Al pratend waren we naar het perron aan het lopen. Op zoek naar Perron 4, dat zei papa, hij wist het niet helemaal zeker. Zeker was het dat we in Breda waren en dat we Siebe en Zelda kwamen halen.
Met de trein, uit Gent en het was al weer lang geleden.
Niet dat ik het vergeten was hoor! Ik praat sinds het vertrek van Siebe met de trein over “Iebe, Ein” Dat was een afscheid dat grote indruk op mij heeft gemaakt. Siebe is mijn broer en nu is het een dubbele score, want Zelda (Ellah, voor intimi) komt ook, dat belooft een mooie week te worden!
“Daar” zei papa en ineens waren ze daar gewoon!
En dat is grappig! Je hebt geen tijd om voor te bereiden op het weerzien en dat is eigenlijk wel gaaf. Van 0 naar 100 in 0,1 seconde, fijne vreugde!
Zo blij was ik dat ik nu naast het haar van mama ook in het haar van Zelda kan kroelen. Mijn vingers beginnen er spontaan van te kriebelen 😉
Ik mocht niet meer op de iPad, dus moest ik tegen mijn zin in improviseren, en dat is best moeilijk!
Gelukkig ben ik er dan om hem te helpen met improviseren (of in de weg zitten, wat voor mij dan weer een vorm van improviseren is ;-). Daar ben ik als ik er wat langer over nadenk best wel goed in! En ik vind dat leuk, eigenlijk, om zo nu en dan een heel klein beetje te plagen…), maar in dit geval heb ik hem echt geholpen.
Ja, in dit geval wel en hebben we samen gekleurd. Ik in een kleurboek en Jay met name zichzelf. Zijn lippen en zijn handen op zijn T-shirt. Gelukkig is het u i t w i s b a a r zegt mama.
Nadat we gekleurd hadden, ging ik lezen, toen prikken (wat op zich een behoorlijke oog-hand-coordinatie vereist, maar waar ik beter en beter in wordt) en langzamerhand ziet de kamer er uit alsof er een speelgoedbom is ontploft.
Ik ben gaan puzzelen, want sinds de recente krinloopwinkelaankopen van mama heb ik er meer dan genoeg. Bovendien kan ik het bijna met met mijn ogen dicht. Ook de puzzels zonder plaatjes er onder. Ik kan dat.
Maar dan moeten we opruimen, want we gaan naar Bussum voor mama haar ogen… En het is gek, rommel maken is leuk, maar het omgekeerde niet. Misschien moet ik eens nadenken over een spel dat opruimen leuk maakt. Ik heb de naam al: Nekam Lemmor! (klinkt bijna Indonesisch).
In Bussum gingen we naar een winkel vol met brillen, waar mama als een soort spacevrouw werd verkleed, met een hele bijzonder masker…. Uiteindelijk ging ze niet het heelal verkennen (en eigenlijk ben ik daar wel blij mee), maar was het bedoeld om haar te leren lezen…. Want ze moest telkens zeggen of ze het kon lezen. Knap hoor.
Uiteindelijk was ze klaar en kreeg ze een diploma met cijfertjes en als beloning mocht ze een bril uitzoeken. Zo gaan die dingen (denk ik) als ik straks ook naar school ga.
Ik doe vooral de dingen die papa niet wil dat ik doe. Brillen pakken, de straat oplopen, deuren dicht doen, laatjes opentrekken, tegen het meetapparaat van mama aanleunen, onder rekken kruipen bij de Hema, spulletjes meenemen uit de schappen, kortom, de woorden “nee” en “niet doen” zijn mij volkomen vreemd. Ik ben ook spontaan vergeten dat ik Jay heet.
Uiteindelijk was ik best moe, en toen we uit de AH kwamen en thuis waren, was ik blij dat ik naar bed mocht!
Ik mocht nog steeds geen iPad kijken!
Dus moest weer improviseren. Deze keer ben ik gaan kleien (ik heb een vliegtuig gemaakt, want we gaan naar Irene en Noa en Quyn) en geloof het of niet, al die inspanningen hebben zijn vruchten afgeworpen, want ik mocht….. iPad kijken als papa gaat fietsen! Eindelijk! Maar dat is nog moet alles, als hij terugkomt gaan we Cars kijken!!
Cars is cool en ik heb een staartje.
