Niet alleen zijn we gaan zwemmen bij ons zoetwaterstrandje (daar heb je alles al over gelezen), we zijn zondag ook nog naar de verjaardag van Nynthe geweest bij Beppe thuis. Daar wonen ze tijdelijk, totdat ze bij ons in Naarden komen wonen. Samen spelen is zo vanzelfsprekend, dat het lijkt alsof we elkaar ons hele leven al kennen (wat technisch gezien vanuit mijn perspectief ook zo is natuurlijk en van Jay). Fijne vrienden.
Maar we hadden meer te doen!
Dansen op K3, bijvoorbeeld. Nu bekend is dat ze uit elkaar gaan, beleeft Zelda een soort revival van de K3 muziek en komen wij er achter dat zij eigenlijk alle teksten uit haar hoofd kent. Dat is fijn voor haar en betekent bij gevolg, dat wij ook doordrongen worden.
Ik vind dat niet erg, want ik hou van dansen en op K3 kun je dat goed. Laat me daarnaast lang genoeg luisteren en ik zing vanzelf mee!
Sowieso is er altijd wel een liedje dat in mijn hoofd afgespeeld wordt. Ook ’s ochtends en soms al voordat ik wakker ben. Dan zing ik “Visje, visje” of “Slaap kindje slaap” (wat in de ochtend natuurlijk niet echt gepast is), maar zo ben ik. The Jay-way.
Oh, ik heb ook iets geleerd. Je moet met je handen uit de kastjes blijven waar de eieren in staan en zeker niet aan het doosje komen. Voor dat je het weet ligt het op de grond en kom je er achter dat eieren minder hard zijn dan je in eerste instantie zou denken…
En ik heb iets met water. Vooral als ik kleren aan heb, dan heeft het een leuke extra dimensie.
Ik was nog niet klaar met K3,
Aangezien ze uit elkaar gaan, ik ook 3 ben en ze een afscheidstour gaan doen, moeten we kordaat en snel zijn. De beslissing is dan ook dat mama, ik en Zelda samen naar een optreden gaan. Mama moet natuurlijk wel verplicht een cursus K3 liedjes doen want daar met je mond vol tanden staan en niet vol muzieknootjes, is uit den boze.
Nee “Kuna Kuma Hey”, “Alle kleuren van de regenboog”, “Wie heb ik aan de lijn” en “Bij de politie” worden dagelijkse kost. Gelukkig is het pas in maart en dan ben ik 4. De kalender met die kruisjes er op moet nog maar even wachten…
Ik doe om de haverklap een koprol. Dat heeft Zelda me geleerd. Zelda leert me ook goed praten. Echt, als Zelda geweest is, is mijn vocabulaire een stuk groter. Zij heeft geduld en voelt me goed aan. Fijn zo’n grote zus.
Gelukkig waren ze er maandag nog en hebben zo ons samen met papa naar de crèche gebracht. Daar konden we nog even stevig en uitgebreid knuffelen, maar toen we thuis kwamen, miste ik ze wel. Ella en Iebe.
Ik heb een tijdje gedacht over de titel van dit stukje en het had van alles kunnen zijn, maar is dus knuffelaars geworden. De reden is dat knuffelen een rode draad is in mijn en ons leven.
Siebe houdt er enorm van en knuffelt vaker met papa dan dat hij naar de wc gaat (hij moet natuurlijk veel knuffels inhalen), Zelda houdt van knuffelen met mama en papa en met iedereen met een hoog knuffelgehalte (met name ik en Dzjez) en dan is er nog het onderlinge knuffelen en de knuffels op de crèche.
Nou kun je vanallusennogwat zeggen over knuffels, maar ze zijn erg gezond. Volgens het boek van Dick Swaab (ik moet het nog lezen hoor, en leren lezen, en echt goed praten feitelijk ook, alhoewel dat telkens beter gaat. Met name voor de mensen die me kennen en in staat zijn mijn klanken te vertalen naar woorden. De intimi zogezegd) ‘Je bent je brein’, want als je knuffelt komt er oxytocine vrij via de hypothalamus en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier.
En laat plezier nou precies datgene zin wat ik het allerbelangrijkste vind in de hele wereld! Gelukkig vinden Wouter, Julia, Dzjez en Cato knuffelen ook belangrijk.
Knuffelen kun je ook met geblazen bellen uit debellenblaasdoos. Die kun je achternazitten en hopen dat je ze pakt!
Bovendien zijn de achterburen 60 jaar getrouwd en zij zagen al die ballonnen… Het was maar goed dat we vast gegespt zaten in de stoeltjes van de bakfiets, want ik denk anders niet dat we ons in hadden kunnen houden. En met onze reputatie als balonnenknappers, zouden er weinig ballonnen over zijn om het feest te vieren. Papa heeft er een stukje over geschreven. Dat lees je hier.
Vandaag was ook weer een knuffeldag, want we gingen naar Hilversum. Naar de markt en naar de Toko (met papa en Zelda). De Toko wordt ook wel de Baliwinkel genoemd, zegt papa, dus heb ik als eerste toen we binnenkwamen tot 10 geteld in het Indonesisch en gegarandeerd dat je dan kroepoek krijgt. Dan maakt het ineens niet meer uit hoe lang papa aan het praten is met de baliwinkel-meneer-met-tatoeages-die-van-koken-houdt.
Daarna moesten we eerst de karrenvracht groenten fruit in de auto leggen, want daar kon je niet fatsoenlijk mee rondlopen. Toen splitsen de groepen zicht opnieuw op. Een groep sportsokken-voor-mama en een groep kado-voor-Nynte-en-Senn. Ik zat in groep 2.
Die speelgoedwinkel was een waar Walhalla! Knuffels, te veel om op te noemen, dus sleepte ik de grootste door de hele winkel heen, terwijl papa een verrassing kocht voor Zelda.
Zie je wel, knuffelmania.
Maar dat is nog niet alles. Zoals de zaken er vandaag uitziet dat ik NIET naar bed ga… De kunst is dat ik gewoon doe alsof er niets aan de hand is en dan vergeten ze het gewoon.
Goed gezien, want we gaan nog naar ons eigen zoetwaterstrand-om-de-hoek. Dat is een heel georganiseer, want er moet gegeten worden, gekookt, ingepakt en vertrokken, maar Uiteindelijk zaten we op fietsen en bakfietsen, bepakt en bezakt richting het Gooimeer.
