Je kut het niet zo goed zien, maar ik ben naar de kapper geweest.
Het zit in laagjes.
En dan krult het beter. Dat kun je wel zien aan de achterkant, maar het is geen het-zit-goed-als-ik-opsta-coupe. Mijn haar is er nog niet aan gewend. De bedoeling is dat we het nu gaan kammen. Ik zal foto’s laten zien als het zo ver is.
We zijn zaterdag ook weer naar het Naarderbos geweest en daar hebben papa en mama foto’s van op Facebook gezet. Ik bedoel maar.
En wat dat betreft ben ik consequent: Ik ga niet naar het water. Ik kom zelfs niet in de buurt. Voor mij is het territorium de speeltuin/glijbaan, ons laken en de bakfiets. Van die bakfiets ben ik overigens twee keer af gevalln. BOOM, met een stuit. Gelukkig was het maar 2 keer en geen 3.
Ik was een beetje pieperig en dat kan vanallus betekenen.
Of ik ben moe, of gefrustreerd dat ik nog niet kan lopen, of ik krijg een tandje, of wil graag iets uitleggen en dat lukt nog niet.. Of een combinatie van alledrie. Tussen de pieperigheden door ben ik wel vrolijk hoor! Kan het alleen niet zo goed plannen.
Het was heel erg warm zaterdag, dus dan is het in huis ook erg warm! Gelukkig is de airco aan en voelt het redelijk koel. Plus daarbovenop, ik ben behoorlijk moe, dus val als de wiedeweerga in slaap! Warm of niet.
Zondag was het koeler en zijn we niet naar het Naarderbos gegaan, maar thuis gebleven en dat kwam goed uit, want ik moest nog een beetje helpen…
Helpen met de vaatwasser en de beste manier om dat te doen is door er in te kruipen. Dan kun je namelijk goed bij. Kijk maar door hier te klikken. Verder help ik vooral van de wal in de sloot, maar het begin is er. Net als bij mijn eerste woordjes. Het ziet er naar uit dat mijn eerste woordje, naast, het woordje ‘ook’ is. Als iedereen aan het eten is, zeg ik ‘ook’ en dat betekent dat ik ook wil eten. Duidelijk!
Ik begrijp wel heel veel hoor! Alle namen ken ik en ik kijk direct in de goeie richting en ik begrijp uhuh en nee, alleen dan lach ik heel vriendelijk en ga gewoon door…
Ik hou je op de hoogte.
Ik heb trouwens nog gereden in de kar met Zelda. Lachen! Dan kijk ik echt trots en ben ik vrolijk!
En we hebben nog in de speeltuin gespeeld. Op de glijbaan en een poging tot fietsen, maar ik had niet heel veel zin. Moet niet fietsen! Genoeg andere dingen toe doen.
Ik ben nog van de glijbaan geweest:
Aan het eind van de dag ging Zelda weg. Naar haar andere huis. Maandag op bezoek bij Siebe in Frahan, het uiterste puntje van België. Ik denk dat ik haar wel ga missen!
Het was al mooi weer toen ik wakker werd.
En buiten ook.
Met een lach op mijn gezicht lag ik achterstevoren-binnenstebuiten in mijn bed toen papa binnenkwam.
Ik had een goeie nacht gehad en dus alle reden om vrolijk wakker te worden. Ik had namelijk gedroomd over de Teletubbies. Eerst had ik ze tijdens het eten gezien, en samen met Dzjez heel hard gelachen, en toen ik eenmaal in bed lag en diep sliep kwamen ze dus terug. We hebben samen grote avonturen beleeft.
Dat hebben we trouwens vandaag ook. We zijn naar de kinderboerderij geweest en ik heb gefietst. Niet langs de varkentjes, niet langs de konijntjes en zeker niet langs de veel-te-grote-kip die daar rondloopt. Ik heb het niet zo met levende dieren, hoe klein dan ook. Dat is een tijdelijke afwijking die ik met mijn broer Dzjez deel. Gedeelde angst is dubbele angst zeg ik altijd maar.
