Dat is de eigenlijke titel, maar dat past niet in de koptekst. En nu weet je nog niet waarom de titel is wat’ie is. Nou, ik zal een lang verhaal kort houden. H2O….
Ring-a-bell?
Ring-a-Bali?
Dus wij gaan op vakantie. Naar Irene, Noa en Quyn (ik weet, ik heb het vaak gezegd) en die wonen in Bali, of eigenlijk óp Bali, want het is een eiland. En het punt met eiland is dat er in het algemeen een zee of een groot meer omheen ligt. Als je dan ineens besluit om naar huis te gaan, dan moet je…
Precies, een vliegtuig nemen, maar Irene en Noa en Quyn hebben ook een zwembad. En papa heeft uitgelegd dat het misschien wel leuk zou zijn dat wij daar samen in kunnen zwemmen. Om eerlijk te zijn vind ik dat wel een goed idee, maar, ik hou NIET van water. Zelfs als mijn tenen nat worden krijg ik het op mijn heupen, dus daar zijn nog wel wat hordes te nemen.
Ik hou ook niet van water, maar dat komt vooral omdat Dzjez het eng, onleuk en nat vindt. Bovendien is hij een regelrechte dramaqueen met de uitstraling van een hoogtezon en aangezien ik nog klein ben, neem ik dat met dezelfde dramatiek over.
Kortom, als Dzjez zijn watervrees overwint, ben ik de man die naast hem in het water drijft, dus toen papa gisteren zei: “Laten we gaan zwemmen” was ik er klaar voor!
Grappig genoeg was het Dzjez die over-enthousiast reageerde, dus je kunt je voorstellen dat ik er een paar grote ogen op nahield. Dat heb ik niet laten merken, want dan ben ik het type dat meesurft op de positieve vibe.
Dus naar het zwembad en ik heb er zin in! Zoals gezegd, om een lang verhaal kort te maken (en ik ben beter in korte verhalen langer maken, dus dit is een hele uitdaging), ik heb grote sprongen gemaakt. Kijk maar:
Ook al was ik niet de hele dag in mijn beste humeur. Het punt is ook een beetje dat ik eigenlijk heel goed weet wat goed is, en hoe het moet, zo slim ben ik wel, maar ik ben dan weer zo slim dat ik ook weet hoe ik het omgekeerde moet doen om te zorgen dat om het bloed onder de nagels van bepaalde papa’s en mama’s moet halen…. precies: gelukkig zijn zij nog slimmerder en gaan er niet op in.
En dat is goed, want ik word dan ook niet gezocht door de politie, of de padvinders, of de boswachters of de brandweer, of opstandige boeren die meer geld voor hun melk en groenten willen (en dat snap ik wel).
En ik word ook niet gezocht door de knuffelbrigade, of de vereniging van huilende-zigeunerkindjes-op-een-schilderij, of de stichting die zich zorgen maakt over het feit dat er over 1000 jaar geen blonde mensen meer zijn (wat overigens echt onderzocht is), nee, de foto’s zijn bedoelt voor onze paspoorten.
Ja, een paspoort is een soort toegangskaartje voor een land, en in ons geval: Indonesië!
Op bezoek bij Noa en Quyn. Dat is pas een avontuur. Wij hebben goed ons best gedaan om precies goed op de foto te komen, waarbij het bij mij veel langer duurde dan bij Jay. Dat is echt zo’n posterboy. Die kijkt één keer in de lens en de lens smelt en de foto is klaar (en de fotografe wil hem mee naar huis nemen!).
Maar dat was deze middag. Deze ochtend gingen we natuurlijk eerst naar de markt en dat betekent voor ons een Tour-du-wallen, Vestingwallen welteverstaan. Waar ik in het begin van mijn loopcarrière niet de grootste fan van deze wandeling was (en papa het juist een goede oefening vond), ben ik vandaag de dag een aspirant Nijmeegse vierdaagse deelnemer. Geloof je me niet?
Zie je wel, ik zei het toch!
Oh ja, het was klusdag vandaag en papa een regelrechte Bob de Bouwer, of Sieb de Sloper, want het eerste wat hij deed deze ochtend was het raam uit mijn kamer uit de sponningen halen! Nou ja, om te verven zegt’ie. Het is in ieder geval niet gelukt om het er op tijd terug in te krijgen, want ik slaap vanavond bij Jay…
Maar dat was niet alles. Waar vroeger de ingebouwde koelkast was, en waar ik dan ook regelmatig in neusde, heeft papa nu een kast gemaakt! Met planken en bakjes. Nu kan ik er niet meer in zitten. Alles voor opbergruimte dan maar? Ik zoek wel een andere plek!
Oh ja, dan was er nog het zwembad.
