Dat komt door de warmte en dat is logisch, dat vindt papa ook. Ach ja, ’s ochtends is het lekker koel en kunnen de deuren even open. En Veel drinken, want dat is nodig na een nacht goed zweten. Pas daarna een boterham, een hele en die eet ik dan op en dan wil ik nog één en dan blijkt dat het oog groter is dan de maag. Het kan ook zijn dat de eerste ‘ik-heb-gegeten-impulsen’ m’n hersens hebben bereikt en ik daardoor geen honger meer heb.
Be ready dus.
Olpa en Olma hebben ook nog gebeld (en papa heeft alleen een foto van Olpa gemaakt! Niet slim) uit het verre Frankrijk. Dat was heel lastig geweest want KPN werkte niet mee. Voor iedereen in Frankrijk. Al dat gebel en geïnternet, het is nergens goed voor dachten ze, dus hebben ze de knop een beetje omgezet.
Be connected of niet dus.
Nou ja, na 1 minuut in volledige stilte en stokstijf naar Olpa Olma te hebben gestaard, kwam er eindelijk terug leven in me: “Olpa” riep ik en dat is Olpa en Olma in één. Ze hebben het erg naar hun zin en dat komt goed uit. Wij ook!
Be happy dus.
Daarna zijn we gaan shoppen met z’n allen en dan zijn we een hele ‘groep’. 4 in totaal en ik aan het stuur mét een beker water in m’n hand. Afgewisseld met een koekje dat ik steevast ‘Nijntje’ noem.
Thuis was bed voor mij! Ik lag al te slapen in de auto en toen ik wakker werd, was ik compleet nat van het zweet! Mama was met Jay aan het fietsen. Be on the road dus.
Ja, we zijn op zoek gegaan naar zwamachtige gedroogde paddestoelen en die hebben we niet gevonden. In geen enkele winkel in Bussum! Echt waar. Wie we wel gevonden hebben is Evelyn, die liepen we zo maar tegen het lijf. Ook zij faalde in het vinden.
Uiteindelijk kwamen we met lege handen thuis, maar moesten weer weg, want Dzjez wilde ook! Samen hebben we getoerd en hebben nogmaals bewezen dat Dzjez geen echte fan van echte geiten is.
Maar de tocht had een miraculeus einde. We vonden de zwamachtige gedroogde paddestoelen… Bij de Thai op de Keverdijk. Gratis, mama heeft nieuwe vrienden gemaakt! En de belofte er eens te gaan eten.
Be lucky dus.
Thuis kwam Henriette en ik ben stoer in het water gesprongen. Nou ja, niet helemaal expres… In ieder geval koelde het lekker af!
Be-babbe-loe-bab.
De warmte deert ons niet, we zweten gewoon iets harder en drinken meer. Of nemen gewoon vocht op verschillende manieren tot ons….
Het begon al vroeg, om 6 uur, tegelijk met mama haar wekker, werd mijn tong wakker in een dorre woestijn, voorheen mijn mond genaamd. Een flesje water is dan in een zucht en een scheet weg (natte scheet). En dan ben je toch al min if meer wakker, dus…
Ik werd op het laatste moment wakker gemaakt en had om 5 uur nog gedronken, dan heb je wel even genoeg. Even een ‘droog’ romertje aan en klaar voor de druppel in m’n oog. Niet heus! Ik vind dat niet leuk en knijp m’n oogjes stijf dicht… Uiteindelijk spuit papa in een ogenblik van onoplettendheid en het zit er in.
De tocht in de bakfiets is een absolute favoriete routine. Lekker fietsen en om me heen kijken, met een babbelende Jay in het vooronder. Dat is pas fris wakker worden.
Op de creche hebben we vooral veel gedronken en gespeeld op het binnenplein. Jay draait en trappel als een Duracel konijn en kletst je de oren van je hoofd! Zo’n gezelligerd.
We zijn blij als papa ons weer komt halen en als we thuis zijn, drink ik eerst een hele beker water met Roosvicee. Lekkerrrr. Dan macaroni en yoghurt. En de ik besloot dat ik het zelf moest eten en dat vond papa ook. Niet alleen m’n mond genoot er van, ook m’n gezicht!
Toen mama thuis kwam, deed ik het nog eens dunnetjes over. Ik voel van m’n auto, pardoes in het badje. Niette geloven hoe snel een luier zichzelf volzuigt met water! Ik schrok en moest direct lachen! Een mooie afsluiter van de dag!
