Zooperleuke week

IMG_1778

We zijn vandaag weer naar de zoo geweest, want die is zo groot, daar kun je dagen in rondlopen zonder twee keer hetzelfde te zien. En op zich is dieren kijken niet eens een doel. Je zou haast kunnen zeggen dat dat de Ragunan Zoo het groene hart is van Jakarta, dus als je eens helemaal klaar bent met de smog en de geur van brommeruitlaatgassen, dan is Ragunan een goeie plek om te chillen en relaxen.

Screen Shot 2018-05-13 at 17.42.49

We waren deze keer weer fotoslachtoffers en dat vinden we helemaal niet erg. Al die blije mensen die graag met ons op de foto willen…. Het is een kleine moeite om blij te kijken en mensen gelukkig te maken. Bijkomende voordeel is dat we inmiddels al op ontelbaar veel foto’s staan en werelberoemd aan het worden zijn in Indonesië.

In het begin vond ik het niet zo leuk, maar als Jay al die aandacht krijgt, dan kan ik  me niet echt laten kennen en doe ik mee. Dus ik sta ook op al die foto’s.

Het was een mooi moment, want papa en mama gingen lekker Indonesisch eten, Jay kreeg kroepoek en ik ging boterhammen eten. Lekker bij een warung in de zoo en die hebben er speciale kleden voor op de grond.

Oh ja, we hebben deze keer heel veel apen gezien. Grappig als je er bij stil staat. Het speciale park voor apen heeft bijna geen apen, maar als je gewoon rechtsaf gaat in de dierentuin, kom je er heel veel tegen. Er was er een die een heel grappige manier van praten had, maar dat zie je in het filmpje.

Ik kon er niet genoeg van krijgen, net zoals ik niet genoeg kon krijgen van de vogels. Ik weet het zeker, Ragunan is een supergave dierentuin!

Je komt er ook echt van alles tegen, zoals wc’s en verbouwde-drie-wielige-vuilophaalwagentjes. Ik vraag me dan af wie dat bedacht heeft….

IMG_1798IMG_1777

Oooh! En we mochten in de autootjes rijden. Vorige keer hebben we die helemaal niet gezien! En nu wel dus gassen! Jay in een auto en ik ook in mijn eigen auto. De meneer keek goed mee om te zorgen dat alles goed gaat. Gelukkig heeft’e een airbag.

IMG_1846

In het filmpje ga je alles zien. Ook de orang utang, de slangen, de vissen en alle mensen die er waren.

IMG_1834

Jullie hebben geluk, het is een lang filmpje en het is duidelijk: Ragunan moet je op het gemak nemen en we komen zeker terug. Volgende week of zo, of een andere keer. Lekker chillen.

Papa is na de zoo gaan fietsen en die kwam helemaal afgepeigerd, maar ongelooflijk blij terug. Hij mag er ook even uit en dan ziet hij wel allemaal leuke dingen onderweg. Daarmee doet hij goeie inspiratie op voor brommertochtjes die we later kunnen doen.

A7BF9698-8275-42B7-845B-9A5F8124904EE1E8D969-DB22-480A-9481-6A5B9D1D351F

Ook nog even de andere dingen van de week. Afgelopen dinsdag hadden we sportdag op school, daar is ook een leuk filmpje van. Papa was ook even mee, voordat hij naar zijn werk ging. Gelukkig had ik nog kans om hem een knuffel te geven met glitters, dus die is de hele dag glazig aangestaard op zijn werk…. Ik zeg: DISCO!

En omdat we donderdag vrij hadden zijn we naar Mounir en Wendy geweest. Supergezellig en ik heb op een skateboard geskate en niet alleen liggend op de board…. Ik heb er zelfs op gestaan en dat ging ook goed. Als je links en rechts doet, kun je sturen en dat lukte ook.

Daarna zijn we ook nog gaan zwemmen en ik heb gedanst en ik heb Dzjez in het water geduwd. En het was al donker, dus we zijn eigenlijk best laat naar huis gegaan. Maar dat is niet erg, zolang je gewoon op kunt staan de volgende ochtend is er niks aan de hand.

