Deze was mama vergeten te sturen, maar vat goed m’n stemming samen: Relaxed. Maar omdat het onze blog is staat hij er nu op. Zo gaat dat.
Ik was wat brommerig, want zag dat mama haar schoenen aan deed en dan wil ik ook m’n Noenen aan. En als dat niet gebeurt, brom ik dus.
ik werd gelukkig afgeleid door een pet die papa opzette en een bril en toen kwam mama er ook nog bij staan en voordat we het allemaal wisten waren er de bleusfoto’s gemaakt.
ik ben benieuwd of ik later ooit nog iets met muziek ga doen. Alles kan, met een beetje talent….
Of ik, in ieder geval ben ik wel een praatjesmaker, ik blijf onbegrijpelijke dingen zeggen. Als die dingen straks echte woorden zijn, denk ik dat ik oren van hoofden ga praten.
Nu is dat vooral Dzjez, die babbelt ook wat af, totdat hij in de bakfiets zit en we gaan rijden. Dan is hij best stil.
Dan kijkt hij naar mij en rammelt met de rammelaar (daar ist’ie voor, hè!) totdat we op de crèche zijn.
We waren de eersten en er was een man die brandblussers maakt. Zo warm was het!
Ik heb een nieuwe vriend: Douwe. Hij is iets ouder dan ik, maar we vullen elkaar goed aan. De hele dag hebben we gespeeld. Ik was er moe van!
Thuis heb ik dan ook een heel potje opgegeten én yoghurt. Tijdens de yoghurt kwam mama, dus was er nog extra gezelligheid in de derde helft.
Dat rekt de avond altijd nog even ten goede, tot het moment van de bedgang…. Met beide armen omarm ik dan ook dat moment.
Nadat Dzjez in bed lag, moest papa nog even een grap met me uithalen. Een ovenhandschoen op m’n hoofd. Laat ik nou net een belachelijk filmpje van hem gevonden hebben….
Oh ja, ik slaap met 2 vingers in m’n mond. Net als mama blijkbaar. Eens kijken hoe lang ik dat vol houd.
Dat zijn wij. Vind mama. Ik en Jay en ik vind Jay ook een spetter.
Ik had vandaag iets nieuws. Ik wilde bij hem in de box, zodat ik met hem kon spelen (ik ben al lang vergeten dat ik vroeger ook in die box heb gezeten! Gek hè!) en Jay vind dat OK. Ik ben er wel 2 keer in geweest denk ik.
Ik zie dat van verre aankomen en om eerlijk te zijn heb ik heb telepatatisch ingefluisterd dat het heel gezellig is bij mij in de box. Dat, en het is minder alleen en ik kon zelf niet bij de beer en Dzjez wel.
Ik vind het interessant om te zien hoe ik meer en meer ontwikkel, dingen vast kan pakken, echt aan het spelen ben met rammeldingen, dekentjes en knuffels. In tegenstelling tot Dzjez heb ik het wel voor knuffels.
Ik vind het heerlijk om ze tegen m’n gezicht te wrijven en zo wat te kletsen.
Ik hoefde ook niet de hele tijd buiten, want het was best warm. Niet dat ik er niet tegen kan, maar gewoon, koel is ook cool.
Leuk is het dan weer elke keer als we met z’n allen gaan fietsen. Nou ja, wij, papa loopt voor op en wij er op de fiets achteraan. Wij gezellig zingend en kletsen, papa met een rooie kop en puffend. Een mooi koor.
Ik heb mezelf ook ontdekt in het spatbord van de bakfiets. In eens was ik daar en dat is altijd een fijne verrassing. Mezelf zien. Dat nodigt dan weer uit voor een goed gesprek. We zijn daarna gaan fietsen, wat goed uitkwam, want ik had een innige band met de fiets? Met name het achterspatbord dus.
Papa had een beetje pijn aan z’n voet, dus ging hij in een emmer water. Dat geeft direct aanleiding er bij in te gaan zitten/staan voor ee goed vader zoon momentje.