Ik heb nog een kleine ontdekking gedaan. Als mama me met m’n hoofd naar boven legt, draai ik in 10 minuten om met m’n hoofd naar beneden. Ik kan draaien! Een echte draaikont, dus.
Ach ja, met zulk mooi weer is elk excuus goed, of niet soms?
We hebben veel gedaan de afgelopen dagen. Zaterdag bijvoorbeeld zijn we naar Beppe geweest en de aanleiding was ik. Of eigenlijk papa. Hij zat in de ochtend te bellen en op één of andere manier was ik er van overtuigd dat ik Olpa hoorde. Ik rende naar de deur om te kijken of hij er was en hij was er niet. Daar werd ik heel verdrietig van. En toen dacht papa dat het misschien wel leuk zou zijn om naar Beppe te gaan. Zo gezegd zo gedaan.
Het leuke was dat Noa, Quyn en Irene er ook waren, nog meer plezier dus. We hebben met vanallus en nog wat gespeeld en ik doe gewoon leuk mee! Zo ben ik.
En ik ben Jay en klets meer en meer en beweeg ook meer en meer. Het gaat de goeie kant op wat dat betreft. bij Beppe was het een feest. Al die aandacht en liefde, ik hou daar van.
Zondag:
De ochtend verklapte het al direct: Het ging een hele warme dag worden. De zon keek al vroeg op een opgewekte manier naar de aarde en dat zegt genoeg. Dat was dan ook weer reden genoeg voor papa om het zwembadje op te blazen. Ik ben er vervolgens in gaan zitten en heb lekker gespetterd.
Ik nog niet, maar heb wel goed de kunst afgekeken. Ik heb ook bewezen dat ik geen moeite heb met de hitte. Ik heb een rustige en vooral gezellige dag gehad.
Een warme, mooie dag glijdt aan me voorbij terwijl ik heerlijk babbel en schater, maar daarover later meer.
Het was ook het tijdelijke dag zeggen tegen Zelda. Niet dat ik me dat echt besef, en ik noem haar soms ook Piebe omdat ze alletwee zo leuk zijn, maar hoe dan ook, het was genoeg reden om te knuffelen.
En gezongen:
We hebben kip en patat gegeten en ik heb gewoon zelf gegeten mét appelmoes! Lekker in de zon en zelfstandig. 2 mooie ingrediënten. Daarna gingen papa en Zelda alles inpakken en toen gingen ze weg. Ik bleef samen met Mama en Jay achter en dat klinkt dramatischer dan het is.
En dat was het ook, maar niet omdat ze weggingen, maar omdat het zo warm was. Mijn kamer was een kleine oven en ik ben géén cake! Bottom line, te warm! Ik heb goed geslapen, maar me suf gezweet!
Ik heb nog heerlijk liggen schateren. Daar heeft mama dan weer een filmpje van:
Vandaag waren we naar de crèche. ’s Ochtends in de bakfiets. ik heb mama nog even gezien, dus dat was goed! Mar een dorst dat ik had! Na zo’n warme nacht.
We kwamen Ben tegen toen we naar de crèche reden!
Ik heb weer heel wat afgezweept, maar een lekker buiten gespeeld. Ik was nog druk bezig toen ik ineens “Dzjez?” hoorde, ik draai me om met een sprong (een dong, oftwel een draaiende sprong) en daar was papa, ik ren naar hem toe om eerst even lang te knuffelen. Fijn.
Daarna ga ik al vast vooruit en wacht op de wc totdat papa komt en speel wat met toiletpapier (de deur stond toch open).
Thuis hebben we binnen gezeten, daar was het koel, en gegeten en Het Zandkasteel gekeken en dat ging over regen. Ondertussen had papa boven de koelmachine aangezet, dus slapen is een pretje!
Oh ja, en aardbeien, ik weet niet precies wanneer, maar LEKKER!
Dat was wel een inkoppertje als je de foto’s ziet. Haha!
Maar op zo’n warme dag moet je je hoofd tegen de zon beschermen. Bij Jay bleef’ie wel zitten, want die kan er nog niet bij, maar bij mij is dat en ander verhaal. Even leuk voor de foto en dan af. Papa fietste gelukkig achter ons en heeft hem van de grond gepakt.
