Opstaan was was een fluitje van een cent, alleen strikt genomen kan ik nog niet opstaan. Ik kan alleen nog maar liggen, kruipen en zitten. Maar opstaan niet. Opstaan is dus een vreemd woord voor baby’s en daar moeten wij, baby’s united een ander woord voor verzinnen. Mmmm, daar moet ik nog eens over nadenken.

Het was een onrustig nachtje, paar keer wakker geweest, want ik had honger of zo, denk ik. Of wilde mama zien. Er is trouwens een duidelijk verschil tussen mama zien of papa zien. Ik vind alle twee zien het mooist op de wereld, maar de ene keer wil ik papa zien, maar als ik moe ben of me even rot voel dan wil ik mama zien. Niet alleen zien, maar ook voelen. Dan steek ik m’n armpjes uit om haar te pakken. Een andere keer wil ik graag bij papa zijn en dan kan ik hard schateren. Mooi hè, Yin en Yan, Papa en Mama, zo zie ik dat.

Het was leuk op de crèche. Telkens een nieuwe en deze keer was het een jong meisje. Die wind ik zo om m’n vinger, door gewoon te lachen en m’n KRGGGH-geluidje te maken. Grootste kans op succes. Vandaag dus ook. Vond het ook weer heel fijn toen mama daar ineens weer stond. Word ik dan weer blij van!

Maar wat schetst mijn verbazing? Niet werden m’n poezelige billen in de oude vertrouwde MaxiCosi gezet met m’n rug naar de rijrichting. Oh nee, deze keer was het een blauwe die naar voren gericht stond. Dat is andere hoek en serieus zitten. Dan ineens zit je hoger en kijk je vooruit en zie ik mama zitten. Wow, dat is gaaf, dat is nieuw op m’n netvlies. Nu nog een stuurtje en ik kan meerijden. Yep, ik wordt groter.

Dat geldt ook voor m’n eten. Vandaag heb ik worteltjes, aardappeltjes en nog iets gehad. Gek maar lekker. Eerst heeft papa me eten gegeven en toen mama. Conclusie: Het smaakt hetzelfde. Darna nog die overheerlijke, niet te versmaden, witte godentoetje: Yoghurt. Grappig om te zien hoe serieus papa dan aan het zitten is en mij aan het voeden. Tsja, hele verantwoordelijkheid hè!

En toen was ik moe. Geen vraag meer, tijd voor naar bed en dat is een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik dat graag, maar een andere kant zegt: Nee! Ik wil niet slapen, maar wakker blijven. Dingen meemaken. Dokter Jeckyll and Baby Hyde. Raar gevoel hoor. Uiteindelijk wint Baby Hyde en ga ik slapen. Lange nacht is het plan!

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was ik gezellig thuis met mama en die was ziek. Verkouden. Ik kon amper door de kamer kruipen wegens alle opgepropte zakdoekjes die op de grond lagen. Bergen en bergen, het leek het buitenland wel. De uitdrukking “Door de bomen het bos niet meer zien” krijgt een nieuwe betekenis! “Door de propjes de bergen niet meer zien”!

Geintje, dat was niet zo hoor, maar ze was wel ziek. Op de foto hierboven nog niet, of niet zichtbaar. Maar dat was vanochtend na het ontbijt. Dan voel je je altijd goed, maar later op de dag ging het iets minder. Ik weet wat dat is, want ik ben ook verkouden geweest. Ik denk dat ik het aan haar doorgegeven heb. Dat is natuurlijk niet echt een heel erg leuk kadootje, maar ik kon er niks aan doen. Voordeel is dan weer dat je de volgende keer beter bestand bent tegen de verkoudheid. Trouwens een ander voordeel is dat mama gelukkig niet vaak ziek is.

Terwijl mama ziek is, heb ik leuk de tijd voor ontdekkingstochten en motorische en visuele oefeningen. Dan kijk ik ergens naar en dan pak ik het. Ik vind dat ik daar heel goed in ben en dat straal ik ook helemaal niet uit. Zo ben ik niet. En ik heb naar Hopla en Boemba gekeken en dan kir ik het uit van plezier. Kirren, dat is een leuk woord en klinkt vrolijk. Dat is het ook, want zo voel ik me dan. Een opwelling van binnenuit. Heerlijke vrolijkheid, dat omarm ik!

