Het was Koningsdag en ondanks de sombere berichten in de krant was het een stralende dag. Niet alleen omdat ik wakker werd,maar ook om dag de zon scheen! Maar voordat we met drukke dingen beginnen moet ik eerst een flesje melk en een boterham met chocopasta papa! En die maakt hij dan ook als ik de zin begin met “Papa, mag ik….” Dan krijg ik het wel en als ik zeg “Ik wil” niet. Ik ben daar goed in getraind.

Toen Jay wakker werd zag ik direct dat hij beterder was want zijn ogen straalden al weer meer dan gisteren. En de stralende ogen van Jay deden deze ochtend de zon verbleken en dat zegt wel iets!

Poe hey, ik was er ook wel aan toe om weer wat beterder te zijn, want dat gedoe met buikpijn, overgeven en diarree is nooit grappig. Ik heb zelfs 2 kleine stukjes brood gegeten na mijn melk en toen zat ik vol. Maar ik was er klaar voor toen Tessa, Nynthe en Senn om stipt half 11 voor kwamen rijden. Klaar om naar de Vesting te gaan voor het grote feest (dat ik vooral vanuit mijn buggy wil meemaken).

Het mooie was dat Nynthe naast mij in de bakfiets ging zitten. Gezellug! Dat is weer eens wat anders dan Dzjez. En de zon scheen op onze bolletjes en de wind waaide door onze haren! We hadden de wind in de rug, anders zouden we de muziek al wel gehoord hebben.

Ik wilde niet  in het kleine stoomtreintje, van de mannen met de serieuze blikken en smeer op hun gezicht dat er elk jaar weer is en net toe ik zei dat ik Wouter en Julia wilde zien, waren ze daar bij het treintje, dus ben ik er toch maar op gegaan. Een heel rondje lang, met mijn tong uit mijn mond (dan vind ik het leuk!). Ik hoorde de verte hoorde ik al de drumband, dus hoefde ik mijn tong niet in mijn mond te doen. Dat was dus de volgende halte, maar niet zonder dat mama een echte step voor me had gekocht voor wel 300!

300 cent wel te verstaan.

Oh ja, ik heb Cato gezien en dat is een naam die ik heel goed uit kan spreken. Dan aai ik haar een keer over haar haar en lag en val bijna om… Ik vind Cato best leuk. Ze is mijn vriend!

Op de eerste terugweg, hebben we eerst nog bij de shanty band staan luisteren, wat alweer een reden was om mijn tong uit mijn mond te steken! Thuis heb ik 3 druppels tomatensoep met een kruimel gehaktballetjetje, want toen moest ik weer spelen en Jay ging een dutje doen.

Ja en ik moest echt even acclimatiseren toen ik wakker werd. Poe hey, ik lag diep te slapen, maar een tweede bezoek aan de vesting met veel muziek en mooi weer in het verschiet! Weer naast Nynthe en weer met zon en wind, heerlijke tocht. Op het pleintje was een band en heel veel mensen en… Cato was er ook! Reuzegezellig stonden we samen met papa te kletsen bij het vijvertje met de fontijn, toen ineens Tessa aan kwam lopen en riep dat Dzjez in het water was gevallen!

Papa loopt er op het gemak naar toe (want mama was er al) en inderdaad! Die Dzjez, die wilde niet eens iets pakken (zegt hij) en ging pardoes op z’n kop d’r in! Senn is zich een hele hartverzakking geschrokken en keek er witjes van en was ook een beetje boos op papa omdat hij hard aan het lachen was, maar ik denk dan maar weer dat niet lachen ook geen zin heeft en de situatie dar al helemaal niet beter van wordt!