We waren op weg naar het strandje, maar niet voordat Jay bij de dokter was geweest. Ja, echt, maar eerst waren Papa en Zelda nog naar de bibliotheek geweest. Daar hebben ze boeken uitgezocht en rondgelopen. Op de terugweg heeft papa een polo gekocht en zijn ze naar de AH geweest.
Oh?
Je wilt weten waarom Jay bij de dokter was. Nou, dat moet Jay zelf maar vertellen dan.
Eh ja. Nou ik ben geboren met 2 dichte traanbuisjes en gelukkig was er één snel slim genoeg om open te gaan, maar de andere was dat niet. Het gevolg een dicht oog en een streep op m’n wang.
Dat duurde te lang vonden mama en papa en dus moest ik daarvoor naar de dokter. Geen paniek dus. De dokter was een lieve vrouw en vond mij een mooi mannetje, zei ze. Dat is een goed begin.
Uiteindelijk valt het allemaal mee en zou het opgelost moeten zijn met een paar druppeltjes. Drie keer per dag. Dus, moesten we naar de apotheek. Nu weten we ook waar die is! Handug.
Toen we thuiskwamen, zat ik al in de bakfiets, klaar om te gaan! Alleen Dzjez nog even inladen, met hoed, dus. Ik had hem al op, tegen de zon dus.
Het ging best goed op het strand. Zelda was er al met Merel en had een mooi plekje uitgekozen om het roze kleed neer te leggen. Vlak bij de ‘speel unit’ en dan kan ik er snel en gemakkelijk op spelen. Maar de wereld is groter. Veel groter dan het speelding, en dat trekt aan me als een groot magneet.
Het gevolg is dat papa me vaak ver moet terughalen, compleet tegen m’n zin in. Grenzen verkennen gaat niet altijd over een leien dakje. Ach ja, we hebben een mooie tijd op het strand!
Samen zingen met Zelda en Merel en ik doe heel goed m’n best de juiste gebaren te maken en te dansen. Heerlijke zon, lekker warm. Wat wil je nog meer.
Vandaag gingen we vroeg op weg naar de crèche en als papa vraagt, “Zwaai even naar mama”, dan doe ik dat.
Jay niet fysiek, maar wel in z’n hoofd. En met z’n hoofd, daar zwaait hij ook mee. Jay wordt beweeglijker en beweeglijker en dat is leuk om te zien.
Als hij ’s ochtends op de bank ligt om verschoont te worden, dan kruip ik er even naast en aai ik hem over z’n bol. Jay lacht en kirt dan naar me. En ik zeg dan lieve woordjes terug.
De foto hierboven is trouwens van gisteren, die was verdwaald op papa z’n aaiPhone en kwam hij vandaag tegen. Hij had me even op de tafel op m’n buik gelegd en ik moet zeggen dat ligt best goed. Dan heb ik iets meer macht over m’n armen en kan al goed m’n hoofd omhoog houden.
Ik heb weer een mooie dag op de crèche gehad, maar heb wel veel geslapen. Met die warmte is dat ook wel lekker. Pff, wat was het warm zeg en morgen nog warmer. Misschien maar weer naar het strandje!
Mama kwam ons ophalen en toen we thuiskwamen was Zelda daar en heb ik fijn met haar gekird en gelachen. Haar haar kriebelt ook wat in m’n gezicht en dat voelt best grappig.
Toen ik thuiskwam was ik wat weerbarstig, maar uiteindelijk werd dat opgelost door eten en drinken. Ik heb gewoon honger en moet eten. Dat zit in de familie blijkbaar. Lage bloedsuikerspiegels zijn niet goed voor een goed humeur. Integendeel.
Maar met de lekker mamapasta en Nijntje was ik er snel weer bovenop. Bovenop genoeg om nog wat op te blijven, maar toen was ik klaar. Papa vraagt dan “Naar bed?”. “Ja”, zeg ik dan en zwaai naar Jay, zwaai naar Zelda, loop naar mama en zeg “KUS” en mama smelt en ik zeg daag en ga met papa naar boven.
Boven legt papa nog even uit waar de kietelknopjes zitten bij me en ik heb er heel veel. Onder m’n voeten, m’n bovenbenen, m’n buik, m’n nek, m’n schouders, eigenlijk overal en ik maar giechelen!
Tegen alle verwachtingen en hoop in, werd ik wakker om 5 uur 33.
