Dat was wel een inkoppertje als je de foto’s ziet. Haha!

Maar op zo’n warme dag moet je je hoofd tegen de zon beschermen. Bij Jay bleef’ie wel zitten, want die kan er nog niet bij, maar bij mij is dat en ander verhaal. Even leuk voor de foto en dan af. Papa fietste gelukkig achter ons en heeft hem van de grond gepakt.

We waren op weg naar het strandje, maar niet voordat Jay bij de dokter was geweest. Ja, echt, maar eerst waren Papa en Zelda nog naar de bibliotheek geweest. Daar hebben ze boeken uitgezocht en rondgelopen. Op de terugweg heeft papa een polo gekocht en zijn ze naar de AH geweest.

Oh?

Je wilt weten waarom Jay bij de dokter was. Nou, dat moet Jay zelf maar vertellen dan.

Eh ja. Nou ik ben geboren met 2 dichte traanbuisjes en gelukkig was er één snel slim genoeg om open te gaan, maar de andere was dat niet. Het gevolg een dicht oog en een streep op m’n wang.

Dat duurde te lang vonden mama en papa en dus moest ik daarvoor naar de dokter. Geen paniek dus. De dokter was een lieve vrouw en vond mij een mooi mannetje, zei ze. Dat is een goed begin.

Uiteindelijk valt het allemaal mee en zou het opgelost moeten zijn met een paar druppeltjes. Drie keer per dag. Dus, moesten we naar de apotheek. Nu weten we ook waar die is! Handug.

Toen we thuiskwamen, zat ik al in de bakfiets, klaar om te gaan! Alleen Dzjez nog even inladen, met hoed, dus. Ik had hem al op, tegen de zon dus.

Het ging best goed op het strand. Zelda was er al met Merel en had een mooi plekje uitgekozen om het roze kleed neer te leggen. Vlak bij de ‘speel unit’ en dan kan ik er snel en gemakkelijk op spelen. Maar de wereld is groter. Veel groter dan het speelding, en dat trekt aan me als een groot magneet.

Het gevolg is dat papa me vaak ver moet terughalen, compleet tegen m’n zin in. Grenzen verkennen gaat niet altijd over een leien dakje. Ach ja, we hebben een mooie tijd op het strand!

Samen zingen met Zelda en Merel en ik doe heel goed m’n best de juiste gebaren te maken en te dansen. Heerlijke zon, lekker warm. Wat wil je nog meer.

Oh ja, dan is er nog dit. Een oooh-momentje.

Klaar?

…

..

.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tegen alle verwachtingen en hoop in, werd ik wakker om 5 uur 33.

Toen ik het gekraak van de haastige voetstappen op de trap hoorde, gaf ik even wat gas bij. Toen papa terug boven kwam en ik het flesje zag werd ik stil. En ging zelfs nog eefjes slapen. Tot 10 voor 6. Tsja, weet ik veel! Ik kan nog niet klokkijken en ben gewoon wakker.

Goed gehumeurd, dat wel. Ik ben fijn gaan spelen en papa kijk er wat naar met dichte ogen. Dat kan hij goed. Niet bij voorlezen, dan moeten ze wel open.

Daarna TWEE btrrrhammen gegeten en water gedronken en toen was mama daar! Gezellig met Jay! Zelda bleef nog even liggen en Piebe, kwam ik achter, was weg weg. Alhoewel ik dat nog steeds niet echt geloof.. en denk dat hij zo beneden komt. Ik weet het, hij is op kamp!

Na gezellig spelen met Zelda, mama en Jay en na mijn middagslaapje gingen we in de bakfiets naar het strand. Ons eigen strand op 7 minuten van ons huis. En daar sta ik dan. Naakt met zwembandjes en een onuitputtelijke ontdekkingsdrang. Ik wil alles zien, overal op en hoe verder hoe beter.