Zelf bedacht, want ik vind dat mooi en het ziet er uit als een palmboom. En palmbomen hebben honger en dorst, want ik heb bijna mijn hele bordje leeggegeten! Terwijl we Cars mochten uitkijken! Wat een feest.
Ik vind Cars ook cool, zeker de muziek, want dan ga ik lekker dansen. Muziek is mijn ding en ik leer telkens meer bij. Ik kan nu bijvoorbeeld echt springen en dat doe ik dan ook heel enthousiast en heel serieus. Papa gaat het vast nog wel eens filmen…
Toen was het tijd om in een trein naar boven te gaan en de tanden te poetsen. Eerst doet papa mijn tanden en dan mag Dzjez zelf poetsen en dan poetst hij de tanden van Dzjez en mag ik zelf mijn tanden poetsen. Dan doe ik heel erg mijn best, want met poetsen jaag je de gaatjes weg, zegt papa.
Ja, en dan lezen we samen een boekje op mijn kamer. Samen op bed. 2 deze keer. Eerst van Kiki de eend, niet zo spannend, en dan Peter Konijn, superspannend. Maar dan komt er voor ons beiden een eind aan. Maar, mijn nacht zal nooit meer hetzelfde zijn….
Ik heb een nieuwe pyjama! Van Jip.
En Jay is mijn vriend.
It wie we in moaie dei
en in palmbeam op myn holle.
Jay lijkt soms wel een beetje op Boer Boris. Zeker als hij een grote pet op heeft.
Wij (mama ik en Dzjez) hebben samen voorgelezen uit een ander boek. De wereld van de kleintjes heet dat en dan moeten we woordjes opzoeken in het beeld. Ik weet al heel woordjes en herken dat ook wel, alleen vind ik het soms lastig om de “B” in combinatie met bijvoorbeeld het woord “Boer”, wat als hilarisch resultaat het woord “Oer” oplevert en de luisteraar voor een duidelijk dilemma stelt…. Het kan namelijk “Moer”, “Koer” of “Stoer” en dus ook “Boer” zijn. Hetzelfde zou gelden voor het woord “Bij”, maar dat is dan weer een woord dat ik feilloos uit kan spreken. Vaak in combinatie met de woorden “Auw” en “Stout” want er is een bij (die eigenlijk een wesp was, maar dat is een woord dat zelfs Dzjez niet uit kan spreken, die zegt namelijk “Wepspe”) en die bij heeft mij in mijn vinger geprikt en dat deed pijn! Maar dat is al weer 3 weken geleden. Zo zie je maar, wat voor indruk dat maakt op een kind van 2.
We zijn lekker aan het hak-op-de-takken, want we hebben ook nog een speeltuinen toer gedaan (woensdag). Eerst naar de speeltuin in Bussum, daarna in de speeltuin om de hoek. Van de speeltuin in Bussum hebben we overigens een deel mee naar huis genomen, want at zand kleefde op 1 of andere manier werkelijk aan alles! Jay leek wel een aardmannetje, want die gaat natuurlijk zeer enthousiast op de grond liggen en grappig doen. Het was zelfs noodzakelijk dat we zowel bij thuiskomst onder de douche moesten als ’s avonds nog eens in bad. Het eens zo helder water, had de grijzige gloed van de Bussumse speeltuin toen we het met veel gebaar, via het afvoerputje naar andere oorden lieten gaan.
Over vliegtuigen gesproken, papa kwam dus donderdag ook met het vliegtuig terug, en aangezien wij onder de aanvliegroute naar Schiphol wonen, werden we elke keer weer enthousiast als er een vliegtuig over kwam vliegen, terwijl wij aan het eten waren, in de volle overtuiging dat papa er deze keer inzat. We konden hem net niet zien zitten, maar wisten het elke keer zeker. “Morgen als je wakker wordt, is hij er weer” zei mama, “en dan komt hij zeker even dag zeggen nog”. Ik weet zeker dat ik hem die nacht nog heb gezien en gehoord.
Ik ook, ik heb zelfs mijn ogen nog even open gehad. Daarna kan ik altijd nog een beetje beterder slapen.