Na veel gespeel en lekker in het water was het tijd voor een lange dut! Ik heb diep en intens geslapen en had echt tijd nodig weer wakker te worden. Papa heeft daar een perfect kuiltje voor in z’n schouder.
Het één na hoogste puntje van de dag was kip met patat en appelmoes. Dat mocht ik zelf eten en vind ik super lekker!
Het hoogtepunt was helemaal zelf de yoghurt opeten. Wat ene spektakel en het gaat telkens beterder! Je moet ergens beginnen met leren hè! Stap voor stap en voordat ik het weet kan ik het echt zelf.
Het gevolg was wel dat ik behoorlijk be-yoghurt was (en mama dus ook een beetje) en ik waarschijnlijk vast zou plakken aan m’n dekbed. Dus eerst in bad, leuk, dan een flesje, lekker en dan in bed, heerlijk!
Vandaag zijn we gaan varen op een grote boot in Fryslân. De boot heette ‘Simmerwille’ en dat betekent Zomerplezier en ik heb uit goede bron vernomen dat je ook in de lente plezier kunt hebben met die boot
We moesten al best vroeg vertrekken, want het was in Joure. Ik ben nog wel eerst in bad geweest want ik was een plakbaby. Jay ook. Maar die ging in het kleine badje.
We zijn ook nog even boodschappen gaan doen, want als we laat thuis zijn, kan dat niet meer (trouwens, elk excuus is goed om even met een winkelkar door de winkel te gaan).
Anyway, on the way en na een uur waren we in Joure, bij de boot en daar waren alleen maar familieleden. Mijn familieleden, en dan met name achterneefjes en natuurlijk Beppe, Tessa, Nynthe en Senn the Man.
We werden in een fel oranje zwemvest gehesen, wat eigenlijk niet bedoelt is om te zwemmen. Het si bedoelt om te blijven drijven wannneer je onverhoopt in het water valt. Dat is dus niet gebeurt en had het scenarioplannen van papa (kijken waar ik ben, broek uit trekken, T-shirt uit trekken, bemoedigende woordjes roepen en er dan inspringen om me te redden) geen zin.
Nee, de grootste aantrekkingskracht ging uit naar de trap en het trapgat. Als ijzervijlsel naar een magneet, als een bij naar de nectar als een mier zoetigheid, als papa naar mama…. End at betekende dat zowel mama, als papa, als de rest van de familie.
Wat wel gaaf was aan dat zwemvest was het fluitje. Daar kun je lekke rop blazen. Gelukkig was het niet zo luid voor de omgeving 😉
In Terherne mochten we even van de boot en daar wonen Sytse en Hylke van de Kameleon en ik heb de boot en de politieauto van Zwart gezien. De kenner weten nu wel waar het over gaat, maar ik kan nog niet lezen. Dus dat is voor later. In de boot zitten Sjoerd Pieter en Ingrid en dat zijn Neef en Nicht van papa. Ingrid heb ik ook op Vlieland gezien.
Op de terugweg ben ik in de buggy in slaap gevallen (eindelijk!) en hebben me ze zonder dat ik wakker werd op de boot gehesen!
Ik had het blijkbaar even nodig, want toen ze naast me stonden te zingen, bleef ik gewoon doorslapen. Ik bedoel maar, water kan best moe maken. Toen ik wakker werd, schrok ik me een waterdruppel! Het is gek als je wakker wordt op een plek waar je niet in slaap gevallen bent.
We hebben heel veel zeilboten gezien, want er was de Sneekweek. Dat is allemaal wedstrijden met de wind! De kunst is sneller dan de wind te zijn en dan die andere boot. Als dat lukt, heb je gewonnen.
Ik had geen zwemvest om en lag in m’n eigen boot. Mijn oranje boot en ik vind het allemaal prima. Zo’n dag is leuk, want er komen alleen maar lachende mensen voorbij, die mij nog nooit gezien hebben. En ik hen ook niet, dus lach ik vriendelijk terug.
Senn was ook zo lief! Die komt altijd even dag zeggen en kijken hoe het gaat. Doet’ie ook bij Dzjez. Ik weet het nu al, dat wordt een hele fijne speelneef! En ik heb er maar één. We gaan nog mooie avonturen beleven!