We zijn ook naar het Naarderbos geweest. Dat is een groot groen grasveld en daar kun je heerlijk zitten en met de bal spelen, totdat je ontdekt dat je moeder weg gaat met Zelda! Dat vind ik niet leuk, dus dan ga ik er achteraan en toen ontdekte ik WATER!
En als ik een keer water heb gezien en gevoeld dan wil ik vooral daar in en mee bezig zijn. Dat ik kopje onder kan gaan houdt me niet bezig en wijzigt ook niet mijn gedrag. Water is fijn!
Uiteindelijk moet ik er uit, en uiteindelijker gaan we naar huis. Met rode armpjes en wangetjes en een warme gloed.
Het was een mooie dag en vrijdag gaan we weer.
Want dan is het weer weer mooi.
Ik ben naar de kapper geweest en ik mocht in de auto zitten en heb niet gehuild.
Integendeel, ik heb ongeveer het wereldrecord kletsen verbeterd. Daar oefen ik dan ook hard op als ik wakker ben. De hele dag klets ik door, totdat ik aan het eind van de dag weer als een blok in slaap val.
Maar dat doe ik dan weer niet voordat ik een ongelooflijke hoeveelheid, vers gemaakte lasagne heb opgegeten. Samen met Jay een grote-mensen-portie. Lekkerrrr!
Daarna nog even lekker in bad om het zand af te spoelen, dan een flesje en het verhaal van Rinus de rommelige reus en BOEM, in slaap vallen!
Wij zijn op vakantie geweest.
Naar Vlieland dus.
En dat was voor mij al de derde keer buitenbuiks en 1 keer binnenhuis. Vlieland is dus echt mijn ding. En ook van papa. Die kan echt het hele verhaal vertellen, van de eerste keer zonder mama tot de laatste keer met mij en Jay d’r bij. En al die keren was Zelda er sowieso bij en Siebe alle keer behalve 1.
We gingen op een loeigrote boot en ik ging er naar toe met Jay in de grote auto van mama en Siebe en Zelda in de kleine auto van papa. Op de afsluitdijk ging de brug open en kwamen Tessa en Papa bij ons dag zeggen en hebben we snel een broodje gegeten. En toen de brug weer dicht was, reden wij weer door. De auto lieten we achter op het parkeerterrein en wij zaten op het bovendek in zon en wind en met heel veel mensen.
Ik mocht gewoon rondkruipen. En ondanks het feit dat de spijlen van het hek hoog zijn en mijn hoofd er niet door past, zijn er toch bepaalde mensen die denken dat ik naar beneden kan storten in het water. Dat kan natuurlijk niet, tenzij ik bovennatuurlijke krachten heb en de stijlen uit elkaar kan buigen, om vervolgende mijn lijf er door heen te wurmen.
Maar dat kan ik niet en als ik het zou kunnen, waarom zou ik het doen? Precies.
Het was een best lange tocht en ik kan je zeggen dat ik blij was dat we er waren. Niet dat ik ging slapen of zo hoor. De aankomstdag is er een voor bikkelhard die niet opgeven! Vlieland roept dat ook over zich af hoor moet ik zeggen. Zelfs papa ziet er anders uit als hij op het eiland is. Meer… ruig, ja, meer als een de oer-Fries zoals je hem uit de boekjes kent. Haar alle kanten op, bruin en een baard.
Ik heb nog geen baard, maar ben wel bruin. Vooral mijn voetjes want ik draag nooit sokken.
Ik was ook blij dat we er waren. Niet vanwege de vaste grond onder de voeten, maar de ruimte voor avonturen. Achter het huisje is een grote tuin en achter de tuin is de zee en daar varen de bootjes! Ik ga dan ook vaak en graag bootjes kijken.