Bibberend en blauw zijn we als de wiedeweerga (papa niet, want doe stond nog even te kletsen) terug naar de fiets gegaan! Dzjez ingepakt in de buggy en ik bij papa op de arm. Snel snel, want ohoh, Dzjez moet het niet te koud krijgen! Gelukkig heeft Tesse nog een oranje deken met een kroon er op gesnitched en kon Dzjez lekker goed ingepakt achterop de fiets bij papa. Ik zag nog net de rookwolken toen ze de hoek oom gingen…

Ik had het best koud hoor en ben dus ook van blauw bloed! Dat moet wel, want mijn lippen werden helemaal blauw, ik bedoel maar. Toen we thuis waren en ik binnen was, kreeg ik mijn praatjes gelukkig al weer terug. Het was geen vijver maar de zee, legde ik papa uit, want hij was een beetje in de war.

Toen ik in bad zat, had ik al mijn praatjes al weer helemaal terug en was ik het avontuur al bijna weer vergeten. Dat was maar goed ook want Siebe belde nog even! ZO hadden we nog een gezellig onderonsje met zijn allen. Ik in bad, Siebe op de iPad en Senn, Nynthe en Jay in de badkamer!

Ik vond het ook een mooie dag en wilde die dag voor al zijn leuke dingen en positieve inspanningen om er iets moois van te maken, eren met een sonate in C op gitaar.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag gingen papa en ik vroeg op want we hadden een missie!
Ik weet eigenlijk niet wat een missie is, maar het klinkt wel spannend en naar beneden gaan betekent ook dat ik een boterham en een flesje melk krijg en dat is sowieso al een missie. Maar papa had daarnaast nog iets anders in gedachten en dat begreep ik wel. Mama is dus na al die nachtjes slapen eindelijk JARIG! En dan krijg je cadeautjes en creatief als papa is, moest hij ze eerst maken.

Dat was dus ook de reden dat hij de schoendoos had bewaard en eerst op de computer dingen moest doen en uitprinten op de printer die hij natuurlijk voor deze reden had gekocht! Zo valt alles op zijn plek! Toen gingen we koffie zetten en samen naar boven oom mama te verrassen. Maar eerst even Jay halen natuurlijk….

Maar toen we op zijn kamer kwamen trok het er h e l e m a a l  niet lekker en Jay voelde zich ook verre van goed!

Heb ik weer, is mama jarig en in plaats van gezellig dansend en zingend op het bed te staan, moet ik eerst in bad en ik voelde me helemaal niet goed! Gek hè, de dag er voor was ik helemaal in mijn hum en dansen en zingen en een kwartier daarna ging het mis en nu ben ik ziek op de verjaardag van mama en imiteer met veel gevoel een stinkbom (ja het mag en moet gezegd worden).

In ieder geval heeft mama wel hele mooie cadeaus gekregen en kan straks nog beter hardlopen. Dat is des te leuker nu het lente is en straks zomer wordt! Zij is ook op een missie en wil 5 kilometer lopen met Siebe. Ik bedoel maar!

Ik ben met papa naar de Bob de Bouwer winkel geweest, want we gaan een tafel voor mij en Jay maken. Op die manier kunnen we nog betere tekeningen maken en die tafel is zelfs zo graat dat we er ook aan kunnen eten als het moet! Yeah.

Ik was eerder al met mama naar de markt geweest en had toe ook al mijn pet op en die pet doet iets met mensen. Zeker als je dat vergezeld met veel gezelligheid, zoals heel hard KRENTENBOLLEN roepen bij de bakker. Gegarandeerd dat je dan een koek of zo krijgt en veel lachende mensengezichten die naar me kijken. De wereld zit in dat opzicht vrij simpel in elkaar. Wie vrolijk doet, die goed ontmoet!

Ik ben ondanks het feit dat ik ziek ben ook vrolijk. Zo nu en dan breekt er een hele grote glimlach door. Die zitten er heel veel in mij en die kun je niet opsluiten omdat het omhulsel van al die glimlachen een beetje ziek is! Of wel soms. Nee hoor, vrolijkheid zit er nou eenmaal diep in, maar nu ook een beetje koorts en een rommelende buik.