Natuurlijk zijn er nog veel meer andere dingen gebeurt en een aantal van die dingen staan op de foto’s. Op die manier zijn jullie in ieder geval weer een beetje bij!

It wie wer un moaie wike.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Het leven is een glijbaan

IMG_1633

Easypeasy zou je zeggen, maar probeer maar eens rechtop te blijven staan op spekgladde tegels… Soms voelt het zo, maar tegelijkertijd is dat ook precies wat het spannend maakt.

Stel je voor, stroeve tegels. Dat lijkt als schaatsen op zanderig ijs. Veel inspanning en weinig vooruit en weinig vooruit is weinig zien en weinig zien is niet veel verhalen en dat, verhalen vertellen is de essentie toch?

Onze nieuwe-oude buurman is daar het levende bewijs van. Brit, elektriciteitscentralebouwer in Saudi Arabië en ineens was hij daar in het zwembad. Lang grijs haar, volle buik en tattoos op armen en benen. Hij is de vader van de meisjes waar we zo graag mee spelen. Verhalen over het kappen van tropische regenwouden op Sumatra en Kalimantan en over de zwart gesluierde vrouwen in Saoudi Arabië… Je hoort nog eens wat van de wereld en voelt je klein.

Groot waren we met Lennard het neefje van Jetse en Nanya onze buren. We gingen een salto doen in het zwembad en hij is mijn beste vriend. Nadat we gisteren BBQ gedaan hebben en vandaag weer veel gespeeld, kreeg ik zijn Ninjago Bay-Blades en ging hij met het vliegtuig naar Nederland. Ik ga hem missen.

Wat ik niet ga missen is de salto van mama. Ik denk dat ze er al weken over aan het nadenken is en nu, in een vlaag van geestelijke verjonging, ineens besloten heeft een salto te doen. Papa had hem gisteren al gezien. De oefensalto. En die heeft ze glansrijk overleefd, vandaag de grand finale. In het oog van ons allemaal (mij, papa en Dzjez). Een korte aarzeling om de spanning op te bouwen, maar met een ferme plons, zat er een salto tussen de kant en het zwembad.

Nu vraagt iedereen zich af of papa het ook doet….. Het antwoord is? Precies.

Over glijden gesproken, ik heb een nieuw kunstje. Moeilijk om uit te leggen, dus kijk maar naar de video. Hoe bloter, hoe beter in dit geval.

Snap je?

Oh, en sorry dat ik veel aan het woord ben, maar ik heb denk ik veel meegemaakt. Namelijk dat mijn vierde tand er uit is! Zo maar, donderdagochtend, en weg was hij. Spectaculair en van schrik is de tand er naast ook los gaan zitten, dus het gaat niet lang duren, of die is er ook uit.

IMG_1628

Papa heeft ons naar school gebracht donderdag. Nou ja naar school gebracht…. Hij is achter ons aan gereden, want wij gingen met Amelie mee in de auto met haar papa en mama. Daar komt de foto met verrekijker vandaan. Ik heb eerst nog met hem getekend. Ik teken elke ochtend om te oefenen. Dat is goed voor mijn motoriek.

IMG_1631

Van mij heeft hij de foto gemaakt van al weer een bouwwerk dat ik samen met mijn vrienden maak. Een van die vrienden is Wolter en die was jarig, dus zaterdag had ik daar een feestje. Dat is een echt Walhalla van speelgoed daar, dus we zijn (ik en papa) nog lang gebleven na het feestje.

En ik doe ‘middags Loco met mama. Dat is leerzaam en vooral leuk. En de plakker zit de hele dag op mijn oog, zodat ik straks nog beterder kan kijken.

39213eab-2bb1-4923-93b8-5244ce7285e4

OK, het is een beetje door elkaar, het verslag van de week, maar het voelde goed zo om het te vertellen. En, zoals met alles in het leven, het gaat om het verhaal.

Maar ik ga niet weg zonder jullie nog deelgenoot te maken van wat ik nog meer doe in de ochtend. Zo noemen we wel eens ‘het zonnetje in huis’ of de ‘glimlach van de ochtend’, hoe dan ook, ik word gewoon vrolijk wakker en dit filmpje is daar een mooi voorbeeld van (en van mijn supercoolle moves).