De vrijdag is voor ons. Ik bedoel, dan zijn er nog geen anderen, dus hebben we de tijd voor ons zelf. Eerst moeten we boodschappen doen in de Coop. We eten macaroni, behalve ik. Ik eet niet tot weinig, want ik zit in die fase van mijn leven. Die groene dingetjes en die oranje dingetjes vind ik niet leuk en zeker niet lekker!
Ik wel, ik smul daar van, want ik heb een missie. Groeien en groot worden. Ondertussen vergeet ik te praten en te lopen. Staan kan ik wel en ik ben de wereldrecordhouder 110 meter kruipen, maar lopen dus nog niet. Gelukkig ben ik wel grappig, heb humor en kan ongelooflijk goed knuffelen. Ook kwaliteiten die niet te versmaden zijn. Dus.
De tweede dag kwamen Beppe, Irene, Evelyn, Tessa, Noa, Quin, Lauren, Philine, Senn, Nynthe en dan nog Bente, Iris en Siebren. Heel veel vrienden dus en dat vertaalt zich in veel gezelligheid. Die waren op de camping dus dan ben je al dicht bij het strand.
Belangrijk nieuws om te vermelden is dat ik ZELF naar de WC ga. De truc is dat ik gewoon geen luier draag en dan moet ik wel, dus dan doe ik het ook. In het begin was het even wennen en raar, maar uiteindelijk vind ik het leuk om te doen! Zelf plassen. Later, als ik nog groterder ben, doe ik het ook niet meer als ik een luier om heb. en poepen. Komt goed (ook als ik niet afgeleid ben door Masha en de beer).
We hadden prachtig weer en zo nu en dan niet. Met mooi weer zijn we op het strand.
Het is bewezen dan ik een zandhaas ben. Ik hou van zand en niet van de zee, en Jay is een zeebaby, die kan als het moet 500 meter kruipen om bij de zee te komen om lekker in het water te spetter en zand te strooien. Ondertussen blijf ik op afstand en speel in het zand. Dat water is echt niks voor mij. Veel te nat en daarom krijg je me er echt niet met wat voor stok dan ook naar toe.
Mama heeft dat sinds het laatste bezoek met vuurtorens. Nu ja, vooral de trappen naar boven van de vuurtorens. Eenmaal boven wil ze maar 1 ding en dat is terug naar beneden! Ondanks het mooie uitzicht en de interessante apparatuur. Dat komt van de veranderende hormonen na de zwangerschap zegt ze. Interessante gedachte… maar wat weten die hormonen daar nu eigenlijk van. Die kunnen dat toch niet zien?
Gelukkig ben ik wel boven geweest met Siebe en Zelda en dat was gaaf! Zo hoog en zo’n mooi uitzicht. Wilde ik niet missen. Ik heb papa gezien en die was een kabouter. En Jay was zelfs een kaboutertje! Als je hoog staat, worden mensen klein.
Over kabouters gesproken, Siebe, Zelda, Papa en ik zijn nog naar het kabouterbos geweest ook! Op zoek naar kabouters en trollen, over heuvels en door dalen, langs takken en langs bomend en ondanks het feit dat we heel veel gezien hebben, hebben we geen kabouters gevonden. Jammer, maar dat had geen impact op het grote mooie avontuur. En daar gaat het om!
We hebben op 8 juli Beppe’s verjaardag gevierd in ons huisje! Kon ik mooi lang-zal-ze-leven zingen en hoera, hoera roepen en dat deed iedereen. En iedereen was er! Zo gezellig met iedereen spelen en met elastiekjes bandjes maken. Ik kan ze nog niet zo goed maken, maar des te beter dragen en er over praten, want ik hou m’n mond geen moment dicht!
Ik tierlantijn daar dan weer gezellig tussendoor. Siebren (Sieb in het kort en dat lijkt weer veel op Siebe!) wil me graag op tillen. Dat vind ik OK tot een bepaalde hoogte en dan ben ik er klaar mee! Siebren doet het omdat hij me zo leuk vind en graag een soort grote broer wil zijn, en dat snap ik, maar uiteindelijk laat ik hem weten dat het genoeg is. Dus.
