Het was lekker weer en dan is het zwembad een fijne plek.
Lekker zwemmen onder water, met de ogen wagenwijd open. Dat is ook wel lekker na al dat gewandel!
Gisteren nog op de skelter van Femme, Phileine en Gip gereden. In de regen.
En ik achterop!
It wie wer in moaie dei.
Dat was gisteren 12 december.
Eindelijk weer eens even frisse lucht en een frisse bries. Wandelen in Sentul. 55 minuten rijden en je zit in de bergen vol met natuur! Je kunt er zelfs Sereh (citroengras) plukken en mee naar huis nemen om op te eten. Dat hebben we dan ook laten doen.
Ik heb echt heel ver zelf gewandeld en zonder (hoorbaar) protest. Op mijn sandaaltjes met de tenen door de modder. Veel verder dan de vorige keer. Uiteindelijk mocht ik wel op de ruggen van de meneren, dat scheelt.
Eigenlijk verteld het filmpje wel alles, behalve dat één van die meneren wist dat er wel 40 soorten bananen zijn en hij ze allemaal kende. In Bahasa Indonesia, daar verstaan wij dus maar mondjes maat iets van. In ieder geval, we hebben gezocht en er zijn er wel duizend. Hier vind je er een paar.
Dit is een beginnende bananentros. In werkelijkheid is een bananenplant of bananenboom een kruid, en wel ’s werelds grootste kruid (kruidachtige). Volgens de tuinbouwkundige definitie wordt de banaan echter tot de groenten gerekend. Volgens de culinaire definitie is het echter een vrucht, omdat de banaan als nagerecht dan wel als tussendoortje wordt gegeten. Kijk dat zijn de weetjes waar je op uit bent.
It wie wer in moaie dei!
PIZZAH!
We zijn pizza gaan eten en mochten dat zelf maken!
Ik heb ook mijn eigen pizza gemaakt. Met tomaat, peperoni en kaas! Eerst moesten we het deeg kneden en plat maken met de vingers en een deegroller (daar kun je ook mooi Dzjez mee slaan).
Neeeej, dat mag niet! (zo gaan we soms gezellig met elkaar om), en ik had eerst een andere saus en zou toen kip krijgen, maar wilde dan uiteindelijk ook peperoni. Dat was dus een bijzondere pizza, die ik niet helmaal opgegeten heb.
Ik wel. Ik eet ongeveer alles op, alhoewel ik hier een aanloopje voor nodig had. Eerst wilde ik namelijk niet, maar toen ik de smaak te pakken had (slaat helemaal op mij), toen at ik hem met grote happen op! Blije pizza, daar leeft hij voor hè!
Ik heb gekleurd, want dat kreeg je er bij en ik hou heel erg van binnen de lijntjes kleuren. Het toetje was dan weer ook superlekker. Broodbolletjes (dezelfde als van de pizza), heet uit de oven met een potje…. NUTELLAH!
Lekkerrr
Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.
De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.
Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.
Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.
Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.
En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.
Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!
En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.
Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).
We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.
Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.
It wie wer in moaie dei.
Dit gedicht viel zomaar in de bus:
Beste Dzjez en Jay,
Ik ga direct met de deur in huis vallen, er zit niks anders op
Amerigo houdt niet zo van warmte en dat is zeker niet top.
De zon van Jakarta, zo op zijn bol
Hij gaat ervan zweten, hij houdt dat niet vol.
Amerigo blijft thuis, dat is een feit.
Ik ben nu al blij en krijg zeker geen spijt.
Maar de vraag die dan staat is: Hoe kom ik op school?
Zo lang lopen voor een oude man is geen apekool!
Ik zoek dus een manier, gemakkelijk en fijn.
Als een echte heer van stand, maar wat kan dat zijn?
Toen hoorde ik een bijzonder verhaal, van een bak op een fiets…
En om heel eerlijk te zijn, dat leek me wel iets.
Ik keek wat rond en vroeg om me heen en hoorde vol lof!