Het was mijn tweede bootervaring en m’n eerste op zoet water. Ik kan je zeggen, ik vind het leuk. Als ik later groot ben wil ik graag nog eens op een boot. En dan vooral naar het trapgat…
Op de terugweg was ik onblij. Dat heb je soms. Ik heb de hele weg gehuild, maar heb ook het gevoeld dat papa en mama er immuun voor worden. Niets hielp ook. Zingen, voorlezen, mama die naast me komt zitten. Ja even, maar dan huil ik lustig verder. Uiteindelijk begrepen ze het. Ik had honger. Nadat het woord eten uitgesproken was, was alles goed.
Thuis heb ik gegeten, yoghurt gegeten, Bumba gekeken en nog wat gespeeld en toen lekker naar bed!
Ik mag vandaag beginnen. en ik was later wakker dan Dzjez.
Dat is opvallend, want ik heb gisteren uit de crèche eigenlijk aan één stuk doorgeslapen, tot papa en mama me mee naar boven namen. Daar heb ik even gedronken en ben weer verder geslapen. Zullen die prikjes zijn.
Nu is het goed hè! Ik slaap de spuitjes gewoon weg. Zo simpel is dat. Vandaag was ik (net als gisteren) vrolijke Harry. Dat is wie ik ben.
Het was dus ook errug warm vandaag, maar ik ben niet echt van de zwembaden. Ook niet als papa net een nieuwe gekocht heeft. Ik vind dat gewoon nog te koud. Als ik kan zitten denk ik dat alles anders is. Ik kan niet wachten.
Ik had ook een aanloopje nodig om er lekker in te gaan zitten, maar gelukkig is papa daarvoor. Die spettert me dan nat en gaat er zelf ook in zitten en dan doe ik het ook.
We zijn samen naar de winkel geweest om hem te kopen en ik zat op de toonbank toen papa afrekende. Zo werd ik getoond en die mevrouw deed zo aardig dat ik er verlegen van werd. Alleen zwaaien ging nog goed, maar dag, doei of bye bye zeggen niet.
Doet er niet toe! Wij hebben zwembad en een pomp! Handug.
Trouwens, ik heb geen pijn aan m’n neus, allen een blauw plek aan de linker en aan de rechterkant. Oh ja, hij is een beetje dik. Niet errug.
Ach ja, wat kan ik zeggen, het was fijne dag. Gezellig gespeeld, gebadderd, gelezen en geknuffeld en tussendoor 2 keer geslapen, gegeten en gedanst en gelachen.
Oh ja, we hebben nog geskyped met Olpa en Olma ook. Was ik vergeten. Het de vorige keer moest ik daar op wachten. Dat vond ik niet leuk. Nu ging het ineens goed, geen paniek.
Hebben ook nog met Siebe en Zelda geFaceTimed. Had zelf al op de knopjes gedruk….
Gisterochtend had ik voor de tweemiljoendriehondervijfenvijftigste keer bedacht dat ik de trap op zou lopen, ondanks de tegenwerpingen van papa, die met Jay bezig was. Het gevolg?
Ik heb de val met m’n neus opgevangen en heb nog nooit zo hard gehuild las vandaag. Pijn aan m’n neus en pijd aan m’n ego, maar vooral m’n neus. En er kwam bloed uit. Het heeft lang geduurd en Nijntje moest er aan te pas komen en een doosje rozijntjes en toen was het beter en gingen we naar de crèche.
Crèche was leuk en gezellig en best warm en mama kwam ons halen. Ik was een beetje suf, dat heb je zo en m’n neus was een beetje gekleurd. Thuis moet mama even naar de WC en ik? Ik klom de trap weer op. Alles vergeten! De val, de pijn in m’neus, gewoon opnieuw proberen, zeg ik!
Die Dzjez! Hardleers en een harde kop (oh sorry hoofd!) een goeie combinatie! Ook als hij valt dan geeft’ie geen kick en staat op alsof er niks aan de hand is. Ik kan nog niet lopen, maar oefen in m’n hoofd.
