Het was een fijne week, met ups en uppers, oftewel geen downers.
En toen ik deze ochtend wakker werd en papa me haalde en ik eerst met Dzjez geknuffeld had en een flesje melk had gekregen, kon ik ineens even niet meer ademhalen… De deur ging open en ineens was daar ZELDAH. Nou ja, dat is een verrassing! Dat betekent gewoon lekker knuffelen, want LAH knuffelt beter dan papa. Overigens ken ik het woord knuffelen ook. Als je dat zegt doe ik dat gewoon!
Ik vind het ook altijd heelrijk met Zelda, die kan knuffelen en troosten. Troosten is een gave, want niet iedereen kan dat. Zelda kan dat op een manier waar zelfs mijn diepste tranen een glimlach krijgen. Die tranen die pas over een paar weken tevoorschijn komen en daardoor automatisch tranen van vreugde worden.
Dan gaan we ook fijn liedjes zingen.
En ik vind dat ook leuk en doe net of ik kan zingen. Ondertussen kroel ik een beetje in het haar van LAH. En terwijl we dat aan het doen zijn, gaat de deur ineens weer open… SIEBUH! Die is er natuurlijk ook! Nog meer knuffelplezier. Super.
Mijn broer! Dat is ook leuk, nu zijn mijn kleinste èn mijn grootste er en kan ik mooi het middelste broertje zijn. Ook wel eens fijn, want zonder Siebe ben ik de oudste!
Papa, mama, ik en Jay gaan daarna even naar de markt en Siebe en Zelda blijven thuis. Fruit, vis, noten, extreem veel sinaasappelen (wel 20!) en bloemen gekocht en daarna zijn papa en ik nog even gaan wandelen op de heuvels van de Vesting. Ik ben een stijle heuvel opgeklommen, gewoon stappend en zonder handen. Zo ben ik. We gingen er vanuit dat mama al weg zou zijn maar toen we na onze tocht beneden kwamen was ze er nog en konden we dus samen naar huis fietsen.
Papa ging toen zijn fiets op de foto zetten in de speeltuin in de zon voor de marktplaats op het internet en dat was een uitgelezen gelegenheid om in de speeltuin te gaan spelen.
Maar als Dzjez gaat spelen, dan wil ik dat ook, dus ben ik ook gegaan. Met mama. En ik loop beter en beterder. Ik ook op de glijbaan en hoe vaker hoe beter, maar niet alleen. Alhoewel dat wel 1 van de leuke dingen van een dreumes zijn, dan is het besef van de dingen die je doet en die je kunt vrij klein. Eerst kon ik niet lopen, nu wel <punt>, eerst wist ik niet dat je een glijbaantrap op kunt, nu wel <punt> ondanks het feit dat ik eerder in dit leven al eens van een trap gevallen ben met beenbreekachtige gevolgen.
Dreumesen leven in het hier en nu en niet in het toen en straks.
Sommige papa’s doen dat ook. In ieder geval in het leven staan. Met 3 zonen om zijn nek. Nu kan het nog praatjesmaker! Denk ik dan, want straks zak je met ons drieën door de grond. Letterlijk dan hè, want dan zijn we samen wel duizend kilo!
En omdat ik een paar dagen niet geschreven heb zijn er ook nog een paar dingen uit het toen. In dit geval om ze niet te vergeten. Ik wil namelijk alles zelf doen tegenwoordig. ALLES! En als eerste, dus voorop fietsen met papa, als eerste de trap af (alhoewel papa dat liever niet heeft, want hij loopt sneller), zelf mijn kleren aan (dan kom je er achter dat een broek een voor- en een achterkant heeft) en zelf afwassen. Dat kan ik ook.
En kan al ZELF verstoppertje spelen met Dzjez. Dit zijn de tekenen van het enorme speelpleziertegoed dat we nog hebben. Altijd een vriendje in de buurt, en een broer en een zus die ook nog vaak langskomen, wat wil je nog meer? Niets! Veel energie en lachvoorraad!
Dat en gezellig boekjes lezen met mama. Gelukkig is mijn ontstoken oogje weer over en heeft het maar een paar daagjes geduurd. Ja, het gaat de goeie kant op met groter worden. Kan haast niet wachten tot morgen, of volgende week. Ik kan dat zien, door gewoon naar Dzjez te kijken om een kijkje in de toekomst te krijgen.
Vandaag was het zo ver: Sinterklaas komt aan in Nederhorst Den Berg en als ik de burgermeester van Nederhorst Den Berg mag geloven is dat voor Sinterklaas ook een hoogtepunt.
Voor mij was dat het zeker! Wat een avontuur is dit zeg! Dit gaat lichtjaren voorbij aan de verwachtingen die ik er dan ook maar enigszins over had.
Ik heb me ook voorbereid op deze belangrijke dag, alleen weet ik niet wie sinterklaas is of zwartepiet en ken het concept stoomboot ook nog niet. Boot wel. En eigenlijk veel meer woordjes dan ik de goegemeente wil doen laten geloven.