En de zon.
En mama.
In een bikini.
Nou, dat betekende samen in het zwembad met gezellige speelgoedjes. Dat zijn kansen die je niet moet laten schieten. Heerlijk, wij-tijd, mama en ik. Ik zit in een fase waarin ik alle aandacht fijn vind, maar dit is het helemaal.
En toen was er na het heerlijke eten van mama (pastaschelpjes met kazen en tomaten, wat overigens een beetje een dieselefectje had: in het begin is het schrikken en onbekend, maar na 3 hapjes beseffen we dat het eigenlijk best wel heel lekker is, maar geven dit met tegenzin toe, en dan eten we alles in één keer op!
En dan is er de verrassing van de dag: Dzjez slaapt bij mij op de kamer! Op een matras op de grond. Een slaapfeestjuh! Leuk. Samen voorlezen, samen Namasté (mama kwam ook nog even) en dan …. Slapen. Als twee blokjes in slaap vallen, precies tussen de gedachte en het uitgesproken woord in.
Het hangt al een tijdje in de lucht, of moet ik zeggen tussen mijn billen. Want ik weet wanneer ik moet poepen. Dan zeg ik “poepuh” en wijs naar mijn billen, maar daarvoor heb ik vaak al lang en breed in mijn luier gepoept en stink ik dat het een lieve lust is. Ik ben overigens een goeie poeper hè, want ik kan het met gemak 3 keer op een dag, tot groot plezier van mama of papa of iemand van de crèche.
Deze ochtend was het anders.
Papa verschoonde mijn luier en zag hem zitten! De poep, op weg naar buiten. Dus papa zet mij op de wc, maar daar schrok de poep zo van dat hij zich spontaan terugtrok om daarna nog één keer om het hoekje te kijken en weg was’ie.
Toen papa mama op de hoogte had gesteld van dit heugelijke nieuws, was zij degene die de moed niet opgaf en terecht. Als er één drol over de dam is, volgen er meer (of keutel, of dreutel), wat wat voor schapen geldt, geldt hoogstwaarschijnlijk ook voor die bruine jongens.
Poepen op de wc? Dat is toch helemaal niet dapper! Ik doe dat al jaren en vind dat helemaal niet bijzonder. “Nee, joh” zei de muis, “Als je 2 bent en je nog een luier om hebt, is dat bijzonder en heel dapper!” OK, als jij dat zegt. “Goed bezig Jay, en heel dapper”
Ik moet zeggen dat wanneer je op een kleineWCbril in groteWCbril op maat van mijn billen moet gaan zitten, is dat ook wel even schrikken en voor de drol weer een reden om zich terug te trekken (hij houdt blijkbaar niet zo van aandacht), maar de tweede keer was het raak.
Onverwacht bijna, zonder druk, maar met een plofferdeplof en plonserdeplons, viel er een aanzienlijke hoeveelheid afgewerkte energie in de wc. Ik blij, m’n billen blij, wc blij en mama blij. Mijn eerste keer poepen op de wc is een feit. Een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent.
“Bravo, bravo” zeg ik, ik vind het heel bijzonder en heel dapper dat je deze last hebt kunnen dumpen in de wc. Uiteindelijk is elke drol een beetje afscheid nemen van jezelf……” “Als ik met zeggen wie er hier het dapperst is” zei de muis, “dan kan ik niet anders zeggen dan dat Jay is. Jay, Jay is er hier het dapperst”
Zeker als je dan ook nog eens superlaat naar bed gaat en geserveerd wordt met een onrustige nacht. Gelukkig slapen we alletwee goed van zondag op maandag en kabbelt de dag voorbij op de crèche zonder dat we er erg in hebben. Als mama ons ophaalt is alles mooi en fijn en gaan we naar de buurvrouw.
Wanneer papa thuiskomt hebben we alletwee best goed gegeten en eten braaf yoghurt als nagerecht, maar dan beginnen de haarscheurtjes van de moeheid zichtbaar te worden en vertalen zich in een extreem dessert van peuterpubertijd, waarbij ik het ongeveer met alles oneens ben en van ‘ja’ naar ‘nee’ switch en weer terug als een op hol geslagen metronoom! Papa had een aftelkalender gemaakt voor Bali, maar ik wilde die niet tekenen en daar ging ik: wel tandenpoetsen, niet tandenpoetsen, papa-tandenpoetsen, papa-niet-tandenpoetsen en alles is stom en dom! Ja, peuterpubertijd is een dessert zonder slagroom of kers.
