Dan is het mama’s eerste werkdag en Jay’s eerste crèche-dag, dan zou je denken dat ik het maximale uit de nacht haal. Of hopen dat ik  dat doe. Nee dus, ik wer de eerste keer wakker op 10 voor 5, daarna om half 6 en toen om 1à voor 6. In ieder geval was ik op tijd.

Het was een beetje op het randje, opstaan en gezellig zijn, ontbijten en zo. Misschien heeft dat te maken met een beetje vroeg opstaan. In ieder geval, ik heb al m’n brood opgegeten en zelfs nog een paar sinaasappelstukjes…. Goeie start dus. Maar daarna was het een beetje raar.

Mama ging weg. Weg? Dat ben ik niet gewend! Normaal ga ik weg en blijft mama thuis.

En wat dacht je van mij, ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit meegemaakt heb zo vroeg in de ochtend. Normaal zitten we gezellig bij elkaar, knuffelen en drinken en slapen en zo, maar vandaag dus niet.

Dzjez heeft zitten zwaaien voor het raam en ik probeerde nog overeind te komen, maar aangezien ik baby ben en nog niet zo goed overeind kan komen of zitten, bleef ik liggen.

Ja raar, maar goed, ik ben een expert in zwaaien, dus dat heb ik maar gedaan ook. Daarna hebben we nog wat gelezen en rondgehangenen daarna zijn we samen, ik Dzjez en papa in de bakfiets gegaan.

Leuk! In de bakfiets is altijd leuk. Of het vroeg is of niet, maakt niet uit, en we hadden de kap er over. Mama had melk gekolfd en klaargezet, dus dat was gecoverde.

Ik lag relaxed, terwijl Dzjez relaxed tegenover me zat. Het verhaal was duidelijk. De dag der dagen is aangebroken, ik ga samen met Dzjez naar de ridderopleiding in de Vesting. Ogen en oren open dus. Dat is duidelijk.

Het was een mooie rit zonder problemen en een mooi uitzicht en ineens waren we daar. Ik moest zelf lopen, want papa moest Jay en de  tas dragen. Ik kan dat perfect natuurlijk. Ik liep voorop, deur open en naar binnen. Voor mij is de routine simpel. Jas uit, naar de dozen, doos pakken, open maken, spelen.

Ik werd overgenomen door een leidster en die zei ‘ooh’. Dat is een goed begin. Ik heb direct gelachen, ik kon niet anders, want ik ben zeer communicatief  ingesteld en ze had een vriendelijk gezicht. Ik had er zin in. Ik heb nog gelachen en gezwaaid (in gedachten) naar papa en dat was het begin van de eerste dag.

Het was een goeie dag. Ik heb ongelooflijk veel gedronken en heerlik geslapen. Things as usual dus.

Ik heb ook een mooie dag gehad maar was blij dat papa weer kwam. Ik heb me goed gehouden bij het weggaan, bij het rijden door de vesting en bij het uitstappen. Na het ophangen van m’n jas ging het mis. Ineens was ik h e l e m a a l klaar.

Nadat papa me vriendelijk de kamer had binnengeleid viel ik op de grond en ben eigenlijk niet meer gestopt. Het is me gelukt om het vol te houden totdat mama thuis was en daarna was ik echt klaar. Geen eten, geen yoghurt, gewoon als een achterover gebogen plank naar boven, met lichte aandrang de slaapzak aan en de eerste slokken met tegenzin. Daarna ging het goed.

Nadat ik even in bed lag besefte ik me dat die eerste 270 ml niet genoeg was (dat en ik wilde mama nog even zien), dus nog 90 ml en daarna was het goed.

Ik was gewoon vooral mezelf. Ik heb een fijne dag gehad en vind de leidsters errug aardig. Ze wisten alleen niet wie mij het flesje moest geven. Allemaal vonden ze het blijkbaar leuk om te doen… Dus heb ik maar veel flesjes gedronken dus.

Uiteindelijk ware we wel moe.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was een doe dag.

Vroeg op (ik was om 6 uur wakker en dat vind papa niet leuk), want we gaan zwemmen. Niet dat ik dat bewust weet, maar onbewust voel ik de golfjes al in m’n buik. En als we gaan zwemmen, zijn Olpa en Olma er ook. Dat is traditie, ook al is die traditie nog maar 3 keer oud.