Oor, mond, neus, haar en tenen, die doe ik graag voor, mama, papa, dzjiess, Sieb Zet ken ik ook, maar dat is echt nog maar het topje van de woordenberg die diep in mij schuilt. Ik weet wat afstandsbediening is, opa, oma, boekje, autootje, lopen, kom maar hier, hapje?, ga maar even op de rug liggen, en nog veel meer. Ik weet alleen niet hoe je dat uitspreekt.
Mijn voeten en benen hebben in dat opzicht ook een soort spraakgebrek. De communicatie met mijn bijzonder bewuste braniebrein is zeer goed, dat wil zeggen, mijn benen en voeten begrijpen wat ze moeten doen, maar als het dan echt moeten zeggen/doen, er iets misgaat. Na een paar stapjes in ieder geval. En dat is goed!
Wat ik heel goed kan is denken over de dingen. Ik ben een lekkere denker met een ultragoed humeur. Zelfs als ik ’s ochtends wakker word. Eerst zit ik gewoon in bed en dan hoor je me niet. Ik wacht dan rustig af… En als er dan een papa of een mama komt dan stroomt de blijdschap en de vreugde al uit me. Soms begin ik al te schaterlachen voordat ik een nieuwe luier om krijg. En met schaterlachen bedoel ik SCHATERLACHEN!
Dus voordat we Sinterklaas en de Pieten zagen, zijn we eerst naar Opa en Oma geweest en dat was ook al zo reuzengezellig! Het rare is dat zij niet op de foto staan, maar dat komt omdat zij voornamelijk de foto’s hebben gemaakt. Misschien is het zelfs wel een schalkse truc, om zelf maar niet in beeld te komen….
Maar los van dat alles, stond ons daar óók een verrassing te wachten. Het duurde even voordat ik het doorhad, maar ineens zag ik bij de open haard – nadat opa op papa had gedemonstreerd hoe pieten zwarte pieten werden, dat komt namelijk door de roet in de schoorsteen en die streep op papa zijn gezicht maakt hem echt al een beetje Piet – ONZE schoen staan! Niet alleen had Zwarte Piet een cadeautje in onze schoenen gestopt, hij had zelfs onze schoenen meegenomen! Dat is pas knap.
En weet je wat? Er zat een Pietenmuts in voor mij en Jay. Een groene en een rode en uiteindelijk blijkt de groene beter bij Jay te passen, dus heb ik de rode!
Daarna een kopje koffie en een speculaaskoekje en een gebruiken kopje en spelen en gezelligheid en naar de WC gaan, en toen was het eindelijk zo ver. We gaan vertrekken! Het miezert een beetje en de molen waar we naartoe moeten is amper zichtbaar door de sluiers van regendruppels. Het is frisjes, maar dat laat alleen de thermometer zien, want van binnen ben ik warm en ik ben er klaar voor….
De weg er naar toe is kort maar duurt lang… Waar is die boot toch, waar is Sinterklaas toch en in mijn mijmeringen hoor ik ineens een gehinnik! Neeej, daar staat Amerigo in een aanhangwagen met een prachtig rood kleed! Het paard van Sinterklaas is er al, dan is het dus een kwestie van tijd…
Met mama, papa, opa en oma en nog wel meer dan duizend andere mensen en opgewonden kinderen staan met rode wangetjes en blije ogen bij een klein haventje te wachten. Je voelt de papa’s en de mama’s en de opa’s en de oma’s terug jong worden en hard zingen en dansen. Er is een fanfare die mooie muziek speelt. Er is een man die verhalen vertelt, er is een burgermeester die net doet alsof er iets aan de hand is, maar wij weten wel beter, want ineens is daar een SPIETboot die grote golven maakt en een zwaailicht heeft en zwaaiende PIETEN!
Daar zijn ze, de eerste Pieten die ik bewust ga meemaken en ervaren. Dit is een heel belangrijk moment in mijn leven. Sinterklaas 2014.
Ik ben dan ook al maanden bezig met de voorbereiding van de perfecte uitvoering van de liedjes begeleid met het juiste dansje en de juiste mimiek. Ik kwam er wel min of meer achter dat ik het op het moment suprème, af laat weten en niet in staat ben een fatsoenlijk liedje te zingen, laat staan een dansje. Ik kan alleen maar kijken met open mond, of met de onderlip tussen mijn tanden.
Ik moet niet echt iets hebben van Zwarte Pieten en dat is simpel vanwege het feit dat ik sowieso niet fan ben van vreemde mensen die in mijn buurt komen, maar Sinterklaas is OK op 1 of andere manier. Soms heb je dat met mensen. Een grote overwinning op mezelf, want hij heeft nog een baard ook!