Het heeft dan wel weer een positieve invloed op mijn spraak, want ik zeg ineens “speeltuin” en “met mama mee”! En duidelijk gearticuleerd hè! Ik weet niet waar ik het vandaan heb, maar het is een goed teken. Overigens praat ik wel hoor. Heel veel in mijn hoofd. Dat zijn de mooiste verhalen, alleen vind ik het nog niet nodig om ze uit te spreken. Komt nog wel. Einstein had dat ook….

Dus in de Bob de Bouwer winkel, kwamen we Yannick van het Karwei tegen en die maakt meubels en die verdient daar zijn geld mee! Dat is nog eens een leuke baan. Geld verdienen met timmeren. Dat zou iedereen toch graag willen? Ik ben benieuwd wat papa van de tafel bakt (of timmert in dit geval). We kopen planken en balken en Yannick zaagt die op maat, en schroeven en verf en kwasten. De hele reutemeteut!

En als we thuis komen is opa er ook! Want ja, mama is jarig hè, maar oma is aan het bridgen in Fryslân. Bij beppe! Gelukkig heeft ze wel even gebeld en heeft mama wel 100 Facebook berichtjes gehad! Maar het belangrijkste is de cake. Die gaan we namelijk eten, en dat is reuzenlekker.

Nou, morgen is het Koningsdag en dan gaan we feest vieren en is de tafel misschien al af en is Jay misschien al beter. Dikke knuffel Jay!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Aan de ene kant kunnen we het natuurlijk hebben over de voordelen van hyper-mobiliteit, maar aan de andere kant kunnen we het ook hebben over de voordelen…. want tot nu toe gaat het alleen maar goed en beter. Het goeie nieuws is dan weer dat er niet constant foto’s gemaakt worden want anders zou je gezien hebben dat ik duidelijk een clown met hoofdletter N ben.

Als ik 1 keer de opdracht krijg om te springen en er wordt 1 keer gelachen, dan spring ik vanaf dat moment de hele tijd en val op mijn bolle billen en ga heel hard lachen! Want papa en mama lachen ook. Ik vind grapjes maken belangrijk en het verhaal is simpel. Op een dag gezien lach je minder dan dat je wel lacht, en zoals met alle schaarste is het goed daar iets aan te doen.

Jaja, ik word een slimme.

Maar het belangrijkste is dat ik van dansen houd. Als ik muziek hoor begin ik automatisch te dansen en met mijn handen te zwaaien. Zeker als Dzjez de muziek maakt. Samen worden we een leuke band en hoef ik alleen nog maar te leren zingen.

Ik daarentegen ben al slim. Soms te slim voor mijn leeftijd, want dan zeg ik dingen waar ik geen verstand van heb. Bijvoorbeeld als mama zegt dat ik te veel lawaai maak, dan zeg ik tegen haar “Mama, stop je vingers maar in je oren dan hoor je me niet”. Zo ban die dingen. Ik zelf ben me daar natuurlijk niet van bewust, want ik ben Dzjez en zo ben ik geboren.

Waar ik de laatste tijd wel behoefte aan heb is tellen tot 10 in het Latijn. Ik heb dat nu een paar keer gedaan met Siebe, maar beheers het nog niet goed genoeg om het zelfstandig te doen. En papa kent het nog niet, dus zet ik het even in mijn blog, dan kan hij oefenen en het mij leren. Kan ik Siebe weer verrassen!

Eh, ik lig al vroeg in mijn bedje vandaag. Soms heb je van die dagen die na een grote inspanning als een warme deken over je heen dalen. Daar kun je je wel tegen verzetten, maar dat heeft geen zin. “Resistence is futile” is dan het credo, wat weer een handig bruggetje is van Star Trek naar Star Wars.