Grappig hoe dingen ook gaan en hoe je aan de meest vreemde, enge, rare, opvallende, bijzondere dingen went. Ik was niet bang, op geen enkele manier en wilde nu zo snel mogelijk het water in en op ontdekking. Onder water gaan als papa me niet vasthoudt, komt geen moment bij me op. Zo gaan die dingen.

Ik heb ook lekker gepoedeld, maar ik ben de jongste babay met het grootste hoofd (ik zit ver boven de curve, maar dat komt van al die potentiële intelligentie die opgesloten zit in mijn hoofd!), dat en mijn nog niet helemaal ontwikkelde staalkabels in mijn nek, zorgen er voor dat m’n hoofd best veel wiebelt bij al die oefeningen.

Daarom ben ik later met mama wat rustiger aan gaan doen.

Het was overigens een hele tuuttuut, we zijn onderwegdag. Nadat Olpa was vertrokken om de foto’s te doen, zijn Mama, Olma, Dzjez en ik op avontuur gegaan in de bakfiets. Naar Naarden Vesting om een ijsje te eten (wat ik dan via de melk weer herproef) en naar de kinderboerderij.

Ik ervaar dat allemaal gelaten, kijk om me heen en geniet van het weer. Niet echt van de zon, want die was er niet, tegen alle voorspellingen in.

Ja, de kinderboerderij, ik moet zeggen dat die beesten in het echt toch een stuk intimiderender zijn dan in een boekje. Behehehe en MieneMiene en Hihihi houd ik dan liever een beetje op een afstand. Niet dat ik bang ben hoor! Ik geef ze gewoon de ruimte.

En natuurlijk van de glijbaan. Want als er een glijbaan is, dan moet ik er vanaf. Zo gaan die dingen. Ik ben een echte glijbanen. Ook in het zwembad MOET ik er vanaf. Ook als ik het een beetje eng vind, daar beneden in het water. Gelukkig staat papa onderaan en die laat me maar één keer kopje onder gaan….

In ieder geval, thuis heb ik 2 sultana’s gegeten en toen had ik nog honger, dus heeft papa een appel geschild en in stukjes gedaan. Lekker en ik kan dat zelf.

Toen was daar ineens Olpa, in de auto en ik mocht op schoot. Wat een cool gevoel! Wat een indrukwekkend stuur! Dat Olpa dat allemaal kan, dat autorijden.

Ik ging ook even kijken met papa en je zou haast denken dat ik tandjes krijg of een slechte imitatie van een slak doe. Kijk maar eens goed op de arm van papa….

En dan is het tijd. Tijd voor eten, yoghurt en bed.

We hebben nog hard gelachen, ik weet alleen niet meer waarom, maar dat is een fijne manier om in slaap te vallen. Ze zeggen dat je droomt (onderandere) over het laatste waaraan je wakker bent, denkt. Dat wordt een lachende droom dus.

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik bedoel maar.
Sommige dingen zie je gewoon aankomen. In dit geval de naam Woelwaters in combinatie met de eerste tropische dag van 2013.

Ik was al in de korte broek en met korte mouwtjes naar de crèche gegaan deze ochtend, maar dat vonden de leidsters niet genoeg. Zodra de zon een beetje begon met schijnen, werd het grote rubberen zwembad tevoorschijn gehaald en gevuld met lucht, water en kindjes in rompertjes en luiers. Plomp, zo d’r in! Lachuh.

En dan zie je het verschil tussen de ervaren zwemmers en de bad-in-de-badkamer-gasten. Die raken overstuur van een paar druppels, terwijl de ervaren zwemmers het liefst kopje onder gaan. Of in ieder geval gietertjes over zich zelf heen gooien. Ik noem geen namen. En al zeker niet die van de vader.

Mijn dag bestond uit thuis zijn met papa. Mama ging naar de winkel boodschappen doen en papa moest het doen met mij en een flesje ijsmelkblokjes. Dat ging heel goed. Ik heb er niet veel van gedronken, maar dat kwam voornamelijk omdat ik in slaap viel.

