Dat ben ik zegt mama en daar ben ik trots op!
Dat zal ik altijd zijn en altijd blijven en daar ga ik m’n best voor doen ook. Want zo ben ik.

Vandaag bijvoorbeeld heb ik weinig gehuild, goed gegeten, veel gedanst en gepraat en gezongen. De hele dag! Als ik ook maar een woord of geluid hoor dat lijkt op ‘Tksj’ dan begin ik direct “Tipsy, Lala, Poo” te zingen en dat rond ik dan af met “Hey Hallooo”

Ik heb een fascinatie voor wasmachines, drogers en deurtjes. Niet alleen MOET ik door een deur als deze open staat, als ik kan wil ik de deur ook doen doen, zoals bij de droger en de wasmachine. Dat houdt me van de straat. Soms probeer ik of ik het deurtje op kan eten, maar dat is niet het geval. Deuren smaken niet lekker, tenzij het de deur van het huisje van de heks van Hans en Grietje is.

Soms huil ik, en dat komt vooral als mij groot onrecht wordt aangedaan, zoals het woordje “NEE”,als ik bezig ben met mijn volledig geoorloofde ontdekkingstocht En dat is een goeie reden. Dat is wat ik vind.

Ik was wel een beetje snel moe, dus ging ik even slapen.
Dat ‘even’ werd 2 uur en toen ik wakker en weet je wie er was?
OLMA!

En weet je wie er er niet waren?
OLPA en PAPA!

Die waren naar DHZ winkels, voor een Deltaschuurmasjiene en een mat voor in de bijkeuken. Dan ga ik met mama en Olma naar de winkel om kaas en kinderkaas te halen. Kinderkaas is minder zout en dan vind ik het ook lekker!

Twas best koud en dan krijg ik een rode neus! En toen we thuis kwamen waren papa en Olma ook al thuis, dus kon ik nog even gezellig bij Olpa zitten. Niet te lang want ze gingen weg. Olpa wilde even rusten, want die heeft griep en kan hoesten! Ik kijk verschrikt om me heen als hij dat doet en sta klaar om weg te rennen!

Daarna was een kantelmomentje. Of ik ga naar bed, want ik trek aan m’n oor of ik moet serieus afgeleid worden. Het werd dat laatste, want ik ben met papa Indoneesjiesj gaan halen. Op de fiets, door de kou, met korte mouwen!

Nee hoor, dik ingepakt. Met dubbele muts en ik vind het leuk. Dan zing ik uit volle borst mee met papa: “Singe-ah-jah-Jippy-Jippy-Jay, singe-ah-jah–Jippy, ah-jah-Jippy, sine-ah-jah-Jippy-Jippy-Jay!!

Bij de Indonees was weinig te beleven, dus wilde ik best snel weer weg. Want weggaan betekent opnieuw op de fiets. Ik heb het bijna volgehouden tot huis. Een paar 100 meter en toen was ik klaar. Best koud ook, vond papa ook en dat zegt wel wat!

Thuis was het gelukkig warm en was alles snel weer goed. Zeker als ik lekker bij mama mag zitten. Knuffelen is extra lekker als je een beetje koud bent.

Daarna heb ik gegeten. Boerenkool in de lente! Ik bedoel maar en yoghurt, maar dat kun je altijd eten. ALTIJD! Terwijl papa en mama hun indonesies eten. En dat ruikt lekker, maar dat is niet voor mij, want dan heb ik weer de hele nacht dorst. En dat wil ik niet.

En daarna nog even bij papa liggen. Lekker languit en daarna was ik klaar. dat zeg ik tegenwoordig zelf. Klaa. En dan gaan we naar boven. Lekker uitkleden, pyjama, flesje en met een glimlach het bed in. Da-ag, zeg ik nog.

It wie wer in moaie dei.

PS.: het geboortekaartje voor m’n broer is gemaakt

hèhè, ik heb er echt op zitten wachten. Ik bedoel, geboren worden zonder uitnodiging! Dat kan toch niet!?
Ik heb er even naar gekeken en vind het ok. Ik bedoel, het is wel het eerste wat ik van mij laat zien voor de meeste mensen. Ik, broer van Dzjez, en die heeft al een hele reputatie.
Ik denk dat ik daarom ook wat langer blijf zitten… Wat meer tijd om m’n strategie te bepalen.
Wie ben ik, hoe zie ik er uit, wat is de eerste indruk,… Ik denk er nog even over na.