De volgende dag, konden we dus lekker voorlezen voordat we naar de crèche gingen. Want dat gingen we wegens een wisseldag. Heerlijk onderuitgezakt, want papa was weer thuis. Ik blijf gewoon aandringen met het boek in de hand en weet dat papa uiteindelijk overstag gaat. Dzjez komt dan ook nog even mee koekeloeren, want ja, stel je voor dat je iets mist…
Bij de garage waren wel 100 auto’s waar we tussendoor konden rennen. En die ruiken ook lekker. Naar nieuwe auto’s. Dat is een bijzonder geur. Ik vraag me af wie dat er opspuit. In ieder geval kregen we de sleutels van de auto en konden we vertrekken, alleen… We konden de auto niet vinden. Er stond geen 1 grijze auto, totdat papa naar het kenteken keek en erachter kwam dat zijn auto wit was geworden! Toen begreep ik het, toen begreep Jay het en toen begreep papa het! Ze hadden de auto gewassen! En van binnen schoongemaakt. Papa was zo blij dat hij spontaan terug naar binnen is gegaan en iedereen van de garage een knuffel heeft gegeven als dank.
Dat is de eigenlijke titel, maar dat past niet in de koptekst. En nu weet je nog niet waarom de titel is wat’ie is. Nou, ik zal een lang verhaal kort houden. H2O….
Ring-a-bell?
Ring-a-Bali?
Dus wij gaan op vakantie. Naar Irene, Noa en Quyn (ik weet, ik heb het vaak gezegd) en die wonen in Bali, of eigenlijk óp Bali, want het is een eiland. En het punt met eiland is dat er in het algemeen een zee of een groot meer omheen ligt. Als je dan ineens besluit om naar huis te gaan, dan moet je…
Precies, een vliegtuig nemen, maar Irene en Noa en Quyn hebben ook een zwembad. En papa heeft uitgelegd dat het misschien wel leuk zou zijn dat wij daar samen in kunnen zwemmen. Om eerlijk te zijn vind ik dat wel een goed idee, maar, ik hou NIET van water. Zelfs als mijn tenen nat worden krijg ik het op mijn heupen, dus daar zijn nog wel wat hordes te nemen.
Ik hou ook niet van water, maar dat komt vooral omdat Dzjez het eng, onleuk en nat vindt. Bovendien is hij een regelrechte dramaqueen met de uitstraling van een hoogtezon en aangezien ik nog klein ben, neem ik dat met dezelfde dramatiek over.
Kortom, als Dzjez zijn watervrees overwint, ben ik de man die naast hem in het water drijft, dus toen papa gisteren zei: “Laten we gaan zwemmen” was ik er klaar voor!
Grappig genoeg was het Dzjez die over-enthousiast reageerde, dus je kunt je voorstellen dat ik er een paar grote ogen op nahield. Dat heb ik niet laten merken, want dan ben ik het type dat meesurft op de positieve vibe.
Dus naar het zwembad en ik heb er zin in! Zoals gezegd, om een lang verhaal kort te maken (en ik ben beter in korte verhalen langer maken, dus dit is een hele uitdaging), ik heb grote sprongen gemaakt. Kijk maar:
Ook al was ik niet de hele dag in mijn beste humeur. Het punt is ook een beetje dat ik eigenlijk heel goed weet wat goed is, en hoe het moet, zo slim ben ik wel, maar ik ben dan weer zo slim dat ik ook weet hoe ik het omgekeerde moet doen om te zorgen dat om het bloed onder de nagels van bepaalde papa’s en mama’s moet halen…. precies: gelukkig zijn zij nog slimmerder en gaan er niet op in.
En dat is goed, want ik word dan ook niet gezocht door de politie, of de padvinders, of de boswachters of de brandweer, of opstandige boeren die meer geld voor hun melk en groenten willen (en dat snap ik wel).
En ik word ook niet gezocht door de knuffelbrigade, of de vereniging van huilende-zigeunerkindjes-op-een-schilderij, of de stichting die zich zorgen maakt over het feit dat er over 1000 jaar geen blonde mensen meer zijn (wat overigens echt onderzocht is), nee, de foto’s zijn bedoelt voor onze paspoorten.
Ja, een paspoort is een soort toegangskaartje voor een land, en in ons geval: Indonesië!
Maar dat was deze middag. Deze ochtend gingen we natuurlijk eerst naar de markt en dat betekent voor ons een Tour-du-wallen, Vestingwallen welteverstaan. Waar ik in het begin van mijn loopcarrière niet de grootste fan van deze wandeling was (en papa het juist een goede oefening vond), ben ik vandaag de dag een aspirant Nijmeegse vierdaagse deelnemer. Geloof je me niet?