Al slapend, met zo nu en dan een oogje open, heb ik vervolgens een reis naar het Maxis terrein en terug gehad. We moest ‘iets’ naar mama brengen en dat is helemaal niet erg. Het is een goed verhaal en een goeie aanleiding om onverwacht mama te zien. En dan is het altijd goed.

Dus,
zoals al gezegd links en rechts ben ik behoorlijk communicatief. Deze keer heeft papa het gefilmd terwijl ik in m’n blote kont op de bank lag (dat is ook wel eens lekker, zeker als het zo warm is).

Zie je wel!

Hey Jay! Dat doe je goed en dat is belangrijk, want vanaf donderdag gaan we samen naar de crèche en moet je je mannetje staan. Dan gaan de ridders pas echt los. Dat gaat helemaal leuk worden. Dan ontmoet je baby Puk en Chloe en Jorijn, en de anderen, en dan gaan we allemaal leuke dingen doen! Ik heb er zin in.

We hebben ook nog even met Olpa en Olma geskyped, nadat mama me met de bakfiets had opgehaald. Ik was superblij om haar te zien, maar dan ren ik eerst altijd naar binnen om m’n jas op te halen. Ordnung muss sein, hè! En dan fietsen we gezellig, in de zon, langs de grachten, door de vesting naar huis.

Maar morgen eerst zwemmen.

Dan moet je goed gegeten hebben de dag er voor. Dat heb ik gedaan, lekker op schoot bij papa (ik was wat labiel en deze afleidingsmanouvre werkte vandaag). Alles op plus yoghurt en dan naar bed.

Snel nog even hard DAG tegen mama zeggen en een kus en DAG JAY! roepen en dan als de wiedeweerga naar boven. HOP HOP HOP en lachen. Nee de slaapzak begroet me dan als een fijne vriend. En het flesje ook.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het lijkt een leuk idee.
Jay die komt op de crèche om kennis te maken en dat is het ook. Die tijd tussen komen en gaan. Maar bij het gaan worden mijn ogen groot en m’n hart klein, bij het besef dat ik niet meega!

Dat kan toch niet!? Dat is toch de gewoonte, dacht ik nog, maar toen waren ze weg en duurde het zeker 1 minuut en 3 seconden, voordat ik weer blij en mezelf was.

Ja wat een avontuur. Ik die kennis maakt met de crèche en de kindjes waar Dzjez altijd mee speelt. En de leidsters….. Die ene heeft me lekker vastgepakt en geknuffeld en veel ooooh gezegd. Ik heb dan ook m’n allermooiste glimlach opgezet. En die werkt als een tierelier.

Het was mooi weer en er stond een parasol en het rook er lekker naar zonnebrandcrème. Echte zomergeur. Alleen, toen we naar huis reden was de zon weg. Zielug!

Trouwens, we hadden bezoek deze ochtend. Wiebe van de overburen kwam een uurtje langs. Nou, dat vond Wiebe in het begin helemaal niet leuk! Die heeft heel hard geluidloos gehuild. Dat is een speciale vaardigheid, die maar een paar kindjes goed beheersen. Wiebe is er dus één van.

En ik begrijp dat wel. Als je zomaar ineens in een vreemd huis bent. Niet niks. Gelukkig geeft Teletubbies de oplossing. Die kende hij wel! Dus werd het een gezellige ochtend.

Ik babbel ook heel wat af, wat met moeilijke woorden ‘communicatief vaardig’ heet, oftewel, ik zie direct gezichten en begin te lachen. Ook bij vreemden. Ik vind mensen nu eenmaal leuk. Als de camera op me komt, stop ik en kijk ik in de camera en vraag me af wie dat is….

Tsja, dat heb ik dan weer gemist, alhoewel, ik zag ze in mijn ooghoek toen wij wegreden.

Ik was blij dat mama er was! Kon ze ook eens zien hoe ik ben overdag en hoe graag ik zing en dans en meedoe mat alles wat er is en gebeurt. Ik ben een echte jantje-de-voorste, alleen heet ik Dzjez..

Vliegtuig!

Ik help graag en geef baby’s kusjes of aai ze over hun bol. Ik eet flink en sta flink op, zonder piep. Alleen had ik vanochtend een verrassing. Een grote verrassing, en bruin, en sommige mensen noemen het ook wel vergassing. Ik zeg vergissing.