Al met al ben ik er wel uit hoor. Ik ga VERSCHRIKKELIJK mezelf zijn.
Ik weet nu al dat ik daar het best van de hele wereld in ga zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De knecht van kappe knapper Knap is knapper dan de knappe kapper. Hij knipt en kapt de klanten van de knappe kapper, knapper dan de knappe kapper Knap zelf knipt en knapt, maar dat was het einde van de dag.

Het begin was minder glorieus, want ook deze ochtend liep m’n humeur achter op de feiten. Papa was dan ook kordaat en liet mijn ogen en neus dan ook lekker tranen/druppen. Want mijn neus (in gedachten wijs ik er nu naar) loopt als een lekkende kraan.

Na m’n flesje en de boterham en de banaan, was m’n humeur nog steeds zoek, maar werd dat gecompenseerd door papa die verhaaltjes voorleest en mij helpt de puzzel te maken. Het begin van het zelf kunnen. Let maar op.

Uiteindelijk heeft papa me in bad gestopt en een flesje gegeven en toen ben ik gaan slapen. Een uurtje of zo, maar daarna was m’n humeur weer bij.

M’n broer is er nog steeds niet, die zit heel erg in mama haar buik. Vanachter zie je het niet echt, maar als ze zich dan omdraait ist’ie er ineens! De buik van m’n broer! Kolossaal en dan te bedenken dat er hoe dan ook een klein babietje uitkomt.

Ik ben benieuwd wanneer en hoe hij er uit ziet. Vandaag is blog 499, dus.

Papa ging op de fiets naar het gemeentehuis en boodschappen doen, dus hebben mama en ik verschrikkelijk staan zwaaien voor het raam. Dat doe je als iemand weg gaat.

Toen hij thuis kwam, lag ik te slapen.

Na 3 uur werd ik weer wakker en was er een groot stuk van de dag weg! Gelukkig was papa thuis en hij had een fietsstoeltje gekocht en ging dat monteren en ik mocht kijken. Ineens moest ik een piepend geluid maken. En nog eens…. Ik zat vast en kon niet weg, de deur had mij vast! Precies daar waar m’n vingers zaten. 3 om precies te zijn. Dat kon je zien aan het schuine streepje over de bovenkant van m’n vingers.

Gelukkig was de schrik vele malen groter dan de pijn.

Daarna zijn papa en ik gaan fietsen! Met de kop in de frisse wind, langs paden en langs lanen. We hebben schaapjes gezien en beeeeeh geroepen, we zijn langs de volkstuintjes gefietst en langs huizen. Ik zat daar prinsheerlijk! Toen zijn we gaan winkelen.

We hadden te veel spullen voor de fiets, dus hebben we de winkelwagen mee naar huis genomen. Dat was een bijzondere ervaring en we hebben met de achterbuurvrouw gekletst.

Op de terugweg heeft papa me gedropt bij de kapper. Gelukkig was hij snel terug, want ik kende die mensen niet! Dat si best eng. Daarna mocht ik in de ‘JEEP’ zitten, maar toen ik in de gaten kreeg dat ik geknipt werd, begon ik te huilen en ik ben niet gestopt totdat het klaar was. Koekjes, Donald Duck ten spijt, alleen Tomas de Trein kon me even stil krijgen, maar dat was niet meer dan van korte duur.

Mama was blij met m’n nieuwe haar en ik met haar. Ik zat lekker op haar schoot, boven op m’n broer naar Sesamstraat te kijken. Na een goeie maaltijd en nog wat rondgelopen te hebben, was het bedtijd.

Ook fijn.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Op een gegeven moment ben ik klaar met de ochtendrituelen en dan wil ik weg.

Daar laat ik dan ook geen gras over groeien, of stof op verzamelen, of koud worden, nee ijzer moet je smeden als het heet is. Ik begrijp ook wel dat ik eerst in bad moet (ik had gisteravond ineens behoefte om mijn maag te ledigen, dus was ik ietwat onwelriekend en dat zijn niet de beste voorwaarden om naar de crèche te gaan, dus) en dat ik daarna kleren aan moet, ook al vind ik dat onnodig en kan ik best in m’n blote kont, binnen is het toch warm? En dat is voldoende en daarna eerst een flesje (OK, daar was ik echt wel aan toe! Na een nachtje nachtbraken, is de maag behoorlijk leeg) en een boterham (die ging er ook in als zoete koek, of gewoon als een boterham met jam, want dat was het), maar daarna ben ik wel klaar om te gaan.