Met dit weer is het Gooimeer veel meer dan mooi weer, temeer, er weer water bij betrokken is. In eerste instantie ben ik niet van plan in het water te gaan, maar gaandeweg vergeet ik mijn voornemen en wordt eerst ontvoerd door mama die naar Siebe, Zelda, Jay en papa loopt bij ‘de balk’ en later vergeet ik nog veel meer…
Ik wordt gedwee door Zelda meegenomen om vervolgens in mijn eentje te besluiten dat water gewoon lekker is. Ik dobber samen met papa in het diepe en spreek mijn oerinstincten aan als het aankomt op zwembewegingen. Zo zie je maar weer. Als je geen paniekerige Dzjez om je een hebt, ben je tot grootse dingen in staat!
Ik moet zeggen dat dat gedoe met Jay-zonder-angst me een beetje parten speelt. Hoe kan zo’n groot klein mannetje, zo stoïcijns in het water drijven, terwijl ik denk dat de wereld vergaat.
Dat betekent op 1 of andere manier dat ik mijn angsten moet overwinnen, dus dat is iets waar ik eens diep over na ga denken.
Eerst moeten we nog volleyballen en Jay moest nog een beetje in het zand spelen met emmertjes en schepjes.
Gelukkig is de dag daarna nog niet voorbij en kunnen we eerst nog even de speeltuin met Zelda! Zelf naar boven klimmen en dan via de glijbaan naar beneden. Joepiedepoepie!
Als we terug zijn, besluit ik dat het de hoogste tijd is om nog eens lekker in het water te gaan. M’n zwembandjes had ik nog om, Zelda is altijd in voor dit soort avonturen, dus we zijn op weg.
Voordat ik het weet lig ik lekker in het water spatteren en vole me een authentieke waterrat. Lekker in het water, lekker met mijn emmertje, lekker in de zon.
Dat was het moment voor mij waarop ik de knoop doorhakte (en de knoop in mijn buik vaarwel wens) en voordat ik er erg in had, had ik mijn zwembroek en bandjes aan en sta tot onderaan mijn knieën in het water! Het zegt wel iets. Als zelfs ik in staat ben om dit debacle te overwinnen, dan kan iedereen zijn innerlijke angsten toch eens stevig bij zijn kladden en lurven pakken? Precies.
Ik was nog lang niet klaar met spelen, dus toen ik betrekkelijk schoon uit het water kwam, dacht ik dat er betere manier zijn om droog te worden dan de zon. Bijvoorbeeld zand…. Dat deed ik dan ook vol overtuiging!
Lekker rollen in het zand als een varken in de modder. Ik begrijp nu wat voor een bevrijdend gevoel dat geeft. Respect voor de speklapjes!
Maar daar was de dag nog niet mee afgelopen….
We hebben vormpjes gekocht om zelf ijsjes mee te maken en als Zelda in de buurt is, gebeurt dat onmiddellijk. Dus, in de vriezer lagen een paar heerlijke plastic potjes limonade heel erg hun best te doen waterijs te worden. De belofte is, dat we er na het eten één krijgen….
Dat is een goede reden om eens goed mijn best te doen. Eigengemaakte appelmoes, worteltjes (nog steeds niet mijn favoriet) en kibbeling.
It wie wer in moaie dei,
mei in persoanlik e oerwinning.
Soms lopen de dingen behoorlijk door elkaar en soms heb ik niet typegrage vingers, dus blijft de blog liggen. Geen onwil, maar opgeslokt door de vaart der volkeren en de lawine der ervaringen. Dat wil niet zeggen dat er geen digitale registratie plaats vindt, laat staan breinregistratie, want wij onthouden alles…
ZOMERCOLLECTIEPRESENTATIE
Dankzij marktplaats en een scherp oog voor mooie dingen, koopt papa polo’s van een onbekend merk met als logo, een late nakomeling van de dinosaurus en ons staat dat goed met een korte broek. Korte broek? Ja, want de zon had besloten er een dag serieus bij te zijn, en dan moet je je luchtig kleden. Dat hebben we dan ook gedaan, terwijl ik ook nog één van de trofeeën van de jaarmarkt aan heb. Een hippe korte broek.
DE RICKTEST
Zaterdagochtend was de grote Ricktest, waarin ik moest bewijzen dat ik grote sprongen had gemaakt op fijne en grove motoriek. Ik vind dat prima hoor, maar er is er 1 ding waar ik me dan een aantal vraagtekens bijzet. Dat is: “Hoe het zit met de lach- en humormotoriek?” Want ik zeg: “Het één gaat niet zonder het andere!” Gelukkig ben ik van de laatste twee zeer goed voorzien.
Hoe dan ook, het is altijd een feestje om al die leuke oefeningen te doen, en ik doen dan ook goed mijn best. Los van de gezelligheid ging het heel erg goed. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die zeggen van niet. En als ze er zijn, nou, ze doen maar!
BELGIËBELLEN
Vlak na het Rickbezoek hebben we België gebeld, dat betekent Siebe en Zelda en dat betekent WAZUUUUUUP!
Altijd fijn om ze even te zien, want we hadden ze al een week niet gezien. Dat zal nog wel even zo blijven, want ze hebben examens. Dan gaan ze heel hard studeren om hele hoge cijfers te halen en de slimste mensen van de hele wereld te worden. Wij vinden dat minder belangrijk, zolang ze maar de leukste blijven en dat lukt heel erg goed!
KEUKENWERKJES
Die moeten natuurlijk ook gebeuren en terwijl er sommige ‘opdrachten’ geen vrijwilligers oplevert, zijn er andere die er te veel opleveren. Zoals sladraaien bijvoorbeeld. Dzjez was er al aan begonnen en ik wilde meedoen. Twee vliegen in 1 klap zeg ik, want ik kan meehelpen én Dzjez een knuffel geven.
STRAND- EN ZONNEWEIDETAFERELEN
Aangezien het heel mooi weer was en het Gooimeer letterlijk om de hoek is, zijn we daar naar toe gegaan. Het was iets minder warm dan de dag er voor, maar eigenlijk was dat beter zo. Dan zweet je je niet helemaal het apelazarus en kun je leuke dingen doen. Zoals glijbanen. Ik heb er al eerder over gesproken, maar voor de chronologie en de fotografie, laten we het toch even de revue passeren.
