Het was een zware nacht. Voor ons allemaal, dus is het tijd voor de zon. Die heb ik vanavond gebeld en gezegd dat hij morgen moet komen. De inspiratie kwam uit Nijntje, die in één van haar fantastische avonturen naar het strand gaat. Die gele kleur deed het en toevallig had ik een telefoon….

Haaloo, haaloo, zei ik en daar was de zon.
(het is een vage, maar gave foto vind ik!)

Ik vroeg, tuutuu? Kadda, oedie? Da da, en dat was genoeg om de zon te overtuigen. Let op m’n woorden, morgen is iedereen gek en gaat buiten zitten met het gezicht in de zon en de ogen dicht. Dat is goed voor iedereen en geeft je energie. Daar zitten we allemaal op te wachten.

Het was niet goed met mama, want die had ineens een een beknelde zenuw in de rug en kond vervolgens niet goed meer lopen. Als je zo’n dikke buik aan de voorkant hebt, krijg je een deuk aan de achterkant en dat is nooit grappig. Pijn plus een baby die op je maag drukt, maakte haar wat misselijk.

Ikzelf was ook niet helemaal jofel, om het simpel te zeggen. Mijn maag was het ook niet eens met de inhoud en na een onenigheid van een uur of 2 à 3 en won de maag. De boerenkool moest er uit en ik werd daar niet vrolijk van. Uiteindelijk moest papa er uit om m’n bedje schoon te maken.

Ik moet zeggen dat knuffelen wel erg lekker was, dus het duurde even voordat papa me ‘vredig’ in bed kon leggen…. Tsja. Maar goed het was midden in de nacht, dus dan is een bed best lekker.

Probleem was alleen was dat ik een uurtje of 2 wakker werd van de dorst. Wat wil je! Gelukkig had papa een flesje bij de hand toen hij binnen kwam en ondanks een klein protest, ben ik lekker gaan liggen en gaan slapen.

Papa maakte me wakker en m’n luier zat vol tot vlak onder m’n haargrens…. Dat betekent?
Bad.

Er gaat niks boven een badje in de morgen. Fris naar de crèche, je weet nooit wie of wat je tegenkomt, dus… Echt honger had ik niet, of dorst. Ik ben nog niet helemaal mezelf na die prikjes. Mama bleef wijselijk in bed liggen. Rust is de beste remedie.

Ik had een goeie, maar rustige dag op de crèche. Niet gegeten of gedronken, 2 uur geslapen en gespeeld. Toen papa me kwam halen, moest ik heel hard huilen in de auto. Thuis was ik klaar. Even ontladen.

Ik heb goed gegeten! Broccoli, kip, aardappeltjes, yoghurt…. Daarna heb ik gespeeld met papa en veel gebeld. Ook met de zon dus. Toen mama naar beneden kwam, gingen wij bijna naar boven. Even knuffelen, maar ik as echt moe, dus naar bedje toe.

Ik hoop dat mama zich morgen weer beterder voelt.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik zeg het maar, want voor hetzelfde geld is hij er wel hè!

Waar we de laatste tijd zo druk mee bezig zijn, is zorgen dat de boel voor elkaar is en we niet heel veel moeten doen als m’n broer er is. Dan willen we tijd aan hem besteden natuurlijk.

Vrijdag kwam Gerard de Timmerman. Die heeft een ‘koof’ om de verwarming gemaakt met een heel mooi blad er op. Dat is handig vanuit de keuken en mooi om te zien ook!

Voor mij is het dan weer leuk er op te slaan, want dat maakt een mooi geluid. Papa vind dat niet en dus kijk ik soms onblij… Ik bedoel, ik ben een dreumes en dreumes en drummen lijkt heel erg op elkaar! Dan kun je toch niet anders?

’s Middags is papa naar de Ankerstraat gegaan. Wij hebben eerst nog geslapen. Mama en ik dan, en geloof of het of niet, nu moest mama me wakker maken! Zul je altijd zien hè! Normaal maak ik haar wakker. Zij moest naar de verloskundige en ik ga dan natuurlijk mee! Als ik naar m’n broer kan kijken dan doe ik dat!

Hij ligt met z’n hoofd naar beneden. Geen dwarsligger dus. Voor nu…. want eens een dwarsligger, altijd een dwarsligger. Dwarsliggers, dwarsdenkers, dubbeldenkers, allemaal types die meehelpen de wereld te veranderen. Einstein was er ook zo één. Die zei dat je een probleem niet kunt oplossen met de zelfde gedachtes als toen het gecreëerd werd. Helemaal mee eens!

