Het was een gewone zaterdagochtend.

Ik was veel te vroeg wakker en was niet te sussen met een flesje en een paar lieve woorden. Ik ben met papa opgestaan en heb eerst één boekje met hem gelezen en daarna pas gevraagd of de Fiesjie aan mag.

Nou eigenlijk gaat het anders. Eerst zeg ik “Fiesjie”. Dan zegt papa dat ik het moet vraaaagen en dan zeg ik: “Papaaaah?? Mag de Fieshie? En dan pas doet hij het. Wat een gedoe allemaal voor simpelweg op een knopje drukken, maar goed. Het werkt!

Dus een gewone zaterdagochtend met Sesamstraat, waar zo nu en dan horror-eng-achtige dingen inzitten! Dat ze dat uit durven zenden voor kleine kinderen! Ik bedoel het mannetje van de vingers dat met een koffer in de weer is! Doodeng, dan sta ik achter het muurtje te kijken.

En ineens!
De deur ging open….
Normaal is dat mama, maar deze keer een andere krullebol!
Siebe! Ik spring op en spring hem in de armen en samen springen ze in het rond! Zelda ook? Vraag ik, ja zegt Siebe. Boven. Mooi denk ik, dan kan ik twee keer heel enthousiast zijn!

Ik heb dat allemaal van afstand meegemaakt en keek er naar, maar zodra Siebe en Dzjez uitgeknuffeld waren was ik aan de beurt. Knuffelen met Siebe en je denkt misschien dat ik niet weet wie Siebe is, nou dan heb je het mis.

Niet alleen herken ik hem op grote afstand, ik voel ook dat hij het is en dat het m’n broer is. Met Zelda heb ik dat ook. Trouwens die zorgt ook heel goed voor me. Dat is per definitie en ontegenzeggelijk mijn G R O T E zus en dat zal ze altijd blijven.

Van al die inspanning werd ik eigenlijk best wel moe en ben dus op tijd gaan slapen en dat kwam goed uit….

Ja zeker! Want wij waren bezig ons klaar te maken om te vertrekken. Papa en de kinderen en mama had een haar-eigen-ding-doen-dagje, wat uiteindelijk neerkwam op zeer uitgebreid boodschappen doen!

Maar eerst moesten we nog dansen als een hoempa op alle mooie muziek. Ik ben gek op danse. Als de muziek maar een beetje luid staat begin ik al te bewegen. Zeker als Zelda er is!

Toen Jay uiteindelijk weer wakker werd zijn we met z’n allen in de auto naar Pake gegaan. Pake woont in een soort hele grote boerderij en daar is ECHT VANALLUS te bezien, beklimmen en te ontdekken. En Pake was ook echt blij ons te zien.

Daarna gingen we naar Beppe, maar… die was er niet!
Wie er wel waren, waren Tessa, Senn en Nynthe! Die wonden daar nu, want Beppe is op vakantie. Handug dus, al dat speelgoed en boekjes altijd onder handbereik.

Pake!
Die had ik nog nooit bewust gezien en nu dus wel. Maar eerst heb ik een dik half uur op de schoot van Pakes nieuwe vriendin gezeten, Swannie en daarna nog een dik half uur bij Pake. En dan zit ik echt op m’n gemak. En pake vind dat leuk.

Ik had niet geslapen in de auto en toen ik bij Beppe kwam ben ik direct heel HARD gaan spelen. Zo hard dat ik helemaal vergat dat ik niet een tweede keer geslapen had. Ineens hoorde ik BOEM in m’n hoofd en dat was het voorteken van in slaap vallen.

Van schrik heb ik 360 milliliter opgedronken! En daarna als een blok in slaap gevallen. Pff, van hard spelen word je moe.

Ik ook! Met Senn, Nynthe Siebe en Zelda! Wat een rijkdom. Boven, beneden, op de bank, met de boekjes de op afstand bestuurbare auto ( een echt wonder van techniek) en noem maar op. Geen tijd voor Fiesjie.