Want ondanks het feit dat ik het niet ken en nog nooit heb gezien, denk ik dat ik het heel gaaf ga vinden. En dat treft. In december komt deel 7 van de oorspronkelijke trilogie. Dat is er nu één in 7 delen dus. En hoe toepasselijk, de titel is The force awakens en ik ga net slapen:

Nou, en ik ben nu al heel wat nachtjes aan het tellen en weet het zeker: Morgen is mama jarig.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was weer een week die is voorbijgevlogen als een zeemeeuw op steroïden.
Te snel, met veel lawaai en zo nu en dan een ‘Flatsjjj’ op de kop van een mol. Dat wil niet zeggen dat het een tijd zonder indrukken was. Integendeel, we zijn naar het Muiderslot geweest op zondag. Het was mooi weer, we hebben een museumjaarkaart, dus met een goede voorraad geschilde appels, gesmeerde boterhammen, krentenbollen en flesjes water, gingen we er met de bakfiets naar toe. Dat is best ver en de tegenwind hielp niet mee om het korter te maken. Gelukkig eten wij in de bakfiets en was papa deze keer de trapslaaf van dienst en mocht mama op haar eigen fiets.

We konden de torens van verre al zien het op het eerste zicht zat de belofte van een bezoek een mooi kasteel er al direct in! Wow, dat wij dat ook hebben in Nederland en dan nog wel bijna in onze achtertuin is echt wel een grote zegen. Dat heeft Graaf Floris 800 jaar geleden goed gezien. Nog bedankt daarvoor!

Eindelijk konden we weer riddertje spelen! Torens, vlagen, kasteelgrachten, wat een feest!

Toen we aankwamen waren we net op tijd om 1 van de eersten te zijn. Dat was maar goed ook, want we waren nog maar net binnen of de grote meute kwam er aan. Die dachten ook dat ze ridder konden zijn. Fout ridder ben je, dat zit in je hart en je nieren.

Eerst gingen we in de kerker en dat heeft niets met een kerk te maken! Je kon daar fijn vastgebonden en gemarteld worden, maar dat was alleen voor de slechteriken en wij, wij zijnde goeierikken! Ik snap nu ook waarom ridders van die dikke bovenbenen hadden. Dat komt door al die trappen die ze moeten lopen de hele dag! En dan heb ik het nog niet over de harnassen, want die wegen een ton.

Ja, die eerste trap had 83 treden en dat zijn er zoveel dat je er zelfs nog niet bent als je in het Nederlands, Spaans, Engels, Frans en in het Fries tot tien hebt geteld…. Dus toen ben ik maar gestopt.

We werden wel beloont voor onze inspanning want er waren zwaarden en helmen en maliënkolders (papa deed er 1 aan en dat ging heel goed, hup zo over zijn hoofd, maar toen hij hem weer uit wilde doen lukt het niet. Even dachten we dat hij er ook mee naar huis moest, maar gelukkig floepte hij toen toch nog uit!). Ik heb nog met papa en Jay gezwaardvecht en dat ging supergoed.

Iedereen heeft het overleefd.

Daarna hebben we nog een lange mooie weg terug naar huis gefietst en dan kom je er achter hoe mooi we eigenlijk wonen. Door de weilanden en langs het water van het IJsselmeer wat vroeger de Zuiderzee was en dan zie je in de verte Pampus liggen. En we hadden de zon ook nog mee, want die scheen heerlijk hoog in de hemel en warmde het ondans de kouwe lucht, toch nog lekker op!

Ik ben gefascineerd door het water. Ik kan echt aan het randje staan kijken naar de golfjes en de steentjes. Dat loopt trouwens ook wel lekker die steentjes. Bovendien geeft dat een mooi geluid als ik loop! En Dzjez heeft een toverstaf gevonden en die zwaait daar listig mee in het rond, totdat 1 van zijn spreuken ineens werkt en papa niet meer kan bewegen!!

—

—

Doodstil staat hij daar.
De blik van Dzjez is een mengeling van paniek en ongeloof. Hij staat te kijken en papa staat maar stil, totdat mama zegt “Tover hem maar weer terug in beweging” Even dacht ik nog “Hij is die toverspreuk vergeten of heeft hem zelfs nooit gekend en zit ik straks met een versteende papa” maar nee, Dzjez mompelt een spannende toverspreuk en gelukkig! Papa beweegt weer. Ik zeg altijd maar zo: “Met toverstokjes kun je niet voorzichtig genoeg zijn!”
En hij kan ook in je oog komen…

Ja, toverstokjes, je weet nooit wanneer je er eentje vindt, dus als je dan ineens een echte hebt, gebeuren er soms zaken die je niet voorziet. Gelukkig heb ik nu weer een bewegende vader en kunnen we uiteindelijk toch nog naar huis fietsen.