Toen ik het gekraak van de haastige voetstappen op de trap hoorde, gaf ik even wat gas bij. Toen papa terug boven kwam en ik het flesje zag werd ik stil. En ging zelfs nog eefjes slapen. Tot 10 voor 6. Tsja, weet ik veel! Ik kan nog niet klokkijken en ben gewoon wakker.
Goed gehumeurd, dat wel. Ik ben fijn gaan spelen en papa kijk er wat naar met dichte ogen. Dat kan hij goed. Niet bij voorlezen, dan moeten ze wel open.
Daarna TWEE btrrrhammen gegeten en water gedronken en toen was mama daar! Gezellig met Jay! Zelda bleef nog even liggen en Piebe, kwam ik achter, was weg weg. Alhoewel ik dat nog steeds niet echt geloof.. en denk dat hij zo beneden komt. Ik weet het, hij is op kamp!
Na gezellig spelen met Zelda, mama en Jay en na mijn middagslaapje gingen we in de bakfiets naar het strand. Ons eigen strand op 7 minuten van ons huis. En daar sta ik dan. Naakt met zwembandjes en een onuitputtelijke ontdekkingsdrang. Ik wil alles zien, overal op en hoe verder hoe beter.
Ik hou van ruimte en heb ruimte nodig, anders word ik boos…. Niet echt hoor, maar terwijl ik groei, moet ik grenzen zoeken. Als ik dat niet doe, ontwikkel ik niet. Dus.
Met m’n tenen in het water, met m’n voeten in het zand, en de blik op oneindig en, oh ja, papa achter me aan als ik echt te ver ben. Bijna bij de golfclub (zonder referenties).
Ik wordt als een soort sportbaby op een sporttas met handdoeken en boeken naar het strand getransporteerd. Multifunctioneel. Daarna lig ik lekker in de zon (ingesmeerd mét zonnehoed, voor de Olma’s en Beppe’s) te genieten van de warmte.
Ik kan al bijna draaien. Dat geeft de vrijheid om meer om me heen te kijken en dat doe ik graag. Veel zien, daar hou ik van.
Ik ben een gemakkelijke baby al zeg ik het zelf. Eigenlijk lach en babbel ik vooral, behalve als ik honger heb. Ik ontdek dat ik op verschillende manier kan kommunieserun door op verschillende manieren te huilen. Heel hard bijvoorbeeld als ik erge honger heb.
Uiteindelijk word ik moe en moeten we naar huis. Ze kunnen mij altijd op een fiets zetten en eigenlijk ook in laten zitten, want zo leuk vind ik het. Als we thuiskomen, wil ik er NIET uit, dus mag ik lekker blijven zitten. Ach ja.
Zelda heeft me eten gegeven en daarna was ik moe. Zo’n dag blijft je niet in je warme kleren zitten.
Zowel ik als Jay praten meer en meer en terwijl ik rustig in de bakfiets zat, borrelde het volgende verhaal bij me op (weer eens wat anders):
Lotte is een meisje dat graag en veel praat.
Niet dat ze veel te zeggen heeft, ze vind het gewoon heerlijk om te kletsen, te babbelen, te roddelen, te fluisteren, te roepen, te schreeuwen en te mopperen. Een echte woordenverkwister.
Op zich is het natuurlijk geen probleem, al dat ‘gepraatgraag’, maar in het geval van Lotte waren de woorden die er uit gingen, meer dan de woorden dan er in gingen. Met andere woorden, haar school leed er onder.
Het gevolg? Een niet al te best rapport voor het tweede trimester.
Haar vader was niet echt blij, haar moeder was niet echt blij en haar Opa keek haar eens diep aan met een veelzeggende glimlach op zijn gezicht.
Waarom lach je? Vroeg Lotte.
Ik lach omdat ik je ken, zei Opa en ik weet niet of jij het weet, maar ieder mens wordt met een beperkt aantal woorden geboren. Dat zijn er heel veel hoor, miljarden, maar als ze op zijn, zijn ze op. En dan valt er letterlijk weinig meer te zeggen.
Haha, jaja, zei Lotte en jij bent een fantast! En ik vind je fantastisch en ik hou van je, maar geloven doe ik je niet! Ze gaf hem een dikke knuffel en ging weg.
Onderweg naar school, op haar fiets dacht ze na over alle dingen die ze nog moest vertellen, zeggen en vooral meedelen en besloot daar, ter plekke, fietsend op het zadel, nog meer te gaan praten.