De tactiek van papa leidt me dan ook maar eventjes af. De tactiek van de schoenen aan, zodat ik denk dat ik weg ga, maar dat is niet zo. Dat is het moment waarop ik zelf het initiatief neem. Ik PAK m’n JAS en DOE hem AAN… AAN!…. AAN? dat gaat nog niet, dus roep ik papa.

Eerst gaan we nog even naar mama en zeg ik dag, maar met tegenzin, maar ook weer niet, OK het komt er gewoon wat beroerd uit. Eindelijk mag ik dan m’n jas aan en gaan we naar de crèche. Ik zing dan gezellig achterin.

Ik start in een andere groep, maar dat is niet erg er is Lego. Ik zwaai nonchalant als papa weggaat en heb een uitmuntende dag. 2 uur slaap afgewisseld met 2 boterhammen. Prima zeg ik en dan komt papa me weer ophalen om kwart over 5 en gaan we terug naar huis. Hij smijt me over z’n schouder waar ik rustig blijf liggen en zingend rijden we daarna naar huis.

Ik ben blij mama te zien, maar ze gaat alweer snel weg. Ze gaan kijken naar m’n broer.

Ik ben een lange sterrenkijker, zeggen ze. Ik lig met mijn rug tegen de rug van mama. M’n hoofd naar beneden en de blik omhoog gericht. Zo lig ik rustig te wachten tot het lampje EXIT begint te branden.

Als dat niet gebeurt, gaan ze me er uit ‘kriebelen’. Wat dat precies is weet ik niet, maar het klinkt niet onprettig. Punt is dat de lente nog niet begonnen is en het gewoon te koud is om geboren te worden. En ik bedoel de ‘echte’ lente…

Ik houd het weerbericht nauwlettend in de gaten en als de temperatuur 10+ wordt, kom ik er aan. Tot die tijd zit ik goed en mama ook geloof ik. Die is errug rustig voel ik. Nou ja, laten we ons goed voorbereiden zeg ik.

Zo is het broer, chill, eh, ik bedoel relaxen is goed. Ik ook, ik heb lekker m’n bordje leeggegeten, yoghurt en Teletubbies (die eet ik niet daar kijk ik naar en zing mee!) Als mama thuis komt, eet ik nog een banaan en knuffelen we wat. Daarna ga ik naar bed.

Lekker flesje, lekker slapen, dat is het plan! Je weet nooit wat de nacht brengt.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Krijg je ook geen antwoorden.
En als je geen antwoorden krijgt, stel je ook geen nieuwe vragen of, een andere optie, weet je weinig en leer je weinig bij. Los daarvan, hoe kun je zonder vragen verhalen vertellen? Daarom stel ik vragen.

Vragen stellen moet je durven. Net zoals dingen doen. Ik heb het geluk dat ik al veel dingen doe zonder na te denken. Ik ben nog maar een dreumes en echt praten kan k nog niet, dus denken doe ik op gevoel. Dat is goed, dan heb je geen drempels.

Vandaag was ik weer behoorlijk mezelf. Op de crèche heb ik een emmer op m’n hoofd gezet en ben zo de zaal ingelopen. Als grap. Ik kon iet echt zien waar ik was, dus liep ik overal tegenaan, maar we hebben wel gelachen!

Ik heb ook telkens spulletjes aan Lieke gegeven, maar die wilde ze niet, dus bleef ik ze geven. Dat vind ik grappig en zij niet. OK, dat is niet aardig, maat waarom wil iemand niet iets krijgen? Dat snap ik dan weer niet.

Het was trouwens weer gezellig vanochtend. Ik had ‘stoere’ kleren aan en heb lekker ontbeten met papa. Deze keer was ik later wakker en had hij al brood gesmeerd, de eerste 5 pagina’s van de krant gelezen en koffie gedronken, voor hij me ophaalde. Oh ja, de melk stond ook al klaar. Goeie start!

Nadat ik m’n hele boterham had opgegeten en de melk helemaal op en hij z’n fruit en cruesli gingen we naar boven, naar mama en tandenpoetsen. Mama staat dan op en gaat samen met papa een koffietje drinken. Ik drink dan nog een melkje.

Daarna verdwijnen wij al zwaaiend naar de auto en naar de crèche.