Uiteindelijk pas om kwart voor 8 vertrokken en toen we thuiskwamen had ik al geslapen, maar werd wakker en was blij mama te zien!

PS: Ik hou van Appeltaart

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We zijn woensdag gaan zwemmen en ik heb langer in het water gezeten dan Dzjez.

Dzjez zit een b e e t j e in z’n opstandige periode en zegt dan neej tegen dingen die hij graag doet. Gek hè, het lijkt wel de omgekeerde werel.

In ieder geval heb ik lekker gezwommen met Olma! Die kan dat heel goed en ik ook. We zijn een heel goed team en van al dat gezwem was ik zo moe, dat ik in de auto in slaap ben gevallen.

Ik was gewoon dwars en wilde niet naar zwemmen, niet aankleden, niet m’n schoenen aan, niet m’n jas aan en niet vertrekken. Het gevolg is dat mama me onaangekleed in de auto heeft gezet en dat vind ik NIET LEUK.

in de auto had ik na een minuut wel zin om te gaan zwemmen. Toen ik dan weer in het zwembad lag had ik ineens weer geen zin in zwemmen. Wat ik tegenwoordig wel durf is onder de douche! Alles is een kwestie van tijd. Dat blijkt maar weer.

Vandaag waren we naar de creche, in de bakfiets met papa. Leuk in donker! Leuk is dat. We hebben fijn samen gespeeld en met de anderen en ik leer elke keer iets bij. Deze keer heb ik twee dingen geleerd:

Sorry zeggen als ik iets doe bij iets of iemand dat niet mag

Vragen of ik iets mag

En in beide ben ik heel goed! Ik wordt groter en groter en slimmer en slimmer!

Ik word beweeglijker en beweeglijker en kan echt al doelbewust ergens naar toe krollen. Krollen is de combinatie van Kruipen en Rollen, maar ik kom er en pak wat ik wil. Met een lach!

Dat doe ik ook als ik mama zie of papa. Dan ben ik ZO blij dat ik kramp in m’n kaken krijg.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben vandaag meneertje mannetje en zie er ineens uit als bijna 3. Maar zo begon de dag niet.

Eerst ben ik opgestaan en tegen alle verwachtingen in was dat om 7 uur in plaats van 9 of 10 uur. Nou ja, ik kan er ook niks aan doen! Ik was gewoon wakker. Na even knuffelen met mama met name en een beetje papa, zijn we opgestaan en gaan fietsen achter papa aan. Best koud kan ik je zeggen, maar lekker fris ook!

En ik kijk dan naar Dzjez en mama, behalve als papa naast ons op de heuvel loopt , want dan zie ik hem lopen en kijk naar hem.

M’n tandjes doen het goed en groeien langzaam de wijde wereld in. Kan ik straks nog beterder bijten!

Ik moest wel weer hard lachen om Dzjez, want die deed voor hoe je van de leuning-van-de-bank-kunt-vallertje voor en dat is erg grappug! Hij dot dat goed.

Nadat we thuis waren en in bed zijn geweest werden we klaargestoomd voor de grote reis (ik had trouwens voor het slapen gaan zelf een banaan en een halve appel gegeten, dus ik moest sowieso een schoon overhemd aan).

Ik mocht dus m’n nette overhemd en blazer aan en dus zag ik er goed uit!

Papa had trouwens na het fietsen een tekening van mij gemaakt met de mts op. Gek jezelf als ene stripfiguur te zien!

Ik heb me verschrikkelijk vermaakt bij Olpa en Olma, want daar gingen we naar toe om hen een superbuitegewoonmooienleuk 2014 te wensen en zij ons.

Ik was echt blij er te zijn en loop door het huis en op de trap en naar beneden alsof ik er al jaren woon. Zo ben ik dan ook weer. Ik heb chips gegeten, chocola, paté, soep, crackers en geroosterde broodjes. En veel gelachen!