Verder laat ik me niet zo veel afleiden van al daggedoe om me heen. Als ik de kans krijg loop ik een beetje en pik zo nu en dan een pepernoot af ander lekkers mee. PRIMA zeg ik. En dan gaan we naar de IJsbaan. Ik ga met opa mee en loop achter de drumband, zodat ik zo nu en dan met mijn vinger in de maat mee kan bewegen.
Ik loop met papa aan de hand in een soort permanente staat van extase achter de stoet aan. Links en rechts vliegen Pieten voorbij als schimmen in een mooie droom en het lijkt alsof ze me niet zien staan. Kinderen krijgen handjes strooigoed toegestopt en ik sta met onderlip tussen mijn tanden met mijn handje uitgestoken te wachten, maar krijg niks.
Gelukkig roept papa de roze Pietin en ziet ze me toch nog staan en krijg ik pepernoten! Die ik in één beweging, allemaal tegelijkertijd in mijn mond stop. Misschien was dat wel de reden dat ik me later op de dag een beetje misselijk voelde.
SELFIE
Maar dat was pas na mijn geweldige avontuur in de hal van de IJsbaan. Ik ging er met mama naar toe. Miljoenen kinderen liepen mee met ons en we zouden allemaal gaan zitten en Sinterklaas zien op zijn troon. We kwamen aan en veel kinderen zaten al en mama zei: Ga maar zitten. Dus ik klom het podium op en ging op de troon van Sinterklaas zitten.
Dat was denk ik niet de bedoeling van de nerveuze beveiligingsdame. Die wist niet hoe snel ze ook het podium op moest klimmen en mij van de troon afhalen, maar ik had mijn 3 seconds of fame al gehad! Jammer dat er geen foto’s van zijn. Mama was te verbaasd en stond met net zo’n open mond als ik, naar mij te kijken….
Enfin, daarna ben ik keurig gaan zitten, vooraan die duizenden kinderen en mama moest weg. Was alleen voor kinderen, ik zwaaide nog even flauwtjes en weg was ze. Ik heb het amper gemerkt, want wachtte op Sinterklaas (mama daarentegen was behoorlijk emotioneel, want liet ‘zogenaamd’ haar kindje (ik dus) achter tijdens een sinterklaasfeest, waar zo ook nog nooit met zo veel plezier en twee kinderen naar toe is geweest. Alles verandert altijd, zeg ik…)
Rondom mij zwermden de Pieten als kleurige bijen in een bloemenveld, terwijl ze pepernoten, suikergoed en tumtums in de rondte strooiden, waarbij occasioneel een kind lichtgewond werd geraakt. De kinderen maakten gezamenlijk het geluid van een opstijgende Boeing en ik wachtte op Sinterklaas.
Uiteindelijk was hij daar. Hij heeft zich waarschijnlijk los weten te weken van de horde fans die hem continue belaagden en had daarna met strakke schreden de weg naar het podium ingezet, want zonder aarzeling klom hij op het podium en ging op zijn troon zitten die ik al even voor hem had voorverwarmd.
De kinderen om mij heen zongen prachtige liederen, maar ik zong ze alleen mee in mijn hoofd en keek met open mond naar de goedheiligman. In vol rood ornaat zat hij daar, veel indrukwekkender dan op de televisie of de iPad. Mooij. En het ging door en door en toen was het eindelijk zo ver. De kindertjes mochten op de foto met Sinterklaas en IK DUS OOK! En niet alleen met de Sint, ook met Zwarte Piet. Ja toen zagen ze me wel staan, want er kwam nog één naar me toe, die ook met mij op de foto wilde. Ik bedoel maar….
Voor het weggaan, mochten we nog een cadeautje halen. Een prachtig rood etui, vol met lekker dingen. Chocola, spek en een mandarijn.
Missie geslaagd.
Nu kunnen we naar huis en alles verwerken.
Nou, voor mij begon het daar pas! Heerlijke aardappelpannekoekjes! Die gaan er in als spreekwoordelijke koek en dat kan niet snel genoeg! De helft ging in mij en de helft op de grond. Gelukkig dat er geen tapijt ligt.
Daarna nog uitgebreid gespeeld en geoefend met lopen en het gaat beter en beter. Ik moet er niet te hard bij nadenken, want dan val ik om, maar onbewust zijn het inmiddels soms wel 10 stappen en een bocht. Ik bedoel maar.
Toen we uiteindelijk in de auto zaten ging het licht bij Dzjez snel uit. We waren de bocht nog niet om, of zijn ogen vielen dicht. Ik denk dat hij aan de binnenkant van zijn ogen nog heel wat Zwarte Pieten en Sinterklazen heeft gezien en waarschijnlijk ook nog alle liedjes een keer heeft gezongen. Ik vind dat goed, want volgend jaar ben ik ook aan de beurt en begrijp ik het concept. Kan Dzjez me mooi de dansjes en de liedjes leren!
