Alles voor een goed verhaal zeg ik!

Siebe ging met Papa hardlopen en we hadden gezien dat het regende! Aangezien wij samen met mama regenpakken hadden gekocht was dat het uitgelezen moment om de regenpakken aan te trekken en te proberen in de regen! Tegen de tijd dat we de regenpakken aanhadden, was de regen al lang weer voorbij en was het nog de impressie van een druppel links en rechts die deed herinneren aan wat ooit een enorme stortbui had kunnen zijn.

De simulatie van papa met de tuinslang viel daarentegen volledig in het water, wegens gebrek aan goed smaak. Dat vonden wij absoluut niet leuk. Het lijkt in de verste verte niet op regen, dus gingen wij hard brullen van onplezier. Tijd om te vertrekken dus. Siebe en papa in een korte broek en korte mouwtjes, wij compleet in een sterk naar rubber ruikend regenpak, anticiperen op wat komen gaat…. (of niet).

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, er kwamen uiteindelijk wat druppels, terwijl Dzjez onophoudelijk doorkletste. Als een journalist van Hart van Nederland op anabole steroïden. Die heeft er een handje van, of moet ik zeggen tong, aan een stuk vragen te stellen rond het waarom van veel dingen, in ons aardse bestaan. Wat eten bomen? Hoe eten bomen? Waarom hebben bomen geen mond, waarom houden kraaien niet van water en eten daarom geen vis,  en zo van die dingen. Vragen waar ik me van z’n lang-zal-ze-leven geen zorgen over maak. Zo bewijzen we maar eens te meer, dat we een complementair stel zijn.

Gelukkig voor de regenpakken, de rubbergeur en voor ons, waren er een paar druppels die zich van hun goede kant lieten zien. De kant van neerwaartse beweging, waardoor onze regenpakken hun zo geanticipeerde doop kregen! In de naam van de heilige Hema, de zon en de bakfiets, welkom druppels op de regenpakken.

Niet dat ik mijn muts op had hoor, want dat is onprettig en bovendien mis je dan de druppels.

Later op de dag hadden we het spelletje met speldjes. Daar kun je leuke dingen mee doen, zoals in je neus of iets anders, maar ook in mijn haar. Het is ronduit verrassend wat dat met mij doet.

Er was ook de befaamde jaarmarkt en wij waren er bij, Met Siebe en Zelda, de beste chaperonnes die je kunt wensen. Vooral Siebe, want die kan ook niet genoeg krijgen van de reuzenglijbaan in het park! Voor mij reden genoeg om vaak op en neer en op en neer en op en neer te gaan. Eindeloos! Wat een fantastische ervaring.

Ik heb me ook niet van mijn voorzichtige kant laten zien, ik ben als een ware glijbaanacrobaat naar boven en naar beneden gegaan. Zonder angst, vol bravoure, met én zonder Zelda. Integendeel, ik heb hard geprotesteerd toen we weg moesten.

Papa geeft natuurlijk weer kleren voor ons gevonden om te kopen en deze keer was er een broek van mijn lievelingskleur bij. Wat is dan mijn lievelingskleur? Nou, ik kan met een oprechte blik in mijn ogen en de hand op mijn hart zeggen, dat ik die lievelingskleur zelf heb bedacht en gekozen. Je raadt het nooit, het is oranje! En vanochtend (maandag 1 juni) mocht ik het aan naar de crèche, want daar gaan we vandaag naar toe.

D’r is natuurlijk wel nog een ander ding dat absoluut vermeld moet worden. Ik (en papa) zijn echte Bob The Builders (of eigenlijk McGuyvers, maar ik weet niet goed wat dat is), want we hebben een ongelooflijke trein gemaakt met de Duplo die we al hadden, de Duplo die we gekocht hebben, een huis-tuin-en-keuken-draad en een priem. Wonderbaarlijke dingen kun je daar mee maken en doen. Vooral mij, gedurende lange tijd aandachtig bezig te houden…

Het is dan ook een fascinerend stuk hogeschoolspeelgoed. Voor slimme peuters.

Ik had deze ochtend een beetje opstartproblemen…. Na zo’n weekend is dat ook niet raar. Siebe, Zelda, Jaarmarkt, Opa en Oma en zelfs een glimp Beppe, dat levert een confuus en druk beeld op in mijn hoofd. 1 nachtje slapen is dan net niet genoeg om alle indrukken van me af te schudden!

Gelukkig is daar mama, die me fijn rustig maakt met een lekker flesje koude melk….