Later op de dag, of in de week, blijkt dat we (ik en Jay) toch nog wel een beetje angsthazerij zijn en we alle twee niet echt van het hoog in de lucht vliegen zijn. Want als papa ons op zijn grote voeten neemt, verstijven we van angst en denken dat we elk moment neer gaan storten. En papa zegt “waarom zijn jullie bang, ik heb jullie toch nog nooit laten vallen?” wat waar is, maar er kan zo maar eens een eerste keer zijn en ik zie hem ook nog niet zo snel op mijn voeten zweven, want dat gaat hij ook eng vinden en zo bedoel ik maar, zijn dingen nooit vanzelfsprekend of vierkant.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een treinbaan is ook een baan
en als ik thuis kom uit de crèche en ik wil de treinbaan bouwen en mama zegt ‘Niet straks’, dan zeg ik “Nee!” Mama zegt dan “Nee, je mag later met de treinbaan spelen” en dan zeg ik “Nee mama, niet Morgen, niet Gisteren, niet Straks, maar Nu!” en laat mama verbaasd met open ogen en mond zitten…. Niet dat het me helpt hoor, want ik mocht alsnog niet met de treinbaan spelen, maar toch, ik heb het geprobeerd. Volgende keer beter.

Ik sta daar stil naar te kijken en denk zachtop: “Wat kan ik hier van leren?” Je weet nooit waar het later van pas kan komen, zeker als ik dat praten iets beter onder de knie krijg. Dat wordt zo langzamerhand toch wel wat vervelend, want ik heb zoveel te zeggen soms en dan zitten mijn lippen me als het ware in de weg. Gelukkig groeit mijn vocabulaire langzaamaan en kan ik nu bijvoorbeeld al “DikkieDikkie” zeggen en de eerste keer dat ik dat deed schrok ik er zelf van!

Even door de koudwatervrees heen en dan komt het vanzelf goed.

Over koudwatervrees gesproken, we zijn vandaag naar de kapper geweest en ik heb niet alleen een nieuwe coupe, maar ook een nieuwe look! Ik stond naar dat mannetje in de spiegel te kijken en ik vroeg me af wie dat was en toen ik zag dat hij synchroom bewoog met mij, besefte ik dat ik het was. Met een nieuwe look dus. Nou ja, kijk zelf maar zou ik zeggen en vertel me wat jij er van vindt.

Ik ben ook geknipt, maar kan je zeggen dat ik, ondanks de eerste keer waarin ik emotieloos mijn haren op de grond zag vallen, deze keer niet blij was met het afscheid van mijn haren. Ondanks mijn lieve uiterlijk met schattige krulletjes en vriendelijke glimlach kan ik dan BRULLEN dat het een lieve lust is. Uiteindelijk ben ik, gekneld tussen de benen van mama en een bemoedigend knikje van opa en oma, toch geknipt…

Achteraf denk ik dat ik misschien een beetje overdreven heb gereageerd, want ik zag er goed uit, het deed geen pijn en de zon scheen buiten nog steeds. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende knipbeurt. Dan ben ik alles vergeten en begint de hele ervaring opnieuw. Tot dan!

Ja, dat was de rode, en vooral gezellige, draad van de dag. Opa en Oma. Die kwamen vanochtend even voor een kopje koffie en gingen om 4 uur in de middag weer weg. #Grotegezelligheid is het thema en ik en Jay en mama doen daar goed aan mee. Bovendien had opa een kledingexpert nodig, want hij ging een nieuwe bloes kopen in Bussum. Om niet de verkeerde keuze te maken heb je dan een goed geütiliseerde wijsneus nodig en dat bén ik.