It wie wer een moaie wike.

 

 

 

Zoomaar

 

IMG_1611

We zijn vandaag naar de dierentuin geweest, of beter gezegd Ragunan Zoo in Jakarta, maar eerst wil ik graag vertellen over andere dingen, zoals de vrijmarkt op school. Dat is alweer meer dan een week geleden, maar we hebben een filmpje van de tovenaar. Die wil ik even laten zien, want het was erg leuk en bijzonder, want hoe doet hij dat toch allemaal….. Het was ook erg gezellig want er waren veel kinderen en we hoefden niet naar school. ‘Weird!’ Hoogtepunt was dat we ‘free flow’ appelsap konden drinken, dus we gingen stuiterend naar huis!

Het andere is dat ik soms op mijn fiets ga en probeer te fietsen. De fiets werkt niet altijd even goed mee, en dat ligt aan de fiets! En ik heb een tekening gemaakt, afgelopen zaterdag nog voor mama haar verjaardag. Eerst had papa croissants en chocoladekoeken gehaald bij de bakker en toen hebben we mama verwend in bed met een kop koffie en de tekeningen er bij!

Het bijzondere aan de tekening vind ik zelf dat ze goed gelukt is. De poppetjes zijn trouwens aliens, maar dat had je al gezien. En ondanks mijn grove fijne motoriek, zijn de poppetjes heel erg klein en fijn. Als ik me echt concentreer (geen tong uit de mond zoals Dzjez, maar dat komt later vast nog wel) en met wat aanwijzingen van papa, dan kan ik best goed tekenen.

IMG_1543

Ik heb ook een tekening gemaakt voor mama met twee soorten auto’s. De ene heeft een bakje met halve wielen en de andere heeft hele wielen. Als je kunt, moet je inzoomen op de linker bovenhoek. Dat heb ik zelf, uit mijn hoofd geschreven.

IMG_1625

Maar nu even over vandaag hoor!
We zijn vroeg opgestaan en hebben bijna geen iPad gekeken (!), want we gingen naar de dierentuin. Mama had haar eerste deel van de dierentuin al op de brommer er naar toe, want er vloog een vlieg in haar oog.

Gelukkig stonden wij te wachten toen ze aankwam rijden en gingen samen verder om te gaan parkeren bij Pintu Utara (dat is ingang noord). Het eerste wat we gingen bekijken waren de pelikanen…. Maar dat kun je allemaal zien in het filmpje hieronder.

Er was dus ook een aparte apendierentuin, met verdacht weinig apen, ondanks het feit dat er echt voldoende aangemaakte jungle was. Super mooi, maar een beetje vergane glorie en dat is jammer. In ieder geval is het wel heel erg bijzonder om zo veel groen en zo veel rust midden in Jakarta te vinden. Op de foto beneden wijst mama naar hangmat tussen twee bomen in het bos achter het meer. Zie je? Dat bedoel ik, het is een bijzonder plek om te chillen.

Dat is eigenlijk te zeggen van de hele dierentuin, want ondanks de vele mensen was het er niet druk en voelt het heel ontspannen aan. We gaan zeker nog vaak terug.

IMG_1603

We zijn al met al best lang gebleven en hebben ook nog een ijsje gegeten. Het was een goeie ochtend en hadden daarna nog veel tijd om lekker te zwemmen en zo. Het was een fijne Dag van de Arbeid, waar we lekker niet hebben gewerkt!

Screen Shot 2018-05-01 at 18.13.14IMG_1606

Oh ja, nog even over afgelopen zondag, ik heb een hut gebouwd van doeken en kussens. Helemaal zelf en een beetje met Jay, en we mochten er onze lunch in eten!

En oh ja (2), we hebben ook nog Max Verstappen gekeken, maar ik mocht het niet uit zien want het was te laat. En eigenlijk maakte dat niet uit, want hij is van de baan gereden door Ricciardo, zijn teammaat, en dat is wat ik er van denk.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

It wie wer un moaie dei.