Voordat het in de duistere spelonken van het lange termijn vergeten raakt, moet ik nu nog even vertellen van het consultatiebureau. Er zijn twee dingen opmerkelijk, namelijk:
1. De doe-eens-dingen-in-een-doos-oefening
De vriendelijke mevrouw haalt een aantal blokjes met vormen uit een doosje waarin de deksel dezelfde vormen zitten en heeft ze aan mij. Het doosje zet ze voor me en ze vraag of ik de blokjes er in wil doen.
Ik kijk haar even aan, kijk naar het doosje, doe het dekseltje open en stop ze er in, Klaar!
Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?!
2. Wijs-de-verschillende-dingen-eens-aan-wijzertje
De mevrouw klapt een boekje van Nijntje uit met allemaal plaatjes. Ze vraagt me om een bal aan te wijzen, een auto, een banaan en een wolk en een beer en een zon en Nijntje en zo en ik wees ze feilloos aan. Tsjaad, asjak, asjak en heel hard lachen! Ik laat niet altijd alles zien wat ik al kan. Waarom zou ik?
Zo dat moest er even uit.
Lopen kan ik bijna en ik stap met behulp van muren, stoelen en passerende benen. Kwestie van tijd (en geduld).
Wij zijn gisteren gaan wandelen en ik heb een belangrijke ontdekking gedaan: Er bestaat zoiets als een eenden- en meerkoetendouche (en de zwanen mogen er ook onder). Midden in een vijver stond die. Nou, dat is nou wat ik noem reuzehandig!
We zijn ook langs een kasteel gelopen. Met echte ridders en het is vlak bij. Mooi om nog eens langs te lopen en te avonturieren.
Het was sowieso een een leuk weekend, want Evelyn kwam langs samen met Philine en Lauren. Ter ere van dat mooie bezoek zijn we naar de speeltuin gegaan en zijn daar gebleven totdat het donker was. Bijna. November is een opvallende maand dit jaar. Lang warm en mooi weer!
Als ik verder nog wat hoogtepunten moet beschrijven dan zijn dan bijvoorbeeld Kabouter Plop! Ik bekijk de filmpjes en lees de boekjes met papa. Plop is mijn nieuwe coole ding!
En Sinterklaasliedjes en Sesamstraat met Sinterklaas. Ik zing alle liedjes uit volle borst. Zie ginds komt de stoomboot en de beide coupletten! Ik niet wachten tot hij echt komt!
Baby! Die hebben we gezien en die is echt heel klein! Was heel erg leuk en Jay vond dat ook, maar was een beetje in de war toen mama hem op schoot nam! Geeft niet Jay, we nemen hem niet mee!
Torens bouwen met blokken tot in de hemel. Dat vind ik leuk en kan papa heel goed. Ìk moet nog wat oefenen, maar als ik groter wordt bouw ik ze totaal de maan.
Tot slot ben ik hier weer even Meneertje Mannetje.
Toe bie kontinjoet….
Ik niet. Het zit in onze genen, want Dzjez heeft dat ook. Met Siebe en Zelda en goeie muziek dan kunnen we niet wachten op de beats en de base want dat vinden we gaaf! TSUNAMI heet dat liedje, voor later als we groot zijn en nog eens naar ons verleden geslingerd willen worden dan kunnen we dat opzoeken. Met GOEOEOOEOEGUL of iets anders wat dan bestaat.
Misschien hoef ik het wel niet eens op te zoeken, maar er alleen maar aan te denken. Het chipje in mijn horloge of in mijn hoofd doet de rest en dan hoor ik de muziek via mijn interne speakers die rechtstreeks op mijn brein zijn aangesloten…
Ik had een kroon op mijn brein aangesloten, want dat staat goed en voelt goed en dan kan ik haast oefenen voor mijn volgende baan. Voorlezer. Voorlezer met kroon.
Ik lees graag voor uit de boeken die ik heb en dan met name uit die van Sesamstraat. Om precies te zijn die van Ernie en Bert of Kabouter Plop. Leuk! Papa heeft dat dan al eens of een paar keer voorgelezen en ik doe dat dan na. Soms vertel ik het aan Jay en die vindt dat ook leuk!
Gisteren zijn we trouwens eerst bij Pake geweest en Swannie en daarna bij Beppe.
Bij Pake hebben we heerlijk gespeeld, want er is van alles te zien, te beklimmen, te bekijken en te ontdekken. En we kregen multi-jus en speculaaskoekjes. Lekker!
Daarna bij Beppe en dat is ook altijd een speelparadijs van heb ik jou daar. Speelgoed, boekjes, filmpjes, trappen en de gezelligheid van Beppe, aangevuld met Tessa, Senn en Nynthe. En dat bovenop Siebe en Zelda, want daar kan ik ook altijd lekker gek mee doen!
Beppe liet ons in de stoel ronddraaien en dat is superleuk (en een beetje eng).