Ik maak van die gelegenheid gebruik om even keihard mijn voetbalcapriolen ten toon te spreiden. Het is alsof de voet aan de bal geplakt is (en omgekeerd) zoals ik over het gras heen aan het grasduinen ben. Dat belooft en ik verwacht dat er binnenkort grote voetbalbobo’s aan de deur staan om een vroeg contract aan te bieden. Zo gaan die dingen!
WATERBALLET
Als ik de kans krijg, met of geen toestemming, speel ik met water. Mijn broer is dan mijn medeplichtige want die is net zo’n watergek als ik. We hebben ons oude badje staan en een emmer en een kraan en dat is genoeg om al het andere speelgoed te vergeten, inclusief de iPad. Het grote voordeel is dat je kleddernat wordt en je de kleren die je net aan hebt, binnen een uur moet verwisselen. En dat is helemaal niet ERG! Want wat nat is droogt, wat vies is wast weer schoon, maar pret blijft zitten als een krater in de golf van Mexico (ook al zie je hem niet).
MANNEQUIN
Soms moet je het gewoon proberen omdat mama ze ook draagt. Ik kan je zeggen dat ik er ook op springen, maar ik weet zeker dat ik er geen lange afstanden mee gaan lopen.
PAPA BIJ SIEBE EN ZELDA
Ineens ging de de computer van mama. Ik was niet in mijn allerbeste humeur. Integendeel, ik was er helemaal klaar mee. Het was warm en de crèche was zo leuk dat ik de hele dag heb moeten spelen. Spelen, spelen, spelen is aam het eind van de dag behoorlijk SPELEN. Maar de computer ging dus en het was ZELDAH!! Ik was ineens weer helemaal wakker en blij en zo zie je maar weer wat de kracht van familie is. SUPERkracht dus.
OPA-EN-OMA
We hebben een heerlijk dagje opa en oma gehad en ik nog langer dan Jay, want Jay moest naar de logopedist. Voor mij betekende dat ijs en pannenkoeken eten. We zijn ook naar het water geweest en opa en oma gingen er zelfs in staan! Ik niet, alleen mijn rechterdikketeen had bravoure genoeg om even een klein dipje in het water te doen. Dat was dan ook al weer genoeg en ist’ie er weer mee gestopt. Ik ben niet echt een waterliefhebber.
Ik heb kennis gemaakt met Janneke (die ik voor het gemak Ku noem) en die was heel lief. Uiteindelijk gaat zij er voor zorgen dat ik nog veel beter kan praten dan wat ik nu al doe. Ik praat superduidelijk alleen verstaat iedereen het nog niet en zeg nou zelf: “Aan wie ligt dat nu eigenlijk!”
Toen opa, oma en Dzjez en Jay kwamen, gingen papa en mama weg.
Dat mocht hoor, ze gingen gezellig uit eten en dat mag ook wel eens, zei ik. Op de fiets, lekker door de vliegenstorm (als ik mama mag geloven was het erger dan een van de 7 Egyptische plagen!!), maar gelukkig was het eten superleuk en werden de vliegen al snel vergeten.
Het was dus echt een hele lange fijne opa-en-opa-dag gehad. Ik vind opa wel ok, die kun je er goed bij hebben, alleen praat hij wel wat veel…. En weet je wat, hij vindt precies hetzelfde van mij en dat geeft maar eens te meer aan dat we goed bij elkaar passen!
Ze hebben ons na veel spelen, samen naar bed gebracht en het was een mooie afsluiter van al een hele mooie dag.
DAGJETHUIS
Dat is vandaag dus en het was in tegenstelling tot gisteren minder warm, maar dat is helemaal niet erg. We zijn aar de markt geweest en hebben op de heuvel gelopen (en er af en Jay vond het weer niet leuk), terwijl mama boodschappen deed. Toen we verenigd werden met haar, was ze al bijna helemaal klaar en zaten de boodschappen in de tas.
Aan het eind van de dag mochten we uiteindelijk nog naar de speeltuin en kon ik eindelijk nog een beetje voetballen! En op de draaimolen en op de glijbaan. Precies toen papa dat ging filmen, lukt het niet om er zelf op te klimmen…. Daar is een heel bijzonder filmpje van…
[komt nog]
Ik had de bril van Dzjez op en hij zegt tegen mij:
“Dat staat je mooi”
En ik ben blij dat hij dat zegt, want ik hou van Dzjez.
Siebe ging met Papa hardlopen en we hadden gezien dat het regende! Aangezien wij samen met mama regenpakken hadden gekocht was dat het uitgelezen moment om de regenpakken aan te trekken en te proberen in de regen! Tegen de tijd dat we de regenpakken aanhadden, was de regen al lang weer voorbij en was het nog de impressie van een druppel links en rechts die deed herinneren aan wat ooit een enorme stortbui had kunnen zijn.
De simulatie van papa met de tuinslang viel daarentegen volledig in het water, wegens gebrek aan goed smaak. Dat vonden wij absoluut niet leuk. Het lijkt in de verste verte niet op regen, dus gingen wij hard brullen van onplezier. Tijd om te vertrekken dus. Siebe en papa in een korte broek en korte mouwtjes, wij compleet in een sterk naar rubber ruikend regenpak, anticiperen op wat komen gaat…. (of niet).
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, er kwamen uiteindelijk wat druppels, terwijl Dzjez onophoudelijk doorkletste. Als een journalist van Hart van Nederland op anabole steroïden. Die heeft er een handje van, of moet ik zeggen tong, aan een stuk vragen te stellen rond het waarom van veel dingen, in ons aardse bestaan. Wat eten bomen? Hoe eten bomen? Waarom hebben bomen geen mond, waarom houden kraaien niet van water en eten daarom geen vis, en zo van die dingen. Vragen waar ik me van z’n lang-zal-ze-leven geen zorgen over maak. Zo bewijzen we maar eens te meer, dat we een complementair stel zijn.
Gelukkig voor de regenpakken, de rubbergeur en voor ons, waren er een paar druppels die zich van hun goede kant lieten zien. De kant van neerwaartse beweging, waardoor onze regenpakken hun zo geanticipeerde doop kregen! In de naam van de heilige Hema, de zon en de bakfiets, welkom druppels op de regenpakken.
Niet dat ik mijn muts op had hoor, want dat is onprettig en bovendien mis je dan de druppels.
