Ik kan het niet laten. Mijn brein geeft onafhankelijk van mijn wil door dat ik woorden moet herhalen. De één na de ander. Dat betekent dat papa en mama en Jay op hun woorden moeten letten. En op hun tellen ook! Want wat het woord ook is, ik herhaal het. Zo leer ik bij.

Ik begin ook al zinnen te zeggen zoals ‘Daar ben ik’ of ‘Boterham eten’. Jaja, het is begonnen. De rivier in mijn hoofd die Woordenstroom wordt genoemd is ontdamt, oftewel wat ik vroeger niet kon benoemen en wel kon begrijpen, kan ik straks ook benoemen.

En omgekeerd, ik ga woorden en zinnen koppelen aan gebeurtenissen en emoties. In dat opzicht ga ik een leerzame en bepalende tijd tegemoet. Gelukkig zijn papa en mama niet van die kleinzerigen en schrikkerigen, dus als ik val krijg ik geen aandacht, tenzij het bloed er uit gutsts…. ik vind dat goed, kleinzerigheid leidt af.

Vanochtend lag ik gezellig even bij Jay in de box.

We zijn ook samen naar de speeltuin geweest en met samen bedoel ik inclusief Jay. Papa was druk aan het bellen op zolder en had dus geen tijd. Wel stom dat het echt mooie weer voorbij is maar dat is geen reden om m’n schoenen niet uit te trekken. Voordat ik het zand inloop heb ik m’n schoenen al uit. Is beter, geen zand tussen onder de voetzool!

Tessa kwam ineens en dat was een fijne opvolging van de wip-ervaring in de speeltuin. Cool.

Wij, ik en Dzjez, hebben een speciale band met Tessa. Die kan zo kijken en dan moeten we lachen en aan haar gezicht zitten. We hebben zo lekker gekird en gelachen.

Ik mag telkens op de grond spelen en dat is maar goed ook, want ik lig graag met mijn armen wijd en ik draai graag om m’n as. In de box loop ik tegen de muren op! Ik heb de ruimte en de vrijheid nodig.

Nu nog om te bewegen maar straks om te denken. Ruimte om te denken. Mijn eigen gedachten en daar op voortbouwen, ik ben benieuwd waar dat toe leidt…

Ik begin ook meer en meer geluiden te maken. Gada, Gada, Koedi, Koedi, geen idee wat het betekent, maar het klinkt goed! Ik ga er mee door. We zien wel waar dat eindigt…

Deze was nog van eergisteren toen papa en ik de Senseo terug naar de winkel hebben gebracht. Fietsen is keigaaf!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat komt omdat ik een ruime dreumes ben en snel aan het ontwikkelen en m’n emoties leer kennen. Dat is een beetje duwen en trekken op hetzelfde moment en het gevolg is dat je met verlies van veel energie op dezelfde plaats blijft staan.

Als ik niet bezig ben met dreumessen ben ik aan het spelen. Niet alleen, maar ook met Jay. Ik lees hem bijvoorbeeld voor en aai hem over z’n hoofd. Dat vindt’ie fijn en ik ook. Hij is een coole gast. Wat is het toch mooi, zo’n broer.

Hey, ik zeg amen of eee-men! Ik heb dat ook. Ik vind het fijn dat je dat doet en me voorleest. Ik wordt er vrolijk van. Ik ben zeker nog geen dreumes, maar wel al een baby+. Ik ben een echte draaikont, maar wel een beetje in m’n overgang.

Een beetje wat Dzjez heeft, maar dan anders. Ik denk dat het gewoon ook wat druk is. Ik zal eens proberen boven te slapen en zo een ritme op te bouwen.

Ach ja, alles meemaken, dan is het goed, want te weinig meemaken is ook maar saai.

Saai is nooit grappig.

Huilen ook niet, maar het was gewoon nou eenmaal hoe ik me voelde. Dan staat het huilen me nader dan het lachen en het grappige is dat ik niet echt onvrolijk ben. Het ligt vast aan het weer!