Ik heb daar dan weer niet al te veel last van en kijk met lede ogen toe hoe Dzjez zichzelf in de weg zit als schizofrene wegversperring. Ik doe gewoon mijn ding, lees Nijntje, geef nog een dikke knuffel aan Dzjez (die dat eigenlijk met tegenzin doet, maar het ook niet wil missen (gewoontedier)), en dan legt papa me in bed en zegt Namasté, en ik zeg dat terug.
Op de achtergrond hoor ik Dzjez nog brullen (want dat kan hij als een grote leeuw), maar op één of andere krijgt papa het toch voor elkaar om hem terug de gewone Dzjez te maken en ik hoor ze naar beneden gaan om een kruis te zetten op de kalender. Dat is nodig, anders blijft Dzjez elke ochtend denken dat we op vakantie gaan naar Noa en Quyn en dat is niet zo. Dat duurt nog heel wat kruisjes lang.
Ja, dat kruisje zetten voelde als een soort verlichting en ik moest een diepe zucht laten. Ik was klaar voor een boekje lezen, een dikke knuffel, een nog dikkere zoen en een Namasté.
Vandaag, dinsdag, waren we weer naar de crèche en waren we goed gehumeurd! Het verschil ten opzichte van een ‘normale’ dag is dat de batterijtjes sneller leeglopen. Bij Jay was het niet alleen zijn batterijtje, maar ook de inhoud zijn maag ging er achteraan. Ondanks het feit dat z’n broek en schoenen een extra laagje hadden gekregen is hij daarna in een diepe slaap gevallen. Dat hielp, want het was vooral de herinnering aan het overgeefsel die maakte dat hij zich zielig voelde. Toen papa ons haalde riep hij eerst heel blij “hoera” om vervolgens in een dramatische knieval te piepen. Een knuffel van papa is dan alles wat nodig is om hem er weer bovenop te helpen.
En een knuffel en een flesje melk van mama. De pizza was niet een heel groot feest. Eigenlijk hebben we er gewoon niet van gegeten. Bed is de betere optie, dus dat hebben we maar gedaan. Met een grote lach en een dikke knuffel.
Ik begin maar want Dzjez is nog steeds bezig met de wereld en omstreken stom, stommer en dom te noemen (dat is een fase waar’ie nou eenmaal doorheen moet, en papa en mama pareren nu door te zeggen dat hij gelijk heeft, wat hem in lichtelijke verwarring laat zitten. Ik ga dat natuurlijk nooit hebben want ik ben Jay, en Jay doet daar niet aan mee…). De reden dat Dzjez in een soort overspringende LP zit (dat is hipper dan een mp3) is omdat hij een veel te leuk weekend heeft gehad, met veel te weinig slaap in…. een TENT!
Een TENTamen dus.
“Een tent?” zul je zeggen, “Ja een tent” zeg ik dan, “met een echte haan die om half 4 ’s ochtends (kan ook 2 uur later zijn) begint te KUKELEKUËN!” Dat geeft ineens een heel andere dimensie aan mijn Nijntjeboeken zeg. Sodeju, wat een herrie. Het was sowieso niet de beste nacht in mijn leven, want het was bovenstebuitengewoon gezellig geweest! En dat was nog maar de eerste dag.
Maar goed, ik ga van de tak op de hak, dus even rewind.
Wij zijn zaterdag in alle vroegte vertrokken naar Wachtebeke in België om op bezoek te gaan bij de grote vriend van papa: Geert. Daar heeft hij vroeger mee in een band gezeten en sindsdien hebben ze een band, ondanks het feit dat ze niet meer samen muziek maken. Ik kende hem wel natuurlijk want hij was vorig jaar bij ons geweest en dat kan ik me glashelder herinneren. Ik was immers al een jaar en 2 maanden, dus.
Ik ben uitgedommeld en uitgestommeld, dus kan weer even meepraten! De rit ging heel snel en toen we aankwamen en de tuin inliepen kwamen we in een waar speelparadijs. Hopen Lego, autootjes, en een waterbaan! (ik doe net of ik precies weet wat dat is, maar dat is niet zo, ik zie water en denk “Dat is een goeie manier om nat te worden) en iemand had de zon aangezet, dus het was er ook prima weer voor. Bovendien hadden we de best denkbare partners-in-crime Floris en Jatske….
Papa en mama en Geert en Evelien (zijn vrouw) waren erg druk bezig met elkaar en aperitieven en blij zijn en zo, dus wij konden ongestoord onze gang gaan, waardoor het leek alsof ik in mijn broek had geplast…. Maar laten we daar even heel duidelijk over zijn: “Ik heb 2 dagen lang niet in mijn broek geplast en heb daarmee droogleuk twee (!) sticker mee verdiend.