Vanavond heb ik voor het eerst ‘zalm’ uit een potje gegeten en ik weet nog niet wat ik er van vind. Toen papa er mee aankwam rook het lekker, maar aan de smaak moet ik wennen. Het kwam zo uit. Mama was moe en papa maakte lasagne en dat is nog net iets te voor me. Dat si voor iets laterder. Als ik groterder ben. Ik vind het wel lekker ruiken, misschien moet ik eens zo’n pastaatje proberen. Zal eens vragen.

In ieder geval heb ik er best veel van opgegeten en toen lekker brood met rabarber-bananen-jam (jaja, echt waar) en smeerkaas en daar wordt ik dan weer een smeerkees van! Wel lekker! Soms lijkt het of knoeien eten lekkerder maakt. OK, ik ben een baby en dat vergeet ik wel eens en later eet ik netter, maar nu is het leuk.

en om eerlijk te zijn was ik daarna ook moe. ik volg een beetje het rythme van mama, want die is ook moe. Papa nog niet, maar die is ook niet ziek of een baby, dus.

it wie wer in moaie dei.
Jammer dat mem wat siik wie.

Beterschap!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was een goeie nacht. Ik kan me er niks van herinneren. Dat is eigenlijk behoorlijk jammer vind ik. Ik bedoel, het kan toch niet zo zijn dat je gedachten stoppen en je niks meer meemaakt? Nee dus, dat is dromen en dat is zeker ergens goed voor. Je verwerkt al je indrukken van de dag ervoor en plaatst ze in het juiste vakje, zodat je de volgende dag met een vers hoofd kunt beginnen. Ik heb het gevoel dat ik ’s nachts vanallus meemaak, dus ga ik oefenenen het te onthouden. Later als ik groot ben en kan schrijven, leg ik een boekje naast me en schrijf ik het op.
Ik ga schrijver worden, denk ik.

Ik had vandaag m’n mooie oranje T-shirt aan. Een beetje ‘baggy’ want het is te groot, maar ik kan het hebben vind ik. Mama ging werken, ik naar de crèche en papa naar de tandarts. In België! De laatste werkjes zegt papa en hij kan het mooi combineren om Siebe en Zelda even te zien. En met Siebe gras te maaien en te voetballen. Want met dat lange gras kun je niet lekker spelen. Zelda was gaan zwemmen met 2 vriendinnetjes. Lekker hè, vakantie.

Ik heb een mooie dag gehad op de crèche. Niet te veel geslapen, want met open ogen maak je meer mee (’s avonds verwerk ik dat wel ;-)) en goed gegeten. Benthe was er ook en er was mooie muziek. Ellen heeft wel tegen papa gezegd, maar die is het al weer vergeten natuurlijk. Moet’ie nog maar eens vragen! Want het is leuk!

Toen ik thuiskwam, begon de dag pas echt. Lekker op ontdekkingstocht door de kamer. Ik had nog een klein akkefietje met de tafelstoel. Die was redelijk opzettelijk bezig mij de weg te versperren naar een stukje brood wat achter de poot lag. Nou ja zeg! Verder ontdek ik zienderogen, zoals de ringen van de la. Nog even en ik trek ze open en ga er eens in kijken. Als ik dat gedaan heb ga ik kijken of ik er in kan kruipen. Gaat mama gaaf vinden.

Dat oranje shirt had een voorspellende waarde want wat is er vandaag gebeurt? Epke Zonderland heeft goud gewonnen. En waar komt Epke vandaan? Precies, uit Frieslân! Dat maakt het goud nog iets gouder vind ik. En wat een geweldige oefening. Ik heb er met open mond naar zitten kijken….

OK, die open mond was nodig om er stokbrood met roomboter in te stoppen. Lekkerrr, zeg ik.

Maar goed, Mama had geluisterd naar de radio en die zei dat ze nog nooit zoiets had gehoord. Hieronder kun je dat eens herbeluisteren.

Daarna heb ik Courgette-Soep gegeten en die was heel pittig! Daar hou ik van. Ik had daarvoor aardappelen met zalm uit een potjuh gegeten en dat was zo flauw! Nee, daar ben ik niet voor gemaakt. Ik denk dat dat ook te maken heeft met al die spaanse pepers die mama tijdens de zwangerschap gegeten heeft! Ik heb er 4! bakjes van opgegeten. Samen met mama.

Op een gegeven moment nam mama me mee naar het raam en daar zag ik mezelf, prima denk ik, maar toen keek ik door het raam en daar zag ik PAPA! Ik herkende hem en ik was al de hele tijd vrolijk, maar toen werd ik nog vrolijkerder. Lekker gek doen.