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Laat ik met mij beginnen, ik ontstijg mezelf vandaag. Ik klim namelijk zonder verleden de trap op naar de glijbaan in het Spoorwegmuseum in Utrecht. En dan glij ik daar bovendien zomaar vanaf. Met mijn kolderieke motoriek zit het wel goed dus. Later in deze bloemige blog kom ik daar nog eens op terug…

Ik kan zeggen dat ik mijn schrikmomentje al vrij vroeg in de dag had, want we gingen leuk in een treintje en ineens werd het donker en kwam er met grote vaart een grote trein op ons afgereden! Zodat we buiten waren vond ik het genoeg en wilde naar huis. Gelukkig heeft Zelda me vrij snel over kunnen halen om te blijven… En dat was maar goed ook, want we hebben veel avonturen meegemaakt. Bovendien hadden we fantastisch weer en dat maakt elke mooie dag geweldig.

We hadden het goed afgesproken, Siebe en Papa gingen een tour du museum doen, terwijl wij in de speeltuin gingen spelen en op een min-trein een blokje rijden. Zodra Siebe en Papa klaar zijn wordt de wacht gewisseld en zijn mama en Zelda aan de beurt voor hun tour, terwijl papa en Siebe dan weer bij ons blijven. Goed geregeld.

Wat ik begreep uit de verhalen was dat mama ook haar schrikmomentje had. 2 om precies te zijn, want ze gingen in een trein die over bergen en dalen ging en bruggen die er ineens niet meer waren…. en dus de afgrond instort, maar vervolgens gewoon weer doorrijdt. Maar voor mama was dat genoeg reden om te gillen! Het tweede moment was toen ze door een elektrische stroom gingen om in een andere tijd te raken. Ja je moet het eens bekijken om het te snappen.

Vanuit mijn lage standpunt ben erg onder de indruk van die gigantische treinen. Die zijn echt kolossaal en doen je beseffen dat het inde die begintijd toch behoorlijk wat geweest moet zijn. Machines van de duivel, rechtstreeks uit de hel riep men, en dan heb ik het nog niet eens over de koeien die vanaf dat moment BOE riepen (daarvoor riepen ze met name Baaah, maar toen die treinen voorbij kwamen gesist en gerateld zijn ze zo geschrokken dat ze sindsdien dus BOEOEOEOEOEH roepen en wie kan het ze kwalijknemen). Nee, ik vind na een bezoek aan het spoorwegmuseum moet je niet meer zeuren over een trein die eens te laat is! Wees blij dat ze er zijn, of pak de fiets.

Ik weet zeker dat we nog eens terug zullen gaan.

Ik ben ongeveer 78 keer van de glijbaan gegaan en doe dat alsof het een tweede natuur is. Alsof ik nooit iets anders heb gedaan. Als een ware acrobaat balanceer ik op de rotsen en op de glijbaan, totdat ik … NIET VAL. Dat verwachte je hè! Ik kan dat supergoed hoor, maak je geen zorgen. Een ander hoogtepunt voor mij was het ijsje dat we aan het eind kregen. Ik had aardbei en dat is superlekker. Gelukkig had mama het allemaal heel goed georganiseerd, want we hadden genoeg broodjes, krentenbollen, fruit en drinken mee. Het hoogste hoogtepunt was de wc. Die was echt uit de oude tijd en was een grote houten zitplank met een gat er in en de mooiste tegels. Ik heb nog nooit zo mooi geplast!

Zoals ik al zei, eerder in deze bewogen blog, zou ik nog even terugkomen op mijn motorische talenten. Gisteren bij Beppe (daar zijn we geweest, maar daarover in een andere blog meer), kreeg ik een bal voor de voeten en die heb ik niet meer losgelaten. Of mijn handen waren er mee bezig of mijn voeten. “Zijn voeten?” hoor ik je denken, ja mij voeten zeg ik met trots. Ik loop als een volleerd voetballer achter de bal aan. Rick (mijn fysiotherapeut) zal verbaasd zijn als hij dit hoort!

En dan is het tussendoor met papa ook altijd wel even leuk gek doen!

Nog even kort, maar met een lange teug adem vooraf: “WAT IS HET TOCH GEZELLIG EN LEUK MET SIEBE EN ZELDA!” Dat moet zo nu en dan even gezegd worden.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zo kwam ik thuis van de creche.
Met een dikke lip, want ik was gevallen en als ik val doe ik het goed (simpel vallen is onderdeel van mijn motoriek en een vorm van voortbewegen). Deze keer heb ik de val opgevangen met mijn lip en dat betekent dat die ook niet zomaar weg is. Nee, die zit er nog wel even. Ik aan de andere kant heb er geen last van. Hoort bij het leven. Dus.