Het is gek om zo vreemd erg te komen en direct het gevoel te hebben dat je geen tijd nodig hebt om elkaar te leren kennen. Het is alsof je ergens verder gaat waar je nooit bent geëindigd. Mooi gevoel (dat betekende overigens ook dat ik ook al vrij snel te pas en te onpas “stom” ging roepen, maar dat werd me vergeven).Het eindigde overigens niet bij de waterbaan, nee die was pas het begin.
Moet je je voorstellen, een terrein met hevels, zand, kanalen en water uit alle richtingen waar je mee kunt spelen dat het een lieve lust is. Alles mag vies, alles mag nat en iedereen lacht! Een regelrecht utopia voor waterratten. Spuiten met een waterspuit, draaien aan wieltjes en water veroorzaken, lekker heen en weer rennen, ik had soms zelfs niet in de gaten dat ik in het water stond…
Ik ook niet, ik zat in water, zand en stroompjes. Oprecht en helemaal blij. Ik zag mama al rekenen, het is twee uur rijden, dus als het mooi weer is en ik vroeg vertrek…. “Good times ahead” denk ik dan.
Toen we weer thuis waren en de BBQ aan stond ging Evelien spelen op een apparaat dat ik van mijn leven nog nooit heb gezien. Een accordeon. Ik denk dat dit één van de meest ingenieuze instrumenten is dat ooit is bedacht. Het klinkt als een compleet instrument en ik zie toch echt maar 1 persoon zitten. Niet te lang bij nadenken, DANSEN.
Het mooie is dat ik de avond gewoon beleef en vooral niet zeg dat het donker wordt, of zelfs zo donker dat we met zaklampen gaan schijnen om de autootjes die Floris heeft verstopt. Ik hobbel er lekker achteraan, lachend en gek doend, want laten we eerlijk zijn, als niemand iets zegt, zal het wel goed zijn… 😉
Helemaal mee eens, waarom zouden we. Bovendien verdenk ik papa en mama er van dat ze gewoon zorgen dat we doodmoe zijn voordat we naar bed gaan. Op die manier hebben we maar een paar microseconden de tijd om stil te staan bij het idee dat de omgeving bij lange na niet lijkt op ons eigen bed, en bijgevolg, vlak voordat we in de vorm van een groot concert van protest los kunnen barsten, in slaap vielen. Slim gezien, maar werkte niet helemaal volgens plan….
Ik heb Jay nog gehoord. Die was de dag zo intens aan het herbeleven, dat hij compleet gedesoriënteerd wakker werd. Ik zou Dzjez niet zijn om dan ook even van me te laten horen, maar een afdoende SHJJJJSHJJJJ en een aai over mijn bol van papa heeft me opnieuw in een diep dromenland gebracht, en nu zijn we weer bij het begin van het stuk!
Na een turbodag als gisteren, volgt er altijd een dag van ‘obret’, oftewel een omgekeerde turbo, waarin je als het ware meedeint op het plezier van de dag ervoor en op een ‘flow’ manier herbeleeft met nieuwe ervaring. Daarom zijn we ook nog even naar Puijenbroek gegaan, maar deze keer niet naar de waterspeeltuin, maar gewoon de grote speeltuin.
Nou ja, gewoon? Ik heb nog nooit zo’n grote speeltuin gezien! Zo veel klimrekken en glijbanen en klautertouwen en dat voor 7 jaar en ouder. Mooie uitdaging voor mij.OK, ik geef toe, ik heb dus ook mijn grenzen, want ik kan niet op elke glijbaan. OK, een reden om terug te komen!
Als ik zo achterom kijk zie ik dat we al een behoorlijk type-parcours aan letters, woorden en zinnen hebben afgelegd, dus ik moet afronden. Ik heb geen hap spaghetti gekeken, ben fervent fan van Cars (ja papa, nu kunnen we er samen naar kijken) en was behoorlijk naar de filistijnen toen ik eindelijk in de auto zat…. We waren amper de bocht om of ik lag te slapen.
Ik niet want ik had er een diepe dut opzitten en was (na wat opstartprobleempjes) klaar voor een mooie rit naar huis en wat kun je dan beter doen dan zingen. Precies, dat heb ik dan ook gedaan. Mama heeft dat verticaal gefilmd omdat het kan. Bovendien zie je me dan meer van top tot knie.
Als je in een tijd met kabeltelevisie, iPod en de crèche leeft, heb je amper de tijd om de herinneringen die je hebt te vertalen naar heruiteringen. En in dit geval bedoel ik dat letterlijk, want we zijn gaan wandelen bij het Naardermeer.
Naardermeer zul je dan zeggen? Daar ben ik nog nooit met mijn boot geweest! Dat klopt, je kunt er ook helemaal niet met je boot komen. Haha! Nee het Naardermeer is een moerasachtig natuurgebied dat in het begin van de vorige eeuw (zonder iPad) van de Amsterdammers is gered die er een vuilstortplaats van wilden maken.