Later op de dag hadden we het spelletje met speldjes. Daar kun je leuke dingen mee doen, zoals in je neus of iets anders, maar ook in mijn haar. Het is ronduit verrassend wat dat met mij doet.
Er was ook de befaamde jaarmarkt en wij waren er bij, Met Siebe en Zelda, de beste chaperonnes die je kunt wensen. Vooral Siebe, want die kan ook niet genoeg krijgen van de reuzenglijbaan in het park! Voor mij reden genoeg om vaak op en neer en op en neer en op en neer te gaan. Eindeloos! Wat een fantastische ervaring.
Ik heb me ook niet van mijn voorzichtige kant laten zien, ik ben als een ware glijbaanacrobaat naar boven en naar beneden gegaan. Zonder angst, vol bravoure, met én zonder Zelda. Integendeel, ik heb hard geprotesteerd toen we weg moesten.
Papa geeft natuurlijk weer kleren voor ons gevonden om te kopen en deze keer was er een broek van mijn lievelingskleur bij. Wat is dan mijn lievelingskleur? Nou, ik kan met een oprechte blik in mijn ogen en de hand op mijn hart zeggen, dat ik die lievelingskleur zelf heb bedacht en gekozen. Je raadt het nooit, het is oranje! En vanochtend (maandag 1 juni) mocht ik het aan naar de crèche, want daar gaan we vandaag naar toe.
D’r is natuurlijk wel nog een ander ding dat absoluut vermeld moet worden. Ik (en papa) zijn echte Bob The Builders (of eigenlijk McGuyvers, maar ik weet niet goed wat dat is), want we hebben een ongelooflijke trein gemaakt met de Duplo die we al hadden, de Duplo die we gekocht hebben, een huis-tuin-en-keuken-draad en een priem. Wonderbaarlijke dingen kun je daar mee maken en doen. Vooral mij, gedurende lange tijd aandachtig bezig te houden…
Het is dan ook een fascinerend stuk hogeschoolspeelgoed. Voor slimme peuters.
Ik had deze ochtend een beetje opstartproblemen…. Na zo’n weekend is dat ook niet raar. Siebe, Zelda, Jaarmarkt, Opa en Oma en zelfs een glimp Beppe, dat levert een confuus en druk beeld op in mijn hoofd. 1 nachtje slapen is dan net niet genoeg om alle indrukken van me af te schudden!
Gelukkig is daar mama, die me fijn rustig maakt met een lekker flesje koude melk….
Laat ik met mij beginnen, ik ontstijg mezelf vandaag. Ik klim namelijk zonder verleden de trap op naar de glijbaan in het Spoorwegmuseum in Utrecht. En dan glij ik daar bovendien zomaar vanaf. Met mijn kolderieke motoriek zit het wel goed dus. Later in deze bloemige blog kom ik daar nog eens op terug…
Ik kan zeggen dat ik mijn schrikmomentje al vrij vroeg in de dag had, want we gingen leuk in een treintje en ineens werd het donker en kwam er met grote vaart een grote trein op ons afgereden! Zodat we buiten waren vond ik het genoeg en wilde naar huis. Gelukkig heeft Zelda me vrij snel over kunnen halen om te blijven… En dat was maar goed ook, want we hebben veel avonturen meegemaakt. Bovendien hadden we fantastisch weer en dat maakt elke mooie dag geweldig.
We hadden het goed afgesproken, Siebe en Papa gingen een tour du museum doen, terwijl wij in de speeltuin gingen spelen en op een min-trein een blokje rijden. Zodra Siebe en Papa klaar zijn wordt de wacht gewisseld en zijn mama en Zelda aan de beurt voor hun tour, terwijl papa en Siebe dan weer bij ons blijven. Goed geregeld.
Wat ik begreep uit de verhalen was dat mama ook haar schrikmomentje had. 2 om precies te zijn, want ze gingen in een trein die over bergen en dalen ging en bruggen die er ineens niet meer waren…. en dus de afgrond instort, maar vervolgens gewoon weer doorrijdt. Maar voor mama was dat genoeg reden om te gillen! Het tweede moment was toen ze door een elektrische stroom gingen om in een andere tijd te raken. Ja je moet het eens bekijken om het te snappen.
Vanuit mijn lage standpunt ben erg onder de indruk van die gigantische treinen. Die zijn echt kolossaal en doen je beseffen dat het inde die begintijd toch behoorlijk wat geweest moet zijn. Machines van de duivel, rechtstreeks uit de hel riep men, en dan heb ik het nog niet eens over de koeien die vanaf dat moment BOE riepen (daarvoor riepen ze met name Baaah, maar toen die treinen voorbij kwamen gesist en gerateld zijn ze zo geschrokken dat ze sindsdien dus BOEOEOEOEOEH roepen en wie kan het ze kwalijknemen). Nee, ik vind na een bezoek aan het spoorwegmuseum moet je niet meer zeuren over een trein die eens te laat is! Wees blij dat ze er zijn, of pak de fiets.
Ik weet zeker dat we nog eens terug zullen gaan.
Ik ben ongeveer 78 keer van de glijbaan gegaan en doe dat alsof het een tweede natuur is. Alsof ik nooit iets anders heb gedaan. Als een ware acrobaat balanceer ik op de rotsen en op de glijbaan, totdat ik … NIET VAL. Dat verwachte je hè! Ik kan dat supergoed hoor, maak je geen zorgen. Een ander hoogtepunt voor mij was het ijsje dat we aan het eind kregen. Ik had aardbei en dat is superlekker. Gelukkig had mama het allemaal heel goed georganiseerd, want we hadden genoeg broodjes, krentenbollen, fruit en drinken mee. Het hoogste hoogtepunt was de wc. Die was echt uit de oude tijd en was een grote houten zitplank met een gat er in en de mooiste tegels. Ik heb nog nooit zo mooi geplast!
Zoals ik al zei, eerder in deze bewogen blog, zou ik nog even terugkomen op mijn motorische talenten. Gisteren bij Beppe (daar zijn we geweest, maar daarover in een andere blog meer), kreeg ik een bal voor de voeten en die heb ik niet meer losgelaten. Of mijn handen waren er mee bezig of mijn voeten. “Zijn voeten?” hoor ik je denken, ja mij voeten zeg ik met trots. Ik loop als een volleerd voetballer achter de bal aan. Rick (mijn fysiotherapeut) zal verbaasd zijn als hij dit hoort!