Zie je wel, ik zei het toch!
Oh ja, het was klusdag vandaag en papa een regelrechte Bob de Bouwer, of Sieb de Sloper, want het eerste wat hij deed deze ochtend was het raam uit mijn kamer uit de sponningen halen! Nou ja, om te verven zegt’ie. Het is in ieder geval niet gelukt om het er op tijd terug in te krijgen, want ik slaap vanavond bij Jay…
Maar dat was niet alles. Waar vroeger de ingebouwde koelkast was, en waar ik dan ook regelmatig in neusde, heeft papa nu een kast gemaakt! Met planken en bakjes. Nu kan ik er niet meer in zitten. Alles voor opbergruimte dan maar? Ik zoek wel een andere plek!
Oh ja, dan was er nog het zwembad.
En de zon.
En mama.
In een bikini.
Nou, dat betekende samen in het zwembad met gezellige speelgoedjes. Dat zijn kansen die je niet moet laten schieten. Heerlijk, wij-tijd, mama en ik. Ik zit in een fase waarin ik alle aandacht fijn vind, maar dit is het helemaal.
Het hangt al een tijdje in de lucht, of moet ik zeggen tussen mijn billen. Want ik weet wanneer ik moet poepen. Dan zeg ik “poepuh” en wijs naar mijn billen, maar daarvoor heb ik vaak al lang en breed in mijn luier gepoept en stink ik dat het een lieve lust is. Ik ben overigens een goeie poeper hè, want ik kan het met gemak 3 keer op een dag, tot groot plezier van mama of papa of iemand van de crèche.
Poepen op de wc? Dat is toch helemaal niet dapper! Ik doe dat al jaren en vind dat helemaal niet bijzonder. “Nee, joh” zei de muis, “Als je 2 bent en je nog een luier om hebt, is dat bijzonder en heel dapper!” OK, als jij dat zegt. “Goed bezig Jay, en heel dapper”
Ik moet zeggen dat wanneer je op een kleineWCbril in groteWCbril op maat van mijn billen moet gaan zitten, is dat ook wel even schrikken en voor de drol weer een reden om zich terug te trekken (hij houdt blijkbaar niet zo van aandacht), maar de tweede keer was het raak.
Onverwacht bijna, zonder druk, maar met een plofferdeplof en plonserdeplons, viel er een aanzienlijke hoeveelheid afgewerkte energie in de wc. Ik blij, m’n billen blij, wc blij en mama blij. Mijn eerste keer poepen op de wc is een feit. Een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent.
“Bravo, bravo” zeg ik, ik vind het heel bijzonder en heel dapper dat je deze last hebt kunnen dumpen in de wc. Uiteindelijk is elke drol een beetje afscheid nemen van jezelf……” “Als ik met zeggen wie er hier het dapperst is” zei de muis, “dan kan ik niet anders zeggen dan dat Jay is. Jay, Jay is er hier het dapperst”Â
Zeker als je dan ook nog eens superlaat naar bed gaat en geserveerd wordt met een onrustige nacht. Gelukkig slapen we alletwee goed van zondag op maandag en kabbelt de dag voorbij op de crèche zonder dat we er erg in hebben. Als mama ons ophaalt is alles mooi en fijn en gaan we naar de buurvrouw.
Wanneer papa thuiskomt hebben we alletwee best goed gegeten en eten braaf yoghurt als nagerecht, maar dan beginnen de haarscheurtjes van de moeheid zichtbaar te worden en vertalen zich in een extreem dessert van peuterpubertijd, waarbij ik het ongeveer met alles oneens ben en van ‘ja’ naar ‘nee’ switch en weer terug als een op hol geslagen metronoom! Papa had een aftelkalender gemaakt voor Bali, maar ik wilde die niet tekenen en daar ging ik: wel tandenpoetsen, niet tandenpoetsen, papa-tandenpoetsen, papa-niet-tandenpoetsen en alles is stom en dom! Ja, peuterpubertijd is een dessert zonder slagroom of kers.