En ik heb geoefend om te lopen. Niet bewust, maar bijna onbewust. Dat ik niet kon staan ben ik al lang vergeten en ik maak me nu vooral druk over het vierde stapje, dat niet wil komen na de derde. SUPERFRUSTEREND is dat, maar dat kun je gemakkelijk weglachen en opnieuw proberen.
Ik heb heerlijk gesmuld en geknuffeld en HARD gelachen. Zacht lachen kan ik niet en niet lachen al helemaal niet. Tot laat in de avond en toen heb ik nog een leuk speelding ontdekt.
Toen we om half 9 in de auto zaten was ik klaar wakker en heb tot aan Emmeloord gelachen en grappen gemaakt met Siebe. Dzjez sliep toen al lang! Thuis wilde ik wel het liefst zo snel mogelijk in bed, want morgen moet ik weer lopen!
Er zijn heugelijke dingen gebeurd.
Heugelijk omdat het opgeslagen moet worden in het geheugen, want als ik straks 7 ben weet ik niet meer wat er gebeurd is en is het onheuglijkt, oftewel, het zit niet meer in mijn geheugen.
Niet alleen is het een heugelijk moment voor mij, ook voor papa en mama, want ik slaap niet meer in een babybedje, maar in een peuterbed. Ik ben dus officieel een peuter en dus groot.
Mama heeft het bedje gevonden op marktplaats en ik heb het samen met papa opgehaald (hij moest rijden en betalen en sjouwen en ik moest commentaar geven en vooral papa herinneren aan het feit dat we daarna nog naar de speeltuin moesten) en thuis heeft hij het in elkaar gezet en heb ik proefgelegen. Dat ging goed en sindsdien slaap ik beter! En langer…. mooie bijkomstigheid.
Ik heb het oude bedje van Dzjez, maar geef daar een volledig nieuw elan aan. Al was het alleen maar omdat ik er omgekeerd in lig en dan gedurende de nacht nog eens omdraai ook! Moet mama me weer rechtzetten.
Gek is het dan weer wel dat er spijlen in zitten, waar je doorheen kukelt als je niet oplet omdat je denkt dat er gaas voor zit… En ze ratelen ook als je er met je hand langs gaat. Grappig!
Ik moet me zelf wel een beetje inhouden.
Ik moet mezelf een beetje inhouden omdat mensen anders straks denken dat ik te vrolijk ben en dat het ongeneeslijk is (wat al het geval is, maar enfin, dat hoeft niet iedereen te weten!). Ook van een muggenklapper word ik heel vrolijk en van de draadjes van de capuchon van papa die aan zijn vest bungelen, Hilarisch!
Daarom noemen ze me Jay Lol.
Verder loop ik nog niet, maar buigt mijn knie al wat meer natuurlijk en kan ik wel al lang staan. Praten begint ook te komen met papa, mama, Dzjez, Siebe en iets vaags voor Zelda.
Ik ben wel alert, want vandaag reed ik met mama alleen in de bakfiets, zonder Dzjez en dan word ik kierewiet als ik een vrachtwagen, bus of bestelbus zie.
Normaal doet Dzjez dat voor me.
En ik was vandaag met opa en oma mee. De hele dag en die liep nog uit ook wegens een aangekondigd pannenkoeken festijn! Dat was nodig ook want ik had onder voortdurende wijsneuzergheid en babbelarij een grote wandeling gemaakt in de natuur en moest toen wel twee uur slapen om bij te komen, om vervolgens geconfronteerd te worden met een reusachtige honger van buitenaardse proporties.
Dus lopen gaat nog niet en mijn neuronen denken soms nog steeds dat ik nog steeds gips heb, waardoor mijn been soms nog recht blijft als inkruip en ik soms wat onnozel loop
(met steun, want los lopen doe ik nog steeds niet, maar dat komt wel zegt mama, terwijl papa lichtjes met zijn ogen draait, maar het uiteindelijk ook goed bedoelt en er vertrouwen in heeft dat het allemaal goed komt)
(en als er maar 1 vertrouwen heeft dan is het goed. Ikzelf weet nog niet wat vertrouwen is en ben van nature eenbeetje angsthazerig aangelegd en roep om mama als er iets engs gebeurt, zoals een muf die op oogafstand van me kruipt, of papa die vliegtuigje met me speelt). :-))
We zijn vandaag bij Opa en Oma geweest en ik heb me de hele week voorbereid op de verjaardag van Oma die eigenlijk anderhalve week geleden of zo al jarig is geweest. In mijn hoofd ben je gewoon heel lang jarig, en als ik de burgermeester van de wereld zou zijn, is iedereen wat mij betreft elke dag jarig. Gewoon omdat feestjes leuk zijn en je dan altijd een tekening voor iemand kunt maken.
Wanneer stopt dat eigenlijk?
Het maken van een tekening voor iemand anders op zijn verjaardag?