Ik hou van ruimte en heb ruimte nodig, anders word ik boos…. Niet echt hoor, maar terwijl ik groei, moet ik grenzen zoeken. Als ik dat niet doe, ontwikkel ik niet. Dus.

Met m’n tenen in het water, met m’n voeten in het zand, en de blik op oneindig en, oh ja, papa achter me aan als ik echt te ver ben. Bijna bij de golfclub (zonder referenties).

Ik wordt als een soort sportbaby op een sporttas met handdoeken en boeken naar het strand getransporteerd. Multifunctioneel. Daarna lig ik lekker in de zon (ingesmeerd mét zonnehoed, voor de Olma’s en Beppe’s) te genieten van de warmte.

Ik kan al bijna draaien. Dat geeft de vrijheid om meer om me heen te kijken en dat doe ik graag. Veel zien, daar hou ik van.

Ik ben een gemakkelijke baby al zeg ik het zelf. Eigenlijk lach en babbel ik vooral, behalve als ik honger heb. Ik ontdek dat ik op verschillende manier kan kommunieserun door op verschillende manieren te huilen. Heel hard bijvoorbeeld als ik erge honger heb.

Uiteindelijk word ik moe en moeten we naar huis. Ze kunnen mij altijd op een fiets zetten en eigenlijk ook in laten zitten, want zo leuk vind ik het. Als we thuiskomen, wil ik er NIET uit, dus mag ik lekker blijven zitten. Ach ja.

Zelda heeft me eten gegeven en daarna was ik moe. Zo’n dag blijft je niet in je warme kleren zitten.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als je wilt kun je alles.

Zelfs springen met een skateboard. Niet dat ik het kan hoor, maar als je er op voorhand over nadenkt is het haast onmogelijk. Siebe en Zelda kunnen et en wanneer je op het juiste moment de foto neemt, ziet het er spectaculair uit!

Siebe en Papa zijn ook gaan hardlopen. Dat is voor papa om een beetje in ‘shape’ te blijven voor Siebe en voor als ik en Jay later groot zijn. ’t Is wat. Je zou haast denken dat hij kinderen neemt als excuus om te blijven lopen.

In ieder geval heeft mama ook een excuus om te gaan fietsen met ons, achter Siebe en Zelda aan. Ik zeg: Prima, het is mooi weer en een frisse lucht. OK, we zijn ze in het begin even kwijt geraakt, maar gelukkig hebben we ze weer gevonden en hebben we samen een blokje Vesting gedaan. Mama kwam nog gezellig mensen tegen en heeft naast fietsen ook gewerkt aan haar kletsspieren.

Voor de rest heb ik een recalcitrante zondag gehad. ik denk dat ik een vroege vorm van de terrible two heb. Logisch, want ik ben m’n tijd ver vooruit, dus waarom niet.

Kort samengevat komt het er op neer dat ik dingen wil doen die papa en mama niet willen dat ik doe. Bijvoorbeeld: Zelf de deur open doen en naar boven gaan, de koelkast open doen en er eieren, Roosvicé en melk uit halen, naar de speeltuin in m’n eentje, kastjes dicht doen terwijl ze open moeten blijven, kastjes open doen wanneer ze juist dicht moeten blijven…. Terrible two dus.

Gelukkig is er ook veel afleiding met Siebe en Zelda.

Ik heb ook genoten van de fietstocht. Ik keek al goed en herkende op grote afstand en dat gaat telkens beter. Lachen doe ik uitbundiger dan ooit en babbelen ook. Het zit in m’n genen denk ik. Misschien moet ik Komiek of Acteur worden. We zullen het zien.

Ik vin het ook zo gezellig met Siebe en Zelda en kan niet wachten tot ik nog wat groter ben. Dan kan ik zitten en echt inter-acteren. Tot die tijd blijf ik gewoon lachen en babbelen.

Ik heb ook nog een nieuw liedje geleerd met Zelda.

Omdat het zo druk is, schrijf ik vandaag ook over maandag.