Voor mij was het de vrijdag nadat ik uiteindelijk 2 nachtjes geslapen heb en dan betekent dat SIEBE EN ZELDA KOMEN! Dat is al dagen wat ik als eerste zeg als ik wakker word en probeer, door te smokkelen met de tijd, dat ze eerder komen. Dan zeg ik: “Een paar uurtjes hè? Ik heb nu een paar uurtjes geslapen, dus nu komen ze!” maar dat helpt niet. Het blijft 2 nachtjes en dan 1 nachtje en nu is het dus zo ver.

En dan denk je nadat papa weggaat in de ochtend in z’n chice outfit dat ze er zo zijn, maar dan heb je het mis! Nee, ook nadat we in bad zijn geweest en hebben gespeeld zijn ze er nog steeds niet. En als papa dan eindelijk een foto stuurt, en zij enthousiast foto’s terugsturen en wij voor het raam gaan staan wachten, is het nog steeds niet zo ver…. Maar dan, ja dan, na een lange dag wachten, uiteindelijk: “Ja, daar zijn ze!” roept mama en ik barst bijna uit elkaar van blijdschap!

Eerst ZELDA die we heerlijk kunnen knuffelen. Dzjez is dan al door om om de hoek te kijken waar Siebe blijft, en dan SIEBE! Nog meer knuffelen! En dan lopen we als kippen zonder kop door het huis en zijn heel erg blij en ik ga dan telkens bij Siebe en Zelda op de bank zitten. Dicht bij ze, dat is fijn. En Dzjez die loopt met rode wangetjes rondjes en praat dan een octaaf hoger. Mooi is dat!

Nou dat mag! Want het is leuk! Zaterdag hebben we een gezellig dagje gehad en zijn naar de markt geweest en naar de bibliotheek. Het was ook heerlijk weer. 9 graden en een strakke zon. Echte lentedag. En wie dat ook vonden waren opa en oma, want die kwamen ineens op hun elektrische fietsen de hoek omgezeild! Helemaal uit Nederhorst den Berg! Papa deed het omgekeerde, die ging net weg op zijn fiets zonder batterijen. Zijn eigen batterijtjes opladen.

ZONDAG EERSTE PAASDAG

Het meest heugelijke op deze dag is wat mij betreft dat ik voor het eerst “Zelda” heb gezegd! Echt waar! Het was er uit voor ik er erg in had en Zelda maakte een sprongetje in de lucht van blijdschap. Ik deed dat ook, maar kan nog niet zo goed springen, dus viel daarna om, maar dat neemt niets van de heugelijkheid weg! Later zei ik nog per ongeluk “Siebe” ook, alhoewel dat een beetje gek klonk. Over nieuwe woorden gesproken, ik kan sinds gisteren ook “Dikkiedik” zeggen en dat zeg ik dan heel snel achter elkaar!

Op dit soort dagen ga je wandelen en zeker als de zon hard schijnt. We waren niet de enigen in het bos van Staatsbosbeheer, maar gelukkig is dat vrij groot en kun je lekker je gang gaan. Maar wat schetst onze verbazing? We komen weer opa en oma tegen! Gezelligheid dus en voor hun een verlenging van de al lange wandeling die ze achter de rug hadden. Siebe doet dan verstoppertje en ik moet hem dan vinden en hij duikt dan op de meest onwaarschijnlijke plaatsen op. In bomen, in struiken, tussen het gras! Altijd grappig.

Het is trouwens heel warm en dan heeft papa zijn jas al uit! Hij bindt die dan om zijn middel, dus moet ik dat ook. Dan ben ik een meisje met een jurkje aan, maar dan heb ik het zeker niet te warm!

Als afsluiter nog even naar de nieuwe speeltuin met heel veel kinderen! En buizen en schommels-waar-ik-niet op ga.

En dan gaan we naar huis waar we gaan paasbrunchen en paaseieren zoeken. En Siebe en Zelda gaan nog steeds niet naar huis!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Er is een bacterie in het huis, zegt mama, en die maakt ons allemaal ziek en dus gaan de ramen open en wordt alles gewassen.

Die bacterie zie ik voor me als een beestje met een koksmuts op, want hij is iets aan het bakken en hij kijkt redelijk gemeen uit zijn ogen. Niet dat hij het expres doet! Hij heeft er niet voor gekozen om een bacterie te zijn, zo is hij geboren, maar desondanks of juist daarom, of misschien wel doelgericht zonder plichtbewust te zijn, is hij met gemene beetjes bezig om mensen ziek te maken. Eerst was het mama, toen Jay en nu blijkt dat ik het ook heb. Allemaal aan de antibiotica.