Nou ja!
Hoe halen ze dat nou in hun hoofd! Gelukkig is dat niet doorgegaan omdat er een aantal groengeoriënteerde burgers (het type geitenwollensokken met ambitie) in opstand kwamen en spontaan een nieuwe club hadden bedacht. Natuurmonumenten (ik denk dat ze eigenlijk Natuurmomenten bedoelden maar dat de spelcheck van hun typemachine het ongemerkt gecorrigeerd heeft…. Maar ik dwaal af.
Het was dus zondag en de regen was verjaagd door de zon en na het ontbijt hebben wij onze stevige schoenen aangetrokken en zijn op de fiets naar Stadzigt gereden. Dat is bij ons om de hoek, maar er is geen stad te zien, dus wie die naam nou weer bedacht heeft…
Ik riep met een joviaal gebaar buggy, buggy en dat is tegen de zin van papa, want die vindt dat ik ook wel kan lopen. Dat vind ik ook, maar de buggy is een heel stuk relaxter, dus na wat over-en-weer-gebakkelei zit ik in de buggy en zijn we klaar voor de tocht. Wat mij al vrij snel opvalt is dat er heel veel vlinders zijn. Witte, een Dagpauwoog en een Koninginnepage, wat een mooie wonderen van de natuur zijn dat. Daar hoef je niet voor naar een museum, daarvoor hoef je alleen maar naar de struiken te kijken.
Een vlinder, dat is toch wel één van de wonderlijkste beestjes in de natuur. Eerst ben je een rups en eet je je helemaal suf! Met heel veel pootjes en haartjes en bijzonder kleurtjes en dan bouw je je eigen huisje, gaat daar een week of twee in zitten en hopla, je bent een vlinder. Ik ga dat ook eens proberen. Twee weken onder de dekens liggen, want eten doe ik al als een brandweer! Als Dzjez zijn bordje niet opheeft en niet meer wil, eet ik gewoon de rest op.
En zo wandelen we door naar de mierenbult, dat is een heuvel en dan kun je ‘het meer’ goed zien. En Aalscholvers, en zwanen, en kleine volgels en eendjes en de plastic bakjes van mama met appel en brood! Een mooi combinatie zeg ik, want na al dat wandelen heb je wel zijn in iets. Het is net alsof je buik dan een tandje bij steekt. De natuur maakt hongerig klopt dus wel.
Toen we terugvaren zijn we nog even gaan kijken bij het paviljoen (dat klinkt erg mooi vind ik en is zo’n woord dat een belofte in zich heeft. Bijna sprookjesachtig), samen met Jay. Op avontuur noemen we dat. Dan gaan we welhaast hand in had de wijde wereld in en kijken om ons heen met grote nieuwe-indrukken-absorberende-ogen (wist je dat je ogen niks anders dan een verlengstuk zijn van je nieuwsgierige brein? Voor je brein is het een beetje als om een hoekje kijken ;-)). Dat doen we totdat er geen grote obstakels zoals kleine hondjes zijn.
En ik werd op mijn wenken bediend, want er waren levensechte foto’s van vissen, dus kon ik mijn liedje weer zingen en ze een dikke zoen geven. Kusjes geven is mijn laatste nieuwe ding. Heel veel en heel vaak. Mijn manier van mijn expressie van mijn liefde voor de mensen om mij heen en de wereld in het algemeen. Zo veel te beleven.
In ieder geval, daarna zijn we naar huis gegaan met een kop vol energie en een lijfje dat nodig even moest slapen.
DIVERSEN:
We moeten natuurlijk nog wel even vertellen dat ik stickers aan het verzamelen ben met mijn piemel. Dat klinkt wat raar, maar komt er op neer dat wanneer ik niet in mijn broek plas, ik een sticker krijg. Oorzaak gevolg, gevolg oorzaak. En die plak ik dan eerst op mijn hand en daarna op de deur of op de muur in mijn kamer.
Verder ben ik iets aan het oefenen. Tellen in een nieuwe taal: Satu, dua, tiga, empat, lima, enam… wat zou dat zijn? Ik kan het al en werk nu toe naar 10.
Oh ja, soms gaat het niet helemaal goed en dan plas ik wel tiga keer in mijn broek en is de crèche genoodzaakt mij in de allerlaatste droge kleren te hijsen (het moment waarop woorden overbodig zijn)
Ik lees veel en doe dat op de Jaymanier. Dat is slim, creatief en praktisch. In dit geval had ik geen stoel, dus kon mooi in de deur van de koelkast zitten de we niet gebruiken. Gezellig bij mama in de keuken die aan het koken is (mama dus, niet de keuken).