Die bakfiets is geel en staat bij de familie HOFF
Vandaar deze brief en mijn vraag voor jullie Jasja, Gerard, Dzjez en Jay
Mag ik de bakfiets lenen? Is dat ok?
Sinterklaas in Jakarta, vervoer in stijl dat is nog eens wat.
In heel mijn leven heb ik nog nooit zoiets moois gehad.
Ik hoop op jullie akkoord, want dat maakt me heel blij!
En misschien krijgen jullie wel een extra kadootje daarbij….
Liefs van de Sint en alle Pieten
Dat is aan de buitenkant natuurlijk, want aan de binnenkant schijnt altijd de zon.
Ook daarvoor geldt bij nader inzien dat er zo nu en dan een wolkje voorhangt, zoals gisteren, waarbij ik een sticker op mijn niet-in-mijn-broek-plassen-sticker-kado-vel kreeg en toen we naar bed gingen bleek dat ik alsnog in mijn broek had geplast, alleen kon je dat niet zien….
Dat is regen in de broek en een wolk voor de zon van binnen, want de sticker ging er af. Mijn ouders zijn daar heel streng in. Niet leuk! Gelukkig heb ik vandaag weer een kans om mijn broek droog te houden.
Ik krijg ook een sticker, maar niet voor overdag niet in mijn broek plassen, want ik ben kurkdroog, maar voor als ik ’s nachts niet in mijn broek plas. Want dat doe ik al weken niet meer.
Van de ene dag op de andere was ik plasvrij en dat geeft dan weer de vrijheid om in plassen te springen. En we hebben genoeg plassen want we zitten in het regenseizoen met hele harde buien. Druppels zo dik als knikkers en donders die je zelfs in Keulen kunt horen. Dat is het mooie van Indonesië. Je kunt op dezelfde dag heerlijk in de zon zitten en zwemmen en het volgende moment heerlijk in de regen staan en zwemmen (want nat ben je toch al).
We zijn ook naar Singapore geweest voor een KITAS-run, oftewel een visum. Dan moet je in het vliegtuig zodat je paspoort gestempeld wordt en dan krijg je in Singapore een papiertje en opnieuw een stempel en dan kun je weer een jaar blijven. We reizen wat af!
En Singapore was leuk. We hebben veel gewinkeld, want papa was op zoek naar luide speakers en terwijl we in Mustafa-mall waren kwamen we echt een schat van handige dingen tegen. Alles wat er op de wereld wordt gemaakt kun je vinden bij Mustafa lijkt het. Bovendien is het 24 uur per dag open. Dat is de hele dag!
Toen we terugkwamen en niet gingen zwemmen en Jay en ik een beetje baldadiger werden gingen we naar een cafeetje waar we Orangina mochten drinken. Daarna gingen we eten, frietjes, en toen ging het regenen! En de muziek van de regendruppels op de straat en op de daken is onweerstaanbaar. Resultaat: Twee natte kleuters met een grote grijns op hun gezicht!
Dat zijn wij dus 😉
Superleuk dus. Maar wel een beetje koud naar verloop van tijd, dus toen we thuis kwamen mochten we lekker douchen.
En, we sliepen in de zelfde kamer als papa en mama! Dus nadat we aangekleed waren en een verhaaltje hadden gelezen, gingen wij in 1 bed en papa en mama gezellig in de badkamer zitten. Het leven is een avontuur!
De volgende dag gingen we eerst ontbijten in een hele grote zaal met allemaal vreemde combinaties van eten. Zoals bonen, groenteschotels, glibberdingen en allemaal andere dingen die ik niet kende, maar de mensen wel, want die deden alles door elkaar op een bord! Gelukkig hadden ze ook fruit, toast, croissants en lekkere koeken, en jam, dus we zijn niet verhongerd.
Daarna zijn we gaan zwemmen in het zwembad naast de ontbijtzaal (die ook dienst doet als café, restaurant, verzamelplaats en evenementenruimte) en we waren de enigen. Papa, Dzjez en ik. Niet dat het een cool zwembad was, maar de belofte werd ingelost en daar ging het om!