Kortom, het was een goed begin van het nieuwe jaar (maar voelde net zo goed als gisteren).

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben op oudejaarsdag naar het consultatie bureau geweest en ben nu net zo lang buiten de buik als in de buik (iets langer buiten). Hoe goed kun je een jaar uitgaan.

9,4 kilo en 74 centimeter lang, met een stevige hoofdomtrek van 47,9 centimeter. Je moet al dat verstand ook ergens laten hè?!

Mijn zeer ongewone en erbarmelijke huilen werd daar ook verklaard. Er staan 4 Ivoren Wachters klaar om te voorschijn te komen (en voor de kenners, dat is een boek van de Friese schrijver Simon Vestdijk)

Deze clip is niet geschikt voor gevoelige kijkers.

Die tanden zitten aan de bovenkant en zo nu en dan doen die behoorlijk pijn. En gedachtig het aloude adagium: Pijn is niet Fijn.

Nee, zeg dat wel, dat en het adagium “De klok wel horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt”! Ik was met mama boven op zolder en ging het duikspelletje van Siebe en Zelda doen. Even laten zien wat ik kan. Vindt mama leuk. Dus de eerste keer knap op het matras en de tweede keer van de matras op de grond.

Auw! Dat hadden ze er wel even bij mogen vertellen. Het spel heet op-het-bed-duikertje dus (en het grooote voordeel daarvan is dat de matrassen eens goed opgeschud worden, gezien al de grooote pluizenbollen in den zolderkamer!) en niet op-de-grond-duikertje.

Ik heb ook nog gedanst met mama op mooie muziek. Dansen zit me in het bloed en is vanaf m’n prille jeugd gecultiveerd. Dan zit het in je hè!

Uiteindelijk valt het wel mee met de tandenpijn en eet ik samen met Dzjez lekkere boerenkool. Ik eet nog al enthousiast en wil zelf ook wel graag iets doen, maar dan ziet mijn gezicht er uit als een soort boerenkoolkrentenbol (ik weet zeker dat dit woord nog nooit als zodanig is opgeschreven, dus bij deze).

Dzjez wordt trouwens goed om de tuin geleid door papa. Dzjez wil worst, maar krijgt boerenkool op de lepel, afgedekt met een klein stukje worst…. En hij eet alles op! Goeie truc.

’s Avonds hebben we nog fijn gelezen en gespeeld en geknuffeld met mama. Het was een mooie laatste dag van het jaar. Eigenlijk grappig dat we nou juist zo’n dag vieren. Goed ook hoor, al dat geknal wil je niet elke dag horen! Maar het gevoel mag er altijd zijn. Misschien ga ik het invoeren en dan noem ik het “De Nieuwe Zon” en we vieren het zaterdag.

It wie wer in moaie dei.

En eh, Folle Lok en Seine in ut neie jier!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na de Kerstdagen komen de Restdagen dat scheelt een ‘K’ maar ze zijn minstens zo leuk!

Siebe en Zelda waren er nog totenmet zondag en daar hebben we goed gebruik van gemaakt. We hebben namelijk op zolder gespeeld. Dat is spelen zonder dat het iets om handen heeft maar desondanks (of juist daardoor) het allerleukst is.

Wat doe je dan? Nou dan doe je op-het-bed-laten-vallertje en op-de-balk-zittertje (dat doen Siebe en Zelda en dan kijk ik) en Dzjez-op-het-bed-gooiertje en zo van die dingen en voordat je het weet is er een uur voorbij. Ik loop natuurlijk zelf naar boven en naar beneden. Niet te langzaam, want dat is saai.

Dzjez heeft met mij gedaan wat Siebe en Zelda ook met hem hebben gedaan. Klappen in je handjes zingen en dan met de beentjes (beentjes?? heb ik die ook? Nou in ieder geval om mee te klappen.

