Hij ligt voor de hand, ik weet het, maar de speeltuin heeft een kasteel met glijbanen en eerst was papa de koning en ik prinses Dzjez en Zelda de koningin, maar ik heb besloten dat ik beter de koningin kan zijn en papa prinses Papa. Op die manier heb ik meer grip op de zaak en dat is nodig. Zeker vandaag, want ik had de houder van de parasol meegenomen en dat was een speer. Onfortuinlijkerwijs was die speer behoorlijk recalcitrant toen ik via de geheime ingang het kasteel binnenwilde en ik met mijn kin op de stok viel. Een goeie reden om eens goed koninklijk te brullen! Uiteindelijk was het vooral mijn ego (85%) dat was geraakt en de rest kwam door mijn kin.
Gelukkig hadden we al gezwommen anders had ik geen goeie dag gehad. Het was een onstuimige 21 graden. Prima dus om met serieuze waterwerken bezig te zijn.
Vandaag hadden we genoeg tijd en hoefde er niemand opgehaald te worden uit veraf gelegen plaatsen en konden we ongestoord plezier hebben. Papa heeft die gelegenheid gegrepen om zijn ogen even stevig dicht te knijpen tegen de zon. Richting dromenland is dan een makkelijk afslag en dat is duidelijk te zien.
Uiteindelijk stond ik wat te wiebelen op mijn benen en mijn ogen wiebelden mee van de acute dutbehoefte, dus gingen we via de winkel naar huis.
Siebe en Zelda en Papa gingen zeilen en ik ging heel erg niet mee. dat was een bewuste keuze want ik ging met mama trouwen. Ik vind haar namelijk heel erg lief en als je iemand heel erg lief vind ben je verliefd en ga je trouwen. Ik ben ook verliefd op Puk, want dat is mijn vriendin!
Ze hadden lekker gezeild, dat kon je zien. Vooral aan Siebe zijn haar, want dat was duidelijk een Coupe Zuid-Wester-kracht-2-5. Volgende keer ga ik weer mee (denk ik).
Toen ze weer thuiskwamen stond ik met mama en de net-wakkere-oogjes op de wal. Dankzij moedig manoeuvreren en een lenige sprong van Siebe lag de bood weer op zijn plek en was het eigenlijk borreltijd, dus kregen we chips en water!
Uiteindelijk zijn we ook nog met Siebe, Zelda en Papa naar de speeltuin gegaan. Ik heb daar mijn deel van het kasteel met mijn eigen trap en glijbaan. Ik ga daar heel handig af!
Als ik één keer in het water ben is het alsof het water aan mij trekt als een soort magneet. Ik kan er niet uit, ik wil er niet uit en ik moet er niet uit. Zo lang de zon schijnt (maar ook als hij even achter de wolken is), dan blijf ik in het water.
Er is ook veel te beleven met water. Dat gevoel is als het ware ongrijpbaar, net als het water zelf. Daarom heb ik emmertjes en gietertjes. Dat is de beste manier om water te vangen en er mee te doen wat ik wil.
Ik heb ook mijn zwembandjes om, maar dat hoeft eigenlijk niet. Ik ben zo bezig met niet nat worden dat die bandjes eerder gezien kunnen worden als een leuke accessoire die past bij mijn zwembroek dan iets anders. Gelukkig is het tijdelijk en komt er straks ineens een moment waarop ik over de (water)drempel heen ben en als een volleerde waterrat in de rondte zwem! Tot die tijd doe ik het rustig aan.
Siebe en Zelda gingen van de helehogeglijbaan af. Ik doe dat niet. Ik ga hooguit op grote afstand kijken. Mijn tijd komt nog wel zoals gezegd. Ik kan nog heel wat glijmeters maken in de toekomst (als je goed kijkt zie je Siebe en Zelda staan).
Papa vond het allemaal te lang duren denk ik, want die ging er ineens vandoor! Samen met Zelda. Nou ja! Gelukkig mocht ik nog even blijven met Siebe, Dzjez en mama. Nog meer speeltijd in het water en gek doen tussen de druppels!
Uiteindelijk gingen we dan toch en ging ik in bed, lekker slapen! Want na al dat gespeel, gaan de batterijtjes behoorlijk in het rood en moet er hard bijgeladen worden. Oogjes dicht en lekker onder de dekens is daar het beste laadstation voor.
Siebe zag er vandaag anders uit. Meer bij zijn ‘roots’ als het ware. Het heeft me een paar tellen geduurd, maar toen had ik in de gaten wat de reden was. Hij had een wit-blauwe broek met pompeblêden aan! En dat zijn natuurlijk de herkenbare symbolen van de Fryske Flag! Hij lijkt ineens 6 centimeter groter en sterker!