Ik vind hem lief hoor.
Wel leuk zo veel mensen. Gelukkig had ik nog even extra geslapen. Ik slaap veel. Eerst wordt ik wakker met Dzjez en dan ga ik opstaan en dan wordt ik vrij snel weer moe en dan ga ik weer slapen. Veel indrukken. Wat dan weer grappig is, is dat ik op het strand gewoon doorga! Soms even een dipje en dan wat waterspetters, eten, drinken en dan weer verder! Zo ben ik.
We zijn trouwens gaan fietsen toen het SLECHT weer was. Met slecht bedoel ik een HARDE zuidwester en dikke regen en wij onder de kap in de bakfiets en mama met een stoere blik aan het trappen en Siebe en Papa voor ons uit. Eén met de elementen. Wel 9 kilometer, suercool!
We zijn ook gaan fietsen toen het mooi weer was, helemaal naar de andere kant van Vlieland! Daar was ook een zee…. en grote duinen, dus daar konden we dan ook weer even ravotten. Terug door de duinen en mama kromgebogen over het stuur als ze weer eens een dikke duin op moest. Goed voor de billen!
Mama en Zelda hebben ook nog een echte zeehond gezien. Ze zaten op het bankje op de dijk en ineens was daar een klein kopje dat boven de golven uitstak. Ver in de verte, maar na een paar keer op en neer was het duidelijk. Het is een echte zeehond!
Je hoort het wel, het is een hele mooie vakantie en daarom hebben we het vertrek echt uitgesteld tot het allerlaatste moment! De late boot op vrijdag en daardoor konden wij eerst nog naar de verjaardag van Bente en gebak eten en naar het strand… Maar ik had een zonnesteek of zo want ik was heel warm en heel moe. Mijn stranddag bestond voornamelijk uit slapen en dat was goed…. zzzzzzzzzzzzz
Ikke niet!
Alleen maar op pad en onderweg en onder water (eefjes maar, maar ik ben niet bang voor water!). Het was een heerlijke dag. Op 1 of andere manier voel ik me gewoon heel erg op mijn gemak als ik op het strand ben en de zee en alle bekenden en gezelligheid. En ook vandaag slaap ik niet en ga ik door. Gelukkig ben ik ingesmeerd, maar ondanks dat ben ik echt bruin aan het worden. Ik bedoel maar.
Als we uiteindelijk vertrekken en de bagage halen en de fietsen wegbrengen en naar de boot gaan, val ik inslaap in de buggy….
Ik ben dan weer wakker en voel me behoorlijk ok. Niet superjofel, maar chill genoeg. Ik blijf dan ook lekker bij mama op schoot. Daar lig ik het best. Het was nog mooi weer en lekker zon en stevige wind, dus we konden weer buiten zitten. En toen, toen gingen we weer naar huis.
Ik vind dat we een mooie en fijne vakantie hebben gehad op Vlieland.
Ik zeg: Volgend jaar weer!
Er gebeurt zo veel de laatste tijd, dat mijn hoofd er niet altijd naar staat om blogs te schrijven en dit staat in tegenstelling tot het aantal blogverhalen dat ik meemaak. Want dat zijn er nogal wat.
in het kort zijn we bij opa en oma geweest in Katwijk aan Zee en daar was José! Dat is mijn nichtje en die had ik al lang niet gezien. Wel zien is dan extra leuk en zo hebben we veel plezier gehad. In de zee (zij er in en Jay ook en ik op grote afstand op het strand want ik ben niet zo van het water…) en later ook in de speeltuin.
En de dag er na waren we in Aerdenhout en daar waren mijn andere nichtjes Noa en Quin uit Bali! Ook al zo gezellig.
En ik zag ze ook weer en nu begrijp ik dat het mensen zijn en kan ik ook kruipen en schattig zijn. Ik heb een supelcool jasje gekregen van Irene. Knalrood. Staat goed.
