonde krulletjes die al weer heel lang een vriend van me waren.

Ik heb nog één keer achterom gekeken toen we wegliepen en ze lagen er vredig bij.
Dag haar.

Mooi was dan weer wel dat opa en oma er bij waren en we direct na de kapper, samen met hen naar het bos gingen om te wandelen, terwijl mama haar ivoren wachters liet verzorgen.

Ik heb ook gelopen en opa laten zien dat mijn grove motoriek grote sprongen heeft gemaakt (en ik kan ook al echt een beetje springen) door over een brug van schots-en-scheef-liggende balken heen te lopen, zonder vallen en zonder vasthouden. Dat afstapje aan het eind had ik dan weer even niet gezien, dus toen moest ik even vallen…

Voor ons betekende dat een lekkere lange dag met opa en oma en die hadden we, zondag daargelaten, heel lang niet gezien. Dat betekent veel kletsen en geloof het of niet, dat kan ik als de beste. Een echte motormond als het ware, want om woorden zit ik niet verlegen.
En daar laat ik het bij.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Woont vlakbij en heet buurvrouw.
Dat is ons vaste ritueel. We zijn nog maar amper in de Keverdijk, of ik vraag al of ik naar de buurvrouw mag (en Jay ook). Als papa ons haalt, dan zeggen we eerst dag tegen mama en als mama ons haalt, nou ja dan hoeft dat niet hè, want dan heeft ze ons al gezien. We doen dat niet alleen als we terugkomen uit de crèche, we doen dat ook op alle andere dagen, dus eigenlijk hebben we geen reden, noch excuus nodig.

Precies we hebben geen excuus nodig, want ik weet niet wat dat is. Bovendien klinkt het als iets dat toch al te laat is, dus waarom er bij stil staan. In het begin vond ik dat buurvrouwbezoek best eng en bleef ik liever op een afstand kijken, maar als Dzjez het zonder blikken of blozen blijft doen en elke keer weer gezond en blij terugkomt, dan kan het niet anders zijn dan dat de buurvrouw oké is. Dat was voor mij dan uiteindelijk ook de reden om vol bravoure over het muurtje te rollen mee te gaan. Dat was de eerste keer en de laatste, dat ik zelf over dat muurtje ga. Want de buurvrouw bezoeken doe ik nu ook elke dag.

“Echt geen probleem !” zegt ze zelf ieder keer weer, dus wie zijn wij om dat tegen te spreken. Ze heeft ook altijd mandarijnen klaarliggen en wij pakken dan de schaaltjes waar de mandarijntje sop lomen te liggen. Als ik dan thuiskom dan vraag mama of ik dankjewel heb gezegd en dan loop ik terug en dan zeg ik “Dankjewel buurvrouw” en als ik dan terugkom vraagt ze of Jay ook dankjewel heeft gezegd en dan loop ik terug en zeg “DankjeJaywel ook”, klaar. We lopen ook door haar huis alsof we het kennen (wat na al die keren dat we op bezoek zijn geweest ook zo is). We banjeren er door heen en we babbelen honderduit. De buurvrouw is gezellig.

Laatst mochten we helpen met het sproeien van de bloemen. Dat is pas een avontuur, die bloemen hebben het echt nodig, maar wij worden met een beetje geluk minstens zo nat. De buurvrouw weet dat en staat op gepaste afstand met een grote glimlach op haar gezicht. Het is maar goed dat wij er zijn, want dan komt alles goed!

Ja en als we later groot zijn, kunnen we altijd nog bij de brandweer.

Oh ja, er is ook nog een klein filmpje, want ik hou van dansen en gek doen. Het was ook een mooie dag op de crèche waar ik heel veel gespeeld heb, gepraat en ‘dingen gedaan’ zei Rinske. Ik heb mijn eigen schoenen aan gedaan en mij trui. Nou ja bijna, want mijn hoofd wilde er niet door en toen had ik hulp nodig! Met buitenspelen dan weer niet. Dat kan ik goed en Puk was er ook, en dan is het al snel heel gezellig.

Ik had ook nog iets en kan het maar beter zelf vertellen. Ik was niet echt moe of zo hoor, maar toen de anderen naar bed gingen en ik niet, lag ik volgens de overlevering van Renske, languit op de grond, met mijn hand op een autootje en mijn gezicht op de grond, te snurken. Het slepen is me dus letterlijk overvallen, 20-25 minuten en toen werd ik groenig wakker. Gelukkig was daar Jay om te knuffelen en toen was ik er weer helemaal bij!

Namasté.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik kan niet anders zeggen dat mijn kleine broer een beetje gek is.