Vandaag, dinsdag, waren we weer naar de crèche en waren we goed gehumeurd! Het verschil ten opzichte van een ‘normale’ dag is dat de batterijtjes sneller leeglopen. Bij Jay was het niet alleen zijn batterijtje, maar ook de inhoud zijn maag ging er achteraan. Ondanks het feit dat z’n broek en schoenen een extra laagje hadden gekregen is hij daarna in een diepe slaap gevallen. Dat hielp, want het was vooral de herinnering aan het overgeefsel die maakte dat hij zich zielig voelde. Toen papa ons haalde riep hij eerst heel blij “hoera” om vervolgens in een dramatische knieval te piepen. Een knuffel van papa is dan alles wat nodig is om hem er weer bovenop te helpen.
En een knuffel en een flesje melk van mama. De pizza was niet een heel groot feest. Eigenlijk hebben we er gewoon niet van gegeten. Bed is de betere optie, dus dat hebben we maar gedaan. Met een grote lach en een dikke knuffel.
Ik begin maar want Dzjez is nog steeds bezig met de wereld en omstreken stom, stommer en dom te noemen (dat is een fase waar’ie nou eenmaal doorheen moet, en papa en mama pareren nu door te zeggen dat hij gelijk heeft, wat hem in lichtelijke verwarring laat zitten. Ik ga dat natuurlijk nooit hebben want ik ben Jay, en Jay doet daar niet aan mee…). De reden dat Dzjez in een soort overspringende LP zit (dat is hipper dan een mp3) is omdat hij een veel te leuk weekend heeft gehad, met veel te weinig slaap in…. een TENT!
Een TENTamen dus.
“Een tent?” zul je zeggen, “Ja een tent” zeg ik dan, “met een echte haan die om half 4 ’s ochtends (kan ook 2 uur later zijn) begint te KUKELEKUËN!” Dat geeft ineens een heel andere dimensie aan mijn Nijntjeboeken zeg. Sodeju, wat een herrie. Het was sowieso niet de beste nacht in mijn leven, want het was bovenstebuitengewoon gezellig geweest! En dat was nog maar de eerste dag.
Maar goed, ik ga van de tak op de hak, dus even rewind.
Wij zijn zaterdag in alle vroegte vertrokken naar Wachtebeke in België om op bezoek te gaan bij de grote vriend van papa: Geert. Daar heeft hij vroeger mee in een band gezeten en sindsdien hebben ze een band, ondanks het feit dat ze niet meer samen muziek maken. Ik kende hem wel natuurlijk want hij was vorig jaar bij ons geweest en dat kan ik me glashelder herinneren. Ik was immers al een jaar en 2 maanden, dus.
Ik ben uitgedommeld en uitgestommeld, dus kan weer even meepraten! De rit ging heel snel en toen we aankwamen en de tuin inliepen kwamen we in een waar speelparadijs. Hopen Lego, autootjes, en een waterbaan! (ik doe net of ik precies weet wat dat is, maar dat is niet zo, ik zie water en denk “Dat is een goeie manier om nat te worden) en iemand had de zon aangezet, dus het was er ook prima weer voor. Bovendien hadden we de best denkbare partners-in-crime Floris en Jatske….
Papa en mama en Geert en Evelien (zijn vrouw) waren erg druk bezig met elkaar en aperitieven en blij zijn en zo, dus wij konden ongestoord onze gang gaan, waardoor het leek alsof ik in mijn broek had geplast…. Maar laten we daar even heel duidelijk over zijn: “Ik heb 2 dagen lang niet in mijn broek geplast en heb daarmee droogleuk twee (!) sticker mee verdiend.
Het is gek om zo vreemd erg te komen en direct het gevoel te hebben dat je geen tijd nodig hebt om elkaar te leren kennen. Het is alsof je ergens verder gaat waar je nooit bent geëindigd. Mooi gevoel (dat betekende overigens ook dat ik ook al vrij snel te pas en te onpas “stom” ging roepen, maar dat werd me vergeven).Het eindigde overigens niet bij de waterbaan, nee die was pas het begin.
Moet je je voorstellen, een terrein met hevels, zand, kanalen en water uit alle richtingen waar je mee kunt spelen dat het een lieve lust is. Alles mag vies, alles mag nat en iedereen lacht! Een regelrecht utopia voor waterratten. Spuiten met een waterspuit, draaien aan wieltjes en water veroorzaken, lekker heen en weer rennen, ik had soms zelfs niet in de gaten dat ik in het water stond…
Ik ook niet, ik zat in water, zand en stroompjes. Oprecht en helemaal blij. Ik zag mama al rekenen, het is twee uur rijden, dus als het mooi weer is en ik vroeg vertrek…. “Good times ahead” denk ik dan.