Een onuitgesproken woord is een onbestaand woord, dacht Lotte en dat gun je geen enkel woord. Lotte zag het als haar verantwoordelijkheid heel veel woorden uit te spreken. Ter ere van de woorden.
Ze was blij toen ze op school aankwam en haar eerste vriendin zag, want dat gaf aanleiding het eens goed op een tetteren te zetten. Over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes, over sus en zo en vooral over vanallusennogwat en opeens.
Opeens veranderden de woorden “weet je,..” in een piep en een skwiek (skwiek is het Nederlandse woord voor het Engelse woord Squeek, wat dan weer een uitroep van een veerachtig vogeldiertje is).
Lotte probeerde het nog eens, maar met hetzelfde bedroevende resultaat. Haar woorden klonken niet meer – maar vooral niet minder – dan het piepen van een pas uit zijn ei gekropen kuiken.
Het zal toch niet waar zijn hè! Vertelde Opa de waarheid? Ze besloot ter plekke, volledig tegen haar natuur in, die dag haar mond te houden.
Ze dacht, als ik nu de hele dag niet praat, dan is vanavond alles goed. En natuurlijk was het zo’n dag, waarop alle vragen van de meester én de juf gesteld werden aan Lotte. En het enige wat Lotte kon doen was haar schouders optrekken, haar mondhoeken naar beneden en schudden met haar hoofd. Ook al wist ze het antwoord op de vraag.
Het grappige is dat de minuten een stuk trager gaan als je niet kunt praten. Het is net of er stiekem een seconde of 10 in elke minuut sluipen, waardoor een uur, 10 minuten langer wordt (reken maar na!). Het was een echte verlossing toen de bel ging! Lotte smeet haar boeken in haar tas, slingerde de tas om haar schouder, rende naar haar fiets en racete naar huis.
Onderweg kwam ze Ruben tegen, de knapste jongen van de school en hij bleef naast haar rijden en zei: ‘Jo’.
Lotte werd rood en warm en stak haar duim op. Nee! Een duim is zo on-cool, dacht ze, werd nog knalroder en ging nog harder fietsen. Ruben verbaasd achter zich latend. Nee hè! Kon het nog erger worden dan dit?
Gelukkig kwam ze zonder verdere mogelijke woordenwisselingen thuis.
Hè, hè, dacht ze, ik heb het gered! Snel ging ze naar binnen en zette een kop thee met honing. Dat zou alles oplossen en haar stem terug toveren. Honing verzacht de keel…. Toen de thee klaar was, nam ze (te) snel een slok. Ook dat nog, nog m’n tong verbrand, dacht ze bijna hard op.
Toen ze de thee op had, ging ze er echt voor zitten, haalde diep adem en liet de lucht langzaam door haar mond naar buiten gaan. Haalde nog eens diep adem en wilde “De koetsier poetst de postkoets met postkoetspoets” zeggen, maar het enige wat er uit kwam was een piep en een skwiek.
Opa had dus toch gelijk! Ieder mens wordt geboren met een bepaald aantal woorden en daarna….?! De angst sloeg haar om het hart en ze kreeg het opnieuw warm! Nooit meer kunnen praten! Het idee alleen al verstomde al haar gedachten.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken en er verder geen woorden aan te verspillen (hèhè, eindelijk), de reden van Lotte’s gepiep en geskwiek, was een acute keelontsteking en werd snel opgelost met een paar kleine pilletjes.
Om het korte verhaal lang te maken: Lotte praat sindsdien veel minder, maar zegt veel meer.
En zo zie je maar weer, ook al heb je oneindig veel woorden tot je beschikking, soms is het beter eerst te denken en dan te praten.
Dzjez
Nog even een paar woorden. Toen we thuiskwamen ging Siebe (bijna) weg. Hij gaat naar het Chirokamp. Ik ga Piebe missen, maar gelukkig is Zelda er nog wel!
Zelfs springen met een skateboard. Niet dat ik het kan hoor, maar als je er op voorhand over nadenkt is het haast onmogelijk. Siebe en Zelda kunnen et en wanneer je op het juiste moment de foto neemt, ziet het er spectaculair uit!
Siebe en Papa zijn ook gaan hardlopen. Dat is voor papa om een beetje in ‘shape’ te blijven voor Siebe en voor als ik en Jay later groot zijn. ’t Is wat. Je zou haast denken dat hij kinderen neemt als excuus om te blijven lopen.