Ben nog met papa naar Bussum gefietst om het koffiezetapparaat weg te sturen. Dat is namelijk stuk en met koffieleuten zoals papa en mama is dat ook nooit grappig! Gelukkig is het binnen de garantie en gelukkig, ze hebben nog één. Een andere…. Er kan dus gedronken worden. En dat is belangrijk.

En er zat nog een leuk staartje aan.
Papa moest ook nog een boek naar de bibliotheek brengen en ik heb toen boeken ontdekt. Het was mijn eerste keer in de bibliotheek en ik ben nu al verslaafd. Spontaan heb ik 4 boeken meegenomen. Boeken met een staartje dus, boeken van Muis!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat is wat ik ben. Ik begin ALLE woorden te herhalen, ook als ik niet weet wat het betekent. EN dat betekent dan weer dat ik soms gekke dingen zeg en de mensen om me heen op moeten letten met wat ze zeggen. Mama en papa doen dat hoor. Ze houden daar rekening mee.

Uiteindelijk is woordoloog zijn wel handig, want je kunt dingen beginnen uitleggen. Wat vroeger met gebaren was, is nu met woorden. Echte conversaties, zoals als ik niet meer wil eten en papa stelt de vraag ‘Ben je klaar?’ dan zeg ik ja en dan is het ook zo.

Mooi is dat hè! Ik herinner me nog dat papa het indertijd had over ‘Denken zonder woorden’ maar zo langzamerhand begin ik te denken mét woorden. Vanaf nu wordt het nooit meer hetzelfde en moet ‘iemand’ me er aan helpen herinneren dat ik ook, ooit kon denken zonder woorden.

Vanochtend gingen we in de ‘kakfiets’ naar de ‘cèsh’ en het regende een beetje. Daarom zaten we onder de kap. Dat is weer eens wat anders. Je hoort de regen dan wat tikken en kunt niet alles goed zien.

Op de ‘cèsh’ waren we de eersten, want papa had zich vergist in de tijd. Hij dacht dat het na het nieuws van uur was, maar er was nog geen nieuws geweest. Niet erg, kunnen we iedereen verwelkomen. Ook leuk!

Ik was al vroeg op en Dzjez ook. Ik denk dat dat de reden is van het vroeg vertrekken. Doordat ik al op was om 10 over 6 en Dzjez om 5 voor 7, sta je met z’n allen gezellig, maar vroeg beneden.

Als je dan in je ‘routine’ blijft, ben je te vroeg klaar. Zo simpel is dat. Ik denk dat mama ook vroeg op haar werk was daardoor, tenzij de regen haar oponthoud heeft bezorgt.

Dat druilerige weer heeft ook invloed op mij, of omgekeerd, maar de laatste tijd heb ik echt van die huilmomenten. Dan zit ik gewoon even niet lekker in m’n vel. Groeistuipen, tandjes, ik weet het niet. Ik ben natuurlijk al bijna 6.

6 maanden en dan veranderd er veel. Ik kan bijvoorbeeld met een swing omdraaien en soms niet terug. Tsja dan lig je daar dan hè! Allemaal onderdeel van het groei- en leerproces.

Toen kwam mama en dan is er Dzjez.

Dzjez zorgt er voor dat ik NOOIT vergeten wordt. Op het moment dat Dzjez mama ziet, stormt hij naar de box en roept Jay Mee, Jay Mee! En dan wijst hij naar de MaxiCosi. Dat is Dzjez.

Dat ben ik. Ik hou van mensen. dat is ook een gevoel dat te maken heeft met denken zonder woorden. De hou ik in tact.

Thuis ben ik lekker in m’n troon gaan zitten met een lekker hapje ‘Eten’. Dat woord ken ik. Hap voor hap, op het gemak. Kijken naar Beer totdat ik ineens Toto wil zien. Dat is Het Zandkasteel.

Op een gegeven moment ben ik klaar en dan ga ik fijn naar deb. Dag mama, Dag Jay, dat vergeet ik nooit!

Boven nog even gek doen met papa en het flesje en dan, na een dikke kus van papa en een glimlach van mij, duik ik in bed!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik kan me voorstellen dat de blog gemist is en terecht.