Het mooie is dat ik de avond gewoon beleef en vooral niet zeg dat het donker wordt, of zelfs zo donker dat we met zaklampen gaan schijnen om de autootjes die Floris heeft verstopt. Ik hobbel er lekker achteraan, lachend en gek doend, want laten we eerlijk zijn, als niemand iets zegt, zal het wel goed zijn… 😉
Helemaal mee eens, waarom zouden we. Bovendien verdenk ik papa en mama er van dat ze gewoon zorgen dat we doodmoe zijn voordat we naar bed gaan. Op die manier hebben we maar een paar microseconden de tijd om stil te staan bij het idee dat de omgeving bij lange na niet lijkt op ons eigen bed, en bijgevolg, vlak voordat we in de vorm van een groot concert van protest los kunnen barsten, in slaap vielen. Slim gezien, maar werkte niet helemaal volgens plan….
Ik heb Jay nog gehoord. Die was de dag zo intens aan het herbeleven, dat hij compleet gedesoriënteerd wakker werd. Ik zou Dzjez niet zijn om dan ook even van me te laten horen, maar een afdoende SHJJJJSHJJJJ en een aai over mijn bol van papa heeft me opnieuw in een diep dromenland gebracht, en nu zijn we weer bij het begin van het stuk!
Na een turbodag als gisteren, volgt er altijd een dag van ‘obret’, oftewel een omgekeerde turbo, waarin je als het ware meedeint op het plezier van de dag ervoor en op een ‘flow’ manier herbeleeft met nieuwe ervaring. Daarom zijn we ook nog even naar Puijenbroek gegaan, maar deze keer niet naar de waterspeeltuin, maar gewoon de grote speeltuin.
Nou ja, gewoon? Ik heb nog nooit zo’n grote speeltuin gezien! Zo veel klimrekken en glijbanen en klautertouwen en dat voor 7 jaar en ouder. Mooie uitdaging voor mij.OK, ik geef toe, ik heb dus ook mijn grenzen, want ik kan niet op elke glijbaan. OK, een reden om terug te komen!
Als ik zo achterom kijk zie ik dat we al een behoorlijk type-parcours aan letters, woorden en zinnen hebben afgelegd, dus ik moet afronden. Ik heb geen hap spaghetti gekeken, ben fervent fan van Cars (ja papa, nu kunnen we er samen naar kijken) en was behoorlijk naar de filistijnen toen ik eindelijk in de auto zat…. We waren amper de bocht om of ik lag te slapen.
Ik niet want ik had er een diepe dut opzitten en was (na wat opstartprobleempjes) klaar voor een mooie rit naar huis en wat kun je dan beter doen dan zingen. Precies, dat heb ik dan ook gedaan. Mama heeft dat verticaal gefilmd omdat het kan. Bovendien zie je me dan meer van top tot knie.
Als je in een tijd met kabeltelevisie, iPod en de crèche leeft, heb je amper de tijd om de herinneringen die je hebt te vertalen naar heruiteringen. En in dit geval bedoel ik dat letterlijk, want we zijn gaan wandelen bij het Naardermeer.
Naardermeer zul je dan zeggen? Daar ben ik nog nooit met mijn boot geweest! Dat klopt, je kunt er ook helemaal niet met je boot komen. Haha! Nee het Naardermeer is een moerasachtig natuurgebied dat in het begin van de vorige eeuw (zonder iPad) van de Amsterdammers is gered die er een vuilstortplaats van wilden maken.
Nou ja!
Hoe halen ze dat nou in hun hoofd! Gelukkig is dat niet doorgegaan omdat er een aantal groengeoriënteerde burgers (het type geitenwollensokken met ambitie) in opstand kwamen en spontaan een nieuwe club hadden bedacht. Natuurmonumenten (ik denk dat ze eigenlijk Natuurmomenten bedoelden maar dat de spelcheck van hun typemachine het ongemerkt gecorrigeerd heeft…. Maar ik dwaal af.