En laat ik daar nou een ongelooflijke hekel aan hebben!

Elke keer als ik ook maar een bruin flesje zie wil ik wegkruipen en word ik onblij. Laat staan de spuit waarmee papa dat in mijn mond doet! Ik weet diep in mijn hart wel dat ik er beter van wordt, maar toch, het druist tegen mijn gevoel in. Ik ben trouwens best wel ziek geweest en heb serieus geoefend om een dood vogeltje te zijn, want zo zat ik op de bank. Of bij Siebe, Zelda, mama, papa en beppe op schoot (want daar zijn we ook geweest gisteren, alhoewel ik daar de hele middag in bed gelegen heb!) en tussendoor dus: dood vogeltje spelen.

Nu moet ik zeggen dat Antibiotica wel een wel heel mooi woord is. Klinkt een beetje als een dans. “En dan doen we nu even met z’n allen de AntibioticaChaCha! Ga maar tegenover elkaar staan en kijk goed naar wat de ander doet en doe het omgekeerde.” Dus als de ene de hand omhoog doet doet de ander de hand omlaag; als de ene springt, zakt de ander door de knieën; als de ene AAAAH zegt, zegt de ander IEIEIEIEH. Je snapt het wel.

Het goeie nieuws is wel dat Siebe en Zelda er zijn. Afgelopen vrijdag waren Opa en Oma er om op te passen, want mama ging eten met haar werk, en papa moest naar België voor zijn werk en op de terugweg heeft hij Siebe en Zelda gevonden in Gent 😉 dus heeft hij maar besloten ze mee te brengen. Hun geluk was dat ze onderweg weinig files hebben gehad en mijn geluk was dan weer dat ik nog op was en dus heel hard kon juichen toen ik ze ineens voor het raam zag staan!

Ik zag het pas de volgende dag.
Ik lag rustig (als een dood vogeltje) op bed bij papa, toen Zelda binnenkwam…. Ik raakte bijna het plafond van verrassing en blijdschap. Het is dus bewezen, Zelda is een soort krachtvoer. Zelfs als je bijna niet meer kunt, dan kan zij er voor zorgen dat je ineens een soort superdreumes wordt. Dat, en ze is de beste hangzus van de hele wereld! Bij haar ontspan je pas echt. (Siebe kan er ook wat van hoor!).

Op de weg naar Drachten heeft Zelda nog een paar leuke selfies gemaakt. Echte kunstfoto’s zo gezegd. Ze noemen dat een Duck-Face. Dus.

En met mij ook!

Ik heb trouwens ook ontdekt waar ze kabouter Plop z’n muts bedacht hebben. Het oorspronkelijke idee kwam van een pyjamabroek.
Ik weet het zeker! Kijk maar naar de foto!

Wat ook nog gaaf was, was dat we zijn gaan wandelen op zondagochtend. En we zijn gestart waar we normaal naar de markt gaan, dus konden we eerst WOEOEOEI! gedaan. Samen met mama (maar ik kan veel harder dan zij hoor, want ik heb 7-mijls-laarsjes aan).

We zijn helemaal rond gelopen en toen hebben we nog naar een boerderij gekeken. Midden in de Vesting. Dat was eigenlijk wel slim bedacht. Dan heb je melk, eieren, wol, en vlees. En van de melk kun je dan weer kaas, boter en milkshakes maken. Dat was een echte hit! Slim gezien zeg ik! En dat voor de Middeleeuwen.

Ik ben ook nog in een boom geklommen (met de hulp van papa hoor) en daar heb ik op een tak gezeten. Ik ben niet bang voor hoogtes. Zet me neer en ik blijf zitten. Ik ben vooral bang voor dieptes…. Die eindigen via een stijle heuvel, een vals plat in het water. Tenminste als je op het talud van de Vesting staat.

We zijn ook nog met Jay gaan lopen, want hij moet ook oefenen hè. Gaat telkens beter!

Thuis hebben we nog even gebald. Met een bal is dat, en Jay die kan superhard smijten! Als hij niet oppast gooit hij het door het raam (of tegen de kerstboom, want als je goed kijkt, zie je die telkens op de achtergrond staan. Mama heeft die samen met ons in elkaar gezet. Ze heeft ook lampjes voor het raam, op de schoorsteenmantel en op de kast gezet. Voor als je op pad bent en de weg kwijt bent, dan kun je ons huis altijd terug vinden. Volg de lampjes!
Ook te volgen via Google Earth….
Beregezellig!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was een fijne week, met ups en uppers, oftewel geen downers.