De belangrijkste reden is dat er een verstoring van het systeem was. Een simpele verstoring met grote gevolgen. Het kabeltje van de iPhone was per ongeluk meegenomen door één van de gasten.

Het gevolg: Geen internetverbinding via de hotspot en een aantal foto’s niet down te loaden. Dus.

Ik heb er als een berg tegen aan gekeken en het volgende besloten. Ik maak de blog kort en laat de foto’s tot de verbeelding spreken.

Veel plezier!

En oh ja:

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De dag begon met veel bagage, kratten, dozen en een lekker flesje melk en een lekkere boterham. De zon schijnt, ik mag NOG NIET in de auto, terwijl papa de spullen inlaadt.

En dan, later dan verwacht, maar dat is vaak zo, vertrekken we! Ik met Jay en papa in één auto en mama met zichzelf in haar auto. Rendez-vous point: Sneeuwwitje.

Een ogenblik later, blikken mijn ogen niet meer en slaap ik en word weer wakker bij de afslag Lemmer. Dan is het nog 10 minuutjes.

Als we de oprit opdraaien, draaien mijn ogen richting een man en een vrouw die ik wel ken…. Olpa en Olma! Gezellig! Die zijn er ook. En Oom Jan en Tante Lottie (maar die zijn van papa) zijn er ook nog!

De caravan staat er al en het enorme weiland ook. Wat een speeeeeeeeelweide. Ik snap nu waar het woord ‘weide’ vandaan komt!

Ik heb me suf gespeeld en me overal mee bemoeid, in geweest, aangezeten en opgeklommen. Inclusief de trap naar boven. Die is naar boven goed te doen, maar naar beneden gaapt er een grote afgrond. Dat houdt mij niet tegen. Ik ben een avonturier!

Ik ook, maar dat beperkt zich momenteel tot het draaien op m’n rug en terug op m’n buik. Daar win je niet de 100 meter sprint mee, maar je blijft er ook niet mee op je plek liggen.

Lekker in de zon op m’n blauwe deken, fijn om me heen kijkend en lachend en spelen. Het is hier fijn zeg! En de lucht is superblauw en ik kan het weten, want ik kijk omhoog!

Wat ik ook kan is verbaasd kijken en dat is vooral als ik gekke dingen op m’n hoofd krijg gezet van papa. De Dzjez helm, en eigenlijk staat’ie me goed. Misschien moet ik er ook één hebben. Je weet maar nooit…

Zo’n dag maakt hongerig! Ik heb in twee delen m’n eten opgegeten en daarna nog een paar stukjes aardappel en daarna nog yoghurt. Helemaal vol. Ik bedoel maar.

Ik had nog even één akkefietje. Niet errug hoor, ik mocht in m’n blootje rondlopen en dan heb je geen luier om. Dat is handig als je wilt plassen, alhoewel m’n tenen dan wel wat in de weg zitten, maar ik moest ook poepen. Ik heb het zelfs aangekondigd. Ineens was hij er. Ploep en wit. Gekke kleur….

Ik heb ook nog even spook gespeeld! Je kon wel zien dat Olpa doodsbenauwd was. Die had niet in de gaten wat er allemaal gebeurde! Hij was rustig aan het BBQ-en en ineens staat daar zo’n groot blauw spook voor z’n neus! Jeemig-de-peemig dat is niet niks. Ik heb hem uiteindelijk snel uit z’n angst verlost…..

Aan het eind van de dag was ik ook aan m’n eind en het was al best laat. Ik mocht boven slapen, in m’n eentje, want ik ben al groot en ben zonder morren met 3 slokken van m’n flesje gaan slapen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was dat het al bestond voordat ik geboren werd, maar anders was er nu spontaan iemand op het idee gekomen. Voor de rest was het ook een fijne dag!

We zijn gaan fietsen/lopen en ik heb veel geknuffeld met Dzjez. Je kunt wel zeggen dat ik goed in m’n vel zit. Ik ben er gewoon, alsof het altijd al zo moest zijn.