Ik had geluk dat ik veel energie had vandaag. Dan hoef ik ook niet zo vroeg naar bed en kan ik dus lekker lang spelen.

Ja it wie wer in moaie dei!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was wat een rare dag? Papa was al lang weg toen ik wakker werd. Hij was naar Oslo. Dat is niet een plaats waar iets met Ossen gebeurt, maar een plek in Noorwegen. De hoofdstad om precies te zijn. Daarvoor moest hij met het vliegtuig en dat betekende vroeg op.

Niet dat het ongezellig was met mama, integendeel, het was heel gezellig, maar anders en dat is mooi. Soms moeten we afstappen van gewoontes om te beseffen wat we hebben. Het omgekeerde is zo gebeurt. Dat komt omdat het altijd gebeurt en dus is het normaal. Ons brein is zo geprogrammeerd dat we voornamelijk verschillen waarnemen. Dat is van heeeeel vroeger. Verschil was toen gevaar, maar dat was dus heel vroeger. Nu is het vooral ook belangrijk te genieten van de dingen die niet veranderen. Ik vind het geweldig herinnerd te worden aan de dingen die ik al weet.

Maar goed, ik weet niet wat het is vandaag, maar toen mama me kwam halen was ik moe. Zomermoeheid denk ik en papa was nog niet thuis. Die zat in in de wolken en in gedachten zat ik naast hem. Hij heeft wel een ongelooflijke ontdekking gedaan. Heineman heet Heinemann en heeft een winkel op de luchthaven van Oslo.

Zo zie je maar. Dingen zijn soms nooit wat ze op het eerste gezicht lijken! Die kleine Heinemann.

Dus, door de drukke dag zijn er vandaag geen foto’s gemaakt. En fotoloos is ook wel eens goed.

Dus, op tijd naar bed en morgen weer goed uitgeslapen wakker worden.
Heb ik nu al zin in.

;

It wie wer in moaie dei!

Oh ja! Beppe heeft een nieuwe auto. Speciaal voor mij, kunnen we gezellig samen rijden! Cool!

Ik heb iets nieuws. Ik vind het helemaal niet leuk als ik alleen gelaten wordt al is het maar voor een paar seconden. Daarom sta ik op het gras, terwijl papa het gras maait. Dan kan ik hem zien en dan vind ik het OK. Het is eigenlijk wel gezellig zo en het moest weer gebeuren. Dat gras groeit snel en is hier net zo groen als aan de overkant!

Gelukkig heb ik het niet heel erg als ik in bed lig, of ik merk het niet omdat ik snel in slaap val. In ieder geval hoort dat er bij, want ik begin me meer bewust te worden van mezelf en anderen. Nou ja! Ik ben toch altijd hartstikke bewust en ik lach toch al m’n hele leven naar anderen?! Toch voelt dit anders. Ik ben m’n persoonlijkheid aan het ontdekken en aan het ontwikkelen. Later als ik groot ben weet ik er helemaal niets meer van. Ik kan me dan niet echt herinneren wat ik gedaan heb, maar wat ik nu doe en nu meemaak; zorgt wel voor wie ik later ben.
Ik zal maar goed opletten 😉
Het positieve is dat het altijd gezellig is als er één in de buurt is!

Toen het gras gemaaid was, konden papa en ik (en de honden) lekker in het gras spelen. Daar kan ik gemakkelijk leren staan. Dat is wat ik graag doe en papa helpt me daar dan bij. Die leert me dan ook gelijk een handstand. Voor als je eens blaren op je voeten hebt of zo of omdat je niet wilt dat je schoenen nat worden. Jong geleerd, oud gedaan zeg ik!

Papa en mama hebben pannenkoeken gegeten en ik mocht het ook proeven. Nou dat was dan dat. Nu ben ik verslaafd aan pannenkoeken. Lekker met een beetje stroop. Ik zeg: vaker doen!

Verder heb ik nog een wereldreis gemaakt door de kamer. Ik kruip werkelijk de hele kamer door en zit overal aan. Vooral knopjes zijn leuk. Dat voelt lekker en je kunt er aan draaien. Mama vindt dat geen goed idee. Raar hoor… Ik heb de dag afgesloten met lekker bij mama Sesamstraat kijken. Languit op de bank. Dat ligt zo goeoeoeoed!

Ja, it wie wer in fijn wiekein!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Had ik het gisteren over de 6 tandjes van Camden, vandaag is mijn 3de doorgekomen. Linksboven.