We kregen deze middag nog een grote verrassing te verduren. De reden dat papa en Zelda halsoverkop weg gingen was om Noa, Quin en Irene op te halen bij Beppe. Daar logeren ze namelijk. Dat is ineens superleuk, want die zie je niet elke dag!
Zij gingen zeilen en wij (mama en Jay en ik) bleven thuis. Jay lag trouwens ook nog hard te slapen, dus die kon niet eens mee, tenzij hij aan het slaapzeilen zou gaan. Dat is op zich wel een interessante gedachte, maar ik vraag me af of dat leuk wakker worden is….
Voor mij kwam die verrassing pas nadat ik wakker werd en de hele bende terugkwam van zeilen. Maar wat een fijne is het dan. Ik kan hun namen al uitspreken, wat goed bijdraagt aan mijn algehele vocabulaire.
Het is duidelijk: Ik begrijp alles dondersgoed. Ik weet wat erop is, eronder, erachter, ervoor. Ik begrijp de woorden, de zinnetjes, bovengemiddeld voor mijn leeftijd zeggen ze, alleen vind ik al die woorden uitspraken, of eigenlijk moet ik zeggen ‘woorden met meer dan één lettergreep’
Enfin, grote gezelligheid, zeker toen mama bedacht dat water in een grote emmer heel goed de waterbron van kleine emmertjes kan zijn! Nog meer waterpret dus.
Ik heb er plotseling heel veel speeltuinvriendjes bij! Heerlijk op het kasteel en draaiapparaten. Bovendien hebben we het weer weer mee. Met een stevige bries en een strakke zon is spelen in de speeltuin superleuk!
Toen we binnengeroepen werden om grote hoeveelheden snackbarvoedsel tot ons te nemen besefte ik ineens dat ik al heel wat bolletjes en krentenbollen op had gegeten en ik niet een reuzenhonger had. Toch heb ik vrijwel mijn bordje leeggegeten. Ik bedoel maar!
Ik ook hoor, geen probleem. Zo veel gezelligheid en waterpret maakt hongerig als een beer! Grrrr! Ik heb de zin al eens goed aangekeken met de boodschap: “Morgen schijnen!” want ik wil weer naar het zwembad!
Eerst naar bed.
Niet dat ik daar direct hard ga slapen hoor…. Ik zag papa binnenkomen en toen schemerde het al en zeiden we maar fijn “Namasté” tegen elkaar. Ik zag mama binnenkomen toen het al behoorlijk donker was en zeiden we maar fijn “Namasté” tegen elkaar. Daarna heb ik nog lekker gebrabbeld en heb nog even “Namasté” tegen de maan gezegd en toen vonden mijn ogen het tijd om dicht te gaan.
Ik werd wakker met een belangrijk voornemen: Poepen.
Maar zelf mijn billen afvegen kan ik nog niet, dus moest ik heel zacht roepen van dat poepen en de billen die afgeveegd moesten worden. Gelukkig werd dat opgepikt door de scherpe oren van mama en papa. Ik gered, billen schoon en de dag begonnen.
We hadden groot geluk, want de buurman hadden dezelfde gedachte maar op verschillende momenten en dat leverde 2 interessante situaties op: 1. Ze hadden de krant dubbel, dus wij kregen er één en 2. Ze hadden alletwee brood voor ontbijt gekocht voor een gezin van 6 hele grote omvangrijke mensen. Voor ons was dat genoeg voor een dan-en-een-half! Soms is op de juiste plek op het juiste moment zijn, genoeg voor mooie verrassingen!
Die zag je niet aankomen hè, wij de anti-helden van water (het kan zijn dat ik het concept zwembad niet in één keer helemaal snapte hoor) die heel erg blij worden. Dus handdoeken, emmertjes en gieter gepakt en op weg met de ingang tickets (die je dus veel vaker dan één keer kunt gebruiken) op pad. Bleek dat we die helemaal niet nodig hadden, want we werden door de bijzondere buggy-ingang binnengelaten. En mass.
Daar was het. Het Fyske Swimparadyske, in het midden van de natuur, met speciaal voor ons gemaakte zwembaden met een verhoogde bodem. Dat is handig, want dan hoef je niet zo diep te stappen. Dus na enige aarzeling, waarbij we uitsluitend nat werden tot vlak onder onze knietjes, werden we druppelgewijs baloriger en onbesuisder, waardoor we uiteindelijk helemaal nat werden (Dzjez dan natuurlijk nat tot vlak onder zijn kruin, want die behoudt net even een beetje marge).