Opgelucht gingen we naar huis en daar hebben we feest gevierd door te dansen!

Ik had wel een beetje last van de prikjes die ik vorige week had gekregen. Echt uit m’n hum. Overgeven, weinig eten en wat hangerig. Goed gepland zeg ik… NOT! Maar het goeie nieuws is dat ik ’s middags nog wat ben gaan slapen.

Toen papa thuis kwam waren we allemaal blij! Nu was hij een beetje moe. Schoonmaken met dweilen en zo is niet aangeboren voor hem…. Maar ik zeg altijd maar zo: Niet proberen is nooit leren!

Zaterdag begon met een frisse wandeling om de vesting! Nou ja, een deeltje. Met Farouche en Iara en papa en mama. Mooi hoor!  Het was net of ik de zee kon ruiken en toen zei papa dat dat best mogelijk kan zijn, want vroeger lag Naarden aan de zee. Echt waar! Ik wil daar nog veel over leren.

Verder zijn papa en ik gaan winkelen. Naar Het Karwei en daar hebben we een hele grote plank gekocht! Ik heb die helpen dragen! En een nieuwe kraan voor het bad, dan ga ik m’n vingers niet meer branden of rillen van de kou.

Ondertussen rook het heerlijk in huis, want mama maakte spareribs! En ik voelde me slecht. Ik was ev en gana slapen en werd met een gil wakker en ben niet meer stil geworden eigenlijk. Ik denk dat het nog een laatste prik van de prikjes was. Een soort stuiptrekking.

Met veel moeite ben ik naar bed gegaan, niet gegeten, niet gedronken en veel gehuild. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en hoop dat ik morgen GOED uitgeslapen ben!

It wienen wer moaie dagen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Er zijn geen foto’s van mij gemaakt vandaag.

Er waren andere dingen die belangrijker waren en dat is ook goed. Ik ging naar m’n opleiding voor ridders vandaag en mama bracht me weg. Ik begin al blij te worden als ik m’n schoenen aan mag en m’n jas! Dan begin ik al helemaal te kirren en in de handen te klappen. Ik herken de crèche al, want als we aankomen kor ik nog harder. Kirren, wat een woord eigenlijk.

Ik heb een mooie dag gehad. Veel gespeeld, een uur en drie kwartier geslapen en goed gegeten. Ik begin buiten spelen ook leuk te vinden. Dat is even wennen hoor! Maar allemaal onderdeel van de opleiding. Je moet er wat voor over hebben.

Als mama komt ben ik blij! We knuffelen eerst heel hard! Daarna gaan we naar huis en onderweg komen we een oranje vlek tegen met een rode bol er op. Als ik goed kijk zie ik dat die rode bol trekken heeft van het gezicht van papa!

Het is papa! Hij is aan het hardlopen en heeft ons opgewacht. Samen gaan we naar huis en dat is gezellig.

Als papa me binnen neerzet, zie ik direct dat er iets anders is…. Dat kost een paar seconden en dan ben ik er aan gewend. Zo gaat dat als je bijna 15 maanden bent. Mijn hersenen maken snel nieuwe verbindingen en wat eerst nieuw is, is dan alweer oud. Of in ieder geval valt het me niet meer op.

Ik vind hem wel mooi en moet alleen nog even uitvinden hoe die deurtjes werken, maar dat is een kwestie van tijd. Ik hou je op de hoogte.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was ik thuis en niet.

Ik bedoel, ik was niet naar de crèche, maar ging met mama op pad. Allemaal dingetjes doen. Eerst naar de Baby Dump in Almere. Ik schrok me een hoedje toen ik dat hoorde! Ze gaat me toch niet achter laten?

Toen besefte ik me dat ik geen baby mee ben maar een dreumes. Oef! En toen we aankwamen besefte ik me dat ik het helemaal mis had. Geen baby’s dumpen, maar allemaal leuke spulletjes voor baby’s! Dat is andere koek.

We hebben een leuk setje gekocht voor m’n broer, voor als hij net geboren is. Dan heeft hij ook iets van zichzelf en niet van mij. Alhoewel ik zeg ‘Mi ropa, tu ropa’ maar goed, ik begrijp dat wel, stel je voor hij lijkt op mij én hij heeft de zelfde kleertjes aan, dan weten we straks niet wie wie is.