Zwembad, drup, regen

Vandaag, de dag na de verjaardag van Zelda zijn we lekker gaan zwemmen, nadat we iPad gekeken hadden.

Dat is altijd lekker wakker worden. Nou ja, eerst moest ik poepen om 6:15 en dan moet ik wachten to 7 uur voordat de iPad aan mag en dat is behoorlijk lang wachten. Zeker als je naar elke minuut kijkt die voorbij gaat. Maar toen kwam papa en toen was het nog maar even en toen….

Na een hele rits filmpjes op YouTube en Netflix en heel veel boterhammen met melk, gingen we zwemmen. Het was lekker weer en Jay had een elastieken koordje gevonden.

Ja, het zijn die kleine onverwachte dingen die zo leuk zijn om mee te spelen en al spelend kom je tot de ontdekking dat dit soort dingen eigenlijk oneindig zijn in gebruik. Je kunt er dus echt van alles mee doen. Bekijk onze inventiviteit maar eens.

Daarna zijn we eerst formule 1 gaan kijken, want Max Verstappen ging rijden en daar word ik vrolijk van. Het was echt een superspannende race and Ricciardo won, terwijl Max 10 seconden aan zijn broek kreeg omdat’ie tegen Vettel aangereden was. Nou ja, volgende keer beter.

En toen dat klaar was ‘saaaai’ gingen we voetballen en al snel vielen de eerste druppels. En die druppels waren niet alleen, want na verloop van tijd waren er heel veel en kon je gerust spreken van een regelrechte stortbuit. Alle reden om lekker buiten te blijven en heen en weer te rennen en te genieten van de natuurlijke douche. Dat scheelt….. hoeven we straks niet meer.

Daarna ben in nog even heel erg Iron Man geweest. Mijn favoriete superheld!

It wie wer un moaie dei.

Omdat Zelda jarig was

IMG_1446Gisteren was Zelda jarig en daar waren we al een tijdje mee bezig. Vooral ik, want ik had zelfs onthouden dat Zelda 16 jaar werd. Mijn tekeningen worden beter omdat mama en school oefent met cirkels en vierkantjes maken. Ook leer ik mijn stift of potlood op de juiste manier vast te houden, maar waarom nieuwe gewoontes aanleren als je makkelijk kunt vervallen in oude….. toch? Dus ik houd hem liever in het knuistje.

Het gaat vast wel komen 😉

Ik heb op de dag zelf een tekening gemaakt, geïnspireerd op Ton Schulten. Kijk maar naar de foto’s en de tekening die ik op school gemaakt heb. Ik ken inmiddels ook al Van Gogh en Mondriaan en nog meer. Dat leren we op school en dat vind ik leuk. Tekenen is mijn hobby (al weet ik niet goed wat ‘hobby’ betekent, maar het klinkt wel goed).
Ik ben echt into art.

 

Je kunt zien dat de tekening die ik voor Zelda heb gemaakt er op lijkt! Ik had alleen geen verf bij de hand, maar met verbeelding kom je ver. De wolken kon ik in dit geval handig gebruiken voor mijn zelfgeschreven tekst.

We schrijven dit dus speciaal voor Zelda. We hebben dan ook speciaal voor haar een liedje gezongen. Dat konden we pas nadat ik thuis was. Want ik had eerst een feestje bij Nicky. Superleuk natuurlijk, maar te veel mensen. Daar hou ik niet van. Dan wordt het te vol in mijn hoofd en wil ik het liefst weg. Maar goed, het is aan de andere kant ook wel weer leuk en we kregen een tasje met leuke dingen en 2 chocoladekoeken mee. 1 voor mij en 1 voor Dzjez.

We hadden vorige week alle twee een superheld gekregen van Said (ik Thor en Jay Captain America), maar ook een echte voetbal! Dus daar gingen we vandaag, op de verjaardag van Zelda mee voetballen (Siebe zal jaloers zijn). Maar dan moeten we wel dichte schoenen aan want die bal is hard!