En dan is het tussendoor met papa ook altijd wel even leuk gek doen!
Nog even kort, maar met een lange teug adem vooraf: “WAT IS HET TOCH GEZELLIG EN LEUK MET SIEBE EN ZELDA!” Dat moet zo nu en dan even gezegd worden.
Zo kwam ik thuis van de creche.
Met een dikke lip, want ik was gevallen en als ik val doe ik het goed (simpel vallen is onderdeel van mijn motoriek en een vorm van voortbewegen). Deze keer heb ik de val opgevangen met mijn lip en dat betekent dat die ook niet zomaar weg is. Nee, die zit er nog wel even. Ik aan de andere kant heb er geen last van. Hoort bij het leven. Dus.
Voor mij was het de vrijdag nadat ik uiteindelijk 2 nachtjes geslapen heb en dan betekent dat SIEBE EN ZELDA KOMEN! Dat is al dagen wat ik als eerste zeg als ik wakker word en probeer, door te smokkelen met de tijd, dat ze eerder komen. Dan zeg ik: “Een paar uurtjes hè? Ik heb nu een paar uurtjes geslapen, dus nu komen ze!” maar dat helpt niet. Het blijft 2 nachtjes en dan 1 nachtje en nu is het dus zo ver.
En dan denk je nadat papa weggaat in de ochtend in z’n chice outfit dat ze er zo zijn, maar dan heb je het mis! Nee, ook nadat we in bad zijn geweest en hebben gespeeld zijn ze er nog steeds niet. En als papa dan eindelijk een foto stuurt, en zij enthousiast foto’s terugsturen en wij voor het raam gaan staan wachten, is het nog steeds niet zo ver…. Maar dan, ja dan, na een lange dag wachten, uiteindelijk: “Ja, daar zijn ze!” roept mama en ik barst bijna uit elkaar van blijdschap!
Eerst ZELDA die we heerlijk kunnen knuffelen. Dzjez is dan al door om om de hoek te kijken waar Siebe blijft, en dan SIEBE! Nog meer knuffelen! En dan lopen we als kippen zonder kop door het huis en zijn heel erg blij en ik ga dan telkens bij Siebe en Zelda op de bank zitten. Dicht bij ze, dat is fijn. En Dzjez die loopt met rode wangetjes rondjes en praat dan een octaaf hoger. Mooi is dat!
Nou dat mag! Want het is leuk! Zaterdag hebben we een gezellig dagje gehad en zijn naar de markt geweest en naar de bibliotheek. Het was ook heerlijk weer. 9 graden en een strakke zon. Echte lentedag. En wie dat ook vonden waren opa en oma, want die kwamen ineens op hun elektrische fietsen de hoek omgezeild! Helemaal uit Nederhorst den Berg! Papa deed het omgekeerde, die ging net weg op zijn fiets zonder batterijen. Zijn eigen batterijtjes opladen.
ZONDAG EERSTE PAASDAG
Het meest heugelijke op deze dag is wat mij betreft dat ik voor het eerst “Zelda” heb gezegd! Echt waar! Het was er uit voor ik er erg in had en Zelda maakte een sprongetje in de lucht van blijdschap. Ik deed dat ook, maar kan nog niet zo goed springen, dus viel daarna om, maar dat neemt niets van de heugelijkheid weg! Later zei ik nog per ongeluk “Siebe” ook, alhoewel dat een beetje gek klonk. Over nieuwe woorden gesproken, ik kan sinds gisteren ook “Dikkiedik” zeggen en dat zeg ik dan heel snel achter elkaar!
Op dit soort dagen ga je wandelen en zeker als de zon hard schijnt. We waren niet de enigen in het bos van Staatsbosbeheer, maar gelukkig is dat vrij groot en kun je lekker je gang gaan. Maar wat schetst onze verbazing? We komen weer opa en oma tegen! Gezelligheid dus en voor hun een verlenging van de al lange wandeling die ze achter de rug hadden. Siebe doet dan verstoppertje en ik moet hem dan vinden en hij duikt dan op de meest onwaarschijnlijke plaatsen op. In bomen, in struiken, tussen het gras! Altijd grappig.
Het is trouwens heel warm en dan heeft papa zijn jas al uit! Hij bindt die dan om zijn middel, dus moet ik dat ook. Dan ben ik een meisje met een jurkje aan, maar dan heb ik het zeker niet te warm!
Als afsluiter nog even naar de nieuwe speeltuin met heel veel kinderen! En buizen en schommels-waar-ik-niet op ga.
En dan gaan we naar huis waar we gaan paasbrunchen en paaseieren zoeken. En Siebe en Zelda gaan nog steeds niet naar huis!
Op een zondagochtend moet er ondernemend gespeeld worden.
Dat is dus wat we doen. Eerst was Jay op en omdat ik dat hoorde wilde ik ook opstaan. Zo gaan die dingen (wel gek eigenlijk dat Jay eerder wakker is dan ik) en dan roep ik en dan komt papa en dan staat Jay beneden een beetje te huilen en dan is het piepje van de magnetron al geweest, dus ga ik in de slaapzak naar beneden en dan kan ik weer gaan piepen omdat het niet snel genoeg gaat.
In plaats van Pieter Konijn gaan we autootjes kijken op de televisie. Dat is ontspannend op de achtergrond dus kunnen we brood eten en boekjes lezen met papa, terwijl we allemaal met een half oog kijken naar de rondjes op het circuit van Maleisië. Een duidelijke stoeremannen activiteit.
Ik heb veel nieuw Bumba boekjes met papa gelezen en ondanks het feit dat ik eigenlijk alle woorden ken en aan kan wijzen, is de connectie naar mijn mond die uiteindelijk dat woord moet uitspreken, nog niet helemaal van glasvezel als het ware, maar eerder volgens het dat oude koperdraad principe van sommige van de internetaanbieders…. Het kan ook een soort luiheid zijn hoor, want als papa dan aandringt ga ik gapen. Over (g)apen gesproken, die kon ik wel per ongeluk nadoen: “OEOEOEOEHAHAHAAA!”
Komt tijd, komt praat.