Ik zie het papa en zeker mama niet meer doen, terwijl ik haast zeker weet dat zij dat vroeger ook gedaan hebben. Ik vind, ook als burgermeester van de wereld, dat dat iets is waar we ons met zijn allen HARD voor moeten maken. Iedereen moet een tekening maken als cadeau op iemand zijn verjaardag. Dat is leuk, verrassend en origineel.
Bij deze.
Toen we thuis kwamen hebben we eerst gespeeld en daarna gegeten. Met mijn nieuwe kiesjes (links- en rechtsonder) en mijn nieuwe ambitie om ZELF te eten en als dat niet gebeurt ga ik GILLEN.
Oh ja, het waren rode bieten en een platte gehaktbal, waardoor het een hamburger heet (ook zoiets, maar dat is voor later).
Als je zelf eet, en zeker als het rode bieten zijn dan krijg je vanzelf een hele rode mond, en wangen, en wenkbrauwen. En dat is leuk.
Leuk is ook ‘Waaaaah’ spelen op de bank en met kussens gooien en met Jay’s en Dzjezzen gooien. Als je daarna nog melk gaat drinken is je maag daar soms een beetje lastig in. De lach om mijn mond heeft daar dan weer geen last van!
En dan is het weer tijd om lekker te slapen.
Weer met opgetrokken knietjes
en mooie avond vol dromen voor de boeg.
Zoals gisteren met veel bombarie aangekondigd was uiteindelijk in een piep gebeurt en snel achter de rug.
Gek hè, 6 weken in het gips en van het ene moment op het andere is het weg en om eerlijk te zijn ben ik zelfs de herinnering aan het rode gips al kwijt. Alleen mijn knie was iets minder snel dan ik, want die blijft zo nu en dan nog recht staan, maar ook dat is een kwestie tijd.
Wat ook een kwestie van tijd is, is mijn angst voor het bad, maar daarover later meer.
Deze ochtend was er niks aan de hand en deed ik wat ik altijd doe (en ook heel goed in ben), Jay zijn. Flesje, boterham, spelen, rechtstaan en toen gingen we weg. Naar het ziekenhuis. Dzjez was er goed van op de hoogte en wist precies wat er ging gebeuren. Naar de dokter! Gips eraf!
Ziekenhuis is cool. Er zijn veel mensen waar je grappig mee kunt doen en tegen praten en uitleggen wat er zoal gebeurt in ziekenhuizen en de meeste mensen weten dat niet! Gips afhalen (!) leg ik nog eens uit, maar ze blijven met een grote lach naar me kijken. Ze moeten nog veel leren.
Jay is übercool, want die is bijna niet bang. Alleen maar een beetje als er een foto wordt gemaakt om te kijken of alles goed aan elkaar zit. Is ook indrukwekkend! Zo’n grote machine en zo’n kleine Jay.
Daarna naar de dokter met de zaag en die trilt een beetje en dat is nooit grappig. Dat vond Jay ook, dus die ging lekker hard HUILEN en daarna was daar ineens zijn been weer! Een beetje schilferig en droogjes, maar voor de rest een been zoals je van een been verwacht. Zelfs Jay keek een beetje verbaasd en toen waren we eigenlijk al weer onderweg terug!
Ja en papa was ook thuis en toen hebben we wat gegeten en toen naar bed. Even uitrusten.
Daarna weer opstaan en spelen en…. IN BAD! En sinds papa mijn haar 3 keer heeft gewassen en uitgespoeld met de grote douchekop ben ik niet de grootste fan van bad. Dus toch even BRULLEN.
Het had een Dzjez en een paar boekjes en overdreven grapjes nodig om me weer tot bedaren te brengen en een klein glimlachje door de donkere wolken heen te toveren. En dan nog balancerend op een randje van achterdochtigheid en watervrees.
Alles werd goed, beter, best toen papa “Waaah” ging doen met mij en Dzjez. Pinken omhoog en het geheime teken (echt niemand weet waarom ik dat doe, inclusief ikzelf). Dan worden Dzjez en ik erg blij van kussens om de oren, onder-je-voeten-kriebeltje en omduwertje!
Ja, het is een goed begin van het eind van de dag en een fijne nacht in bed.
Met opgetrokken knietjes!
Vandaag is het zover.
Morgen gaat mijn gips er af, dus zijn er allemaal dingen waar ik nu afscheid van moet nemen omdat het de laatste keer is. Zoals de laatste keer dat ik met gips opsta, de laatste keer dat ik met gips naar de crèche ga, de laatste keer dat ik met gips in de bakfiets zit en thuiskom en als prikkelen door het huis ga. Oh ja, ook de laatste keer dat ik met gips naar bed ga en morgen met gips weer opsta…
En als je mijn leeftijd hebt, dan zijn er twee dingen: 1. Je raakt er heel snel aan gewend en 2. Het lijkt een eeuwigheid, waardoor het lijk dat het zo hoort.