Glijbanen op en glijbanen af, zelfs van de allerhoogste in het grote zwembad! Maar daar was een soort haat-liefde verhouding mee, want uiteindelijk wilde ik niet meer (kan ook liggen aan mijn eigen dwarsigheid waar ik heel soms last van heb).
Ik kan zeggen dat ik er tegen beter weten in, enorm veel plezier aan heb beleefd geen angst voor water te hebben. Ik ben benieuwd waneer mijn waterfobie z’n kop weer opsteekt. Morgen weer!
In de middag hadden we nog een avontuur omdat we namelijk de zeilboot hebben en die ligt niet voor niks in de haven. We gingen dus zeilen en zoals met zoveel dingen, heb ik een Inwenperiode nodig voor ik het echt leuk vind (morgenochtend als ik wakker word, is 1 van de eerste dingen die ik zeg: “Wanneer gaan we weer zeilen? Ik vind zeilen leuk! maar dat terzijde).
Voor mij was dat de allereerste keer in een zeilboot met zeilen die door een (frisse) wind wordt voortgeblazen. Gehuld in mijn oranje zwemvest wapperende krullen zat ik in de boot. Soms gingen we best wel scheef en kon ik zo het water over de rand zien.
Ik vind zeilen leuk, daar hoef ik niet lang over na te denken. Zeker als het mooi weer is!
Die gekke Siebe sprong zomaar in het water. Van de boot af! Hij moest helemaal naar de kant zwemmen en dat deed hij goed. Daarna spongen Zelda en Papa ook nog in de plomp en ik deed dat heel erg niet! Je kunt namelijk niet door het water heen kijken en dan weet je niet welke grote, lelijke monsters er vlak onder het wateroppervlakte vertoeven. Die zijn op zijn minst 3-en-en-halve meter, dus hou ik het nog even op het droge….
Op de crèche mag je geen scheet zeggen, maar wind of windje. Dat zegt Dzjez ook altijd als papa zegt “scheet” (persoonlijk vind ik scheet beter klinken. Bovendien kun je ook een scheet of een scheetje zijn en dan zegt niemand er iets over! En blijf je bovendien lekker ruiken (mits je niet in je luier hebt gepoept, want dan kun je theoretisch een stinkend scheetje zijn in de gezellige betekenis van het woord (gezellig is ook weer zo’n woord dat typisch Nederlands is en vrijwel geen vertaling heeft in het buitenlands. Zo zijn wij dan weer))).
Maar deze keer zaten we in een zeilboot en die kan op grofweg 2 manieren varen: Met de motor of met, jawel daar komt’ie, de wind. Niet een stinkende, maar één die ontstaat door een hoge- en lagedrukgebied die met elkaar spelen. Dat stinkt ook niet (tenzij je onderwinds woont bij een vuilnisbelt woont). Zie je nou wel? Daar raak je toch van in de war?
Ik vond het in eerste instantie helemaal geen goed idee om in die boot te gaan. Simpel gezegd lijkt het op zwemmen, maar zit je in een drijvende badkuip, dus wat is het verschil zou je zeggen? Maar nadat ik me vrijwillig in een fel-oranje (= lievelingskleur) zwemvest had laten hijsen, werd ik zonder dat ik eigenlijk tijd had om te protesteren, door Siebe in de boot gezet en waren we aan het varen.
Zoals met veel dingen het geval is, moet je het een keer proberen, om er achteraf van overtuigd te zijn, dat je het niet leuk vindt. Ik vond het dus superleuk toen we uiteindelijk aankwamen in de haven bij ons huisje in Earnewâld.
Ja, samen met Siebe en Zelda! En dat is superleuk, want dat is er altijd wel iemand in de buurt die geknuffeld kan worden, of door wie je je kunt laten knuffelen. Bovendien is Zelda heel handig met het maken van mooie foto’s. Ik kijk er dan heel mooi bij. Papa zegt dan dat ik een zigeunerjongetje-met-traan in het kwadraat ben.
Nee, het is geen spelfout, (alhoewel Dzjez op allerlei verschillende manieren verkeerd gespeld kan worden. Dat wordt nog wat met die jongen. Die moet zijn hele leven zijn eigen naam spellen voor iedereen dien het niet begrijpt. Een beetje zoals die jongen uit dat liedje van Johnny Cash, A boy named Sue, maar dan anders) het is echt waar.
Na een hele goed nacht slapen waren we weer klaar voor een nieuwe dag.