En daar begint het verhaal van de dag en dus kan ik nu eindigen ,waar papa me weer ophaalt. Ik heb veel gerpaat in de auto maar zeg nog niet echt iets. Soms is dat frustrerend en wil ik de woorden kennen. Aan de andere kant, kan ik dan niks verkeerds zeggen.

En zingen, want dat doe ik de hele dag.

Mama zien is na een fijne dag extra fijn. Papa was aan het bellen, dus had ik veel tijd voor mama en zij voor mij. Gezellig. M’n broer zit nog op z’n plek.

Daarna naar bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Papa moest me wakker maken en daar moest hij echt z’n best voor doen!
Als je goed slaapt is het moeilijk wakker worden, zeg ik altijd maar. Gelukkig was m’n humeur wel op tijd wakker, want ik begin direct te babbelen en naar het boekje te wijzen. Daar moest uit gelezen worden.

Ik was ook behooooooorlijk nat. Eigenlijk van m’n knieën tot m’n oksels, dus was een bad onvermijdelijk. Papa had dat efficiënt getimed, want terwijl ik in bad zat te weken, kleedde hij zich aan. Zodoende verloren we geen tijd!

Kopje onder vind ik nooit leuk, ook als ik weet dat er niets gebeurt, het idee is genoeg om te piepen. Achteraf valt het altijd mee en is er niks aan de hand, maar je moet toch iets te piepen hebben hè! Toen ik klaar was droogde papa me af bij het bad, dat is de nieuwe routine en dan krijg ik ook direct wat gel in m’n haar, dan is dat maar klaar.

Kleren aan en naar beneden en als eerste de krant uit de bus trekken, dan een flesje en dan ga ik in de stoel. Fase 1 is achter de rug en ik kan ontspannen. Daarna smeert papa een boterham en maakt koffie voor zich zelf. Dan voert hij mij en leest de krant. Beter dan omgekeerd, dan leest hij mij en voert de krant of helemaal omgekeerd, dan voert hij mij de krant en leest het brood…

Niets van dat alles dus. Daarna ontbijt hij ook en als we klaar zijn gaan we naar boven om de tanden te poetsen. Ik wil telkens de tandenborstel pakken, maar weet dat papa eerst m’n tanden poets en daarna ikzelf. Dat kan ik al heel goed en ik zing er bij en schudt m’n hoofd. Als ik klaar ben geef ik papa de tandenborstel en gaan we dag zeggen tegen mama. Deze keer ging ze op staan en konden we uitgebreid zwaaien voor het raam. Dat kan ik goed.

Daarna loop ik met kwieke tred naar de auto en gaan we naar de crèche. Het welkom is mooi en groots en Lieke is er ook al. Ik sta stokstijf en kijk vriendelijk, totdat papa grapjes begint te maken en ik moet lachen. Een doos met Lego en ik ben hem al vergeten, zwaai terloops en mijn dag op de crèche kan beginnen.

Ik heb veel gespeeld, goed gegeten en 2 uur geslapen en daar was papa weer. En dan gaan we samen weg.

Als we thuis komen zie ik mama niet.
Dat speel ik dan hè, want als ik haar daarna wel aandacht geef, krijg ik het dubbel en dwars terug. Fijn 😉

Papa en ik gaan nog even naar de winkel, waar ik gedreven de rijmand vast houd. Van begin tot eind en dan heb ik moeite met loslaten. Maar aan alles komt een eind.

Thuis heb ik lekker gegeten maar voordat ik kon beginnen met spelen kwam de man met de hamer (ik heb hem niet gezien, maar voelde het wel!). Licht uit en ik moet dan naar bed!

Ik weet het, ik weet het, ik roer m’n mond weinig de laatste tijd. Dat komt vooral omdat ik een beetje aan het wachten ben. Het is een vreemde situatie, want ik weet dat ik binnenkort een buitnebuikse baby ben, maar weet nog niet wanneer. Dat stemt tot nadenken. Het zijn van die momenten, waarin het lot volledig in handen van iemand is die geen handen heeft. Het lot namelijk.

Aan de andere kant is dit ook wel veilig en vertrouwd, maar vroeg of laat wil ik de gezichten ook wel eens zien van de stemmen die ik nu al zo veel en vaak gehoord heb. Maar goed, waneer? Ik houd jullie op de hoogte.

Hoe dan ook, ik kom er oan!

Zo is het broer!

It wie wer in moaie dei.