Papa zet me vaak op m’n benen, maar die willen nog niet echt, dus lach ik hard! Van boven naar onderen werken is ook een strategie.
Ik ben bij het consultatiebureau geweest en daar vonden ze dat ik een echte groeispurt heb gemaakt. M’n lijf haalt m’n hoofd in als het ware. Die zat boven de curve en de rest ook. Ik bedoel maar, van boven naar onderen werken…
En ze hebben me weer te grazen gehad! Ineens, zonder dat ik er erg in had, WEER een spuit, een hardnekkige. Ik heb weer een harde BRUL gegeven en was net klaar, wat denk je? NOG EEN! Ik zeg, NU IS HET GENOEG en dat was ook zo. Gelukkig maar.
Verder geen last van gehad.
Dzjez ook niet, maar die hoefde ook geen spuit, maar als hij verdrietig is, dan troost ik hem ook. Bijvoorbeeld met z’n neus. Dan lacht ik naar hem en dan voelt hij zich direct beterder.
Dat is later waneer we ridders zijn en boomhutten moeten maken en er dan uit vallen en ons pijn doen ook handig. Dan lachen we elkaar weer beter. Moet je eens doen. HARD lachen als je pijn hebt. Je brein is helemaal in de war en vergeet de pijn. Ik zeg het de van boven-naar-onder-strategie werkt!
Nou, nou Jay, wijze woorden uit een klein mannetje. Dat belooft voor onze avonturen.rIk t telkens beter zelf eten. Steeds meer en meer gaat in m’n mond en het is echt een kwestie van tijd. Papa kijkt er geduldig bij, alhoewel ik denk dat het soms slim voor hem is ook een slabje voor te doen…
Het was ook een pettenprobeerperiode. Kijk maar eens naar de foto’s. Ik vind het minder en minder erg. Wie weet ga ik ze ooit nog langer dan 13 seconden dragen…
Papa was ook nog even bij Iris op bezoek en daar waren Irene, Noa en Quyn. Dan is er ook een leuke foto!
En die van ons was voor mama deze ochtend!
It wie wer in moaie dei.
(of eigenlijk dagen, de toetsen van de kompjoeter waren gesmolten)
Op zich was er niet veel bijzonders vandaag, tenzij je het hebben van een fijne broer bijzonder vindt.
Want dan is elke dag een bijzondere dag. Jay is een fijne broer en het is mooi om te zien dat hij groter wordt en mij beter en beter leert kennen. Dat wordt gezelliger en gezelliger. ’s Ochtends moeten we altijd even knuffelen en aan het eind van de dag ook. Dan wil ik niet eens dat Jay weggaat, maar wil ik langergrgr!
Ik heb hetzelfde met Dzjez. Toch mooi dat je geboren wordt met een vriend om de hoek. Letterlijk! Hij lag naast me toen ik kwam. Nu ben ik groter en weet dat hij er is. Dat geeft een goed gevoel. Hij is voor mij aan het voorleren. Alles wat hij weet, kan hij me straks vertellen.
Dat scheelt tijd en kunnen we sneller ridders worden. Ik heb er nu al zin in.
OK, je hebt zo van die dagen, waarin tijd tekort is en beelden eigenlijk genoeg spreken.
Dat is de mededeling waar papa het vandaag mee moest doen toen hij me op de crèche ophaalde….
Dat was overigens pas de tweede keer, dus dat valt reuzemee. Een echte uitleg had ik er niet voor. Ik had gewoon een soort binnenDzjez, die gewoon zin had om kindjes te duwen en aan hun haar te trekken. Ik weet het, het is niet goed. Ik ben er niet trots op, maar soms heb je het gewoon.
Wat wel zo was, is dat toen ik thuis kwam ik eerst een hele beker water met Roosvicee. Daarna voel ik me altijd een stuk beter. Misschien heeft het één met het ander te maken? Ik ga papa vragen het te vragen.
De dag begon goed. Ik was al vroeg wakker en toen kwam mama met een flesje melk en ging ik weer slapen. Papa snapt er niks van, want als hij het doet, slaap ik niet. Logisch toch!