Eerst even op zondag gezellig thuis op de bank en ontbijten en in bad en toen kregen we een berichtje van papa dat zij dat hij op tijd ging vertrekken en dus als gevolg van die beslissing, op thuis ging zijn. Dus in plaats van nu naar de Vesting te gaan, ging Jay naar bed. Die was toch nog een beetje moe van ons onbevattelijk grote campingavontuur. Logisch. Een klein mannetje en grote avonturen, daar zit een discrepantie tussen die alleen gevuld kan worden met SLAAP.
Met hoofdletters dus, vandaar.
Ineens was papa daar weer. Hij stond bij mijn bed en zei, met een hele lage stem: “Kom grote vent, we gaan aankleding en op pad” en ik vond dat een goed idee (nadat we eerst even heel stevig geknuffeld hadden).
Mama was al helemaal klaar en zag er uit als een mooie zomerdag: Stralend en warm, dus we konden snel gaan. Samen in de bakfiets, elk een groen blaadje uit de boom van de buurvrouw en gaan!
Eerst kwamen we Evelyn tegen en toen…. Wouter en Julia en dan is het hek van de dam en wordt de Vesting over genomen door een stel energieke peuters. Sommige mensen zijn daar niet van gediend en verlaten het terras met halfvolle glazen. Zij vonden ze halfleeg en dat zegt genoeg.
Wij trekken ons er geen sikkepit van aan en vermaken ons buitengewoon, terwijl papa en de mama’s druk aan het kletsen zijn. Papa is sowieso een praatgraag, want we waren hem ook serieus kwijt toen hij bij een kraampje stond te kletsen omdat er een Friesche vlag hing. Zo is hij en wij naar de IJswinkel…. Dan heeft hij gewoon pech en ik een donkerrode vlek in mijn nieuwe T-shirt van het overheerlijke aardbeienijsje. En daar hebben we dan weer ossengal voor!
Op de terugweg stond er een brandweerauto midden op de straat!
Maar geen sirenes, nee, grote speakers en platenspelers met mooie muziek en voor mijn hoofd het besefte waren mijn benen al aan het dansen. Die meneer danste direct mee en is bovendien een goeie nieuwe vriend. Jazz dus en soul, ik wordt er van nature door aangestoken en heb een onweerstaanbare drang om te bewegen. Ik ben benieuwd wat ik daar mee ga doen als ik groter ben.
Het was zaterdagochtend en papa had gezegd dat, als ik vroeg wakker werd, ik niet moest gaan roepen en net doen of ik nog slaap. Hij zou me op tijd komen halen. Ik was dus om 6:18 wakker en heb niet geroepen. Wel gezucht, gekucht en gekreund, maar daar wordt toch niemand wakker van?!
Ineens was papa daar….
Hij ging snel even douchen, zei hij en ik wilde liever in de badkamer wachten dan in bed blijven liggen. Dat is gezelliger. Daarna mocht ik mama wakker maken, ach ja, als we dan toch wakker zijn, waarom niet iedereen. Het was een grote dag voor ons allemaal, dus. Wij naar de camping in Katwijk-aan-zee en hij naar veel herrie in Werchter.
Ik hoorde het wel, maar lig dan zo aandachtig te luisteren dat ik vergeet lawaai te maken. Dan hoor je namelijk minder.
Ineens was papa daar…
Hij voelt dat ik wakker ben en komt me dan halen. “Hey grote vriend” zegt hij dan en wordt dan blij en heb een acute behoefte aan knuffelen. Ik ben een knuffelaar. De grootste van de hele wereld.
Maar goed, lange intro voor een belangrijke dag, waar de essentie gaat over de camping, opa en oma en José! Dus nadat we aangekleed zijn en hebben gegeten en papa hebben uitgezwaaid, zijn we vertrokken.
We kwamen aan en hadden de auto nog maar amper geparkeerd of José hing al in de ruitenwissers en was net zo blij om ons te zien als wij haar. Maar wij zijn met z’n tweeën dus dan is het dubbel en winnen wij. Zo gaan die dingen.
Niet dat wij kunnen tippen aan de buitensporige blijheid van opa en oma, want die werden getrakteerd op een driedubbele dosis kleinkinderen en dan wordt het ineens groots. Bovendien stond mama er ook nog eens bij te stralen, waardoor de zon nog een beetje harder moest schijnen om op te vallen, dus een goede garantie voor heel mooi weer.
Belangrijk moment voor mij waren de appelflappen die wij zelf hadden meegenomen. Dzjez en ik kregen elk een halve en ik had hem in een halve tel op. Eten en ik zijn goed vrienden.