En Siebe en Zelda waren er ook in eens. Papa was ze gaan halen in België en wij zijn met mama in de auto er naar toe gegaan en dan hen ineens daar zien is een grote verrassing! Supergezellig.
Het is zo ver.
Het is ingezet.
De reis naar echt lopen.
Op de crèche hebben ze een looprek voor dreumesen en ik word daar extreem blij van! Dit is progressie, ik weet zeker dat ik binnen afzienbare tijd echt kan lopen en dan is er geen houwen meer aan. Dan ben ik echt weg en ga met Dzjez tikkertjes spelen en winnen.
Ik heb er nu al zin in! Tikkertje, rennertje, lopertje, hé-ga-jij-eens-eenflesje-melk-halertje en van die dingen. dat kan alleen maar heel erg mooi worden.
Jay is echt mijn vriend. Vanochtend toen we naar de crèche gingen heb ik mijn arm om hem heen geslagen. Dan weet ik wel dat papa achterop een snik in zijn keel krijgt, maar zo voel ik dat gewoon. Mijn broertje Jay. Alles wordt telkens leuker, dat denk ik! Op de crèche begonnen we direct samen te spelen met de trein. Dat is mijn ritueel.
En ik speel eerst nog even mee en dan ga ik weer verder oefenenen met lopen en zo.
We zijn trouwens zondag ook nog even naar het Naarderbos gegaan (ik weet ik heb het er over gehad), maar we hebben nog een paar foto’s. Foto’s van verstopt-onder-de-deken gedaan. HARD lachen is dat. Sowieso is de glijbaan gaaf, daar kan ik vaak op en neer gaan en daarna heen en weer rennen met papa. Heerlijk is het zoiets zo dicht bij te hebben. Gaan we nog vaak naar toe, denk ik.
Omdat er de laatste tijd zo veel gebeurt is en zo weinig geschreven, hebben we (ik en Jay) besloten om in ieder geval de foto’s te laten zien.
Ik wil er wel even aan toevoegen dat ik inmiddels al heel goed kan staan (en net doe alsof ik al jaren weet hoe dat moet, want ik doe allemaal dingen terwijl ik nonchalant bij de tafel sta) en voorzichtig zelf, echte stapjes zet. Het begin is er.
Voor papa en mama wordt dat echt een feest, want nu kun je me op anderhalve vierkante meter laten in het Naardse bos en ik ga niet verder dan dat is anders dan Dzjez. Toen hij anderhalf jaar was, liep hij de hele wereld af en keek niet op of om, alleen maar wat er achter de volgende boom, hoek of muur zit.
Maar ik ga je wel helpen hoor, als je gaat lopen en ik zorg er ook voor dat je niet verdwaalt. Ik ken de weg namelijk. Altijd en overal, want zo ben ik.
Ik lees ook de krant tegenwoordig, want papa en mama doen dat ook.
Nee niet wij!
Papa, wij staan er beeldig op en deze foto heeft een verhaal (los van het feit dat de post pas een week later online staat).
De bloezen die we dragen zijn onderdeel van dat verhaal, want de eerste keer dat papa en mama (en toen waren het nog gewoon Gerard en Jasja) elkaar opnieuw tegenkwamen, had mama die bloes aan. Maar,… papa zei dat hij een zelfde bloes een dag er voor had aangehad toen hij een meeting had. Mama geloofde dat niet echt natuurlijk, want het was de eerste date en dan doen mensen wel vaker een beetje raar, maar de volgende dag heeft papa een foto gestuurd, met inderdaad dezelfde bloes op een hangertje. Snoezig hè!
En nu staan wij dus in precies diezelfde zelfde bloezen op de foto die mama voor vaderdag heeft laten maken. Ik bedoel maar, hou uniek kan het zijn. 2 mensen die elkaar tegenkomen op een bepaald moment in die enorme oceaan van tijd en mensen en dan gewoon exact dezelfde, niet echt in-massa–geproduceerde-bloes aan hebben.