Om de dag te vullen zijn we eerst weer naar een winkel gegaan voor luide-speakers, maar daarna gingen we naar het museum voor Art & Science. Dat klinkt niet echt voor kinderen, maar dat is het wel. Het is zelfs zo voor kinderen dat de ouderen terug kind worden en mee gaan tekenen.
En het regende weer pijpenstelen. Niet zoals in Jakarta. Onze regen is beterder en harder. Ik bedoel maar! Een betere dag om naar een museum te gaan is er niet.
Het leuke van die tekeningen is dat je ze inscant en dan….. dan verschijnen ze magisch op een heel groot scherm in 3D. Dat is nog eens een manier om trots te kunnen zijn op het resultaat. De auto’s, haaien, ruimteschepen en vrachtwagens gaan echt rijden en het huis dat ik gemaakt hebt, verhuist van plek naar plek.
Ik was dan weer (samen met Dzjez) zeer gefascineerd door de glijbaan, de lichtgevende blokken, bewegende schilderijen en de glijbaan. Ik vond het ook een spannende plek want het was er donker, met zwarte muren. Mooie ervaring! We zijn er wel 2 uur geweest, maar toen was het tijd langzaam terug te gaan.
We hebben gegeten in de kelder van de mall en het was allemaal Chinees. Wij hadden Chinese gehaktballetjes met Mie en dat was best lekker. Papa ging met stokjes eten, en ik vond hem er best Chinees uitzien!
Toen we op het vliegveld aankwamen, ontdekten we een machtig speelattribuut met allemaal kinderen. Soms moet je dan je mannetjes staan en streng optreden. Zeker als je een jongetje duwt en hij duwt terug en je wordt daar uitzonderlijk verdrietig van, omdat hij groter is.
Eind goed al goed, want we hebben elkaar een hand gegeven en geknikt en toen waren we weer vrienden. Zo makkelijk gaat dat!
Ik was blij dat ik in het vliegtuig zat, want ik had honger. Het bakje met pasta is in een paar happen op, net als de broodjes van mij, mama en Dzjez. Dzjez eet weinig-tot-niets, maar die heeft dat minder nodig. Het is duidelijk dat ik met een inhaal race bezig ben en over een paar maanden even groot en zwaar als Dzjez wil zijn. Stoer!
Als we opgehaald worden door Laguiman en wij al best wel moe zijn, vallen we dus als blokken in slaap. Kwestie van seconden. Dat is wat grote avonturen doen met kleine mannetjes.
It wie wer in moaie timid.
Schudden met je billen is het grapje (van de ontelbare) van papa, als we ’s ochtends met blote billen door het huis lopen. Ik kan dat nu ook. Vroeger als papa het zei schudden ongeveer alles mee, behalve mijn billen. Nu is mijn motoriek (of moet ik zeggen billoriek) op orde en kan ik ook met mijn billen schudden.
Billenschudden is het tegenovergestelde van ‘hoofdschudden’. Dat is namelijk iets wat grote mensen doen als er weer eens iets gebeurt dat volgens hen niet door de beugel kan. En dat is nogal wat, want als je ouder wordt, wordt je beugel waar iets doorheen kan kleiner. Onze beugel is groot, daar kan veel doorheen en als je oplet, werkt het beugelvergrotend, precies wat billenschudden doet. Probeer het maar eens…
Jay zijn naam begint met Jakarta! JAYkarta, hahaha! Ik zeg dat omdat ik erg bezig ben met letters. Ik heb een spel met een trein met letters en die leg ik dan op een rij. Zo weet ik precies hoe welke letter klinkt.