Ik weet gewoon nog niet zo goed dat je voor dat je moet poepen naar de wc moet en niet daarna… Komt nog wel.

De tweede keer dat mama vandaag kwam, ging ik wel gewoon mee en is het potentiële trauma dat ik opgelopen zou kunnen hebben voor later als ik groot ben, bezworen. Ik zit blij in de bakfiets.

Thuis hebben mama en ik gedanst. De beste manier om welkom thuis te vieren. En we hebben ‘hoofd, schouders knie en teen’ gezongen. Ik ken de bewegingen bij benadering, heel goed!

Na de mamamamamamamcaroni en een beetje yoghurt, ging het licht uit, omdat m’n oogjes dicht vielen, maar ging het licht binnen aan om te dromen.

Ut wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was vaderdag en Zelda had een hele mooie kalender gemaakt.
Elke maand had een andere maar zeer toepasselijke foto van haar. En ze stond op alle foto’s even mooi. Daar had ze echt har best voor gedaan. De grote voordeel van zo’n kalender zijn dat we alle verjaardagen er op kunnen schrijven – en dat zijn er nogal wat – en dat we Zelda vaak zien!

En als je er goed naar kijkt is een kalender eigenlijk een grappig woord en uiteindelijk op toepassing van veel vaders. Je kunt het lezen als kalender, maar ook als kalender…. zo zie je maar! Het is een kwestie van waar je het accent legt. Dat is met veel dingen zo.

Mama heeft vandaag korte metten gemaakt met de zon. Ze was er klaar mee en vond dat de zo moest schijnen en de truc is dan harder te schijnen dan de zon. De zon wordt dan jaloers en die gaat dan vanzelf harder schijnen. Zo gaan die dingen dan weer.

Zelda heeft het hele weekend geoefend om de Cupsong helemaal goed te krijgen. En dat is gelukt. In Gent heeft papa de finale versie opgenomen en die hoor je hier:

Het was gezellig met Zelda. We zijn in de speeltuin geweest en hebben hard gespeeld. Daarna hebben we lekker mamamacaroni gegeten en toen heeft Zelda me naar bed gebracht. Ik was er aan toe, want ik was de hele dag nog wakker geweest en best vroeg op! Ik kan het hebben, zeker als ik genoeg afleiding heb.

Bijvoorbeeld Uno spelen. Ik snap er niet heel veel van, maar vind het mooie plaatjes!

Toen ik wakker werd was zij met papa naar Gent en mama had bezoek van de buurvrouw. Minet, gezellig dus. Ze had hele leuke kleertjes voor Jay bij zich en weet je wat? Ik heb ook zo’n korte broek, maar dan in mijn maat. Cool. En mama had en mooi blad, Happinez, vind ik ook!

Ik hou het kort, maar ik heb weer fijn genoten vandaag.

Met Dzjez, Zelda en Mama, een heerlijke zondag dus!

Ik heb nog wel even een goed gesprek met de yoghurt gehad. Niet alleen heb ik de discussie gewonnen, de yoghurt heeft ook mijn huidje extra zacht gemaakt. Goed voor de zomer en de crèche, want morgen is het crèche dag!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik zeg: Hoe frisser de ochtendlicht, hoe beter de dag.

Vandaag was hij fris en was het dus een goeie dag. We zijn gestart met een fietstocht naar Bussum om boodschappen te doen. Jay en ik in de bak, mama d’r achter en papa op zijn eigen fiets. Een hele colonne. En het was lekker weer. Zo net wat zon, wind en fris. Ik hou daar wel van.

Ik ook! Ondanks het feit dat ik weer behoorlijk gehoest heb vannacht, zijn dit niet te versmaden uitjes. Eerst heb ik nog wat om me heen en naar Dzjez gekeken en daarna wat gedut, om vervolgens wakker te worden in de Baby Bjorn in de Hema.

We hebben leuke polo’s en een overhemdje gekocht voor Dzjez. En dus voor mij. Want als ik groter word (en Dzjez nog groter) dan groei ik er in en Dzjez er uit.

Mama is werkelijk door de AH geracet en toen we thuis kwamen moest papa bijna weg om Zelda te halen. Siebe blijft thuis, want hij moet grote studiewerken verrichten. Hij heeft examens…. En dan gaat hij naar de derde.