Eerst in de Opa-auto naar Bussum en naar de winkel en de man in de winkel was ook een opa (maar zag er heel anders uit) en die zet een grote bak speelgoed voor mijn neus en ik mocht hem omgooien om hard te spelen. Gelukkig heeft opa desondanks een mooie bloes uitgezocht en hij ziet er weer piekfijn uit!

Oh ja, er zijn ook nog wat verdwaalde verjaardagsfoto’s opgedoken die we in de fotocollage hebben gestoken. Foto’s zijn toch elke keer weer een leuk kijkje in het verleden, zeker als ze vergezeld gaan van een paar goed uitgekozen woorden. Vandaar deze blog.

Als je dit dan over bijvoorbeeld 25 jaar leest, dan kun je je verbazen, verblijden, verliezen, verheugen en verdiepen in wie we waren en wie we zijn. Ik bedoel maar,

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik had geluk.
Dat heb ik eigenlijk altijd, maar deze keer was het GELUK.
De reden is dat ik op vrijdag jarig ben, maar op die dag niet naar de creche ga. Als dreumes betekent dat maar 1 ding, namelijk dat je op de dag dat je wel naar de creche gaat, trakteert en feest viert. En dan heb je dus GELUK, want dat betekent een voorfeest. Mama had allemaal leuke cadeautjes gefabriceerd voor iedereen en ik mocht dat uitdelen, maar niet zonder de bijzonder feestelijke feestmuts met slingers en mijn getal: TWEE. Zo oud ben ik geworden.

Jaja, die Jay wordt al een hele kerel, maar ik beschouw hem nog steeds als mijn broertje, alhoewel hij deze week wel getroost wilde worden door Renske (die daar overdreven blij mee was) en niet door mij. Dat kwam deels door het feit dat ik tijdelijk in een andere groep zat en Jay de tijd niet had om mij toe te lopen…. Ik zorg voor Jay en geef hem ook een knuffel en een kusje als we gaan slapen en dan zeg ik “Slaap maar lekker lieverd” (echt waar ik ben een product van imitatie en dat is goed, want ik onthoud alles) en dan pas kan hij er met een gerust hart in.

Maar onze hoofden zijn even groot, dat dan weer wel.
En het was een hele mooie dag , die wat ongeorganiseerd afliep door een nieuwe leidster die een duidelijk ik-er-nog-wat-aan-moet-wennen-syndroom had. Zo veel kleine kinderen die alleen vanwege hun lengte al, op elkaar lijken. Arm kind….

Gelukkig straalde ik voldoende voor mama om geen ‘debrief’ van de dag te vragen. We lezen het wel in het ouderportaal en vragen het Renske.

Maar dus, vrijdag was het weer feest! Eerst hard de ik-ben-jarig-liedjes zingen zongen met Dzjez in de lead en daarna cadeautjes uitpakken in de stoel. Keurig de papiertjes op de tafel leggend ben ik met elk cadeautje blij! Ik kreeg een verstopNijntje. Een heel mooi spel, waarbij ik Nijntje kan vinden aan de hand van slimme kaartjes en Nijntje die roept. Maar gewoon met haar rondlopen is ook al GAAF! Ik heb ook een super Bumba boek gekregen met flapjes en een mooi verhaal! Het heeft dikke pagina’s dus die kan ik handig omslaan.

En,…. ik ben ook jarig! Een beetje, want ik vier de verjaardag van Jay (en ben pas drie) en als verrassing en beloning kreeg ik Playdoh (dat moet je niet in je mond stoppen, want het is superZOUT!), en daar kun je geweldige dingen mee maken. Ik heb er al veel platte dingen meegemaakt en bollen. Ik bedoel maar, en dat is maar het begin, want ik heb al veel joetjoep-filmpjes gezien waarin de meest geweldige dingen worden gemaakt met Playdoh (ook een beetje gek, want het zijn volwassen mensen die met een raar muziekje op de achtergrond, treintjes aan het maken zijn. Maar op 1 of andere manier is dat zo fascinerend. Een beetje zoals TellSell of kijken naar een dobber in het water (als je van vinden houd, of gewoon een goed excuus zoekt om naar het water te kijken)).