Op school ben ik een spons zeggen ze, want ik neem alles op. Technisch gesproken klopt die uitspraak niet, want ik neem allereerst niet alles op (alleen de dingen die ik leuk vind) en een spons raakt vol en dat gevoel heb ik niet. Ik praat zelf liever over een flashdrive, maar dat komt omdat ik van de generatie ben die nooit meegemaakt heeft dat er schermen zijn die je niet met je vinger kunt controleren…
Vandaag is het trouwens zondag en stond ik al om 6 uur op (dat doe ik eigenlijk elke dag (of eerder) en denk dan dat het al veel later is. We zoeken nog steeds een klok zodat ik precies weet hoe laat het is en dus precies weet hoe laat ik niet op moet staan…
Deze ochtend gaan we zwemmen…
Jaja!!!
En ik ga zonder bandjes! Ik heb vorige week besloten dat ik dat doe en dus doe ik dat nu. Net zoals ik besloten heb niet meer in mijn broek te plassen. Als ik dat zeg dan doe ik dat ook. Ook ’s nachts. Zo ben ik. Ik blijf wel bij de kant en kan niet echt zwemmen nog, maar dat leer ik wel. Bang ben ik niet. Ogen open, neus dicht en zwemmen maar.
Vanmiddag gaan we naar het Circus op de NIS. Die komt en we zijn heel benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. Ik bedoel, de olifanten wonen om de hoek hier en de apen ook, dus dat wordt gezellig. Mijn vriendjes en vriendinnetjes zullen er ook wel zijn.
Beppe komt trouwens. Nog vier nachtjes slapen. Die hebben we al heel lang niet gezien! En zij ons ook niet. We gaan haar met mama ophalen op het vliegveld. Ze komt van Bali, dus ze hoeft niet lang te vliegen en ze heeft allemaal lekker dingetjes mee uit Nederland!
We zullen daarom proberen wat vaker te schrijven.
Maar eerst gaan we zwemmen.
Het duurt niet lang of dat doen we tussen de regendruppels door. Het is regenseizoen, dus daar moeten we aan wennen. Wij vinden dat niet erg, want wij zoenen de regen (regenzoen). In tegenstelling tot andere mensen, die de regen en het circus stipuleren als “Een abonnement op slecht weer”. Voor mij is dat een typisch geval van het-glas-half-leeg zien. Raar, want met regen is het tenminste halfvol en als je wacht helemaal vol. Kwestie van instelling.
We hebben iets nieuws. Papa tilt mij (of Jay) op en dan nemen we een grote aanloop en springen heel ver in het water! We hebben ook een nieuwe opblaasdolfijn en eerst ben ik daar onderdoor gezwommen en toen ging ik er overheen springen met mijn handen eerst en zonder dat ik er erg in had…. was ik aan het duiken-zoals-grote-mensen dat doen!
En ik? Ik deed het ook, zonder bandjes zoals aangekondigd. Ik denk dat ik (bijna) onder water kan ademen. Gelukkig is papa altijd in de buurt en hoeft de goegemeente zich niet druk te maken.
Wat jullie misschien niet weten is dat ik elke ochtend aan mama vraag wat we ’s avonds gaan eten…. Ik ben een lekkerbek. Deze keer wist ik dat mama pannenkoeken ging bakken en omdat het maar bleef regenen, vond ik het op een gegeven moment wel genoeg. “Ik wil naar huis!” vroeg ik vriendelijk, dus dat hebben we gedaan.
Na een bad/douche sessie en papa die ging hardlopen, was het zover. Ik heb 4 pannenkoeken gegeten, terwijl Dzjez al afhaakte bij 2. Als ik zo doorga ben ik straks twee keer Dzjez.
Het regende nog steeds toen we naar het circus gingen, maar het was binnen, dus “Who cares?” Wij hadden onze Hema regenjasjes aan en dan is de regen een vriend.
Het circus was supergaaf, vooral toen ze ‘clowns’ gingen doen. Dat is hard lachen. Met veren, doekjes, ballen en ringen is dan weer iets lastiger als je het zelf moet doen, maar niet minder plezier.
Grootste obstakel was de ballonen die uitgedeeld werden met te weinig mensen die ze op kunnen blazen. Gevolg? Wij gingen naar huis zonder en dat is nooit grappig. Na lang zeuren heb ik er dan toch 1 gekregen, want Jay had een gele. Een met een gat, waar papa een knoop in had gelegd, want als ik ergens mijn zinnen op zet, MOET het gebeuren.