Zo, klaar!

Geintje!

.

.

.

.

.

Het was vroeg en mama moest werken. Op één of andere manier word ik dan ook vroeg wakker en Jay ook. Dat is handig want dan zien we elkaar nog even en kan Jay wat drinken. Ik ga eerst nog even in bad wegens een zondvloed plasluier en zwarte voetjes van buiten lopen.

Ik heb niet veel gedronken. Dat komt misschien door tanden- en kiezengroei of gewoon door het weer of gewoon door geen zin.

In ieder geval hebben we een mooie dag op de crèche gehad. Lekker in de zon met crème op de armpjes.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En dan is het in eens zo ver: We gaan weg.

Van schrik zat ik tot aan m’n nek onder de poep en moet ik onder de douche. Ik heb iets met douchekoppen en waterstralen. Ik vind ze niet leuk en kijk bang omhoog. Gek hè! Ze doen niet pijn of zo, maar het idee dat er een lelijke douchekop is die me nat spuit, vind ik niet leuk.

Toen we bij de vertrekhal stonden, deden Quyn en Zelda iets heel grappigs met hun handen. Zo leuk om naar te kijken. Daarna ben ik wat gaan wandelen met Beppe om de tijd te doden (dat is best moeilijk, tijd doden, want waar zit die eigenlijk?)

Ik lag lekker op m’n kleed om me heen te kijken. Voor mij is het de allereerste keer dat ik vertrek van vakantie. Sowieso zijn er veel dingen de eerste keer, maar mij hoor je niet klagen.

Integendeel, ik ben een babbelaar. Ik maak de hele tijd geluidjes en lach me suf!

Toen alles ingepakt was reden we samen, Dzjez en ik, Mama en Beppe, naar de boot in onze respectievelijke vervoermiddelen.

Bij de boot hebben we van iedereen afscheid genomen en dan…. op de boot! Ik heb vooral geslapen. Die frisse zilte zeelucht hè!

Ik mocht ‘vrij’ rondlopen. Nou ja, vrij, ik mocht NIET in de lift en NIET door de schuifdeuren. Verder was ik een beetje lastig, want eigenlijk moest ik slapen, maar kon ik niet, want er was geen bed en te veel te beleven. Dat zorgt duidelijk voor een kloof tussen de huidige en de gewenste situatie.

Op de wal, ging ik met papa mee naar de auto en voor dat we bij de auto waren, sliep ik al. Papa heeft me slapend  in de auto gedaan…. Ik bedoel maar.

En toen waren we thuis. Dat is ook wel weer fijn hoor!

<<<Zaterdag, de dag na de vakantie>>>

En na de vakantie komt de dag na de vakantie. Toen ik opstond met papa zei ik al Piebe, ‘Eld’, Beppe, Mammmmma en Jay, maar die lagen nog te slapen.

Grappig om te zien hoe snel ik weer gewend ben aan ‘thuis’ zijn. Alsof ik nooit weg ben geweest. Ik heb lekker een boterham gegeten, nadat we die eerst hadden gekocht, nadat ik eerst in bad was geweest, nadat papa had geconstateerd dat een volle poepluier niet per definitie heel hard moet stinken.

Daarna ben ik bij mama en Jay geweest en we waren allemaal even blij elkaar weer te zien! Wij zijn hetzelfde, op een andere plek.

Enfin, de boterham met appelstroop smaakte heel goed en toen waren daar Siebe en Zelda ook. Ik heb niet gemerkt dat Beppe niet mee was. Geen drama dus.

Samen ontbijten in het weekend betekent MUZIEK, dus we hebben een swingend ontbijt gehad. Lekkerr en gezellig.

De rest van de dag hebben we gespeeld en heb ik een GOED lang stuk geslapen, werd opgehaald door Zelda, we hebben in de speeltuin gespeeld, ik heb m’n handen heel vies gemaakt met de wielen van de auto van papa.