Als je een cadeautje krijgt is dat leuk.
Als je twee cadeautjes krijgt is dat leuker.
Maar als er dan ook nog eens een lieve tekst bij staat is dat leukst.
Zo begon de dag voor mama. Zelda had speciaal voor haar cadeautjes gekocht want het was vrouwendag. Een vrouwendag is van a tot z (dat zijn de letters van het alfabet) gepland en begon met croissants en na wat getut links en rechts en afstemmen van kleren en kleuren gingen ze op pad naar Paleis Het Loo (Loogisch). Deze keer gingen ze wel naar Sissie, want die draag jurken en dat hoor op een vrouwendag. Daarna gingen ze winkelen en dan ook nog samen eten! Wat een mooie dag.
Wij gingen naar de markt. Boodschappen doen, rozijntjes krijgen en wandelen op de heuvels. Ik heb het hele rondje deze keer zelf gelopen! Ik heb maar één keer gevraagd ‘dragen’ en toen papa resoluut nee zei, heb ik m’n kladden opgepakt en ben gewoon gegaan. over de paden, langs de bloemetjes….
AAARGH! een hond! Ik val kruip angstig vooruit door het zand terwijl de bloemetjes me lachend door de wind toezwaaien! Gelukkig is papa daar die geruststellend zegt: Rustig het komt goed, het is maar een hond. Pfff, gelukkig, weer een gevaar afgewend.
Toen was het tijd voor het volgende bezoek: De Action. Daar gingen we namelijk een zwembad kopen. Het was een mooie dag om een zwembad te kopen, want de zon scheen, het was warm en het is een vrouwendag. Die rekensom is simpel. Samen – Vrouwen = Mannen, dus wordt het automatisch ook een mannendag. Een zwembad is daar een goed onderdeel van.
In de Action raak je al snel de weg kwijt, dus blijven Jay en ik dicht bij Papa, maar als we bij de speelgoedafdeling zijn, vergeten we alles. Zoveel dingen om aan te zitten en mee te spelen!
Ik heb een bal gevonden en ben vastberaden de bal mee te nemen naar huis en loop, nadat papa het zwembad heeft gevonden, al dribbel met de bal aan m’n voet achter ze aan. “neej Jay” zegt Dzjez, “dat mag niet”. Niet leuk! Maar gelukkig hebben we het zwembad en als we buiten komen zien we een hele grote trein voorbij rijden! Een vrachttrein met wel 100 wagentjes! Dat is wat anders dan die 7 wagentjes van het machinistje dat aan de wieletjes draait!
En ook nog een gewone trein, dus kunnen we nog eens goed zwaaien. Als eerbetoon zingen we toch nog het liedje van de 7 wagentjes en het machinistje.
Zodra we thuis zijn komt papa het badje op met een ingenieus apparaat dat met veel gepuf en geblaas de randen van het badje op pompt. Een mooi fenomeen, een ontwakende zwembad. Daarna gaat de tuinslang door het huis (en wordt dus tijdelijk gepromoveerd tot huisslang) en wordt via de spijlen van de tuinstoel op het badje gericht. Spectaculair met veel spetters. Dan snel het speelgoed er in in en wij. Wij die er heldhaftig tot aan de onderkant van onze enkeltjes instaan en heel hard “KOUD!” roepen. Ik ben een angsthaas en steek Jay een beetje aan. Als we later groot zijn, hebben we dat niet meer!
Papa zet de glijbaan er half in en daar waar Dzjez in staat is zijn glij-baan te controleren en het daarmee voor elkaar krijgt niet nat te worden, lukt mij dat niet. Ik glij i volle vaart verder in het zwembad en sta letterlijk op het punt onder te dompelen in 21 centimeter water. Gelukkig besef ik me net op tijd dat het grootste deel van mijn lichaam boven water is en ik alleen maar op hoef te staan. Pffff
Dan mag ik lekker slapen.
Heb ik ook even rust…. Als Jay dan weer wakker is, gaan we eerst weer even zwemmen en dan even naar de buurvrouw om dag te zeggen, door het huis te banjeren en een bos bloemen geven. We konden namelijk op de markt voor 1 Euro een extra bos uitkiezen, dus dat doen we dan hè! Zo maar, omdat het leuk is.
Daarna gaan we naar de speeltuin. Bepakt en bezakt met emmertjes, schepjes, een voetbal en mijn fietsje. Eerst in de ene speeltuin en dan in de andere. Alletwee leuk, maar anders, dus beide moet je ervaren. Op de glijbaan, de schommel, in de zandbak, de andere glijbaan, de wipper, de ligschommel en dan gaan we weer terug naar huis. En daar zijn mama en Zelda voor een tussenstop. Ze waren blij en opgelaten, want na zoveel paleis ben je vrolijk. Bovendien hadden ze leuke dingetjes gekocht in de kringloopwinkel. Voor mij een echte Mickey Mouse!