Ik denk dat ik me morgen een hoedje schrik van mijn verschrompelde beentje en een buigende knie. Want dat kan straks weer en misschien wel echt lopen. Nu probeer ik het wel, want alles in mij is er helemaal klaar voor, maar het lukt niet en morgen denk ik dat ik het probeer en van schrik op mijn billen ga zitten.
Met andere woorden, in een kort leventje als het mijne, is een prikkelen met gips een impactvolle gebeurtenis en tegelijkertijd iets waar je snel aan went, waardoor het verwijderen van het gips opnieuw een nieuw tijdperk inluidt. Gewonebeen.
We zullen het allemaal meemaken en beleven en ik hou jullie op de hoogte.
Siebe en Zelda zijn dit weekend geweest en ik heb samen met Zelda tekeningen gemaakt voor Papa en Mama en Jay. Zelf bedacht dat ik het ging doen en met aanwijzingen van Zelda, zelf gemaakt en op de kussens gelegd. Een mooi moment zeg ik zelf, want er staat een datum op. Dan weet je wanneer het was.
Verder begin ik notabene getallen te herkennen dankzij Dora! Zij leert me niet alleen Engles (Let’s go, Mummy, allright) maar ook tellen met getallen. Eerst vond ik dat nogal raar, want wat betekenen die rare kriebels nu eigenlijk, totdat ik ze op mijn polo zie… Als papa het vraagt zeg ik 8 en 4 en dat was GOED!
Verder heb ik nog in een krat gezeten om er vervolgens ook iPad in te kijken. Heb ik op de schouders van papa gezeten en zo naar de speeltuin gegaan ZONDER sokken en schoenen, hebben we nog een selfie gemaakt voor mama (en die stond ook op Fleesboek, waar mensen hun gedachtes delen) en heeft Jay een Selfie met Siebe.
Oh ja, ik heb nog leuke foto’s met mama gemaakt toen ik wakker was en Dzjez nog niet. Foto’s voor papa die aan het werk was. Dan kan hij ook een beetje aan ons denken.
Het is al weer een tijdje geleden, maar dat is niet erg.
Ik ga ook geen ouwe koeien uit de sloot halen, maar vertellen dat we vandaag bij Nijntje zijn geweest. Ze bestaat dus echt hè! Net als Sinterklaas en Zwarte Piet, of Piet als hij niet in een liedje zit. Nijntje heeft ook een vriendinnetje die bruin is, Lara, noemt papa die en die komt uit een ver land op bezoek met het vliegtuig en zo en dan hebben ze een reuzenhonger!
Vandaag gingen we dus naar Nijntje en dat wist ik gisteren al, dus heb ik er goed over gedroomd en was Nijntje ook het eerste woord wat ik deze ochtend heb gezegd.
Na het ontbijt was het zo ver. In de auto van Papa en Jay mee en mama ook natuurlijk, gingen we onderweg naar Utrecht, want daar woont ze in een museum. Dat was nog lastig vinden, want de GPS had zijn dag niet en zilte ons via allemaal omwegen naar een plek leiden waar we niet moesten en wilden zijn. Gelukkig had papa de tegenwoordigheid van geest en zijn eigen ingebouwde GPS die er voor zorgde dat we vlak in de buurt konden parkeren.
En ik heb de kaartjes gekocht samen met papa. Dzjez en mama stonden buiten en we werden als rocksterren onthaald en dus we hadden eigenlijk met elke museumjaarkaart voor elk kind een kaartje kunnen halen. Zeker nadat ik de mevrouw eens die in de ogen had gekeken. Maar dat hebben we niet gedaan.
Gewoon 1 kaartje gekocht, want kinderen tot 12 zijn gratis. Nee niet voor papa!
Die heeft een museumjaarkaart, natuurlijk.
Dus toen we met een snelle sprint museum kwamen stond daar direct al een Gouden Nijntje.
Ik moet zeggen, die Dick Bruna kan er wat van. Met zoveel Nijntjes en ook nog zo groot, en zo veel boekjes aan de muren, besef je dat pas.
Maar ik kan me niet echt lang concentreren dus.
Ik denk dat ik de trap boven het allerleukste vond. Nee ik heb er niet van geleerd, maar dat heeft ook te maken met het feit dat mijn geheugen in dat opzicht nog niet zo ver terug gaat. Oh ja en de wipwap. Leukste is om er onder te zitten vlak voor die na beneden komt….. Mama vind dat niet 😉
Wat ook leuk is, is dat ik er eigenlijk niet bij stil sta dat ik een gipsen prikkebeen heb. Ik ben zo beweeglijk als water en zo vrolijk als een jarige clown! En ik kan ook gewoon staan. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan als ik volgende week dinsdag mijn gips d’r af krijg. Ik denk dat er 2 dingen gebeuren….
1. Ik ga in bad en blijf daar lang in zitten weken (nee geen weken, maar wel een tijdje)
2. Ik kan lopen alsof ik het mijn hele leven al heb gedaan.
Ik hou je op de hoogte.