Mama ging aan het eind van de dag naar een grote modeshow, dus waren we met alle kinderen thuis, en papa. Siebe, Zelda en Papa zijn Monopolie gaan spelen en ik liep lekker rond, zat op schoten, heb wat chips gegeten en ineens ging het licht UIT!

Geen eten, geen zin, geen yoghurt, geen zin, geen pyjama, gen zin, maar dat heeft geen zin, want papa trekt dat en de slaapzak toch aan en den flesje. Het enige soelaas van een moment zoals dit.

Ik was nog steeds weer goed gehumeurd en heb lekker gebabbeld en gekird met Siebe. Ik moet oefenen hè, want later moet ik praten ook. Nu begin ik dus al vast te oefenen:

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Papa zei, weet je wat? Siebe en ik gaan hardlopen, misschien kunnen jullie meefietsen. Dat is een goed idee! En dat vond mama ook.

Dus zo gezegd, zo gedaan. Na het ontbijt en de kleren aan gingen ik en Jay in de bakfiets. Goed aangekleed want het was best koud…. Papa had zelfs een jas aan, nou dat zegt wel wat.

Maar zodra mama ging fietsen, gebeurde er iets bijzonders. Als je naar de lucht keek zag je dat de wolken aan de kant gingen en ruimte maakten voor de zon. Het duurde dan ook niet lang of papa trok zijn jas uit. Die heeft het snel warm.

We hebben heerlijk gefietst, langs de zee, door de duinen, alleen ik val natuurlijk weer in slaap door dat gewiebel in de fiets. Totdat de bakfiets stopt. Siebe wil de grootste duin van het eiland beklimmen!

Hij zegt dat daar boven het uitzicht wel heel mooi moet zijn. En dat is ook zo. Papa gaat ook kijken en pas daarna gaan we verder.
(Siebe ziet er op één van de foto’s wel een beetje raar uit! Is Siebe wel wie hij zegt dat hij is? Of is hij een Alien….)

Het was behoorlijk heuvelachtig en dat is leuk. Naar boven ga je dan langzaam en naar beneden is het WOESSSJHH. Je merkt het ook aan mama. Naar boven kijkt ze heel serieus, naar beneden heeft ze een glimlach. Al met al is het een goed sportmoment.

Toen we thuiskwamen was het mooi weer, mama voelde zich fris en fruitig en Tessa was er ook nog met Senn en Nynthe. We konden mooi in de tuin ravotten en voetballen.

Ik heb geknuffeld en gelachen en de geluidjes die ik maak worden telkens geprononceerder. Maw, het worden duidelijker klanken. Klanken die echt klinken zoals mij. mooi is dat, hoe snel je al een eigen geluid hebt. De kunst is dat te houden.

Siebe heeft nog een hele grote burcht gemaakt op het strand. Het doel is dat de zee hem uiteindelijk verorbert, maar….

Ondanks het feit dat Siebe tot diep in de nacht (10 uur!) op en neer is gaan rijden, was de zee nog niet hongerig genoeg om de burcht te verslinden…. Tsja, arme Siebe, gelukkig heeft hij jonge benen.

Morgen gaan we terug naar huis.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Stel je mij eens voor in een rode korte broek, met een rode sweater met een capuchon.

Ik sta in de dorpstraat gemaakt van kleine klinkertjes, vlak voor een cafeetje. Het is gezellig en er staan allemaal mensen, er is een braderie en staat een gezellige band van ‘oudere’ mannen op een boerenkar te spelen.

Ze hebben een trombone, een trompet, een drumstel en een toetsenist en ze spelen “Oh when the Saints go marching in”. En ik, ik sta te dansen.

Mama en Evelyn staan ook te dansen en iedereen kijkt blij.

Papa heeft per ongeluk een deel van de foto’s grondig gedelete, waardoor je nu genoodzaakt bent de foto’s in te beelden.