We hebben ons helemaal suf gespeeld! Verstoppertje, waarbij ik me zo goed verstopt had dat ik mezelf niet terug kon vinden. Daar van was ik even in de war, totdat ik me besefte dat ik eigenlijk altijd in mijn eigen buurt ben en dat is een goed gevoel.
We zijn naar de speeltuin geweest, hebben in de tent van José gespeeld en José heeft ons geduldig en veelvuldig voorgelezen. Dat is goed voor mijn Broca wat onderdeel uit maakt van mijn frontaalkwab (dat zijn dus mijn hersens). Die heb ik nodig om goed te kunnen praten.
We zijn ook nog met zijn allen naar het strand geweest.
Daar zijn we dan weer vooral niet in het water gegaan, of in de buurt of er zelfs maar aan gedacht (want dat is genoeg om in hard gebrul uit te barsten, maar mama zegt dat het ooit allemaal helemaal goed komt, dus maak ik me geen zorgen. Net zo min als mijn onuitspreekbare angst voor alles wat groter is dan een rozijn en pootjes heeft).
Wat we wel gedaan hebben is in het zand spelen, terwijl mijn mond geen moment stil is. Die is daar goed in. Ach ja, gezelligheid is troef. Natuurlijk is een dag op de camping niet compleet zonder een goeie BBQ. Dus dat hebben we ook nog gedaan. Oh ja, de vogel van vorige keer, die toen een stuk brood heeft weggepikt, was er nu ook weer! Ook weer een broodje weggekaapt. Oude vrienden…
Om maar aan te geven hoe leuk het is, ik heb niet eens een middagslaapje gedaan, wegens ononderbroken drukdoenerij en feestvreugde. Prima, dat haal ik wel in!
In de auto dus, nog geen tel op de achterbank of we waren in een dromenland, voorbij de maan. Dat is nog eens reizen op lichtsnelheid. Wij kunnen dat. Het is zó goed slapen na een mooie dag!
Eigenlijk zijn we niet wakker geworden en kon je zien aan de manier waarop we slapend in bed liggen, dat we een heeeeele drukke dag hebben gehad en dat we dus heeeeeel hard moeten slapen om weer fris en fruitig wakker te worden.
Nou ja, zomaar, de buurvrouw was er niet.
En vijf minuten later ook niet.
En 17 minuten daarna ook niet.
Papa zei nog, ze is op vakantie en is er heel lang niet is. “Nee” zeg ik, maar papa zegt dan “ja”. Een patstelling dus, maar uiteindelijk was ze er na een uur nog niet en twee uur ook niet en eigenlijk de hele dag niet, dus werd de patstelling een platstelling, die uiteindelijk resulteerde in een papastelling… Hij had gelijk, ze kwam niet terug. Althans niet vandaag en volgens papa is het een behoorlijke dosis nachtjes slapen voordat ze terug is. Gelukkig gaan wij morgen naar Katwijk-aan-zee-met-José-hoplakee mét opa en oma en mama.
En papa dan?
Papa gaat naar harde muziek luisteren met zijn grote vriend Geert. Die kent hij uit België, waar Siebe en Zelda ook wonen. We hebben vandaag met Siebe gefacetimed en gepraat en hij heeft op de schoorsteenmantel gestaan als een pratend schilderijtje. Kon hij mooi meegenieten. Gelukkig komen ze dinsdagavond al (yeah!) en gaan we BBQ-en met Noa en Quin bij Evelyn. Feest-feest-feest zeg ik.
OK, terug naar vandaag.
Naast de nieuwe iPad en sporadisch plassen-zonder-broek (want die was al nat en ik liep in mijn bloterik en vond het nodig links en rechts te plassen om mijn territorium af te bakenen) zijn we deze middag naar Bussum gegaan. Het was tijd voor mama om nieuwe kleren te kopen.
Een opfrisser voor de klerenkast als het ware en dat is goed voor klerenkast, mama en de rest van de wereld die er naar kan kijken.
Wij mogen dan hard spelen en kiekeboetje spelen in de kleedhokjes, terwijl mama in al haar ondergoedheid te kijk staat in de winkel. Niks mis mee hoor, zeg ik, en laat met de grootste lach van de hele wereld mijn buik zien.
Shoppen is leuk, want je hebt de wereld aan ruimte om te dansen en te zingen. Waarschijnlijk mijn aangeboren talent, naast natuurkunde en wiskunde. Dat wordt nog een moeilijke keuze…
Ik ga sinterklaas helpen en wordt Zeurpiet eerste klas.
Grapje, ik wordt bedenker net als papa en later Siebe.