Het avondetenvooruitzicht is trouwens fantastisch. Kip met zelfgemaakt frieten. Een Goeie traditie moet je voortzetten en dat doen we.
Trouwens vorig weekend zijn we nog naar het Nationale museum gegaan. Met een gids en dat was superleuk. Vooral het vliegtuig dat voor de deur stond was levensecht!
It wie wer in moaie dei.
Er zijn nog wat onafgemaakte zaken, want papa en mama zijn naar Grace Jones op Bali geweest met Irene en vrienden (waarvan overigens uitgebreid verslag op Facebook is gedaan) en wij zijn daarvan het slachtoffer geworden, want we moesten mee.
Naar het vliegtuig, waar we pannenkoeken moesten eten, naar Irene middenin de rijstvelden en met een zwembad, Charlie (de hond), Trassi (de poes) en natuurlijk onze leuke nichtjes Noa en Quyn, met ook al weer leuke vriendinnetjes. Het is wat of niet soms!
<grapje!>
Bali is supergaaf en we waren er al dagen naar aan het uitkijken en dan is het ineens zo ver. Zaterdag was al extra gezellig, want Evelyn, Menno, Philine en Lauren kwamen ook nog. Al die familie op zo’n klein eiland, hoe krijgen ze dat voor elkaar!
Nadat papa, mama, Irene en de vrienden vertrokken waren, mochten wij filmkijken en laat naar bed (of omgekeerd, want het 1 sluit het ander per definitie niet uit) en Nyoman die ons naar bed bracht. Tidak Masala, zeg ik.
De volgende dag gingen we op de brommer naar Fynn’s. Dat is een beachclub, aan de zee (zoals het woord al doet vermoeden), maar met ook een zwembad. Een soort voorportaal van de zee, want dat blijft een eng fenomeen. Ik kom daar met mijn tenen niet in! Zelfs het natte strand vind ik al eng, dus blijf op gepaste afstand kijken naar de grote golven, die papa dan weer zichtbaar en dan weer onzichtbaar maken…. Hij kwam elke keer weer terug.
Ik durf al wel dichter bij de zee en als die dan op me afkomt, ren ik hard weg. Soms ren ik iets te hard weg, omdat de zee heel voortvarend op me afkomt, en dan struikel ik over mijn eigen tenen en het zand. Niet alleen levert dat een deuk in het zand op, maar ook een in mijn ego en dat is NIET GRAPPIG PAPA!
Ik was dan weer zo moe van de film en alle indrukken (inclusief die van Dzjez in het zand) dat ik bij mama in het zwembad in slaap viel. Gelukkig was ik maar heel even heel chagrijnig toen ik wakker werd….
Toen we wegwilden, wilde alleen de brommer van mama niet uit het stuurslot! Heel vervelend want dan blijf je maar rondjes draaien. Het lukte mama niet, het lukte papa niet, maar toe één van de bewakers te hulp kwam was het mysterie snel opgelost. Het was de brommer die naast ons stond…. Kan gebeuren!
De dag was nog niet voorbij toen we thuiskwamen, want… we gingen nog naar Ubud! Daar aangekomen zijn we gaan eten in het eerste restaurantje van de eerste keer dat we in Ubud waren. Na het eten hebben we lekker gespeeld met kussens die we als een toren op elkaar stapelden en dan in lieten storten. Constructieve destructie dus.
De volgende dag…..
Heb ik eerst toast met jam gegeten, want dat had ik nog onthouden van de vorige keer. Typisch geval van het oog dat groter dan de maag is, want uiteindelijk bleef er nog behoorlijk veel op mijn bordje liggen. Morgen op rantsoen!