Ik heb een nieuwe zonnebril gekregen voor tegen de zon en vooral om er cool uit te zien (iets wat ik heel goed kan).
Ik was ook blij, want dan kon ik even knuffelen met mama en Zelda en dan laden mijn batterijtjes op.
Als ze weer weg zijn, gaan we eten. Gebakken aardappeltjes, vissticks, appelmoes en rode bieten en dat is superlekker, zeker als jet het voor de televisie mag opeten. Ik, de tafel en de vloer zaten er dan ook onder. Volgende keer misschien weer in de stoel aan de gewone tafel.
Nog wel even welterusten zeggen tegen mama en Zelda:
Vandaag mag ik beginnen omdat ik de mensheid in het algemeen en papa en mama in het bijzonder versteld heb doen staan. “Hoe?” vraag je je af? Ik heb geen idee! Het enige dat ik gedaan heb is stoïcijns de glijbaan opklimmen en naar beneden glijden. Het was ook pas toen dat papa in de gaten had, dat ik om dat voor elkaar te krijgen eerst naar boven had moeten klimmen. De blik op zijn gezicht was boekdelen waard (ik weet niet of dat de goeie uitdrukking is in een digitaal tijdperk, maar het klinkt goed).
Ik aan de andere kant, was aan het fietsen alsof ik nooit anders gedaan heb. Ik ben zelfs zo aan het fietsen dat ik onbewust probeer de fiets in balans te houden, waarbij ik mijn zijwieltjes het gevoel geef het zevende wiel aan de wagen te zijn. Zevende! Behalve wanneer ik de bocht om ga, dan ben ik blij dat ze er zijn. Maar goed, het is een kwestie van tijd en ik doe mee aan de Tour de France.
Na ontelbare rondjes te hebben gefietst én met Jay op de glijbaan te hebben gespeeld (en evenwichtsbalk en draaimolen) zijn we naar ‘de andere’ speeltuin gegaan.
Die is wat ‘lager’ qua opzet, dus kan ik gemakkelijker spelen. En laten we eerlijk zijn, dat is waar een speeltuin voor is bedoelt! Op de auto, op de glijbaan, op de wipwap met papa. Dan wil ik echt niet naar huis! Ook niet als mama ongemerkt aan komt lopen….
Ik had haar al aan zien komen lopen en was blij! Papa ook, want die vindt het altijd fijn om mama te zien. Dan weet hij zeker dat hij op de juiste speeltuin, met de juiste kinderen aan het spelen is 😉
Ik moet wel toegeven dat ik een beetje in mijn peuterpuberhumeur verzeild was geraakt en Jay een beetje aan het plagen was. De PPH en een beetje moe. Ach ja, al dat opgroeien kost veel energie! Gelukkig is Zelda er ook om de boel te nuanceren…. En te spelen. Fijn is dat.
OK, uiteindelijk ben ik met veel tegenzin terug naar de andere speeltuin gegaan om nog 3 keer van de grote glijbaan te gaan en mama een derdegraads hartverzakking te bezorgen. Is goed, Wordt je sterk van HAHAHAHAHAHAHAHA (dat laatste doe ik om visueel weer te geven dat ik heel veel en heel hard lach.
En die begint zoals elke dinsdag. We staan op, kleden ons aan, drinken een flesje melk, eten een boterham en vandaag kijken we naar Heidi. Als we dan klaar zijn, nog eens naar de wc zijn geweest, schoenen aan en gedwee naar de bakfiets. Ik aan de rechterkant en Jay aan de linkerkant. Onder de kap, want het regent en op naar de crèche.
We worden warm onthaald door Wouter en Julia, Puck en Kato. Dat is een goede start van een goeie dag. Ik loop nog wat heen en weer, terwijl Dzjez nog een extra knuffel van papa nodig heeft. Papa praat ondertussen lekker door en dan roept hij: “Daa-aag, tot straks” en wij zwaaien nog een keer heel hard en onze dag kan beginnen.
Precies, alle routines en onroutines van de dag, maar als Jay na zijn middagslaapje op is, staat daar ineens Siebe in de zaal… Siebe? SIEBE! En daar is papa ook. “We gaan Siebe naar de trein brengen” zegt hij en ik zit al bijna in de auto!
Iebe, Iebe! Lekker knuffelen en samen lopen we naar de auto op weg naar de trein. Best lang eigenlijk, maar het is voor een goed doel. Denk ik.