Dat ik met een gele doek om mijn hoofd zit is mijn idee en onderdeel van een spel waarvan ik zelf nog niet weet hoe het gespeeld gaat worden of dat het überhaupt bestaat. Maar dat is niet erg, het is de echo van de toekomst (ja dat kan ook) die mij omgekeerde inspiratie geeft (plus het staat me ook wel goed).
Daarna hebben we een spectaculaire treinbaan gebouwd, met lussen viaducten en wissels. Ik heb zelf ook meegebouwd en vind het een leuke bezigheid. Ik weet niet precies wanneer ik jarig ben, maar misschien moet ik extra spoorbanen vragen, zodat ik een door-de-hele-kamer-treinbaan kan maken! Dat is pas spectaculair.
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Ik heb nog verstoppertje gespeeld met mijn verstoppernijntje. Samen met Dzjez en dat is spannend hoor! Zo’n konijn in nood die zichzelf verstopt heeft en die wij dan moeten zoeken en redden. Ik krijg het er warm van en kan hem door de stress niet vinden. Gelukkig is Dzjez er ook bij, dat is als het ware de beste Nijntje-vinder van het hele kabouterbos!
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Ja, want als jij naar bed bent (want je moest ineens heel hard gapen) heb ik heel netjes gevraagd: “Mag ik verstoppertje spelen met Nijntjuuuuuuh???” en dan mag dat en heeft papa hem heel goed verstopt en soms vind ik haar bijna niet Bijna, maar uiteindelijk vind ik haar gelukkig wel. Wat ook gevonden wordt is op regelmatige basis een nate plek in mijn pyjamabroek, onderbroek en gewone broek. Ineens is die daar en krijg ik geen sticker, of wordt er op brute wijze een sticker afgenomen… en dat is NIET grappig (hij zat op mijn wang).
NIET EEN STOEREMANNENDAAD.
Mooi lichtpuntje was Zelda die me nog even feliciteerde via Skype. En terwijl wij aan het bellen waren krakte papa door het tafeltje omdat hij een foto-van-boven wilde nemen van de treinbaan. Gelukkig heeft hij hem ook weer gelijmd.
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Als mama terugkomt van het kijken naar de presentatie van de buurvrouw is Jay al weer op en bijna tijd om heel erg niet te eten. En dat hebben we dan ook met smaak gedaan. Mama heeft morgen een makkelijke avond: Het eten van vandaag opwarmen in de magnetron! Dat scheelt.
It wie wer in moaie dei.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Post Scriptum:
Siebe belde ook nog met FaceTime en dat is feest. Zeker als papa de iPad weer op het stoeltje op ons-hoogte zet, want dan kunnen we gemakkelijk communiceren. Heel veel lol eb blijdschap, want Siebe is wel onze grote broer hè! En als je Zelda gesproken hebt, moet je ook met Siebe praten.
Er is een bacterie in het huis, zegt mama, en die maakt ons allemaal ziek en dus gaan de ramen open en wordt alles gewassen.
Die bacterie zie ik voor me als een beestje met een koksmuts op, want hij is iets aan het bakken en hij kijkt redelijk gemeen uit zijn ogen. Niet dat hij het expres doet! Hij heeft er niet voor gekozen om een bacterie te zijn, zo is hij geboren, maar desondanks of juist daarom, of misschien wel doelgericht zonder plichtbewust te zijn, is hij met gemene beetjes bezig om mensen ziek te maken. Eerst was het mama, toen Jay en nu blijkt dat ik het ook heb. Allemaal aan de antibiotica.
En laat ik daar nou een ongelooflijke hekel aan hebben!
Elke keer als ik ook maar een bruin flesje zie wil ik wegkruipen en word ik onblij. Laat staan de spuit waarmee papa dat in mijn mond doet! Ik weet diep in mijn hart wel dat ik er beter van wordt, maar toch, het druist tegen mijn gevoel in. Ik ben trouwens best wel ziek geweest en heb serieus geoefend om een dood vogeltje te zijn, want zo zat ik op de bank. Of bij Siebe, Zelda, mama, papa en beppe op schoot (want daar zijn we ook geweest gisteren, alhoewel ik daar de hele middag in bed gelegen heb!) en tussendoor dus: dood vogeltje spelen.
Nu moet ik zeggen dat Antibiotica wel een wel heel mooi woord is. Klinkt een beetje als een dans. “En dan doen we nu even met z’n allen de AntibioticaChaCha! Ga maar tegenover elkaar staan en kijk goed naar wat de ander doet en doe het omgekeerde.” Dus als de ene de hand omhoog doet doet de ander de hand omlaag; als de ene springt, zakt de ander door de knieën; als de ene AAAAH zegt, zegt de ander IEIEIEIEH. Je snapt het wel.
Het goeie nieuws is wel dat Siebe en Zelda er zijn. Afgelopen vrijdag waren Opa en Oma er om op te passen, want mama ging eten met haar werk, en papa moest naar België voor zijn werk en op de terugweg heeft hij Siebe en Zelda gevonden in Gent 😉 dus heeft hij maar besloten ze mee te brengen. Hun geluk was dat ze onderweg weinig files hebben gehad en mijn geluk was dan weer dat ik nog op was en dus heel hard kon juichen toen ik ze ineens voor het raam zag staan!
Ik zag het pas de volgende dag.
Ik lag rustig (als een dood vogeltje) op bed bij papa, toen Zelda binnenkwam…. Ik raakte bijna het plafond van verrassing en blijdschap. Het is dus bewezen, Zelda is een soort krachtvoer. Zelfs als je bijna niet meer kunt, dan kan zij er voor zorgen dat je ineens een soort superdreumes wordt. Dat, en ze is de beste hangzus van de hele wereld! Bij haar ontspan je pas echt. (Siebe kan er ook wat van hoor!).
Op de weg naar Drachten heeft Zelda nog een paar leuke selfies gemaakt. Echte kunstfoto’s zo gezegd. Ze noemen dat een Duck-Face. Dus.
En met mij ook!
Ik heb trouwens ook ontdekt waar ze kabouter Plop z’n muts bedacht hebben. Het oorspronkelijke idee kwam van een pyjamabroek.
Ik weet het zeker! Kijk maar naar de foto!
Wat ook nog gaaf was, was dat we zijn gaan wandelen op zondagochtend. En we zijn gestart waar we normaal naar de markt gaan, dus konden we eerst WOEOEOEI! gedaan. Samen met mama (maar ik kan veel harder dan zij hoor, want ik heb 7-mijls-laarsjes aan).