Het was in ieder geval weer ene mooi begin van de dag. Met weinig ontbijt en een fijne rit naar de crèche.
Ik was ‘op tijd’ wakker en kwam met papa naar beneden. Goed moment, want mama was er nog en dan kan ik nog even drinken bij haar. Beter dan een flesje zeg ik!
Daarna babbel ik honderduit, maar op een gegeven moment wil ik weg. Dan ben ik klaar in m’n wipper, heb een volle buik en denk: Fietsen. Lekker hobbelen naar de crèche.
We kwamen aan in een andere zaal dan anders, want Manja was er nog niet. Ik heb er geen probleem mee, maar Dzjez was niet blij. Geen bekende kinderen, onbekende ruimte, speelgoed niet op z’n plek, hij wilde niet dat papa weg ging.
Uiteindelijk, een paar minuten nadat papa weg was, werd hij stil en ging spelen om vervolgens boeverig te worden. Tsja, het één kan een gevolg zijn van het andere.
Ik was ook wat van slag en heb niet veel gedronken en heb een direct lijntje met mama. Die heeft zich de hele dag afgevraagd hoe het kwam dat ze zo weinig kon kolven. Daarom dus.
Mama is beter dan een flesje.
Boef, boef, valt wel mee hoor. Soms moet je dingen ook niet overdrijven vind ik.
En aan de andere kant mag je ook best een keer een off-day hebben.
Zowel vanochtend als vanmiddag heb ik met m’n auto’s gespeeld! Ik hou daar van en kan niet wachten (nou ja bijna niet.. eerst even eten en Het Blauwe huis kijken. Dat is nu één van m’n lievelingen) om er meet te spelen.
Ook met de grote auto, daar wilde ik mee naar binnen en dat mocht niet en toen werd ik door de auto bestraft. Die kieperde achterover. Niks aan de hand hoor, alleen een gewetst ego.
En oha ja, zaterdag waren we vroeg op, want hoe vroeger je op staat hoe meer je aan je dag hebt. Ik vond 20 over 6 een mooi startschot van de dag. Papa ook , nadat we naar beneden gingen, na de ijdele hoop van een flesje warme melk, ging die lag languit op de bank liggen met toegeknepen ogen, terwijl ik naar onderandere Woezel en Pip keek! Zo gaan die dingen.
En om 10 over 9 zaten we na een goed ontbijt, met z’n allen op de fiets, behalve papa. Die liep voor ons uit en het was een lekkere, mooi weer tocht. Goed begin zeg ik.
Ik heb een nieuwe auto en autobus gekregen van Evelyn en daar zit muziek in. Letterlijk! Als je op een knopje drukt dan doet’ie dat. Echt iets voor mij! Vooral de bus is m’n nieuwe lievelingsspeelgoed! Wat een mooi ding, met poppetjes en muziek.
Nadat ik een dutje had gedaan en wakker werd als het kleine broertje van de Niagarawatervallen in de lente, zijn we naar Hillywood gegaan. Papa en mama hadden elkaar daar leren kennen en we moesten boodschappen doen. Ik had een drinkbeker nodig en papa en mama hebben de boel verkend en vrienden gemaakt en ik ook.
Terwijl ik meestal in de buggy zit, zijn die momenten dat ik er uit mag, de ik-ren-zo-ver-ik-kan-en-zie-wel-hoe-ver-ik-kom-momenten. Papa laat me dan gaan, maar als ik een stipje aan de horizon word, komt’ie me toch wel halen!
In een winkel met de felste kleuren overhemden en Filini-jurken hebben papa en mama mooie dingen voor zichzelf gekocht en ik ben de nieuwe beste vriend geworden van Gosse. Hij en z’n vrouw stoppen er mee en hij is natuurlijk een echte Fries. Direct een band met papa! Jammer dat ze stoppen. Hij ging gezellig met me naar buiten, terwijl papa en mama om de beurten iets pasten.