….hebben we eerst cool kralenarmbandjes gekocht (die we telkens af willen doen en dan dreigen kwijt te raken) en toen was het AAPJESDAG. Met gemengde gevoelens gingen papa, Dzjez en ik (mama mocht zichzelf trakteren op een fijne massage) naar Monkey Forrest. De vorige keer zat ik nog in een buggy en weigerde ik zelf te lopen. Deze keer was dat helemaal anders. Ik loop nu zelf. Maar niet te dicht bij de aapjes, want dat is toch een beetje eng…
Toen we terug thuiskwamen zijn we lekker gaan zwemmen en de aapjes kwamen gewoon met ons mee. Die kunnen namelijk met uitzonderlijk veel gemak over de muur klimmen en naar ons kijken. Als we ook maar iets van eten of glimmende laten liggen komen ze dat wel even halen. Zoals mijn zwembandjes die op het balkon lagen. FOETSIE!
’s Avonds zijn we nog naar de Vuurdans gegaan en dat was heel ver lopen…. Ondanks het feit dat ik met mijn kleine beentjes en voetjes en lijfje best heel ver gelopen heb, vond ik het prettiger op de schouders van papa. Dan zie je dingen beter, wordt je automatisch wakkerder en spraakzamer en laten we eerlijk zijn: “Zo kom je er ook” Als de berg niet naar Moses komt, moet Moses… Precies!
Het was wel heel erg spannend trouwens en ik bleef er spontaan wakker van (terwijl Dzjez in slaap kukelde), maar die meneer was wel stout aan het eind! Hij maakte het vuur helemaal kapot en dat heeft’e geweten ook!
En eh, dinsdag hebben we gesjopt. TomToms voor mij en Jay (en goed onderhandeld), mama heel veel wierook en papa.. deze keer niets! Wel hebben we op de terugweg nog leuke restaurantjes-voor-de-andere-keer gezien. Dat is ook belangrijk en een reden om nog eens terug te gaan.
We-hartje-Ubud.
Niet dat doordeweeks alledaags betekent hoor, want elke dag is anders.
Wij maken elke dag wat mee. Of het gewoon iets nieuws is op school, of ik die zonder op of om te kijken in een auto van een vriendje of vriendinnetje spring om op het allerlaatste moment nog even dag tegen mama te zwaaien. Niet dat ze er erg beteuterd bij staat te kijken hoor, maar toch.
Ik ga vandaag met Lotte spelen, wat mijn vriendinnetje is, en met een durfbroer als Dzjez spring ik ook net zo gemakkelijk in een auto, want ik kan zelf mijn schoen al aan doen. Ik zwaai dan de hele weg naar de auto naar mama.
Gisteren waren mama en ik samen en hadden we kindermuziek op Apple Music aan. Op de speaker, want mama is technisch, en ik er voor want ik luister graag intens naar muziek. En dansen op muziek en dan zwaai ik ook met mijn handen.
Net als zingen, wat ik met heel veel overtuiging doe. Heel veel, maar niet zo veel als Dzjez, want die zingt zo enthousiast mee, dat we het thuis bijna kunnen horen. Jaja, Dzjez is een ongelooflijke meedoener. Spelen met iedereen, delen met iedereen en meezingen dus.
En vroeg op. Alhoewel het deze week ook al twee keer voorgekomen is dat Jay eerder was dan ik! Dan is hij al beneden en kijkt iPad. Dat moet aan tafel tegenwoordig, want dan kunnen we rechtop eten en glijden niet in de verleiding om niet te gaan eten…. Dat is namelijk het doel van vroeg opstaan en ontbijten (was ik even vergeten).
It wie wer moai.
Alweer vroeg op!
Alweer een poepluier….
Al die bananen die ik ’s ochtends eet zijn goed voor de stoelgang (bedgang in mijn geval), want dat is mijn lievelingsontbijt. Bananen. Alles van bananen is lekker en kun je me voeren!
Geef mij maar een boterham hoor! En als het kan met hagelslag. Dat is kostbaarder dan goud, want het is hier niet te koop! Als Beppe komt moet ze zeker een pak of drie meenemen, en dan hou ik nog meer van haar! Ik eet dat uitsluitend aan de tafel, want anders knoei ik te veel.