Eerst was het nog een soort bult, maar uiteindelijk stak hij zijn kopje door m’n tandvlees om voorzichtig eens naar de buitenwereld te kijken. Leuker dan binnen denk ik. Als tand wil je maar 2 dingen, mooi wit zijn en kauwen. Dus.

Het was een dag met 2 kanten vandaag.
De ene kant was mijn goeie kant. Deze kant was vrolijk, op ontdekkingstocht, lachen en grappen maken en de andere was de niet vrolijke kant. Ik denk dat toen m’n tandje begon te duwen en dan voel ik me minder lekker en zit ik mezelf in de weg. Maar goed, dat hoort er bij.

Voor het kantelmoment heb ik lekker brood en meloen gegeten. Dat doe ik tegenwoordig met meer ervaring en zelfvertrouwen en dat laat ik dan ook graag zien. Ik begin ook het speelgoed in de box te ontdekken. Ik kan er al aan draaien en doe dat heel bewust. Ik heb het gevoel dat dit het begin van veel is. Het is grappig om bij stil te staan. Ik was net nog even door wat oude foto’s aan het struinen en zie mezelf dan als een (bijna) hulpeloze baby die nog helemaal niets kan. Als ik dat vergelijk met wat ik nu al kan en wat allemaal nog ga kunnen, is verwonderlijk. En als ik er dan zo naar kijk, merk ik er niks van. Gaat vanzelf. Goed bedacht!

In ieder geval, de namiddag was dus minder leuk, zelfs niet toen papa kwam. Dan heb ik een gevecht met m’n lach. De ene keer wil’die wel en de andere keer helemaal niet en dan moet ik uit het niets huilen. Zelfs papa z’n grapjes helpen dan niet. Pasta eten in de stoel is uiteindelijk wel een beetje goed. Maar de yoghurt was weer fantastisch. Dat is het gulzigstmakende voedsel dat ik ken. Maar dan is het ook echt tijd om naar bed te gaan.
Bekaf was ik!
Lekker slapen, zin in.
Oh ja en deze foto met mama wil ik ook laten zien!

It wie wer in, eh, moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was leuk wakker worden deze ochtend. Ik keek op en zag 2 blije gezichten. Die van Mama en die van Papa en dan kan ik niet achterblijven. Dan ben ik ook blij. Ik heb trouwens heel goed geslapen en niks van het gedonder en de regen gehoord. En het is wat geweest volgens papa. Hij was er wakker van geworden en kon het vanochtend zien aan de hoopjes bladeren op de putten. Als je die ziet, betekent dat, dat het water hard gestroomd heeft!
Nou ikke niet, ik heb hard gedroomd!

Op de creche was Zlata en ik moet me verontschuldigen, want zo lang ik leef en haar ken dacht ik dat ze Zadla heette. Zo zie je maar, alles veranderd continu. Ze was gelukkig niet boos. Wel vroegen ze zich af wat het nou met mij is. Er is iets met me, iets vrolijks, iets ontwapenends, iets waar ze hun vinger nog niet echt achter kunnen krijgen, maar het is positief. Ik ben benieuwd. Ooit zal ik het wel horen. Tot die tijd doe ik waar ik het best in ben: Dzjez zijn. En dat is fijn!

Toen mama me kwam halen gingen we niet rechtstreeks naar huis maar eerst naar de Appie Happy en ik mocht in de winkelwagen, van daar. Ik word daar blij van, zeker nu ik lekker rechtop kan zitten en leuk om me heen kan kijken. Ik ben dan al een hele vent vind ik zelf en dan help ik mee met dingen uitzoeken in de winkel. Voor mama dan hè, en dan vooral op leuke kleurtjes, want ik heb er nog niet zo veel verstand van.

Papa was er namelijk niet, die was de hort op met Arnoud in Amsterdam. Moet zo nu en dan, zegt’ie. Zal wel denk ik, maar weet dat hij blij is en dat is de essentie. Dus is het goed. Wij gaan toch vroeg naar bed! Maar niet voordat ik mama geholpen heb in de keuken. Daar kruip ik op m’n gemak uit de kamer naar toe. Vind ik gezellig en mama ook, want normaal staat papa er bij. Ondertussen WhatsAppen we wel hoor!

Ik zag op Facebook nog een foto van Camden Die is ook al bijna 8 maanden, want we zijn bijna even oud! Hij heeft al 6 tanden! 3 boven en 3 onder. Coole gast en ik heb gehoord dat ze misschien dit jaar nog komen. Gaan we chillen!

It wie wer in moaie dei!

Deze slideshow vereist JavaScript.

;