Ik had geluk dat ik niet opgesloten raakten want vlak voor m’n neus ging ene groot hek dicht. Als dat vlak achter m’n billen was geweest, zat ik aan de verkeerde kant. Maar dat is niet zo, dus waarom er over piepen! Op het terras in de zon, omringd door aardige mevrouwen, dronk ik uit m’n nieuwe beker. Dat smaakt beterder. Het was zo gezellig dat we moesten rennen om vervolgens niet opgesloten te raken in de parkeergarage! Die ging om 6 uur dicht. Nou ja!
We hebben het gered en in de auto ben ik in slaap gevallen van al die avonturen!
Toen papa me wakker maakte, kwam ik uit een vreemd land en had geen idee wat er gebeurde of waar ik was. Nu weet ik het wel weer.
Zondag
zijn we opnieuw gaan fietsen en deze keer helemaal rond het Naardermeer! Mooi, weer, eerst heen en toen weer, via de andere kant. ik was niet in m’n hum en vooral wat uit m’n doen. Koekjes, en water hielpen niet. Rozijntjes waren van korte duur en sussende woordjes werden vage lettergrepen in het luchtledige.
Maar hoe dan ook, het was een mooie tocht.
Thuis kwam de aap uit de mouw en bleek dat ik opnieuw erg moe was.
Ik niet. ik ben vooral hongerig. Van al dat gereis, verbrand je veel energie en die moet aangevuld worden. Niet alleen in de breedte, ook in de lengte. Ik zal wel in één of andere overgang of wisseldag zitten. Die komen en die gaan.
Verder babbel ik HONDERUIT! Het is maar goed dat de oren van papa en mama goed vast zitten, anders waren ze er spontaan afgevallen.
Hillywood was leuk. Dan zie je nogal wat gezichten voorbijkomen. Ieder koekeloert even om het hoekje en niemand is onaardig. De wereld is een mooie plaats, zeker als je in een kinderwagen zit. Zouden meer mensen moeten doen.
Als ik honger krijg, vraag mama of ze op een bankje voor een winkel mag zitten en dat mag. ook al lieve mensen en dat komt goed uit, want ik heb honger (die zag je niet aankomen hè!).
Ik heb 2 uur geslapen en werd deze keer wakker als een vriendelijke moesson in een tropisch regenwoud, alleen oe-oe-aah-aah-de ik niet zoals een aapje, m’n stem was nog wat rasperig. Dan klinkt Helicopter ineens een stuk minder hoog!
Nou ja, ik heb lekker gespeeld en goed gegeten terwijl ik Meneer De Uit kijk. Leuk beest, maar ik heb nog geen idee waar hij het over heeft.
Van Siebe begrijp ik wel veel, die was terug van kamp en had veel te vertellen! Wat een superavonturen in het Duitse Kanton van België. Zwemmen, Deathrides, tostis met kaas, waar de kaas tussen uit was, onweersbuien en slapen in een lege garage. Het kan niet op. Hij zegt dat’ie bruiner is dan papa… We zullen het zien!
Deze ochtend gingen we naar Philine, Lauren en Evelyn en dat was een leuk bezoek.
In de bakfiets er naar toe, lekker in de zon, hobbelend door de straten van Naarden en in m’n hoofd klonk een liedje.
Lekker op de schommel en spelen met de meiden en lekker Dzjez zijn, dat is iets waar ik tenslotte het beste in ben. Logisch, want ik ben de enige in de wereld die Dzjez heet! Dat is altijd handig, totdat ik m’n hoofd stootte tegen een la van het aanrecht doe open gedaan werd door Lauren en ik daar zo nodig tegen aan moest lopen. AU! Van boosheid schopte ik tegen een auto en dat lucht op (en doet dan weer pijn aan m’n teen!).
Al met al vond ik het een goed en zeker herhaalbaar initiatief. Leuk gezellig en dichtbij, ideaal!
Ik vind het fijn bij m’n nichtjes en weet nu al dat ze later als ik groter ben (en zij nog groter) ze op me gaan passen. Dat belooft nu al gezellig te worden.
Toen we thuis waren had ik geen tijd om stil te zitten, want voor ik er erg in had waren ik en mama al weer op weg. Op weg naar Swifterband, naar Guusje en Tamara. En het was op een grote boerderij zonder beesten, alleen een grote hond (en dat is logisch).