IMG_1443

Papa had een briefje geschreven voor ons, wat de mama van Zelda heeft geprint, zodat het net echt leek, dus toen we Facetimeden had ze dat al gehad. En daar was ze heel blij mee. Dus, met zijn allen:

Op Samosir het eerste deel

IMG_8815

Samosir dus, het eiland midden in het Tobameer.

<flashback>

Nadat we de zingende (en verliefde) meisjes hadden afgeschud, werd de boot bij elke stop leger, totdat we als enigen op de boot achter bleven. Ondertussen hadden we ook wat meer tijd om om ons heen te kijken en dan besef je eigenlijk waar je bent: Midden in de krater van 1 van de grootste bergen die ooit op aarde is geweest. Maar dat was 75.000 jaar en een extreme explosie geleden.

Niet dat er iemand bij was om het op te schrijven (zelfs als er in die tijd iemand was om het op te schrijven, denk ik dat dit van korte duur moet zijn geweest, want bij dit soort vulkaanuitbarstingen, kun je maar beter rennen (met bloedende oren van de extreme KNAL) als een moede hinde, om de stromende en kokende lavastroom en de rotsbrokken te ontwijken), maar de geologen hebben afgeleid dat dit het geval moet zijn geweest.

De allergrootste grootste knal ter wereld waarbij de hele bergtop (een paar kilometer groot) bergtop als een pijltje uit een pvc buis de lucht in wordt gekatapulteerd, om vervolgens over de hele wereld een soort nucleaire winter te veroorzaken, met een paar graden lagere temperatuur voor een paar jaar lang.

Je hoeft daar overigens niet zo geo-logisch voor te zijn, want de bergranden zijn nog duidelijk zichtbaar en het resulterende meer is 100 bij 31 kilometer groot en op sommige plekken 450 meter diep en groter dan het IJsselmeer. Oh ja, het ligt op 900 meter, dus lekker fris.

<einde flashback>

IMG_8813

Wakker worden op Samosir is al even mooi als er op in slaap vallen. Een prachtig, haast surreëel uitzicht (dat woord wilde ik een keer gebruiken) door het raam, wat er bijna uitziet als een schilderij.

Ontbijt was simpel: Toast met jam. Dan zijn we snel tevreden. Ondertussen, ervoor en erna, tekenen en spelen. Zo wordt je maar heel langzaam oud.

IMG_8821

Deze eerste dag gingen we er natuurlijk op uit met brommers om de boel te verkennen. Naar Penguran en daar naar de warmwaterbronnen. Onderweg valt het op dat er enorm veel indrukwekkende graven zijn. Sommige graven staan naast de huisjes en zien er beter uit dan de huisjes zelf! Kijk maar even in de diashow om een hele kleine verzameling van die graven te zien. Maar we zagen ook een coole koe. Die had zichzelf versierd met gras op z’n hoorns en keek ons vriendelijk aan. Zulke hoorns zijn best indrukwekkend…

De rit duurde best lang eigenlijk, dus gingen we onderweg even stoppen bij een Indomart, met name om een ijsje te eten! Daar vond ik een lief klein bloemetje en die was speciaal voor Zelda. Daarom moest mama een foto van mij maken, met de camera van papa. Die foto hebben we daarna ook naar haar gestuurd.

IMG_8960

Terug op de brommer en gewisseld (want we willen alletwee graag bij papa) reden we verder naar Penguran en deden we een ontdekking…. eigenlijk is Samosir niet een eiland, maar hebben ze slim een geultje gegraven met een brug er over heen. Het is dus eigenlijk een Schiereiland. Op zich natuurljk wel handig als je spullen wilt brengen. Dan hoef je niet de boot te nemen (vervelend dat die wegen dan weer zo slecht zijn…).

Screenshot 2017-06-04 09.07.13Rechts is Samosir, links het vaste land en er tussenin de ‘geul’ (ons zie je precies midden op de brug…)

Wat betreft de hotwatersprings, die waren té hot en een beetje raar. Slimme ondernemers hadden een pompje in de hotspring geplaats en pompten het hete water in een zwembad (niet met schoenen in het water en mannen en vrouwen gescheiden), maar zo heet dat je tenen verbranden als je ze erin stak. Vandaar dat het er ook niet zo druk was denk ik.