Eigenlijk symboliseren die bloezen dus gewoon dat wij hele unieke en bijzondere kinderen zijn. Dus.
Van ons heeft hij ook nog een glazen potje met onze foto op de deksel gekregen vol met nootjes! Op de pot staat “I am nuts about you!” cool hè. En papa houdt ook heel erg van pindanootjes (of apenootjes zoals de bepe van papa ze altijd noemde. Wat ze daar nou mee bedoelde….)
Een dromedaris is ook een kameel, alleen heeft hij 1 bult en staat altijd te dromen. Dat is het verschil.
Een kameel is geen dromer, die is daar veel te rationeel voor (logisch, want die is de hele dag bezig met 2 bulten in plaats van 1 en dat is een hele opgave, zeker die kamelen die wij hebben gezien in Naarden. Dan hebben 2 bulten niet zo veel zin, want om de 3 dagen kun je met je bek in de lucht staan om de regen op te vangen en dan heb je nooit dorst….)
Een Dromedaris dus wel. Die kan de hele dag voor zich uit staren en denken over palmbomen en pootjebaden en zo van die dingen. En als hij of zij kon, zou die verhalen schrijven, maar al snel komt een gemiddelde dromedaris er achter dat zijn poten niet geschikt zijn om mee te schrijven, dus droomt de dromedaris dat hij wel zou kunnen schrijven en zo voort….
Lief hè, die kleine kameel!
Wij waren aan het fietsen naar Muiderberg. Ik achterop bij papa en Jay bij mama.
Ja, en ik ben dan veel aan het windhappen en daar zit soms een vliegje tussen. Dat is niet erg, want die zitten vol proteïnen en daar wordt je sterk van.
We zijn langs het strandje in Muiderberg gefietst en dat ziet er goed uit en is niet ver. Kan dus best zijn dat we daar eens naar toe gaan als het warm weer is, zoals vandaag.
Ik heb dus weer veel gekropen en dat is iets wat ik al goed kan. En snel ook. In een mum van tijd ben ik ergens anders en ziet niemand me meer.
Staan is nog wat lastiger, maar als ik de benen van papa in de buurt heb kan ik het al heel goed! Uiteindelijk gaat het me lukken en dan ben ik echt weg voor je het weet!
Ik was in de speeltuin met papa. Er was een voetbalwedstrijd aan de gang en ik ben daarna op de evenwichtsbalk gegaan. Papa heeft het gefilmd, maar net niet die keer dat ik de hele balk heb gedaan! Dus zie je nu niet het stuk dat ik nonchalant maar vastberaden WEL heb gedaan.
Dus, eigenlijk hoef je er niet zo veel voor te doen. De meeste dingen gaan vanzelf, maar een sticker op je hand helpt goed mee. Vooral als je die ’s nachts op mag houden.
We hebben ook een nieuw ritueel, namelijk dat ik eerst eet (en ik doe dan heel lang over een hap, die blijft dan heel lang in mijn mond, voordat ik het dan uiteindelijk doorslik, want eigenlijk heb ik er geen zin in, maar als ik niet eet mag ik geen iPad eten en dat is pure chantage!), daarna speel ik met Jay, dan gaan we beneden voorlezen en een flesje drinken, dan gaan we naar boven tandenpoetsen en dan naar bed. Zonder flesje dus. Ik kan dat hoor, want ik ben groot.
Ik word ook vanzelf groter en dat uit ik door hard te piepen als iets niet lukt.
Maw ik weet in mijn hoofd wat ik wil, maar mijn lichaam is nog niet in staat dat te doen en dat is frustrerend! Wat ook frustrerend is, is het als ik dan een draad kan pakken die boven mijn hoofd zit en ik vervolgens de stekkerverdeeldoos op mijn hoofd krijg! Auw! Dat doet pijn.