Het was dus zondag en de regen was verjaagd door de zon en na het ontbijt hebben wij onze stevige schoenen aangetrokken en zijn op de fiets naar Stadzigt gereden. Dat is bij ons om de hoek, maar er is geen stad te zien, dus wie die naam nou weer bedacht heeft…
Ik riep met een joviaal gebaar buggy, buggy en dat is tegen de zin van papa, want die vindt dat ik ook wel kan lopen. Dat vind ik ook, maar de buggy is een heel stuk relaxter, dus na wat over-en-weer-gebakkelei zit ik in de buggy en zijn we klaar voor de tocht. Wat mij al vrij snel opvalt is dat er heel veel vlinders zijn. Witte, een Dagpauwoog en een Koninginnepage, wat een mooie wonderen van de natuur zijn dat. Daar hoef je niet voor naar een museum, daarvoor hoef je alleen maar naar de struiken te kijken.
En zo wandelen we door naar de mierenbult, dat is een heuvel en dan kun je ‘het meer’ goed zien. En Aalscholvers, en zwanen, en kleine volgels en eendjes en de plastic bakjes van mama met appel en brood! Een mooi combinatie zeg ik, want na al dat wandelen heb je wel zijn in iets. Het is net alsof je buik dan een tandje bij steekt. De natuur maakt hongerig klopt dus wel.
Toen we terugvaren zijn we nog even gaan kijken bij het paviljoen (dat klinkt erg mooi vind ik en is zo’n woord dat een belofte in zich heeft. Bijna sprookjesachtig), samen met Jay. Op avontuur noemen we dat. Dan gaan we welhaast hand in had de wijde wereld in en kijken om ons heen met grote nieuwe-indrukken-absorberende-ogen (wist je dat je ogen niks anders dan een verlengstuk zijn van je nieuwsgierige brein? Voor je brein is het een beetje als om een hoekje kijken ;-)). Dat doen we totdat er geen grote obstakels zoals kleine hondjes zijn.
En ik werd op mijn wenken bediend, want er waren levensechte foto’s van vissen, dus kon ik mijn liedje weer zingen en ze een dikke zoen geven. Kusjes geven is mijn laatste nieuwe ding. Heel veel en heel vaak. Mijn manier van mijn expressie van mijn liefde voor de mensen om mij heen en de wereld in het algemeen. Zo veel te beleven.
In ieder geval, daarna zijn we naar huis gegaan met een kop vol energie en een lijfje dat nodig even moest slapen.
DIVERSEN:
We moeten natuurlijk nog wel even vertellen dat ik stickers aan het verzamelen ben met mijn piemel. Dat klinkt wat raar, maar komt er op neer dat wanneer ik niet in mijn broek plas, ik een sticker krijg. Oorzaak gevolg, gevolg oorzaak. En die plak ik dan eerst op mijn hand en daarna op de deur of op de muur in mijn kamer.
Verder ben ik iets aan het oefenen. Tellen in een nieuwe taal: Satu, dua, tiga, empat, lima, enam… wat zou dat zijn? Ik kan het al en werk nu toe naar 10.
Oh ja, soms gaat het niet helemaal goed en dan plas ik wel tiga keer in mijn broek en is de crèche genoodzaakt mij in de allerlaatste droge kleren te hijsen (het moment waarop woorden overbodig zijn)
Ik lees veel en doe dat op de Jaymanier. Dat is slim, creatief en praktisch. In dit geval had ik geen stoel, dus kon mooi in de deur van de koelkast zitten de we niet gebruiken. Gezellig bij mama in de keuken die aan het koken is (mama dus, niet de keuken).
Als je een cadeautje krijgt is dat leuk.
Als je twee cadeautjes krijgt is dat leuker.
Maar als er dan ook nog eens een lieve tekst bij staat is dat leukst.
Zo begon de dag voor mama. Zelda had speciaal voor haar cadeautjes gekocht want het was vrouwendag. Een vrouwendag is van a tot z (dat zijn de letters van het alfabet) gepland en begon met croissants en na wat getut links en rechts en afstemmen van kleren en kleuren gingen ze op pad naar Paleis Het Loo (Loogisch). Deze keer gingen ze wel naar Sissie, want die draag jurken en dat hoor op een vrouwendag. Daarna gingen ze winkelen en dan ook nog samen eten! Wat een mooie dag.