En toen ik deze ochtend wakker werd en papa me haalde en ik eerst met Dzjez geknuffeld had en een flesje melk had gekregen, kon ik ineens even niet meer ademhalen… De deur ging open en ineens was daar ZELDAH. Nou ja, dat is een verrassing! Dat betekent gewoon lekker knuffelen, want LAH knuffelt beter dan papa. Overigens ken ik het woord knuffelen ook. Als je dat zegt doe ik dat gewoon!

Ik vind het ook altijd heelrijk met Zelda, die kan knuffelen en troosten. Troosten is een gave, want niet iedereen kan dat. Zelda kan dat op een manier waar zelfs mijn diepste tranen een glimlach krijgen. Die tranen die pas over een paar weken tevoorschijn komen en daardoor automatisch tranen van vreugde worden.

Dan gaan we ook fijn liedjes zingen.

En ik vind dat ook leuk en doe net of ik kan zingen. Ondertussen kroel ik een beetje in het haar van LAH. En terwijl we dat aan het doen zijn, gaat de deur ineens weer open… SIEBUH! Die is er natuurlijk ook! Nog meer knuffelplezier. Super.

Mijn broer! Dat is ook leuk, nu zijn mijn kleinste èn mijn grootste er en kan ik mooi het middelste broertje zijn. Ook wel eens fijn, want zonder Siebe ben ik de oudste!

Papa, mama, ik en Jay gaan daarna even naar de markt en Siebe en Zelda blijven thuis. Fruit, vis, noten, extreem veel sinaasappelen (wel 20!) en bloemen gekocht en daarna zijn papa en ik nog even gaan wandelen op de heuvels van de Vesting. Ik ben een stijle heuvel opgeklommen, gewoon stappend en zonder handen. Zo ben ik. We gingen er vanuit dat mama al weg zou zijn maar toen we na onze tocht beneden kwamen was ze er nog en konden we dus samen naar huis fietsen.

Papa ging toen zijn fiets op de foto zetten in de speeltuin in de zon voor de marktplaats op het internet en dat was een uitgelezen gelegenheid om in de speeltuin te gaan spelen.

Maar als Dzjez gaat spelen, dan wil ik  dat ook, dus ben ik ook gegaan. Met mama. En ik loop beter en beterder. Ik ook op de glijbaan en hoe vaker hoe beter, maar niet alleen. Alhoewel dat wel 1 van de leuke dingen van een dreumes zijn, dan is het besef van de dingen die je doet en die je kunt vrij klein. Eerst kon ik niet lopen, nu wel <punt>, eerst wist ik niet dat je een glijbaantrap op kunt, nu wel <punt> ondanks het feit dat ik eerder in dit leven al eens van een trap gevallen ben met beenbreekachtige gevolgen.

Dreumesen leven in het hier en nu en niet in het toen en straks.

Sommige papa’s doen dat ook. In ieder geval in het leven staan. Met 3 zonen om zijn nek. Nu kan het nog praatjesmaker! Denk ik dan, want straks zak je met ons drieën door de grond. Letterlijk dan hè, want dan zijn we samen wel duizend kilo!

En omdat ik een paar dagen niet geschreven heb zijn er ook nog een paar dingen uit het toen. In dit geval om ze niet te vergeten. Ik wil namelijk alles zelf doen tegenwoordig. ALLES! En als eerste, dus voorop fietsen met papa, als eerste de trap af (alhoewel papa dat liever niet heeft, want hij loopt sneller), zelf mijn kleren aan (dan kom je er achter dat een broek een voor- en een achterkant heeft) en zelf afwassen. Dat kan ik ook.

En kan al ZELF verstoppertje spelen met Dzjez. Dit zijn de tekenen van het enorme speelpleziertegoed dat we nog hebben. Altijd een vriendje in de buurt, en een broer en een zus die ook nog vaak langskomen, wat wil je nog meer? Niets! Veel energie en lachvoorraad!

Dat en gezellig boekjes lezen met mama. Gelukkig is mijn ontstoken oogje weer over en heeft het maar een paar daagjes geduurd. Ja, het gaat de goeie kant op met groter worden. Kan haast niet wachten tot morgen, of volgende week. Ik kan dat zien, door gewoon naar Dzjez te kijken om een kijkje in de toekomst te krijgen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.