Dan komen we bij een heel hoog gebouw met veel trappen. Het station… en wij gaan er in. Gelukkig draagt papa me want het is best ver en dan gaan we op de roltrap!
Ik was heel blij toen we boven waren en was in een extatische staat! Al die treinen en sporen en het idee dat Siebe daar in gaat zitten. Ik begin er spontaan van te dansen.
Deze keer ik ook! Ik ben blij dat we op het station zijn, maar ook een beetje verdrietig omdat Siebe weggaat. Hij is mijn vriend en papa zegt dat het best nog wel even dit voordat hij terug komt. Niet superleuk dus. Zelda is nog thuis gelukkig dus dat is dan weer cool.
Precies! En wij waren niet van plan op de terugweg te gaan slapen.
Dat is dus niet gelukt.
Voordeel is dat we uitgeslapen thuiskomen, zou je zeggen. Niet dus, want ik was echt even een beetje van slag toen ik bij de buurvrouw was. Nou ja! Ik had mezelf even niet in de hand. Gelukkig troost Zelda me dan en duurt het niet lang of ik ben weer rustig en blij.
Feitelijk is het niks, want het is enkele picogrammen zeepsop en lucht (waar papa dan weer heel goed gebakken lucht, of zuurstof zoals hij zelf zegt, van kan maken) en toch kun je er eindeloos naar blijven kijken en kun je het schielijk eindeloos blijven doen. Ik vind bellenblazen best moeilijk. Vooral als je moet blazen én het potje recht moet houden. Blijven oefenen, zeg ik en ik hoorde mama zeggen dat er een fles van anderhalve liter bellenblaasvloeif is en dat dat een hele goeie investering is.
Het goeie van de bellenblaasbellen is dat je er door heen kunt kijken en ze tegelijkertijd ziet. Ik denk dat dat ook de manier is om met obstakels om te gaan. Beseffen dat ze er zijn en tegelijkertijd er doorheen kijken om te zien wat er daarna komt of erachter zit. Niet dat ik daar heel goed in ben hoor, maar elke verandering begint met de gedachte.
Die gedachte begon gisteren met niet-willen-eten, wat zich uitte met BRLRLRLRLRLRLRLR, een geluid dat ik maak met mijn tong tussen mijn lippen en wat eindigde in een brullende ikke, die ondanks verwoede pogingen van ouders, Zelda en mezelf, zonder eten maar nog steeds brullend in een pyjama gehesen werd. Via Pooh en “Wie is er hier het dapperst” bedaarde ik en beruste in mijn lot: De kleutercontradictioninterminis oftewel ja-zeggen-nee-doen, oftewel onwaarschijnbare tegenstrijdigheid (ja je leest het goed, ik verzin ze waar je bijstaat). Ik ben na stevige knuffels van al mijn huisgenoten (en twee van mama) met een diepe zucht in slaap gevallen, terwijl ik me voornam me morgen beter te gaan gedragen. Kijken of dat lukt.
Ik hoor de hele dag muziek in mijn hoofd, wat zich regelmatig vertaalt in een uitbundige dans. Nu denk je natuurlijk: “ja, ja”, maar het is meer dan dat. Het is een overtuiging die zich van kruin tot tenen manifesteert in een energieke en expressieve wervelwind. Een echte Jay-storm en als je niet overtuigd bent, kijk dan vooral even naar dit filmpje (en als je overtuigd bent ook):
Ik bedoel maar en ben tegelijkertijd benieuwd waar dat eindigt. Misschien wordt ik wel een artiest of misschien ook niet, maar blijft dat vlammetje altijd branden….
Aangezien ik deze blog later als ik groot ben ook ga lezen, is het soms leuk om gewoon foto’s van papa en zijn zus Irene te laten zien. Dat is des te leuker wanneer we later lezen dat we bij haar op bezoek in Bali zijn geweest. Dan kunnen we het beter plaatsen, zoals dat heet. Daarover gesproken, dat moet wat zijn als ik er over nadenk: Ik en Jay, respectievelijk 21 en 19 die de avonturen die we nu beleven en opschrijven, dan terug lezen…
In ieder geval een notitie aan ons zelf: “Blijf lekker het kind in jezelf koesteren!”
Ik hoor dat papa dat ook altijd heeft gedaan en kijk waar het hem heeft gebracht… […..] Precies, vul maar in!
Dat was niet alles, want dat was een groot familie-bijeenkomst-gebeuren ter gelegenheid van de zomer, gezelligheid en het leven in het algemeen, wat zich manifesteert in een BBQ, waar wij niet echt veel van gegeten hebben. Des te leuker zijn de foto’s en waren de avonturen (die kun je lezen in een eerdere blog).
Dzjez & Jay 