We zijn helemaal rond gelopen en toen hebben we nog naar een boerderij gekeken. Midden in de Vesting. Dat was eigenlijk wel slim bedacht. Dan heb je melk, eieren, wol, en vlees. En van de melk kun je dan weer kaas, boter en milkshakes maken. Dat was een echte hit! Slim gezien zeg ik! En dat voor de Middeleeuwen.
Ik ben ook nog in een boom geklommen (met de hulp van papa hoor) en daar heb ik op een tak gezeten. Ik ben niet bang voor hoogtes. Zet me neer en ik blijf zitten. Ik ben vooral bang voor dieptes…. Die eindigen via een stijle heuvel, een vals plat in het water. Tenminste als je op het talud van de Vesting staat.
We zijn ook nog met Jay gaan lopen, want hij moet ook oefenen hè. Gaat telkens beter!
Thuis hebben we nog even gebald. Met een bal is dat, en Jay die kan superhard smijten! Als hij niet oppast gooit hij het door het raam (of tegen de kerstboom, want als je goed kijkt, zie je die telkens op de achtergrond staan. Mama heeft die samen met ons in elkaar gezet. Ze heeft ook lampjes voor het raam, op de schoorsteenmantel en op de kast gezet. Voor als je op pad bent en de weg kwijt bent, dan kun je ons huis altijd terug vinden. Volg de lampjes!
Ook te volgen via Google Earth….
Beregezellig!
Het was een fijne week, met ups en uppers, oftewel geen downers.
En toen ik deze ochtend wakker werd en papa me haalde en ik eerst met Dzjez geknuffeld had en een flesje melk had gekregen, kon ik ineens even niet meer ademhalen… De deur ging open en ineens was daar ZELDAH. Nou ja, dat is een verrassing! Dat betekent gewoon lekker knuffelen, want LAH knuffelt beter dan papa. Overigens ken ik het woord knuffelen ook. Als je dat zegt doe ik dat gewoon!
Ik vind het ook altijd heelrijk met Zelda, die kan knuffelen en troosten. Troosten is een gave, want niet iedereen kan dat. Zelda kan dat op een manier waar zelfs mijn diepste tranen een glimlach krijgen. Die tranen die pas over een paar weken tevoorschijn komen en daardoor automatisch tranen van vreugde worden.
Dan gaan we ook fijn liedjes zingen.
En ik vind dat ook leuk en doe net of ik kan zingen. Ondertussen kroel ik een beetje in het haar van LAH. En terwijl we dat aan het doen zijn, gaat de deur ineens weer open… SIEBUH! Die is er natuurlijk ook! Nog meer knuffelplezier. Super.
Mijn broer! Dat is ook leuk, nu zijn mijn kleinste èn mijn grootste er en kan ik mooi het middelste broertje zijn. Ook wel eens fijn, want zonder Siebe ben ik de oudste!
Papa, mama, ik en Jay gaan daarna even naar de markt en Siebe en Zelda blijven thuis. Fruit, vis, noten, extreem veel sinaasappelen (wel 20!) en bloemen gekocht en daarna zijn papa en ik nog even gaan wandelen op de heuvels van de Vesting. Ik ben een stijle heuvel opgeklommen, gewoon stappend en zonder handen. Zo ben ik. We gingen er vanuit dat mama al weg zou zijn maar toen we na onze tocht beneden kwamen was ze er nog en konden we dus samen naar huis fietsen.
Papa ging toen zijn fiets op de foto zetten in de speeltuin in de zon voor de marktplaats op het internet en dat was een uitgelezen gelegenheid om in de speeltuin te gaan spelen.
Maar als Dzjez gaat spelen, dan wil ik dat ook, dus ben ik ook gegaan. Met mama. En ik loop beter en beterder. Ik ook op de glijbaan en hoe vaker hoe beter, maar niet alleen. Alhoewel dat wel 1 van de leuke dingen van een dreumes zijn, dan is het besef van de dingen die je doet en die je kunt vrij klein. Eerst kon ik niet lopen, nu wel <punt>, eerst wist ik niet dat je een glijbaantrap op kunt, nu wel <punt> ondanks het feit dat ik eerder in dit leven al eens van een trap gevallen ben met beenbreekachtige gevolgen.
Dreumesen leven in het hier en nu en niet in het toen en straks.
Sommige papa’s doen dat ook. In ieder geval in het leven staan. Met 3 zonen om zijn nek. Nu kan het nog praatjesmaker! Denk ik dan, want straks zak je met ons drieën door de grond. Letterlijk dan hè, want dan zijn we samen wel duizend kilo!
En omdat ik een paar dagen niet geschreven heb zijn er ook nog een paar dingen uit het toen. In dit geval om ze niet te vergeten. Ik wil namelijk alles zelf doen tegenwoordig. ALLES! En als eerste, dus voorop fietsen met papa, als eerste de trap af (alhoewel papa dat liever niet heeft, want hij loopt sneller), zelf mijn kleren aan (dan kom je er achter dat een broek een voor- en een achterkant heeft) en zelf afwassen. Dat kan ik ook.
En kan al ZELF verstoppertje spelen met Dzjez. Dit zijn de tekenen van het enorme speelpleziertegoed dat we nog hebben. Altijd een vriendje in de buurt, en een broer en een zus die ook nog vaak langskomen, wat wil je nog meer? Niets! Veel energie en lachvoorraad!
Dat en gezellig boekjes lezen met mama. Gelukkig is mijn ontstoken oogje weer over en heeft het maar een paar daagjes geduurd. Ja, het gaat de goeie kant op met groter worden. Kan haast niet wachten tot morgen, of volgende week. Ik kan dat zien, door gewoon naar Dzjez te kijken om een kijkje in de toekomst te krijgen.
We weten het, het is al weer een tijd geleden, maar als je ouder wordt hebt je minder tijd. Zo gaan die dingen.
Het wordt dus een samenvatting van de afgelopen dagen en die beginnen bij mij die aan het eind van de dag en een flesje (kan ook midden op de dag zijn en ik gewoon moe). in ieder geval zit ik bij een bezwete en roodhoofdige vader op schoot. We zijn deze keer niet samen gaan hardlopen/fietsen en het was warm en er staat wat te gebeuren.