Ik was ook onder de indruk en heb me echt vermaakt. Ik denk dat ik bijna zeker weet dat ik nog wel ens terug wil. De moeite waard!
Daarna zijn we nog naar het ‘gewone’ museum geweest en dat vond ik ook gaaf. Ik heb overal gekeken en nog kort naar een documentaire over Rietveld. Die man maakte mooie stoelen. Lekker simpel. Kan ik later mooi eens namaken als ik mijn eigen gereedschapskist heb. In het museumcafé, mocht ik maar een paar schamele hapjes van papa’s appeltaart. Nou ja zeg! Ik moet er nog van groeien…. maar kreeg wel een krentenbol. dat scheelt.
Toen we al slapend uiteindelijk weer thuis waren heb ik 3 kwartier geslapen en Jay ook. Daarna hebben we met de PLIEPDOOS gespeeld. Dat is de doos met LEGO en daar spelen Jay en ik dan mooi mee. Jay wil ook graag op de bank en dan spelen we met de kussens of doen WAAHHH met papa.
OK, dat was het, tot …..
Ho Ho wacht even! Ik moet nog praten over het leed dat mij is aangedaan! Mijn haar is gewassen… Echt waar! en dat is op zich niet zo erg, maar als papa het dan uitspoelt met water, dan ben ik helemaal van m’n stuk en piep alles heel hard bij elkaar! BOEH, niet LEUK! Het maakt niet uit wat voor excuus ze er voor hebben!
Gelukkig ben ik na een minuut of 1weer helemaal mezelf.
Met schoon haar..
Dat wel
We zijn weer een tijdje van de radar geweest, maar dat kwam met name omdat we onder de radar hebben geleefd. Natuurlijk weer niet omdat we niets beleeft hebben, maar het was gewoon druk! Dat moet ook opgeschreven worden hè.
Vandaar dus nu even een haailaait overzichtje.
Jay gaat goed
Bij Jay merk je amper dat hij een gebroken been heeft. Soms even aan het eind van de dag of aan het eind van z’n energie. Dan moet hij gewoon even naar bed en daar slaapt hij dan weer goed!
In de doos is het donker
We hebben een doos opgehaald bij de Hema. Daar zat een autostoeltje in en nog een paar dingen en toen dat er uit was wilde ik er in natuurlijk! Dat is leuk! En ik wilde er niet meer uit. En Jay ook niet. Nau ja, na een tijdje dan weer wel.
Van blauw naar rood
Ik ben naar het ziekenhuis geweest en daar hebben ze eerst een foto gemaakt en mijn been was goed. Nog niet beter, maar wel recht. Toen is het gips er af gehaald en zag ik mijn echte been en dat was wit, maar dat duurde niet lang, want ze hebben er rood gips om gedaan. En dat is mooi!
Van scherp naar niet scherp
Daarna zijn we naar Olpa en Olma geweest en kwamen we er achter dat de randjes scherp zijn en toen zijn we weer terug gegaan naar het ziekenhuis om het te fixen. Met tape. En nu is het goed!
Siebe en Zelda zijn geweest en dat was weer gezellig!
Het was weer vrijdag en ik lag in bed toen ze kwamen, maar de verrassing was de volgende ochtend des te groter. Zij hadden Jay en zijn gips nog niet gezien en Jay was gewoon blij en knuffelig. Daar is hij heel goed in. We hebben gespeeld, zijn in de speeltuin geweest, zijn naar de markt geweest, hebben gefietst en gelopen (maar Siebe ging maar kort mee, want had last van zijn lies).
Puzzels maken
Dat kon op twee manier. Op de iPad, want mama heeft een paar leuke puzzels gedownload en in het echt, want er stond een man op de markt met goedkope spellen en puzzels en papa heeft er 2 gekocht. Van Curious Geaorge. Goeie deal.
Ik kom pas echt tot rust in een winkelwagen
Soms ben ik onblij. Vooral als ik in de middag wakker wordt uit een diepe slaap. Dan kom ik uit een compleet andere dimensie en heb moeite me aan te passen. Mijn lievelingswoord is NEEJ en een winkelwagen is ook een dimensie. En een beetje de kooi van Farraday. Dan neutraliseer ik.
Ik kom pas goed tot rust in het gras
En niet als ik niet mee mag naar de speeltuin omdat het regent en mijn gips anders nat wordt! En ook niet als papa mijn haar wast met de douche, want dan gil ik als een speenvarken. NIET LEUK! Rustig word ik dan weer bij mama op schoot.
Siebe en Zelda gaan weg en wij zwaaien hard
Het is niet een droevig moment als ze gaan, maar het begin van dat ze weer terugkomen en dan moet je hard zwaaien. Buiten. In de regen als het moet. Geen pardon! Dus dat hebben we gedaan. Wij zijn daarna naar bed gegaan en toen was het weekend voorbij.
Dzjez & Jay 