Lopen is voor later, alhoewel ik zeker al nul komma 8 seconden heb gestaan, met ondersteuning weliswaar. Ach, lopen kan ik de rest van m’n leven nog. Nu kan ik eerst de wereld liggend en zittend in de wipper bestuderen.

Trouwens waar gaat het eigenlijk om? Plezier hebben in het leven! Of niet soms. Ik zeg, als ik dit gevoel kan vasthouden tot m’n achtentachtigste dan is het goed (daarna mag ik een grumpy old man worden), maar tot die tijd lach ik het leven tegemoet!

Ik ben ook in bad geweest en daar heb ik met de Bumba-dingetjes gespeeld. Allemaal op een rij gezet en dan tegen mama zeggen: “Camera”. Dat doet ze dan ook en dus is er nu een filmpje.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Eigenlijk is het hele leven een wandeling.
Tenminste, dat zou het beste zijn. Op het gemak door het leven gaan en links en rechts om je heen kijken en alles goed in je opnemen. Niet stilstaan, niet snelwandelen, niet rennen en zeker niet te veel omvallen en als je valt, gewoon weer opstaan, een keer “Oh” zeggen en weer doorgaan. Beste remedie.

Onze wandeling was er één op tweede kerstdag hoor, zonder al te veel filosofie, maar gewoon wandelen met Jay, Zelda, Siebe, papa en mama. Lekker rond de vesting, want daar is al genoeg te beleven.

Eendjes, zwanen, holle bomen en een kinderboerderij! Daar ga ik altijd graag naar toe en elke keer weer besef ik me dat dieren in het echt toch anders zijn dan in een boekje…. Ineens schiet ik dan in m’n angstslofjes en ben liever ver weg dan dicht bij. Gek hè?!

Ik heb dat niet. Ik kijk vrolijk om me heen. In het begin heb ik even 5 minuten geslapen, maar daarna waren de avonturen groter dan m’n slaap!

ik kijk graag m’n ogen uit (bij wijze van spreke dan). Schaapjes, geitjes en onderweg ook hertjes. Die zijn super lief! Bambi’s riep Siebe toen hij ze zag. Zo lief, klein en zacht.

Ik ben helemaal blij met m’n nieuwe zitfase. Ik zit daar graag en eet luidkeuvelend mee. Papa denkt er aan om een Youtube-kanaal voor me te starten. Voor mensen die een beetje droevig zijn en dan kunnen ze naar filmpjes van mij kijken waarop ik lach. Hij noemt het dan Jaytube.

Er was ook een derde kerstdag. Zo noemt papa dat, maar het is eigenlijk niet zo. Wat wel zo was is dat Beppe, Tessa, Senn en Nynthe kwamen!

Dat is voor mij dan weer een reden om een gat in de lucht te springen en vervolgens stokstijf naar Beppe kijken. Alsof het niet waar is. Ik spreek Beppe ook op een bijzonder manier uit. M’n lippen doen BeBBe, maar toch klinkt het als Beppe. Knap hé!

Ik heb HARD gespeeld met Nynthe en Senn en ik kan dat nu ook. Ik praat honderduit en begrijp waar ze mee spelen. Nee, ik ben heel blij dat ik hun neefje ben. Tessa heeft trouwnes een waar kunstwerk in het haar van Zelda gemaakt. Het lijkt wel een ssssoort slang die zich vast geklemd heeft in haar haar. Mooi, een reden om mijn haar te laten groeien.

Ander goed nieuws was dat papa nieuwe boeken van de Bieb had meegenomen! Ook dat nog. Meer leesplezier.

En we hebben saaaamen aan tafel gegeten. Ik niet en de rest wel, inclusief Jay van de Chinees.

Ik heb Kroepoek gegeten. Dat was wel een beetje raar, want het beet zich eerst zo wat vast in m’n tong, maar daarna was het best lekker.

Dat geldt trouwens ook voor zoete schuimpjes… Die ha ik te pakken gekregen van de tafel. Beetj evreemd, maar wel heel lekker!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.