Ondertussen vind ik ook dat mama hele leuke jurkjes aan het kopen is. Ik beoordeel dat als een volleerde stylist. Mmm, dat is ook iets wat ik kan worden. Ik zet het op het lijstje.
Anyway, de grote afsluiter was de Action en dat is niet niks. Meer dan 1200 vierkante-meter-prullaria-en-brollosium. Dat is positief hè, want we hebben koptelefoons gekocht.
Ik vind die zo mooi, dat ik het als accessoire op mijn hoofd zet en ga spelen. Ik hoor mijn eigen muziek. In tegenstelling tot de kleurenvoorkeur van Dzjez koos hij Groen, waardoor ik automatisch Oranje heb gekozen. Staat mij minstens zo goed als Koningin Maxima!
Soms lopen de dingen behoorlijk door elkaar en soms heb ik niet typegrage vingers, dus blijft de blog liggen. Geen onwil, maar opgeslokt door de vaart der volkeren en de lawine der ervaringen. Dat wil niet zeggen dat er geen digitale registratie plaats vindt, laat staan breinregistratie, want wij onthouden alles…
ZOMERCOLLECTIEPRESENTATIE
Dankzij marktplaats en een scherp oog voor mooie dingen, koopt papa polo’s van een onbekend merk met als logo, een late nakomeling van de dinosaurus en ons staat dat goed met een korte broek. Korte broek? Ja, want de zon had besloten er een dag serieus bij te zijn, en dan moet je je luchtig kleden. Dat hebben we dan ook gedaan, terwijl ik ook nog één van de trofeeën van de jaarmarkt aan heb. Een hippe korte broek.
DE RICKTEST
Zaterdagochtend was de grote Ricktest, waarin ik moest bewijzen dat ik grote sprongen had gemaakt op fijne en grove motoriek. Ik vind dat prima hoor, maar er is er 1 ding waar ik me dan een aantal vraagtekens bijzet. Dat is: “Hoe het zit met de lach- en humormotoriek?” Want ik zeg: “Het één gaat niet zonder het andere!” Gelukkig ben ik van de laatste twee zeer goed voorzien.
Hoe dan ook, het is altijd een feestje om al die leuke oefeningen te doen, en ik doen dan ook goed mijn best. Los van de gezelligheid ging het heel erg goed. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die zeggen van niet. En als ze er zijn, nou, ze doen maar!
BELGIËBELLEN
Vlak na het Rickbezoek hebben we België gebeld, dat betekent Siebe en Zelda en dat betekent WAZUUUUUUP!
Altijd fijn om ze even te zien, want we hadden ze al een week niet gezien. Dat zal nog wel even zo blijven, want ze hebben examens. Dan gaan ze heel hard studeren om hele hoge cijfers te halen en de slimste mensen van de hele wereld te worden. Wij vinden dat minder belangrijk, zolang ze maar de leukste blijven en dat lukt heel erg goed!
KEUKENWERKJES
Die moeten natuurlijk ook gebeuren en terwijl er sommige ‘opdrachten’ geen vrijwilligers oplevert, zijn er andere die er te veel opleveren. Zoals sladraaien bijvoorbeeld. Dzjez was er al aan begonnen en ik wilde meedoen. Twee vliegen in 1 klap zeg ik, want ik kan meehelpen én Dzjez een knuffel geven.
STRAND- EN ZONNEWEIDETAFERELEN
Aangezien het heel mooi weer was en het Gooimeer letterlijk om de hoek is, zijn we daar naar toe gegaan. Het was iets minder warm dan de dag er voor, maar eigenlijk was dat beter zo. Dan zweet je je niet helemaal het apelazarus en kun je leuke dingen doen. Zoals glijbanen. Ik heb er al eerder over gesproken, maar voor de chronologie en de fotografie, laten we het toch even de revue passeren.
Ik maak van die gelegenheid gebruik om even keihard mijn voetbalcapriolen ten toon te spreiden. Het is alsof de voet aan de bal geplakt is (en omgekeerd) zoals ik over het gras heen aan het grasduinen ben. Dat belooft en ik verwacht dat er binnenkort grote voetbalbobo’s aan de deur staan om een vroeg contract aan te bieden. Zo gaan die dingen!
WATERBALLET
Als ik de kans krijg, met of geen toestemming, speel ik met water. Mijn broer is dan mijn medeplichtige want die is net zo’n watergek als ik. We hebben ons oude badje staan en een emmer en een kraan en dat is genoeg om al het andere speelgoed te vergeten, inclusief de iPad. Het grote voordeel is dat je kleddernat wordt en je de kleren die je net aan hebt, binnen een uur moet verwisselen. En dat is helemaal niet ERG! Want wat nat is droogt, wat vies is wast weer schoon, maar pret blijft zitten als een krater in de golf van Mexico (ook al zie je hem niet).