In dat opzicht past hij dus goed bij de rest van de familie, want anders zou het allemaal een behoorlijk stukje lastiger zijn om te integreren. Daar zal hij dus geen problemen mee hebben…. En dan heb ik het niet over het dansen, het hard lachen en het over de grond rollen van plezier. Of over dat hij soms een stukje brood van me afpakt terwijl mijn humeur nog in de ochtendmodus zit, nee deze keer heb ik het over zijn spontane drumactiviteiten na het eten.

Ach ja, als je gek doet doe het dan goed, want zoals het bekende spreekwoord zegt: Beter een volle gek dan een halve zot!

Ik ben gewoon mezelf, omdat ik dat het beste kan. Dat kost geen moeite en levert bovendien altijd een goed resultaat. Ik ben nog steeds geen prater maar een kletser des te meer en als het op grappen aan komt helemaal!

Ik ken trouwens al weer nieuwe woorden ook, namelijk Renske (Renkuh) en Abe (Buh) dus het gaat met sprongen vooruit. Het was ook heel gezellig op de crèche, alwaar wij als gedisciplineerder leden van de crèche-gilde er een geheel andere leefstijl op na houden dan thuis. Dat grote geheim is ontrafeld door de film die mama op de ouderavond heeft gezien. Ik weet niet goed of dat slim is of niet, en al helemaal niet wat voor gevolgen dat gaat hebben. Op de crèche doen we alles namelijk in stilte, en methodisch, en volgens patronen en rituelen. Of dat nou door de omgeving komt of door de onderhuidse energetische krachtvelden, ik weet het niet, maar het werkt.

Op een natuurlijke manier.

Deze ochtend was ik blij dat ik wakker werd (en het was vroeg!) want pas als je wakker bent, kun je andere avonturen beleven (papa zei laatst dat ik praat in min slaap) en vandaag gaan we naar Bussum om laarsjes te kopen! Met mama in de bakfiets en Jay had een pet op. En als Jay een pet op heeft moet ik dat ook. Jay is een gangmaker! Uiteindelijk hebben we niet alleen regenlaarsjes gekocht, maar ook een regenpak. Nu kijk ik de hele dag naar de wolken in de hoop dat het HARD gaat regenen. Want dan kunnen we als de wiedeweerga naar buiten en als gelaarsde olifanten door de plassen stampen. Op die manier kunnen we de regendruppels terug naar de hemel spetteren. En dat is een mooi idee.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het kwam als een verrassing deze ochtend en het was even puzzelen. Er woont een koning, maar het is geen kasteel maar een paleis. Gelukkig was het in Amsterdam en daar was ik al twee keer eerder geweest, dus Amsterdam en ik kennen elkaar al goed…

Eerst even goed ontbijten, want als we een reis gaan maken, doe je dat het best op een volle maag. Wat ook belangrijk is, is even my-space, oftewel even een ruimte voor mezelf. Dan kan ik een beetje mediteren en dat doe je het allerbeste in een wasmand. Probeer het maar eens (als je een mand vindt waar je in past).

Na zo’n moment kun je dan ook maar één ding besluiten, namelijk dat je je oude zomerschoentjes aan doet, zodat je er zeker van bent dat je voetjes aan het eind van de dag een geur hebben die, eh, uit duizenden te herkennen is! Toen gingen we vertrekken…

Ja, in de auto van papa naar Amsterdam en dat is heel ver als je gaat lopen. Dat deden we dus niet.

Het Paleis op de Dam is indrukwekkend groot en je komt er pas als je een dat grote plein vol met duiven en mensen oversteekt. Het is er al druk. Zeker voor een zondag. Het lijkt wel alsof ze gratis tientjes aan het uitdelen zijn!

In het paleis ben ik er een stil van. Heel groot en heel mooi! We krijgen een apparaatje en in dat apparaatje zit een man die haarfijn uitleg wat er allemaal te zien is en is gebeurd in de afgelopen 4 eeuwen. Nee, dat Amsterdam is niet niks en dat Paleis al helemaal niet.

Ik vond het mooi en groot en de vloeren waren van marmer of er lag een lekker tapijtje op, nou daar moet je op liggen, samen met je broer, dus dat doen we ook. Er was een hele leuke mevrouw die helpt in het paleis en we kwamen haar telkens tegen. Ze vond me leuk en ik haar. Zo maak je vrienden.

Uiteindelijk kregen we nog een speciale tour waar niemand van de ander bezoekers naar toe mocht… We gingen door een geheime deur met een geheime sleutel met een echte authentieke Amsterdammer en mochten in de Koninklijke lift naar beneden. Echt waar!