IMG_8822

Gelukkig was het lunchtijd en gingen we eerst wat drinken. Maar aangezien we op de heenweg een pizzeria in Tuktuk hadden gezien, was dat het uitdrukkelijke plan, ook al moesten we dan eerst nog terugrijden.

IMG_8824

Het was de moeite waard, want ik vond het de lekkerste pizza die ik ooit heb gegeten. De allerlekkerste!

IMG_8963

En ik ook. Ik heb hem helemaal opgegeten, en het was een grote-mensen-pizza, dus. Mama was verleid door het bord voor het restaurant dat aangaf dat je verse ‘Lobster’ van de BBQ kon eten, dus bleef ze daarop wachten. Uiteindelijk was het kreeft uit het meer, maar niet minder lekker of minder dan verwacht. Een groot bord vol! Ondertussen gingen wij naar compleet onbegrijpelijke films op televisie kijken, gewoon omdat het kan en beweegt.

IMG_8888

Toen we naar huis gingen begon het te regenen en dat is eigenlijk best lekker. Kletsnat en lekker afgekoeld kwamen we aan op Mas cottage. Echt eten hoefde uiteindelijk niet meer, dus kregen we toast en ’s avonds, terwijl het knetterhard regende en onweerde, las papa een verhaaltje voor uit het boek in zijn hoofd.

IMG_8847

Ik weet nog goed dat het over lavamonsters ging en een prinses en een ridder. De prinses werd gered, het lavamonster ging dood en de prins was de held, maar toch…. dat lavamonster…
We hebben heerlijk geslapen!

IMG_8860
Zie ook het filmpje in een van de blogs

De tweede dag was een relax-dagje (we wisselen dat af, doedag, relaxdag) en het was stralend weer. Na een heerlijk ontbijt (toast en jam inderdaad), gingen we spelen met de kinderen van de buurt (de kinderen van de kinderen van de opa die Mas cottage was gestart). Toen die uiteindelijk gingen zwemmen, gingen wij natuurlijk mee en gingen kopje onder in het Tobameer. Niet 450 meter hoor, gewoon waar we konden staan.

IMG_8855IMG_8857

In de middag begon de lucht zijn donkere kant te laten zien…. Aan de randen van de bergen begon het onheilspellend te flitsen…. en donderen. Gezellig, maar beter niet in het water, dus gingen we naar boven bij het restaurant, genieten van de regen en de donder. Mooi fenomeen! Met tekenen, spelen en spelletjes doen vulden we de rest van de dag totdat we weer konden eten! Ik spaghetti en Dzjez soep met… toast. Eigenlijk is dit het menu voor de rest van onze Samosir-vakantie, dus hoef je daar geen spannende dingen meer te verwachten… Ik eet met blote bast en met vingers. Sliert voor sliert met een smakelijke slurp. Soms met een slurpgenoot (zoals in de film Lady en de Vagebond), maar altijd met plezier.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De weg naar Samosir

IMG_8762

Het is een reisverslag in delen.

Gelukkig is er niets mis met ons geheugen, in tegenstelling tot dat van papa, die nog weleens wat kan vergeten. Zoals wanneer we een snoepje of een koekje krijgen. Dat zijn de culinaire hoogtepunten van de reis, naast de culturele en sight-seeing fascinaties.

Het vertrek uit Brastagi ging gemakkelijk. Na het wakker worden onder onze klamboe’s, een heerlijke nacht slapen en een ontbijt met oneindig veel toast, gemaakt door een alleraardigste Ibu, die van toast in de toaster stoppen een gepassioneerde bezigheid had gemaakt en geduldig wachtte om de nieuwe lading brood te toasten, met chocopasta, pindakaas, chocoladehagelslag en jam, in de gemeenschappelijke woon/eetkamer met prutsels in de kast, kleedjes op de kastjes en foto’s aan de muur, met koffie voor papa en mama uit de kan van een ouderwets koffiezetapparaat, waren wij er weer klaar voor (lange zin hè). Op het gemak vertrekken, want op vakantie heb je geen haast.