MANNEQUIN
Soms moet je het gewoon proberen omdat mama ze ook draagt. Ik kan je zeggen dat ik er ook op springen, maar ik weet zeker dat ik er geen lange afstanden mee gaan lopen.
PAPA BIJ SIEBE EN ZELDA
Ineens ging de de computer van mama. Ik was niet in mijn allerbeste humeur. Integendeel, ik was er helemaal klaar mee. Het was warm en de crèche was zo leuk dat ik de hele dag heb moeten spelen. Spelen, spelen, spelen is aam het eind van de dag behoorlijk SPELEN. Maar de computer ging dus en het was ZELDAH!! Ik was ineens weer helemaal wakker en blij en zo zie je maar weer wat de kracht van familie is. SUPERkracht dus.
OPA-EN-OMA
We hebben een heerlijk dagje opa en oma gehad en ik nog langer dan Jay, want Jay moest naar de logopedist. Voor mij betekende dat ijs en pannenkoeken eten. We zijn ook naar het water geweest en opa en oma gingen er zelfs in staan! Ik niet, alleen mijn rechterdikketeen had bravoure genoeg om even een klein dipje in het water te doen. Dat was dan ook al weer genoeg en ist’ie er weer mee gestopt. Ik ben niet echt een waterliefhebber.
Ik heb kennis gemaakt met Janneke (die ik voor het gemak Ku noem) en die was heel lief. Uiteindelijk gaat zij er voor zorgen dat ik nog veel beter kan praten dan wat ik nu al doe. Ik praat superduidelijk alleen verstaat iedereen het nog niet en zeg nou zelf: “Aan wie ligt dat nu eigenlijk!”
Toen opa, oma en Dzjez en Jay kwamen, gingen papa en mama weg.
Dat mocht hoor, ze gingen gezellig uit eten en dat mag ook wel eens, zei ik. Op de fiets, lekker door de vliegenstorm (als ik mama mag geloven was het erger dan een van de 7 Egyptische plagen!!), maar gelukkig was het eten superleuk en werden de vliegen al snel vergeten.
Het was dus echt een hele lange fijne opa-en-opa-dag gehad. Ik vind opa wel ok, die kun je er goed bij hebben, alleen praat hij wel wat veel…. En weet je wat, hij vindt precies hetzelfde van mij en dat geeft maar eens te meer aan dat we goed bij elkaar passen!
Ze hebben ons na veel spelen, samen naar bed gebracht en het was een mooie afsluiter van al een hele mooie dag.
DAGJETHUIS
Dat is vandaag dus en het was in tegenstelling tot gisteren minder warm, maar dat is helemaal niet erg. We zijn aar de markt geweest en hebben op de heuvel gelopen (en er af en Jay vond het weer niet leuk), terwijl mama boodschappen deed. Toen we verenigd werden met haar, was ze al bijna helemaal klaar en zaten de boodschappen in de tas.
Aan het eind van de dag mochten we uiteindelijk nog naar de speeltuin en kon ik eindelijk nog een beetje voetballen! En op de draaimolen en op de glijbaan. Precies toen papa dat ging filmen, lukt het niet om er zelf op te klimmen…. Daar is een heel bijzonder filmpje van…
[komt nog]
Ik had de bril van Dzjez op en hij zegt tegen mij:
“Dat staat je mooi”
En ik ben blij dat hij dat zegt, want ik hou van Dzjez.
Niet dat we normaal niet veel energie hebben, integendeel (en dat heb ik het over Jay in het bijzonder), maar als de zon schijnt hebben we er gewoon wat meer.
Dat inspireert tot mooie ideeën en nieuwe initiatieven. Eén er van is de buurvrouw bloemen geven. Gewoon omdat we er zin in hadden en vooral omdat bloemen nou eenmaal mooi zijn. Die geven ook energie. En aangezien wij elke dag toch wel even bij de buurvrouw zijn, hebben we er zelf ook wat aan!
Ik was ook geïnspireerd en wilde een cape om toen we naar de slager gingen. Ik loop dan ook een anders. Een beetje ridder en superman ineen. De slager was zo onder de indruk dat we zomaar een stukje worst kregen.
Daarna gingen we naar de markt, maar toen hadden we cape niet meer om. Dzjez wil dan altijd wandelen op de heuvel en ik zeg dan ja, maar als ik er dan ben heb ik geen zin meer om te lopen. Dan wil ik gedragen worden. Papa denkt daar anders over. Hij vind dat ik moet lopen, boe-oeh!