Mijn hoofd en mijn ego.
Ik praat nog niet, maar denk des te harder na over dingen. Dan heb ik mijn speciale denkonderlip.
En ik speel ook graag met Dzjez. En Dzjez speelt dan weer graag met de dingen waar ik mee aan het spelen ben. Het is altijd dat waar ik mee bezig ben, waar hij al de hele tijd naar op zoek is. Dus.
Ik ben weer beter ook en slaap de hele nacht door, alhoewel ik wat meer moeite heb met in slaap vallen. Na het flesje denk ik dat er nog van alles te beleven is en dat doe je niet in bed!
Uiteindelijk val ik dan wel in slaap, en droom ik mooie dromen, maar toch.
In ieder geval, samen groeien we stevig door en worden we groter en groter en wijzer en wijzer. Het is nog maar een kwestie van tijd en Jay zit achter op mijn fiets en trekken we de wijde wereld in!
We weten het, het is al weer een tijd geleden, maar als je ouder wordt hebt je minder tijd. Zo gaan die dingen.
Het wordt dus een samenvatting van de afgelopen dagen en die beginnen bij mij die aan het eind van de dag en een flesje (kan ook midden op de dag zijn en ik gewoon moe). in ieder geval zit ik bij een bezwete en roodhoofdige vader op schoot. We zijn deze keer niet samen gaan hardlopen/fietsen en het was warm en er staat wat te gebeuren.
Ik heb trouwens ontdekt dat je het hekje van de mevrouw-die-naast-ons-woont open kan en dat ik daar dan naar toe kan! Dat doe ik dan ook en klets haar de oren van het hoofd, want zo ben ik dan wel.
Papa heeft gezegd dat ze me weg mag sturen als het te lang duurt en ze me zat is. Ze heeft me nog niet weggestuurd.
Siebe en Zelda komen! En het is een XXL weekend, dus ze komen donderdag-einde-dag al en ik mag mee om ze op te halen in Rotterdam! Daar is ook een station, vandaar. Gezellig met papa in de auto er naar toe en in de enorme stationshal zag ik ze ineens! SIEBUH! ZELDAH! roep ik en iedereen keek en dat is goed!
Samen in de auto terug is gezellig. Thuis zijn Jay en mama en die zijn ook blij! We dansen en zo en dan gaan wij naar bed. Siebe en Zelda mogen opblijven.
Vrijdag zijn ze er nog steeds en hebben gespeeld en gek gedaan. Daar ben ik goed in en Jay en Siebe ook.
Op zaterdag moesten we vroeg op! Niet dat ik dat moeilijk vind hoor, ik ben standaard tussen 6 en half 7 wakker en dat laat ik dan weten ook…. In ieder geval was het een druk programma.
Eerst naar de markt om inkopen te doen en 2 gratis bloemen voor in het kleine vaasje te krijgen. Daarvoor hoef ik alleen maar te kijken zoals mezelf en dan krijg ik die. En Zelda ook 1. Verder fruit, noten en groenten en dan naar huis.
Thuis was er geen tijd te verliezen, want we gingen naar Beppe! BEPPUH!
En het was mooi weer en Senn en Nynthe kwamen ook e-heeen…. Ik heb gefietst op een echte fiets en dat ging al bijna helemaal goed.
Gelukkig mag ik hem mee naar huis nemen en kan ik daar veel gaan oefenend tot het moment dat ik straks zonder zijwieltjes kan fietsen! (maar dat duurt nog we even denk ik).
Wat ook leuk was is de foto die ik vond op de slaapkamer van Siebe en Noa op de slaapkamer van Beppe. Zo lief. Siebe was toen ongeveer zo oud als ik denk ik.
Zondag zijn we naar de Vestingdag gegaan. Gelukkig was dat pas om half 2 en had Jay al geslapen. Ikke niet, want ik ben wakker. Gelukkig hebben ze me over het kantelmomentje heengesleept en was ik weer volledig goedgehumeurd toen ik achter op de fiets van papa zat. Op weg en in de zon en Siebe en Zelda in de buurt!