Alleen de hazen hebben haast, maar haast nooit als het warm is. Hazen zijn slim, welhaast geniaal. Die lange oren van ze helpen erbij om dingen op grote afstand aan te horen komen, dus als er gevaar dreigt, staan ze rustig op, kijken nog eens loom en hazig om zich heen en gaan er dan als een haas vandoor. Ik denk dat we daarom zo weinig hazen hebben gezien op vakantie.

Wij dus niet. Wij hebben geen haast. Mama had de meeste spullen al ingepakt, terwijl papa de laatste Rupiah’s uit zijn beurs klopt, pakt zij de laatste restjes in. De chauffeur stond al klaar om ons te brengen, maar dronk eerst nog even een kop koffie met Ahmed. Ahmed is de lokale reisplanner voor de regio. Hij kent iedereen en allemaal.

IMG_8765

De reis is eigenlijk een tour, want voordat we aankomen bij Lake Toba, gaan we allemaal dingen bekijken onderweg. Dat breekt de rit en verrijkt de geest.

De eerste stop was een authentiek (dat is blijkbaar iets anders dan antiek) Batak huis in de buurt van Karo. Het dorpje is heel gezellig met een gezellig overdekt dorpsplein, en best veel kleine huisjes. Het dak van een Batak huis heeft de vorm van twee hoorns van een waterbuffel. Daar zijn ze hier gek op, want je ziet het echt overal in terug komen.

We hadden een ‘gids’ die ook nog eens Nederlands sprak, die ons een rondleiding in het huis heeft gegeven. Daar woonden wel 4 gezinnen en onder het huis de dieren. De jongens konden en mochten alleen maar de meisjes versieren met een fluit. Onder aan het raam, gingen ze dan zelf verzonnen melodietjes spelen en als het meisje het echt leuk vond, kwam ze naar beneden. Niks geen WhatsApp, hard werken!

De volgende stop is de hoogste waterval van Indonesië, maar voordat we daar zijn, moeten we echt een heel eind lopen en daar ben ik geen fan van. Vooral naar beneden niet, want dan weet ik dat ik terug omhoog moet ook (en alleen omhoog of alleen naar beneden is vaak geen optie).

We werden weer lustig gefotografeerd en zo langzamerhand raken we er eigenlijk ook wel aan gewend, dus doen we leuk mee. Zeer spectaculair was de regenboog onderaan de waterval. Die kon je alleen maar zien als je op een bepaalde plek stond.

IMG_8790

Nadat papa Pisang Goreng en iets anders had gekocht, was ik al weer blij en gingen we vertrekken, naar de volgende stop. Een (of het) paleis van de sultan (want daar heb je er veel van!). Het stond er al best wel lang (ergens in de 17de eeuw of zo) en heeft een lange geschiedenis. Gek eigenlijk wanneer je hier zo rondloopt, want vroeger moet hier toch veel bedrijvigheid zijn geweest, terwijl er nu een groep seniore toeristen rondloopt (wij zijn natuurlijk lokalen), omringd door vele stille graven. Gelukkig wordt de stilte doorbroken door een groep jongeren die hangt en apen in de bomen. Weer die apen!

Volgende stop is Parapat, de havenstad aan Lake Toba. Langzaam rijden we naar binnen, en terwijl Dzjez slaapt, doet mama boodschappen in de Indomart. Luiers, want met een natte matras slaap je nooit lekker, dus. Niet dat ik het nodig heb, want meestal ben ik droog. Het zijn vooral die keren dat ik net niet droog ben. Maar ik werk eraan.

Gek is dat, wakker worden in de auto. Nadat we genoten hadden van het laatste mooie uitzicht over Lake Toba, hadden we het wel gehad. De weg was nog lang en slingerig en dat is een beetje zoals in slaap gewiegd worden. Ik kan er best tegen hoor, maar mijn oogleden niet. Die leiden een eigen leven en vallen dan ineens dicht.