Wij gaan naar Olma en Olpa.

Het thema was rood oranje…

Dat was de eerste keer voor mij. Een heel avontuur, want het was ook de eerste keer dat we met z’n drieën en de kinderwagen in de auto zaten. Alles ging goed! Mama regelt dat allemaal probleemloos.

.

Zo is het! En bij Olpa en Olma was weer meer nieuw te ontdekken speelterrein en motorische ontwikkeling.

Ik heb lekker rondgereden op de auto en met mijn puzzel en torenkoppen gespeeld. We zijn ook naar de speeltuin geweest. Lekker schommelen en ronddraaien. Uiteindelijk moe op de schoot van Olpa en Nijntje lezen.

We hebben samen gegeten, zij Asperges, ik niet en ondertussen WhatsAppen papa en mama dat het een lieve lust is. Zo zijn we op de hoogte van elkaars dingen. We kregen ook een enge tekening van Siebe:

Eng hè!

Omdat Siebe in Gent bleef, bleef pappa wat langer. Ze hebben eerst gegeten en daarna zijn papa en Siebe zijn gaan voetballen. Papa op blote voeten in de hondendrollen. Gelukkig waren ze al opgedroogd!

Daarna ging Siebe naar de Chiro (een soort padvinders) en kwam als een blauwe smurf terug. Hij had een foto gestuurd en zei dat het blauw er bijna niet af ging!

Ik heb Zelda nog gezien toen papa thuis kwam met haar. We hebben al wat gedanst, gezongen, gespeeld en zo. Een goed begin van een goede nacht en een goed weekend.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was niet mijn dag.
En ook niet m’n nacht.
Ik weet ook niet hoe het komt, maar ik voel me soms gewoon niet jofel. Ik hoest dan hard, en dat duurt best lang. In ieder geval vannacht. Van 3 tot 5. Sorry mama, ik moet m’n leed toch met iemand delen.

Overdag was ik er ook nog niet van af. Het ene moment lig ik rustig te slapen of om me heen te kijken en het andere moment heb ik last. Ik kan het niet goed omschrijven omdat ik de woorden nog niet ken, maar als mama me oppakt wordt het minder en gaat soms zelfs helemaal weg.

Gelukkig kwam Dzjez ook thuis uit de crèche om me te troosten en te knuffelen. Dat kan hij al heel goed. Dan gaat hij op de bank zitten en strekt z’n armpjes uit en ik mag er dan in. Dan geeft hij me een kus, een knuffel en zegt dan Kgraah! (klaar bedoelt hij dan).

Oh ja, ik had nog een foto belooft met een kras op m’n neus, die heb je hier!

Ik heb weer een mooie dag op de crèche gehad. Die begon met lezen. Papa heeft me onmiddellijk na aankomst op de bank bij de andere kindjes gezet en ik begon direct naar hem te zwaaien. DoeiDoei zeg ik dan. Ik voel me goed.

Het was een mooie dag, ik heb weer veel grapjes gemaakt. Kiekeboe of gewoon boe! Dansen, zingen of heel luid roepen en een ondeugend gezicht trekken. Ik heb gemerkt dat ze dat leuk vinden, dus doe ik het ook!

Ik mag veel helpen. Tafel dekken als we brood eten, afruimen en van die dingen. Ik ben daar goed in en het geeft me een goed gevoel als ik kan helpen.

We konden niet buiten spelen want het regende. Stom hè! Ik had nog wel m’n nieuwe korte spijkerbroek aan. Nou ja, die zit ook lekker zonder zon. Goed voor m’n knieën.

Thuis heb ik heel lekkere mamapasta gegeten. Een bakje voor 3 dagen was bijna helemaal op! Heerlijk! Zo dat moest er even uit. Ik was gelukkig mezelf en niet de stijve-plank-nek-op-de-leuning-Dzjez. Dat is voor iedereen beter en vooral voor mezelf.

Toen ik klaar was ging papa hardlopen. Toen hij thuiskwam, lag ik in bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gister ben ik er niet meer aan toegekomen iets te schrijven. Ik was in de auto op de terugweg uit Drachten in slaap gevallen en werd na 15 minuten wakker, om vervolgens 10 minuten voordat we thuis waren weer rustig te worden.