Plus dat de meeste mensen kleertjes geven voor als hij al wat groter is. Ook goed, zeg ik!

Daarna naar de Maxis bij Muiden/Weesp. In de auto heb ik geprobeerd wakker te blijven, maar de zwaartekracht heeft gewonnen van zowel m’n ogen als m’n hoofd. Een powernapje dus.

Bij de Maxis hebben we ons echt zo vermaakt! Ik zat op m’n troon op de praalwagen (waar je ook boodschappen in doet) en al die mensen die ‘bezwaaid’ moesten worden. Zo veel dat ik er soms 2 handen voor nodig heb. En al die mensen kijken ook zo, dus niet zwaaien is geen optie. En HAI, HAI, roepen. Zware baan, Dzjez zijn.

En gesellug met mama, allemaal dingetjes bekijken en doen en ik heb er lekker m’n boterham gegeten. Midden in de Lidl. Kan allemaal!

We zijn ook naar de AH geweest, maar daar kreeg ik bijna een dubbele dosis pleinvrees! Wat is dat groot! Zelfs een olifant kun je daar verstoppen en hem pas anderhalve week later terug vinden! Echt! Daar zouden ze een App voor moeten maken.

Maar goed, we hebben onze weg gevonden en de spullen gekocht die we moesten hebben. We zijn overal geweest. En overal gezellig gepraat en gelachen en gezwaaid en ik heb ontdekt dat vrienden maken vrij simpel is. Wie goed doet, die goed ontmoet, ook als je het soms een beetje lastig vindt. Blij zijn is beter.

Blij word ik ook van m’n mooie nieuwe sloffen. Misschien is het inbeelding, maar ik heb het gevoel dat ik er sneller op kan lopen!

Toen we thuiskwamen hebben we gegeten en heb ik daarna anderhalf uur geslapen. Mama ook een kwartier, die moest natuurlijk opruimen en zo. Daarna hebben we weer gezellige dingen gedaan.

Ik heb een beetje Sesamstraat gekeken op m’n plek. Daar heb ik behoefte aan, zo’n eigen plek waar ik lekker kan zitten. Moet het er eens met mama over hebben of er niet zo’n leuk Dzjez stoeltje is ergens.

Toen papa thuis kwam was ik ook al weer blij. Nog even, want ik was uiteindelijk wel moe. Zo’n dag is zelfs voor mensen als ik vermoeiend. Ik heb nog even gedanst. Goed begin voor een goede nacht.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Niet voor mij hoor en eigenlijk ook niet voor m’n broer, maar vooral voor mama.

Haar buik is zo dik, dat je nooit meer echt heel dicht bij haar kunt komen, tenzij je je om haar buik heen krult. Maar die buik weegt ook best veel! En bij alles wat ze doet, moet die buik mee. Dat kun je aan het eind van de dag ook wel zien. Dan is ze moe en moet naar bedje toe.

Raar is het dan dat ik eerst naar bed ga.

Maar goed, ik was ook moe en mama moest nog eten en wilde ook nog even met papa op de bank. Maar eh, mama! Niet te laat naar bed gaan hè!

Ik was naar de Riddercrèche vandaag en papa heeft me gebracht. Hij wist de code niet om binnen te komen! Gelukkig kwam er net iemand naar buiten, anders hadden we heel lang voor de dichte deur gestaan.

Binnen voelde ik me direct op m’n gemak. Lekker spelen, denk ik dan en rennen en babbelen. ‘Tuurlijk doe ik dat! Ik ben een dreumes en bijna een peuter. Zo gaan die dingen. Ik ben mijn bovenbenen aan het trainen! Voor later als ik met papa ga hardlopen!

Papa heeft me ook terug opgehaald om half 6. Toen was ik uitgespeeld en had een rood oor. Roodoor… dat klinkt als een Riddernaam! Ridder Roodoor. Mmm, daar ga ik eens over nadenken.

Thuis was ik echt moe. Ik heb uiteindelijk met de gebruikelijke afleidingsmanoeuvres een potje gegeten en m’n yoghurt, maar daarna was ik klaar. Ik was blij dat ik m’n pyjama en slaapzak aan had en m’n flesje kreeg.

It wie wer in moaie dei.