Dat is op zich niet erg, want dat is goed voor je fantasie. Dan moet je het aan de binnenkant van je ogen bekijken en heb je veel voorstellingsvermogen voor nodig.

Dat hadden Siebe en Zelda ook. Die zijn samen met papa naar het bos gegaan, zoals elk jaar, waar echte kabouters leven en het zag er slecht uit….

Het was duidelijk dat er grote en langdurige gevechten hadden plaats gevonden en het was absoluut niet duidelijk wie er gewonnen had. De kabouters of de trollen.

De trollen hadden in ieder geval goed huisgehouden want overal lagen trollendrollen, trollenkots en trollenslijm (dat kon je zien aan de verdorven grond en natuurlijk ruiken) en er waren verdedigingswallen gemaakt, compleet met kogels (in de vorm van harde denneappels!).

Zelda had een kabouterholeningang gevonden die zo diep was dat ze met haar arm de bodem niet kon raken. En dat met het idee dat er misschien wel een vos in kon zitten ook, of een plas met trollenslijm….. Gelukkig was dat niet zo.

Zelfs de heilige boom (en heilig dat is hij, want er was er maar één zo’n boom in het hele bos, met speciale witte bladeren én… duidelijke tandafdrukken in de schors van de stam), stond er eenzaam en verlaten bij. Wel groen, maar verdrietig. Dat voelde je…

Ik denk dat de kabouters het natuurlijk wel overleeft hebben en zich of goed verstopt hebben of een veel mooier bos hebben gevonden!

En dan nu het goeie nieuws!

Papa heeft de foto’s terug gevonden! Of beter gezegd: Ge-Un-Delete. Hij had al grote bombastische programma’s opgestart om de harde schijf te scannen, maar uiteindelijk bleek dat ze gewoon nog in de vuilnisbak stonden. En die was nog niet geleegd.

Kijk maar even naar de foto’s 😉
(de filmpjes komen later)

Zelda heeft een heldendaad van ondernemerschap verricht.

Ze heeft schelpenkettingen verkocht op de braderie. Niet 1 of 2, maar echt een heleboel, voor meer dan 10 Euro!

Eerst heeft ze de schelpen gevonden, toen heeft ze er allemaal gaatjes in gemaakt en een touwtje door geregen en beschilderd met spannende alziende geluksogen.

Toen dat klaar was, heeft ze een papiertje gemaakt met ‘Geluksschelpen te koop’ en is ze op het roze kleed gaan zitten. Knap hè!

De braderie was leuk en we kwamen Iris en Andy tegen. Ik heb even lekker met Andy geknuffeld. Dat was al weer een jaar geleden.

Ik heb met beide geknuffeld en voor mij was het de eerste keer. Ze vonden het zo leuk dat mama zonder mij verder mocht. Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen en dat was goed.

Irene, Noa en Quyn waren ook nog bij ons. Gezellig toch altijd weer.

Nadat ik uiteindelijk weg mocht bij Iris en Andy 😉 ging ik ook naar de muziek. Ik hou ook erg van muziek en dan schud ik wat in de wieg, want ik kan nog niet staan. Daar ben ik mee bezig, maar van de muziek genieten doe ik en die meneren van de muziek vonden alles zo gaaf en grappig dat ze een ode hebben gezongen voor mama en Evelyn.

Daar zat geen gratis biertje of wijntje aan vast, alleen de eeuwige roem, maar dat is minstens zo belangrijk en vooral eeuwigdurend.

Wel jammer dat het geen super weer was, maar we hebben de was wel buiten gehangen. Die heeft niet alleen zon nodig, ook de wind helpt mee om de damp uit de kleren te jagen. Ik heb Beppe goed geholpen.

Aan het einde van de dag, kwam het begin van mijn moeheid. Dat is ook logisch. Van al dat gedans en gezing verbruik je veel energie. Een bed is dan een welkom laadstation en ik kan niet anders zeggen:

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.