Gelukkig hebben we ook rustmomentjes en kunnen genieten van de grassprietjes en bloemetjes.
Omgekeerd moet je me geen bal geven, want dan ben ik ineens een dribbelende stofwolk. Dat was zondag en ik zien nog steeds de verbaasde-met-de-tong-op-de-grond-gezichten van papa en mama. Bij mij is het net alsof er een knopje in mijn hoofd omgaat en mijn grove motoriek in mijn onderbewuste wordt gestopt en het instinct het overneemt. De ware Jay.
Ik kijk mijn ogen uit en houd het op de glijbaan. De glijbaan en ik hebben een afspraak: Ik ga er 169 keer vanaf. Dat heb ik met gemak gehaald. Ik had ook een vriendje, Victor, 2 jaar ouder, maar die kon me niet bijhouden. Waar ik dan weer heel veel buitengewoon minder zin in heb is het water. Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Zal wel met een vorig leven te maken hebben….
Fastforward naar vandaag, want het is weer mooi weer en geen creche, dus nadat we papa hard uit hadden gezwaaid, mama de tas had gepakt gingen we terug naar het strandje.
Deze keer waren we helemaal alleen.
Dus meer ruimte voor ons en dat was precies wat ik nodig had voor mijn nieuwe spelletje. Vuilnisdravertje. In essentie komt het er op neer dat ik elke prop als een goed excuus zie om als een ongelooflijke Speedy Gonzales naar de prullenbak te rennen en weer terug. Vrolijk zwaaiend naar mama. Keer op keer, op en neer.
Ik had duimbaan op de glijbaan. Met de wind in de haren en de zon op mijn bol, slaat mijn glijmotoriek geheel op hol, als het ware. Mama ondertussen zat verstop onder de deken, met één oog een boek te lezen terwijl ze met het andere oog naar ins keek. Goeie deal.
Ik hoop dat Siebe ooit nog eens de verplaatsmachine uitvindt, zodat we gemakkelijk op elkaars zolder kunnen verschijnen, maar tot die tijd moeten we het doen met de krimpmachine. Je loopt er doorheen en met een kleine kriebel in je maag, word je ineens zo klein als een kabouter.
Dat is handig als je in kleine ruimtes moet zijn. Wanneer je op een bank wilt zitten, heb je een opstapje nodig. Je moet er niet twee keer op de zelfde manier doorheen lopen, want dan word je zo klein, dat je tussen de korrels van het zand zakt en je een grasspriet nodig hebt om er uit te komen.
Als je er via de andere kant doorheen loopt wordt je weer gewoon groot. Dat moet je ook niet twee keer op dezelfde manier doen, want dan word je volwassen, en dat wil ik de rest van mijn leven eigenlijk uitstellen.
Ook als ik groter ben.
Als je goed kijkt, kun je zien dat onze haren nog meer gekrompen zijn.
Dat is niet zo. We zijn naar de kapper geweest en dat ging niet van een leien dakje. Integendeel, het ging van dikke tranen over mijn wangen en gelukkig een rustige, maar doortastende kapster.
Achteraf gezien, wel knap van haar en een beetje onnozel van mij. Want zij heeft de klus stoïcijns afgemaakt en ik besef me dat mijn haren, als je er niet te hard aan trekt, gevoelloos zijn. Je snapt zeker wel dat ik niet huil van de pijn, maar van het afscheid van die blonde krulletjes die al weer heel lang een vriend van me waren.
Ik heb nog één keer achterom gekeken toen we wegliepen en ze lagen er vredig bij.
Dag haar.
Mooi was dan weer wel dat opa en oma er bij waren en we direct na de kapper, samen met hen naar het bos gingen om te wandelen, terwijl mama haar ivoren wachters liet verzorgen.
Ik heb ook gelopen en opa laten zien dat mijn grove motoriek grote sprongen heeft gemaakt (en ik kan ook al echt een beetje springen) door over een brug van schots-en-scheef-liggende balken heen te lopen, zonder vallen en zonder vasthouden. Dat afstapje aan het eind had ik dan weer even niet gezien, dus toen moest ik even vallen…
Voor ons betekende dat een lekkere lange dag met opa en oma en die hadden we, zondag daargelaten, heel lang niet gezien. Dat betekent veel kletsen en geloof het of niet, dat kan ik als de beste. Een echte motormond als het ware, want om woorden zit ik niet verlegen.
En daar laat ik het bij.
Dzjez & Jay 