Het was leuk haar te zien, nog een baby net als ik, alleen ben ik 5 weken ouder en dat zie je wel natuurlijk. Kwestie van tijd zeg ik, met een grote schaterende lach. Dat doe ik eigenlijk de hele middag. En avond ook. Ik ben een schateraar (eigenlijk grappig, daar zijn geen woorden voor. Iemand die lacht is een … iemand die schatert is een … Ik bedoel maar).
We zijn er ook heel lang gebleven, tot wel 5 uur of zo. En dan terug naar Dzjez.
Ik ben eerst even DIEP gaan slapen en nadat m’n slaapzweet opgedroogd was, heb ik eerst gewinkeld.
Op een gegeven moment werd ik aangehouden door een grote, donkere politieman, omdat ik met een volle winkelkar de winkel uitliep. Wist ik veel? Enfin, direct in de boeien en naar zo’n achterkamertje, na een intense verhoring en veel ‘ik wist het niets’ en ‘sorry’s’, lieten ze me weer gaan…
OK. het HAD kunnen gebeuren, want ik liep wel de winkel uit met kar, maar er zat nog niets in. En papa kwam me snel achterna om uit te leggen dat de winkel binnen was.
Daarna zijn we in de speeltuin gaan spelen. Ik maak dan een rondje via schommel, draaimolen, de wipwap, de ringen (lekker hangen tot je valt), de evenwichtsbal en dan de glijbaan en dan ‘het-op-een-lopen-zetten-richting-de-winkel’. Dat is geen toestel, maar wel leuk.
Ik ben de trap opgelopen zonder handen (dan is het wel weer een toestel), op blote voeten, want die lagen aan het begin van de speeltuin.
Toen ik uitgespeeld was, naar huis en in het buitenbadje en lekker gespeeld totdat mama thuiskwam. Toen hebben we lekker gek gedaan en gegeten en gespeeld en met Jay. Uiteindelijk, onder de yoghurt en een grote glimlach naar bed.
Het was weer een mooie synchrone start van de ochtend deze ochtend.
6 uur ging de wekker, Iets voor zessen had Jay gedronken, 2 minuten over 6 was ik wakker en tegelijkertijd Jay. Ik kon nog even zoetgehouden met niet zulke lekkere melk en Jay met de pink van Papa. Ik had er om 11 over 6 genoeg van en toen heeft mama het nog geprobeerd met water. Uiteindelijk werd het vroeg een badje.
Nadat mama weg was en ik eigenlijk alleen maar m’n jas aan wilde en dat ook veelvuldig duidelijk heb gemaakt door Jhass, Jhass te roepen, gingen we tandenpoetsen Jay halen. Niks Jassan of weggaan. Jay kletste er wer lustig op los!
Ja dat deed ik. Ik kreeg weer praatjes na het gevecht met papa om een druppel zalf in mijn oog te krijgen. Zowel ik als mijn oog waren het er niet mee eens. Toegegeven, het is bijna helemaal beter, dus.
Nadat we in de hobbelende bakfiets naar de crèche waren gegaan, heb ik vooral geslapen en gegeten. Er was zelfs lichte paniek toen bleek dat aan het eind van de flesjes, ik nog een beetje dorst had. Gelukkig won de slaap het van de dorst en werd ik wakker door papa die me optilde.
Ik pas nog maar amper in die wieg, zo groot ben ik al!
Thuis had ik weer een reuzedorst en maakte veel kabaal, terwijl papa de melk uit de diepe vriezer ontdooide. ’t Is het weer hè!
Thuis ben ik snel in mijn routine gedoken. Carvan Cevitam helemaal opdrinken, wat een dorst heb ik dan. Daarna eten en Nijntje. Een beetje weerbarstig ben ik dan wel hoor, maar als ik zelf m’n yoghurt mag opeten ben ik blij.
Daarna nog wat rondlopen en spelen een enorme stinkende poepluier produceren en dan is het weer tijd voor een welverdiende slaap!
Dzjez & Jay 