Er waren allemaal spelletjes en veel mensen en muziek. Siebe en Zelda hebben alle spelletjes gedaan! Ik stond er bij en ik keek er naar en dat was leuk! Uiteindelijk werd ik onhandelbaar moe en was volledig in de ja/nee modus. Met andere woorden ik wil niet wat ik wel wil en wel wat ik niet wil en dat wisselt zodra het alternatief wordt aangeboden. Kortom: Dwars dus.
Thuis mocht ik bijna in bed, maar was weer half gerecupereerd en heb soep gegeten en knakworst (ze zeggen ‘KNAK’ als je ze te ver doorbuigt). Siebe en Zelda hebben daar wonderbaarlijk van gesmuld en terecht. Het was eerlijke versgemaakte soep, zonder toevoegingen! Beter, zeg ik.
Daarna gingen ze naar hun andere huis en hebben we innig afscheid genomen tot de volgende keer dat we elkaar weer zien. Tijd speelt geen rol. Dat is ook een soort tijdreizen.
En dan is het ineens weer maandag en gaan we met papa op de bakfiets naar de crèche naar al onze vrienden!
En ik kreeg het halverwege de dag behoorlijk warm. Niet omdat er 1 of ander leuk meisje was, of er iets gebeurde waar ik me schaamde of iets anders, nee gewoon warm en een ongemakkelijk gevoel rechtsonder op mijn kaak.
Een nieuwbakken tandje dat zo nodig zijn kop op moet steken om te kijken wat er aan de andere kant van de kaak is te beleven. Ik bedoel maar.
En een verhoogde temperatuur betekent een enkele reis naar huis! Dus kwam papa ons ophalen in de auto. Wel gezellig! Thuis ben ik eerst gaan slapen!
Na een redelijk goede nacht en een zetpil of twee, was ik er de volgende dag weer helemaal klaar voor totdat ik in de loop van de dinsdag ineens weer een warmte aanval kreeg. En weer kwam papa ons ophalen (ik doe dat soort planning goed, want hij was net klaar met mieten).
Deze keer allen ik en Dzjez bleef met het meest beteuterde gezicht dat ik ooit heb gezien achter in de crèche…..
Dat duurt dan ook maar 15 seconden en dan is hij het al weer vergeten en is weer minstens zo blij als mama hem komt halen.
JA, en dat zei ik ook tegen mama! Jay, Jay, naar Jay, want dan mis ik hem wel, dus gingen we snel naar Jay en konden we hem niet vergeten…
Thuis was Jay wakker en blij en gezellig! Dus hebben we gespeeld op de auto. Want ‘tsja!’ als je niet kunt lopen dan moet je rijden! Ik heb hem geholpen en het ging best goed. Jay keek redelijk relaxed, dus dat is een goed teken.
Nou, ik doe wel mijn best hoor! Om te leren lopen, maar dat valt niet mee. Gelukkig helpen papa en mama en Siebe en Zelda en de anderen me wel met staan en dat gaat, mits ondersteund, steeds beterder!
En autorijden is leuk! Mag vaker zeg ik.
Nou en dan is het ineens al weer woensdag zwemdag! Gezellig met zijn allen in het water en Opa en oma zijn er ook! Reuzegezellig! En… ik heb de hele les ZONDER piepen meegedaan en ben zelfs op de kant geklommen en er vanaf gesprongen (zij het met de nodige voorzichtigheid, want owee er kan zo veel mis gaan!)
Ik daarentegen ben een reguliere waterrat en vind alles leuk en fijn en moet dan ook overal om lachen! Zo ben ik. Ondanks de onrustige nacht (sorry daarvoor) voel ik me vandaag opperbest en compleet zwemwaardig en -vaardig!
Thuis we weer moe genoeg en dus lekker een dutje doen!
Dzjez & Jay 