AAARGH! een hond! Ik val kruip angstig vooruit door het zand terwijl de bloemetjes me lachend door de wind toezwaaien! Gelukkig is papa daar die geruststellend zegt: Rustig het komt goed, het is maar een hond. Pfff, gelukkig, weer een gevaar afgewend.
Toen was het tijd voor het volgende bezoek: De Action. Daar gingen we namelijk een zwembad kopen. Het was een mooie dag om een zwembad te kopen, want de zon scheen, het was warm en het is een vrouwendag. Die rekensom is simpel. Samen – Vrouwen = Mannen, dus wordt het automatisch ook een mannendag. Een zwembad is daar een goed onderdeel van.
In de Action raak je al snel de weg kwijt, dus blijven Jay en ik dicht bij Papa, maar als we bij de speelgoedafdeling zijn, vergeten we alles. Zoveel dingen om aan te zitten en mee te spelen!
Ik heb een bal gevonden en ben vastberaden de bal mee te nemen naar huis en loop, nadat papa het zwembad heeft gevonden, al dribbel met de bal aan m’n voet achter ze aan. “neej Jay” zegt Dzjez, “dat mag niet”. Niet leuk! Maar gelukkig hebben we het zwembad en als we buiten komen zien we een hele grote trein voorbij rijden! Een vrachttrein met wel 100 wagentjes! Dat is wat anders dan die 7 wagentjes van het machinistje dat aan de wieletjes draait!
En ook nog een gewone trein, dus kunnen we nog eens goed zwaaien. Als eerbetoon zingen we toch nog het liedje van de 7 wagentjes en het machinistje.
Zodra we thuis zijn komt papa het badje op met een ingenieus apparaat dat met veel gepuf en geblaas de randen van het badje op pompt. Een mooi fenomeen, een ontwakende zwembad. Daarna gaat de tuinslang door het huis (en wordt dus tijdelijk gepromoveerd tot huisslang) en wordt via de spijlen van de tuinstoel op het badje gericht. Spectaculair met veel spetters. Dan snel het speelgoed er in in en wij. Wij die er heldhaftig tot aan de onderkant van onze enkeltjes instaan en heel hard “KOUD!” roepen. Ik ben een angsthaas en steek Jay een beetje aan. Als we later groot zijn, hebben we dat niet meer!
Papa zet de glijbaan er half in en daar waar Dzjez in staat is zijn glij-baan te controleren en het daarmee voor elkaar krijgt niet nat te worden, lukt mij dat niet. Ik glij i volle vaart verder in het zwembad en sta letterlijk op het punt onder te dompelen in 21 centimeter water. Gelukkig besef ik me net op tijd dat het grootste deel van mijn lichaam boven water is en ik alleen maar op hoef te staan. Pffff
Dan mag ik lekker slapen.
Heb ik ook even rust…. Als Jay dan weer wakker is, gaan we eerst weer even zwemmen en dan even naar de buurvrouw om dag te zeggen, door het huis te banjeren en een bos bloemen geven. We konden namelijk op de markt voor 1 Euro een extra bos uitkiezen, dus dat doen we dan hè! Zo maar, omdat het leuk is.
Daarna gaan we naar de speeltuin. Bepakt en bezakt met emmertjes, schepjes, een voetbal en mijn fietsje. Eerst in de ene speeltuin en dan in de andere. Alletwee leuk, maar anders, dus beide moet je ervaren. Op de glijbaan, de schommel, in de zandbak, de andere glijbaan, de wipper, de ligschommel en dan gaan we weer terug naar huis. En daar zijn mama en Zelda voor een tussenstop. Ze waren blij en opgelaten, want na zoveel paleis ben je vrolijk. Bovendien hadden ze leuke dingetjes gekocht in de kringloopwinkel. Voor mij een echte Mickey Mouse!
Ik heb een nieuwe zonnebril gekregen voor tegen de zon en vooral om er cool uit te zien (iets wat ik heel goed kan).
Ik was ook blij, want dan kon ik even knuffelen met mama en Zelda en dan laden mijn batterijtjes op.
Als ze weer weg zijn, gaan we eten. Gebakken aardappeltjes, vissticks, appelmoes en rode bieten en dat is superlekker, zeker als jet het voor de televisie mag opeten. Ik, de tafel en de vloer zaten er dan ook onder. Volgende keer misschien weer in de stoel aan de gewone tafel.
Nog wel even welterusten zeggen tegen mama en Zelda:
Dzjez & Jay 