Deze keer ging de auto ineens stoppen toen we onderweg waren. Niet alleen wij, maar ook die honderden andere auto’s die voor ons stonden. Dat doet de politie, want dan laten ze eerste een andere weg door voor een uur en dan mogen wij door voor een uur.
De goegemeente is daar helemaal op ingesteld, want alles wordt te koop aangeboden. Pizzapunten, geheimzinnige zakjes met iets en nog iets en dan twee soorten spul uit een fles, speelgoed, poppen, ballonnen, drinken, koffie, thee en nog veel meer en verbrande pinda’s. Die heeft papa gekocht.
Pinda’s zijn super-de-super-gezond, want alles zit er in. Vitamines, mineralen, voedingsstoffen. Ik denk echt het meest gezonde voedsel op de wereld. Behalve bij ons op school, want wij zijn notenvrij…. geen pindakaas en geen nutella…. sommige mensen worden namelijk heel ziek van noten. Wij gelukkig niet.
Lang (file-)verhaal kort, we komen na 4 uur aan en gaan direct door op onze mobiele safari. Dat begint wat moeizaam, want we staan opnieuw in de file! Echt waar, de wegen leiden door de dierentuin, waar alle dieren heel blij zijn dat we komen, maar de auto’s rijden nog best echt op elkaar. Na verloop van tijd rekt de file zich uit en gaat het goed.
De dieren zien er supergezond uit (eten vast noten) en heel erg blij! Dat laatste komt dan weer van al die bananen en wortels die ze gevoerd krijgen van alle mensen ind e auto’s. Oo als je ze vergeten was, dan kun je onderweg ongeveer bij duizend standjes bananen en wortels kopen.
Ik wil ze graag gooien, maar gooi regelmatig tegen de raamstijl (of mama haar gezicht) aan en dan valt de wortel terug in de auto. Beter wordt het als het dier in kwestie de wortel zelf komt halen. Tegelijkertijd is dat ongeveer één van de engste dingen die er kan gebeuren!
OK, ik snap het, wij zijn banger voor hen dan zij voor ons. Zij zien elke dag een kudde auto’s met rare mensen er in in voorbijkomen.
Ineens was er ook een grote olifant met een man er op die tussen de auto’s doorliep! Met zulke slagtanden is het een wonder dat de auto’s er ongeschonden vanaf komen. Wat een avontuur, het wordt beterder en beterder.
Al met al was het een zeer gevarieerder rit van bijna twee uur, waarin Laguiman op een soepele manier telkens de verkeerde manoeuvres uithaalde. Daar is hij goed in en is echt iets wat je moet kunnen. Zoals papa die altijd de verkeerde rij bij de kassa kiest. Ook als het de kortste is. Het is een gave….
Witte tijgers, gele tijgers, leeuwen, neushoorns, grote koeien, kleine koeien, geiten, giraffes, beren, noem maar op! Alles hebben we gezien. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele bijzondere tocht was. Het was zelfs zo leuk dat we vergeten zijn hoe lang we al in de auto zaten.
Na de safari zijn we naar de safarispeeltuin gegaan. Supergaaf, waarin we in zo veel mogelijk speeltuigen geweest (helaas niet bij de dolfijnenshow van 13 of 17 uur, maar dat gaan we echt de volgende keer doen!). We hadden een bandje om onze arm en konden er dus zo maar in. De beste manier om dat te zien is het filmpje.
Wat ook supergaaf was, is de olifanten-ride. Op de rug van een echte olifant, een tocht van wel honderd meter. Gelukkig liep de olifant langzaam en wilde hij eigenlijk een langere tocht maken, maar we waren terug voor we er erg in hadden! Mooie tocht.
Zo’n dag vliegt voorbij en dan besef je dat je nog lang niet alles hebt gedaan. Bijvoorbeeld het hele grote zwembad, en de ultra-lange glijbanen die daar zijn. Nee, dit was een voorproefje en zeker niet de laatste keer wat mij betreft.
It wie wer in moaie dei.
Dzjez & Jay 