In ieder geval heeft mama ook een excuus om te gaan fietsen met ons, achter Siebe en Zelda aan. Ik zeg: Prima, het is mooi weer en een frisse lucht. OK, we zijn ze in het begin even kwijt geraakt, maar gelukkig hebben we ze weer gevonden en hebben we samen een blokje Vesting gedaan. Mama kwam nog gezellig mensen tegen en heeft naast fietsen ook gewerkt aan haar kletsspieren.
Voor de rest heb ik een recalcitrante zondag gehad. ik denk dat ik een vroege vorm van de terrible two heb. Logisch, want ik ben m’n tijd ver vooruit, dus waarom niet.
Kort samengevat komt het er op neer dat ik dingen wil doen die papa en mama niet willen dat ik doe. Bijvoorbeeld: Zelf de deur open doen en naar boven gaan, de koelkast open doen en er eieren, Roosvicé en melk uit halen, naar de speeltuin in m’n eentje, kastjes dicht doen terwijl ze open moeten blijven, kastjes open doen wanneer ze juist dicht moeten blijven…. Terrible two dus.
Gelukkig is er ook veel afleiding met Siebe en Zelda.
Ik heb ook genoten van de fietstocht. Ik keek al goed en herkende op grote afstand en dat gaat telkens beter. Lachen doe ik uitbundiger dan ooit en babbelen ook. Het zit in m’n genen denk ik. Misschien moet ik Komiek of Acteur worden. We zullen het zien.
Ik vin het ook zo gezellig met Siebe en Zelda en kan niet wachten tot ik nog wat groter ben. Dan kan ik zitten en echt inter-acteren. Tot die tijd blijf ik gewoon lachen en babbelen.
Ik heb ook nog een nieuw liedje geleerd met Zelda.
Omdat het zo druk is, schrijf ik vandaag ook over maandag.
Zo, klaar!
Geintje!
.
.
.
.
.
Het was vroeg en mama moest werken. Op één of andere manier word ik dan ook vroeg wakker en Jay ook. Dat is handig want dan zien we elkaar nog even en kan Jay wat drinken. Ik ga eerst nog even in bad wegens een zondvloed plasluier en zwarte voetjes van buiten lopen.
Ik heb niet veel gedronken. Dat komt misschien door tanden- en kiezengroei of gewoon door het weer of gewoon door geen zin.
In ieder geval hebben we een mooie dag op de crèche gehad. Lekker in de zon met crème op de armpjes.
Van schrik zat ik tot aan m’n nek onder de poep en moet ik onder de douche. Ik heb iets met douchekoppen en waterstralen. Ik vind ze niet leuk en kijk bang omhoog. Gek hè! Ze doen niet pijn of zo, maar het idee dat er een lelijke douchekop is die me nat spuit, vind ik niet leuk.
Toen we bij de vertrekhal stonden, deden Quyn en Zelda iets heel grappigs met hun handen. Zo leuk om naar te kijken. Daarna ben ik wat gaan wandelen met Beppe om de tijd te doden (dat is best moeilijk, tijd doden, want waar zit die eigenlijk?)
Ik lag lekker op m’n kleed om me heen te kijken. Voor mij is het de allereerste keer dat ik vertrek van vakantie. Sowieso zijn er veel dingen de eerste keer, maar mij hoor je niet klagen.
Integendeel, ik ben een babbelaar. Ik maak de hele tijd geluidjes en lach me suf!
Toen alles ingepakt was reden we samen, Dzjez en ik, Mama en Beppe, naar de boot in onze respectievelijke vervoermiddelen.
Bij de boot hebben we van iedereen afscheid genomen en dan…. op de boot! Ik heb vooral geslapen. Die frisse zilte zeelucht hè!
Ik mocht ‘vrij’ rondlopen. Nou ja, vrij, ik mocht NIET in de lift en NIET door de schuifdeuren. Verder was ik een beetje lastig, want eigenlijk moest ik slapen, maar kon ik niet, want er was geen bed en te veel te beleven. Dat zorgt duidelijk voor een kloof tussen de huidige en de gewenste situatie.
Op de wal, ging ik met papa mee naar de auto en voor dat we bij de auto waren, sliep ik al. Papa heeft me slapend in de auto gedaan…. Ik bedoel maar.
En toen waren we thuis. Dat is ook wel weer fijn hoor!