Ik heb trouwens ontdekt dat je het hekje van de mevrouw-die-naast-ons-woont open kan en dat ik daar dan naar toe kan! Dat doe ik dan ook en klets haar de oren van het hoofd, want zo ben ik dan wel.
Papa heeft gezegd dat ze me weg mag sturen als het te lang duurt en ze me zat is. Ze heeft me nog niet weggestuurd.
Siebe en Zelda komen! En het is een XXL weekend, dus ze komen donderdag-einde-dag al en ik mag mee om ze op te halen in Rotterdam! Daar is ook een station, vandaar. Gezellig met papa in de auto er naar toe en in de enorme stationshal zag ik ze ineens! SIEBUH! ZELDAH! roep ik en iedereen keek en dat is goed!
Samen in de auto terug is gezellig. Thuis zijn Jay en mama en die zijn ook blij! We dansen en zo en dan gaan wij naar bed. Siebe en Zelda mogen opblijven.
Vrijdag zijn ze er nog steeds en hebben gespeeld en gek gedaan. Daar ben ik goed in en Jay en Siebe ook.
Op zaterdag moesten we vroeg op! Niet dat ik dat moeilijk vind hoor, ik ben standaard tussen 6 en half 7 wakker en dat laat ik dan weten ook…. In ieder geval was het een druk programma.
Eerst naar de markt om inkopen te doen en 2 gratis bloemen voor in het kleine vaasje te krijgen. Daarvoor hoef ik alleen maar te kijken zoals mezelf en dan krijg ik die. En Zelda ook 1. Verder fruit, noten en groenten en dan naar huis.
Thuis was er geen tijd te verliezen, want we gingen naar Beppe! BEPPUH!
En het was mooi weer en Senn en Nynthe kwamen ook e-heeen…. Ik heb gefietst op een echte fiets en dat ging al bijna helemaal goed.
Gelukkig mag ik hem mee naar huis nemen en kan ik daar veel gaan oefenend tot het moment dat ik straks zonder zijwieltjes kan fietsen! (maar dat duurt nog we even denk ik).
Wat ook leuk was is de foto die ik vond op de slaapkamer van Siebe en Noa op de slaapkamer van Beppe. Zo lief. Siebe was toen ongeveer zo oud als ik denk ik.
Zondag zijn we naar de Vestingdag gegaan. Gelukkig was dat pas om half 2 en had Jay al geslapen. Ikke niet, want ik ben wakker. Gelukkig hebben ze me over het kantelmomentje heengesleept en was ik weer volledig goedgehumeurd toen ik achter op de fiets van papa zat. Op weg en in de zon en Siebe en Zelda in de buurt!
Er waren allemaal spelletjes en veel mensen en muziek. Siebe en Zelda hebben alle spelletjes gedaan! Ik stond er bij en ik keek er naar en dat was leuk! Uiteindelijk werd ik onhandelbaar moe en was volledig in de ja/nee modus. Met andere woorden ik wil niet wat ik wel wil en wel wat ik niet wil en dat wisselt zodra het alternatief wordt aangeboden. Kortom: Dwars dus.
Thuis mocht ik bijna in bed, maar was weer half gerecupereerd en heb soep gegeten en knakworst (ze zeggen ‘KNAK’ als je ze te ver doorbuigt). Siebe en Zelda hebben daar wonderbaarlijk van gesmuld en terecht. Het was eerlijke versgemaakte soep, zonder toevoegingen! Beter, zeg ik.
Daarna gingen ze naar hun andere huis en hebben we innig afscheid genomen tot de volgende keer dat we elkaar weer zien. Tijd speelt geen rol. Dat is ook een soort tijdreizen.
En dan is het ineens weer maandag en gaan we met papa op de bakfiets naar de crèche naar al onze vrienden!
En ik kreeg het halverwege de dag behoorlijk warm. Niet omdat er 1 of ander leuk meisje was, of er iets gebeurde waar ik me schaamde of iets anders, nee gewoon warm en een ongemakkelijk gevoel rechtsonder op mijn kaak.
Een nieuwbakken tandje dat zo nodig zijn kop op moet steken om te kijken wat er aan de andere kant van de kaak is te beleven. Ik bedoel maar.
En een verhoogde temperatuur betekent een enkele reis naar huis! Dus kwam papa ons ophalen in de auto. Wel gezellig! Thuis ben ik eerst gaan slapen!
Na een redelijk goede nacht en een zetpil of twee, was ik er de volgende dag weer helemaal klaar voor totdat ik in de loop van de dinsdag ineens weer een warmte aanval kreeg. En weer kwam papa ons ophalen (ik doe dat soort planning goed, want hij was net klaar met mieten).
Deze keer allen ik en Dzjez bleef met het meest beteuterde gezicht dat ik ooit heb gezien achter in de crèche…..
Dat duurt dan ook maar 15 seconden en dan is hij het al weer vergeten en is weer minstens zo blij als mama hem komt halen.
JA, en dat zei ik ook tegen mama! Jay, Jay, naar Jay, want dan mis ik hem wel, dus gingen we snel naar Jay en konden we hem niet vergeten…
Thuis was Jay wakker en blij en gezellig! Dus hebben we gespeeld op de auto. Want ‘tsja!’ als je niet kunt lopen dan moet je rijden! Ik heb hem geholpen en het ging best goed. Jay keek redelijk relaxed, dus dat is een goed teken.
Nou, ik doe wel mijn best hoor! Om te leren lopen, maar dat valt niet mee. Gelukkig helpen papa en mama en Siebe en Zelda en de anderen me wel met staan en dat gaat, mits ondersteund, steeds beterder!
En autorijden is leuk! Mag vaker zeg ik.
Nou en dan is het ineens al weer woensdag zwemdag! Gezellig met zijn allen in het water en Opa en oma zijn er ook! Reuzegezellig! En… ik heb de hele les ZONDER piepen meegedaan en ben zelfs op de kant geklommen en er vanaf gesprongen (zij het met de nodige voorzichtigheid, want owee er kan zo veel mis gaan!)
Ik daarentegen ben een reguliere waterrat en vind alles leuk en fijn en moet dan ook overal om lachen! Zo ben ik. Ondanks de onrustige nacht (sorry daarvoor) voel ik me vandaag opperbest en compleet zwemwaardig en -vaardig!
Thuis we weer moe genoeg en dus lekker een dutje doen!
Dzjez & Jay 