En weet je wat? Als je weet dat je in een paleis bent, dan denk aan de Koning en als je aan de Koning denkt, dan denk je aan het jongetje dat woonde in een paleis van glas. En aan zijn kroontje kun je zien… Precies, en die lag beneden in de museumshop lag het boekje dat ik thuis ook heb!

Na lange tijd is het weer zo ver: Siebe en Zelda komen!

Maar voor het zo ver is, zijn we eerst naar het Rijksmuseum geweest om te kijken naar de Late Rembrandt. Wij waren gelukkig op tijd en al die andere honderden mensen ook. Het probleem wordt dan een beetje dat, hoe groot en mooi het Rijksmuseum ook is, dat je als kleuter vooral tegen de benen van grote mensen aan zit te kijken, blijkt dat het museum in dat opzicht dan weer net iets te klein. Dat is even leuk, maar daarna is het vervelend en worden wij dat ook.

Ik ben schuldig! Uitgerekend vandaag op de Late-Rembrandt-Dag had ik het al heel snel op mijn heupen. Ongeveer vlak voordat we binnen waren.

Ik heb me even ingehouden omdat ik weet hoe graag papa en mama het willen zien, maar in zaal 3 was ik er redelijk klaar mee…. Uiteindelijk zijn we in zaal 5 nog even snel een paar schilderijen gaan kijken en toe gingen we weg!

Nou ja weg, eerst nog even naar De Nachtwacht en daarna mochten we ravotten op het Museumplein! Dat staat vol met Nijntjes! Jiehaaa.

Ik ben dan weer minder enthousiast, want ik ben een tegendenker. Ik doe soms de dingen omgekeerd van wat er van me verwacht wordt. Dus ondanks dat ik de Nijntjes heel erg leuk vind, ga ik in eerste instantie niet enthousiast doen. Aan de buitenkant dan hè, want aan de binnenkant vind ik het best leuk!

Daarna moest papa werken, dus hebben wij hem afgezet op zijn werk. Zijn werk woont in Amsterdam, dus dat komt goed uit.

We hebben heel hard gezwaaid! En papa heeft heel hard terug gezwaaid. Dat was leuk en de zon scheen en dan ziet alles er mooier uit. Wij ook en wij gaan naar huis want ik ga slapen, want straks moeten we weer op pad om Siebe en Zelda te halen!

Jaha, dat is het station van papa zijn trein. Ik kan haast niet wachten, maar we kunnen niet eerder gaan dan wanneer de trein aankomt. Anders sta je daar maar hè. En op een station is nu eenmaal niet heel erg veel te beleven, dus moet ik geduld hebben….

Uiteindelijk is Jay wakker. Uiteindelijk is het bijna tijd. Uiteindelijk krijgen we de verlossende WhatsApp, maar dan nog is het te vroeg. Eerst gaan we dan nog even een wiel voor papa zijn fiets halen en de buggies uit de auto halen en dan… DAN is het zo ver.

Ik weet precies wat er gaat gebeuren, alleen kan ik het nog niet onder woorden brengen. Wel onder emoties, want ik spring en ik dans en ik lach en ik ben blij! Siebe en Zelda, dat is denk ik ongeveer het mooiste wat er op de wereld bestaat!

Nadat we al een tijdje op het perron van het station hebben gestaan, komt daar eindelijk de trein aan! Ze zijn er! De tijd tussen het stoppen van de trein en de eerste omhelzing valt buiten het aardse tijdsbesef. Dat gebeurt in een roes en direct zit ik vol extra-lief-energie!
Ik
Ben
Blij

Ik ook, want vanaf nu kan het grote spelen beginnen! Op de zolder gaan we verstoppertje, tikkertje, gekdoenertje, gooi-en-smijteren spelen en bovendien hard lachen. En beneden oefen ik met Zelda het ABC op de iPad. Zelda heeft echt heel veel geduld en ze kan het super goed uitleggen. Ik ben leergierig en met Zelda is het nog leuk ook!

Ik kan niet wachten om naar de speeltuin te gaan en doe ondertussen alsof ik alles snap, kan en mee wil maken dus ik hobbel er met groot enthousiasme achteraan. Dat kan, want het zijn mijn broer en zus, en Siebe zegt dat we altijd vrienden zullen blijven en dat is een mooi vooruitzicht.
Het mooiste wat er is, denk ik.
Dat en de zandbak waarin ik mezelf kan begraven en kastelen kan bouwen en in kan kleerkieren, broekzakken en sandalen mee kan smokkelen in huis.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.