<<<Zaterdag, de dag na de vakantie>>>
En na de vakantie komt de dag na de vakantie. Toen ik opstond met papa zei ik al Piebe, ‘Eld’, Beppe, Mammmmma en Jay, maar die lagen nog te slapen.
Grappig om te zien hoe snel ik weer gewend ben aan ‘thuis’ zijn. Alsof ik nooit weg ben geweest. Ik heb lekker een boterham gegeten, nadat we die eerst hadden gekocht, nadat ik eerst in bad was geweest, nadat papa had geconstateerd dat een volle poepluier niet per definitie heel hard moet stinken.
Daarna ben ik bij mama en Jay geweest en we waren allemaal even blij elkaar weer te zien! Wij zijn hetzelfde, op een andere plek.
Enfin, de boterham met appelstroop smaakte heel goed en toen waren daar Siebe en Zelda ook. Ik heb niet gemerkt dat Beppe niet mee was. Geen drama dus.
Samen ontbijten in het weekend betekent MUZIEK, dus we hebben een swingend ontbijt gehad. Lekkerr en gezellig.
De rest van de dag hebben we gespeeld en heb ik een GOED lang stuk geslapen, werd opgehaald door Zelda, we hebben in de speeltuin gespeeld, ik heb m’n handen heel vies gemaakt met de wielen van de auto van papa.
Mama ging aan het eind van de dag naar een grote modeshow, dus waren we met alle kinderen thuis, en papa. Siebe, Zelda en Papa zijn Monopolie gaan spelen en ik liep lekker rond, zat op schoten, heb wat chips gegeten en ineens ging het licht UIT!
Geen eten, geen zin, geen yoghurt, geen zin, geen pyjama, gen zin, maar dat heeft geen zin, want papa trekt dat en de slaapzak toch aan en den flesje. Het enige soelaas van een moment zoals dit.
Ik was nog steeds weer goed gehumeurd en heb lekker gebabbeld en gekird met Siebe. Ik moet oefenen hè, want later moet ik praten ook. Nu begin ik dus al vast te oefenen:
Papa zei, weet je wat? Siebe en ik gaan hardlopen, misschien kunnen jullie meefietsen. Dat is een goed idee! En dat vond mama ook.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Na het ontbijt en de kleren aan gingen ik en Jay in de bakfiets. Goed aangekleed want het was best koud…. Papa had zelfs een jas aan, nou dat zegt wel wat.
Maar zodra mama ging fietsen, gebeurde er iets bijzonders. Als je naar de lucht keek zag je dat de wolken aan de kant gingen en ruimte maakten voor de zon. Het duurde dan ook niet lang of papa trok zijn jas uit. Die heeft het snel warm.
We hebben heerlijk gefietst, langs de zee, door de duinen, alleen ik val natuurlijk weer in slaap door dat gewiebel in de fiets. Totdat de bakfiets stopt. Siebe wil de grootste duin van het eiland beklimmen!
Hij zegt dat daar boven het uitzicht wel heel mooi moet zijn. En dat is ook zo. Papa gaat ook kijken en pas daarna gaan we verder. (Siebe ziet er op één van de foto’s wel een beetje raar uit! Is Siebe wel wie hij zegt dat hij is? Of is hij een Alien….)
Het was behoorlijk heuvelachtig en dat is leuk. Naar boven ga je dan langzaam en naar beneden is het WOESSSJHH. Je merkt het ook aan mama. Naar boven kijkt ze heel serieus, naar beneden heeft ze een glimlach. Al met al is het een goed sportmoment.
Toen we thuiskwamen was het mooi weer, mama voelde zich fris en fruitig en Tessa was er ook nog met Senn en Nynthe. We konden mooi in de tuin ravotten en voetballen.
Ik heb geknuffeld en gelachen en de geluidjes die ik maak worden telkens geprononceerder. Maw, het worden duidelijker klanken. Klanken die echt klinken zoals mij. mooi is dat, hoe snel je al een eigen geluid hebt. De kunst is dat te houden.
Siebe heeft nog een hele grote burcht gemaakt op het strand. Het doel is dat de zee hem uiteindelijk verorbert, maar….
Ondanks het feit dat Siebe tot diep in de nacht (10 uur!) op en neer is gaan rijden, was de zee nog niet hongerig genoeg om de burcht te verslinden…. Tsja, arme Siebe, gelukkig heeft hij jonge benen.
Dzjez & Jay 