Dat had heel wat liedjes zingen, koekjes en rozijnen nodig.

Ik weet niet waarom. Iets te veel van het goede waarschijnlijk? We waren namelijk naar Drachten gegaan voor de verjaardag van Senn en Tessa. Het stomme was natuurlijk dat de zon in Naarden is gebleven. Het was best koud in Drachten! Maar wij zijn bikkels met verschillende gradaties Fries bloed en kunnen tegen de kou!

Er was een kleine glijbaan en daar ben ik zeker 20 keer opgeklommen en afgegaan. En ook hard gevallen, maar dat is dan m’n eigen schuld en dat weet ik. Dus geef ik geen krimp. Zo ben ik.

Ik ben ook op de trampoline geweest en ik weet dat je daar op moet springen. Senn is superbehulpzaam. Ik vind Senn een coole gast en kan niet wachten tot ik nog wat groter ben. Nu kunnen we al spelen, hoor, maar over een half jaar praat ik veel beterder dan nu en dan wordt het pas echt leuk.

Met Nynthe heb ik dat ook. We zijn bijna even groot! Als ik op m’n tenen staan. Ik zie ze ook op Vlieland straks. Dat wordt leuk!

Voordat we gisteren vetrokken, zijn we eerst nog een blokje gaan fietsen om en door Naarden-Vesting. Ik zit dan lekker in de bak en Jay ligt voor me en kijkt me lief aan (als hij niet slaapt). Er is veel te beleven en als ik straks alleen op pad kan, weet ik waar ik kan zwemmen, zitten, klimmen of ravotten. Plekken zat!

Voordat we gisteren gingen fietsen heb ik eerst in bed het boekje van Nijntje gelezen op bed. Ik laat dat weten door een gebaar met m’n vingers te maken (slaaiden) en Nijntje te zeggen.

Ik ben vandaag in bad geweest met papa. Niet dat papa er bij zat hoor, dat zou op een grote catastrofe uitlopen ben ik bang.  Niet alleen past hij er niet in als ik er al in zit, de poten onder het badje zouden het in een mum van tijd begeven, mat als gevolg Badkamer aan zee.

Soms vraag ik me af of ik niet wat saai ben, maar dat is niet zo heb ik geconcludeerd. Als baby is het goed om veel te slapen, als je maar blij wakker bent. Dat ben ik dus. Zeer communicatief en lachvaardig. Als ik een gezicht zie wordt ik gewoon blij.

Ook op de BBQ. Dan zie je dat ik een grooote baby ben vergeleken met een andere baby. OK, die was nog maar 5 weken, maar toch!

Vandaag (maandag dus) ben ik met mama naar de winkel geweest. Grappig om te zien hoeveel mensen hun hoofd even om het hoekje van de kinderwagen steken. Als ik wakker ben dan lach ik of gaga-gagga-goe ik, want dat kan ik ook goed.

Voor de rest heb ik een goeie nacht gehad, en het grappige is dat ik dan overdag ook een hele goeie dag heb. Ik slaap of ben wakker en als ik wakker ben ben ik blij.

Ik was ook blij, want na een diepe slaap, waarin ik vanallesennogwat heb verwerkt, werd ik fris wakker. Ik had eigenlijk maar één doel en dat was mama en Jay zien, maar dat duurde een hele omweg van brood, melk, kleren aan en tandenpoetsten, maar toen was het dan wel zo ver! Lekker even knuffelen voor ik vertrek naar de crèche.

Ik had er zin in en begin direct te spelen met de blokken. Ik merk dan amper dat papa weg gaat.

We hebben vandaag gezongenen gedanst (dat doen we bijna elke dag) en dan laat ik zien wat ik kan. Handjes op m’n hoofd, draaien, wiebelen met m’n billen. En ik kijk heel goed wat de leidsters doen en dan probeer ik dat na te doen. Dat gaat heel goed, alleen die driedubbele pirouette met salto lukt nog niet zo goed.

Mama kwam me halen en ik was blij dat ik thuis was. Schnitzel en aardappeltjes van het blad van de tafelstoel, met Bumba en Hopla. Dat was een goed diner. Daarna met een groet glimlach en een flesje naar bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.