Zoals Dzjez mijn naam vanaf het eerste moment kent en we vaak zin hebben elkaar even te knuffelen en naar elkaar moeten lachen. Ik kijk nu al uit naar de rest van m’n leven en begin alvast met morgen.

Want morgen gaan we naar Sneeuwwitje en zaterdag zijn er 6 dwergen. Ik en Dzjez, Nynthe en Senn en Philine en Lauren. En er is een bos.

En het leuke is dat Dzjez er al geweest is en toen nog niet kon lopen en het heel mooi weer was en nu gaat het ook heel mooi weer zijn en kan ik nog niet lopen. Zo zie je maar weer.

Ik heb er zin in.

Ik ook. Nu snap ik waarom al die spullen overal staan. Dat is voor het grote vertrek! Olpa en Olma komen ook en het IJsselmeer is vlak bij. Misschien gaan we wel zwemmen!

Ik heb lekker gek gedaan vandaag. Niet expres hoor, zo ben ik. Ik zie dingen en dan moet ik het doen, zoals die vergietpet op m’n hoofd zetten. En deze keer kreeg ik de kans de vergietpet op het hoofd van mama te zetten! Hahaaaa.

Ik heb ook nog gebeld met Olpa en Olma (lekker gek) en de puzzels gemaakt (uit de losse pols) en in bad gezeten (bruine billen en geurige geuren) en gespeeld met m’n tingting auto (dat is de bel van het bestaan) en geteld tot TIEN! Ik hou er zo nu en dan een eigen volgorde op na.

OK, ik stop voor vandaag. Veel gebeurd en nu goed uitrusten voor morgen!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zoals altijd als ik vroeg op moet wordt ik laat wakker.
In diet geval zelfs wakker gemaakt door papa om kwart over 7. Papa en mama vinden dat jammer, want ze zien dat liever op dagen waarop we niet vroeg op moeten. Ik kan daar niets aan doen. Dat is mijn slaapdirigent in m’n hoofd die dat regelt. Niet ik!

Zoals je ziet, poets ik elke ochtend m’n tanden, maar ook m’n kiezen. En is ik het voor het kiezen had, deed ik het helemaal zelf, maar dat gaat nog niet. Dat snelle heen en weer gaan met de tandenborstel, moeilijk en vooral dat ieieieieieie voor de voorkant van de tanden is lastig. IE zegen en je tanden op elkaar houden, lijkt onmogelijk. Papa helpt dan.

Daarna mak ik even zelf. Om te oefenen.

Ik heb nog geen tanden, maar wel 2 vingers in m’n mond. Links of rechts, geen voorkeur en van een speen moet ik niks weten. Ach zo lang het me bezig houdt…

Het was lekker in de bakfiets. OK, de tijd tussen opstaan en bakfiets is best kort, maar een beetje avontuur is altijd goed.

Op de crèche waren ze blij om me te zien en dat was wederzijds. Ik weet dat er lekker veel geknuffeld en gelachen gaat worden. Dat is een goed uitgangspunt voor een mooie dag.

We hebben koekjes gebakken (en gegeten) en ik zag er uit als een echte bakker. Onder het meel en blije ogen. Bakken is leuk en lekker. Ik heb ook 2 koekjes mee naar huis. Eén voor mama en één voor papa. Ben benieuwd wat ze er van vinden.

Toen papa ons op kwam halen was ik in de war. Hij had Jay al bij zich want die had geslapen en ik was buiten aan het spelen en dat is niet volgens het patroon. Ik ben best een patronen-man. Dat is handig, want dan weet je wat er komt en hebt ruimte voor nieuwe dingen die onverwacht op je pad komen.

Uiteindelijk kwam alles goed toen papa me thuis een flesje melk op zijn schoot gaf. Even lekker baby zijn is de beste manier om weer groot te doen.

Dat en mama zien, want die kwam ook thuis en daar moest op geknuffeld worden!

Morgen is een vrij maar vrij druk dagje, want we gaan voorbereiden voor een lang weekend Sneeuwwitje! En Siebe zijn verjaardag vieren net als vorig jaar! Maar nu is Jay er bij en wonen we in Naarden….

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.