Nadat mama de boodschappen achterin had gelegd, veranderde het stadje in een kolkende mensenmassa. Het is markt. De zaterdagmarkt en dat betekent dat iedereen van heinde en ver naar Parapat komt om zijn spullen te verkopen en te kopen. En midden in dat tumult is het reisbureau van de auto waar we mee gereden zijn.

IMG_8797Na wat Icetea en een biertje voor papa en mama en een hyperactieve-adhd-spiritueel-zonder-doel-gemotiveerde New Yorker met een net nieuwe tatoeage uit Tibet, werd een tijdelijk nieuwe vriend. Vol plannen en vragen waar hij het antwoord al op wist, maar vond dat de mensheid erover moest praten voor zijn camera. Papa heeft natuurlijk onverwachte antwoorden op vragen die niet gesteld zijn, dus was zijn dag en rapportage voor de wereld helemaal goed. Zo zie je maar weer wat toevallige ontmoetingen opleveren.

IMG_8803IMG_8800IMG_8808

Al snel zaten we op de boot en omringd door een grote groep enthousiaste Indonesische leerlingen met hun leraar en hadden al ras geen tijd meer om om ons heen te kijken. Foto’s, Engelse vragen en liedjes zingen met de gitaar domineerden de tocht naar Samosir. Het eiland midden in Lake Toba, midden tussen de bergkammen van wat 60.000 jaar geleden de grootste berg van de wereld was. Dat was voor de gigantische uitbarsting die het meer van 100 bij 31 kilometer heeft veroorzaakt. Dat zal een aardige knal geweest zijn…

IMG_8805IMG_8813

Toen we uiteindelijk, na een tussenstop of 10 aankwamen, waren we blij met de bestemming. Mas cottage, Batak geïnspireerde huisjes aan het water. Wel op de tweede verdieping, maar daarover later meer. Nadat we hadden ingecheckt en de koffers in het huisje hadden gedaan, was het de hoogste tijd voor eten en de boel verkennen. Het was al een uur of 4 en we hadden honger. Later zul je merken dat ons dieet bestond uit Spaghetti voor mij en Tomatensoep met toast voor Dzjez, terwijl we ’s ochtends beiden toast met jam aten.

Ik mag de spaghetti op mijn eigen gemak met m’n handen opeten, maar dan moet ik wel mijn shirt uittrekken. Daar heb ik geen probleem mee en de spaghetti ook niet. Sliert voor sliert slurp ik het naar binnen, terwijl mijn gezicht, handen en borstkas rood kleuren. Ik lijk wel een kanibaal, of beter een spaghetibaal. De spaghetti is blij, want als je dan toch opgegeten wordt, dan is de beste manier met smaak. En dat doe ik!

Ik had al snel een vriendje (die ook al weer snel wegging, maar dat is het leven van een een expat), die Janick heette. Zijn moeder en hij waren al een mensheid op reis. Zijn moeder zocht een soort verlichting denk ik, maar als ik om me heen kijk is dat er elke dag. Overdag is er altijd de zon en ’s avonds zijn er de lampen of je zaklamp. Easypeasy zeg ik. Je moet het niet zoeken maar vinden.

Hoe dan ook, in ons Engels-Duits-Nederlands-en-iets-er-tussen-in, waren we prima in staat te communiceren met elkaar en te spelen. De taal van plezier is denk ik universeel (ook daarover later meer).

De mensen van Mas cottage, en dan met name Doeria (ik ben haar echte naam vergeten), die eerst even moest ontdooien (belangrijkste reden was dat ze min of meer in haar eentje de tent moest runnen), maar al snel onder de indruk was van onze charmes (niet van het lawaai dat we zo nu en dan produceerden, en we konden rekenen op een vermaande opmerking, maar dat is eigenlijk ook logisch) en overging in pure liefde. Een goed begin van een goed verblijf.

Na een dag goed reizen is het goed slapen, dus dat zijn we dan ook gaan doen. De donder en de regen deerden ons niet, de zwaartekracht won het van de oogleedspieren en voordat we het wisten waren we beland in een dromenland vol sultans, watervallen en zingende Indonesische meisjes.

IMG_8812

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.