Dus Play-Doh maakt me reuzeblij.

Ik ben reuzeblij met mijn Nijntje. Ook als ze geen lawaai maakt is het fijn mee rond te lopen en dat heb ik gedaan totdat daar ineens Opa en Oma voor de deur stonden met ook al zo’n mooi cadeau. Namelijk zichzelf! En dat heeft niet eens een strikje nodig, alleen maar een dikke knuffel. Papa was er ook en die werkt dan soepel beneden en dan is het gewoon gezellig om bij elkaar te zijn. Meer is er niet nodig.

Behalve taartjes! En die dienen niet alleen om in de mond te stoppen, maar kunnen ook heel goed over het hele gezicht gesmeerd worden. En waarom ook niet. Waarom zou alleen mijn mond mogen genieten van een heerlijke chocolade-slagroom bol. Mijn wangen zijn ook vrienden van mijn gezicht, en m’n oren….

Ik heb echt een taalvaardigheid, want als je twee keer met je ogen knippert, is mijn taart weg en sta ik alweer klaar met mijn bordje voor een volgende. Die krijg ik dan helaas niet. OK, ok, 1 taartje is ook heel lekker. En ik had een cadeautje. Wat ik ook weet is dat het feest nog niet voorbij is en dat morgen (zaterdag dus) iedereen, van Beppe tot en met Nynthe komen. Ja ik heb iets met dagen en een olifantengeheugen….. Haast groter dan de omvang van mijn hoofd.

Ik sta zaterdag anders op.

Groter, volwassener (en ik ga in bad) en praat al voordat ik op ben. Dat doe ik anders nooit. Het is alsof er een deur open is gegaan. De deur die nu wagenwijd open staat naar de rest van mijn leven. Hey, ik ben twee! En merk dat ook! Eens kijken of ik zelf al uit mijn bed kan klimmen……
Nee, dus, dat is voor later.

Eerst komt Rick en Rick is My personal trainer. Hij is cool en praat heel stoer en hij is mijn vriend. Ik doe alles wat ik zeg, en hij vind dat ik dat goed doe (en papa, mama en Dzjez ook). Torens bouwen, dingen pakken met links, dingen pakken rechts, het gaat maar door! Het lijkt wel een dansje en dan zijn we weer klaar en doe ByeBye  en wacht gezellig op onze volgende afspraak. Dan gaan we even wachten en nog even spelen in de speeltuin en als we terugkomen, zijn Opa en Oma er ook al weer!

En even later Evelyn en Philine en een grote verrassing in de hun auto…. Een glijbaan! en die mag, omdat het feest is, binnen staan zodat we daar met zijn allen HARD op kunnen spelen. Supergaaf en superbedankt! Daar gaan we nog veel plezier aan beleven, Reken maar. En toen waren Beppe, Tessa, Senn en Nynthe er ook, dus kan het feest met taarten en spelen en gezelligheid. Mama had een appeltaart gemaakt en papa een stoofperenkwarktaart.

Ik heb zonder blikken of blozen, met volle overgave een hele appeltaart opgegeten. Hap-slik-weg. Zo simpel is dat. En als ik niet nog een stuk krijg, dan struin ik gewoon later de bordjes af en pik hier en daar een stukje vanaf. Ook een manier. Goeie nieuws is dat we uiteindelijk nog een keer naar de speeltuin zijn geweest met mama, Menno en Beppe en dat dat we ondanks de regen, nog lekker hebben kunnen spelen.

En zoals aan alle feestjes, komt ook aan dit feest een eind. Veel genoten, veel gespeelt, veel gegeten, veel gepraat en veel geknoeid, dus moet iemand aan het eind alles weer schoon maken.

Ja, en ik ben blij dat jij dat doet, broer! Wat een driedaags feest voor mijn eerste stappen in mijn derde levensjaar. Veel te doen, veel te beleven en veel te bewegen, Moest er maar eens aan beginnen. En een goed gesprek voeren ook. Maar goed dat ik wel 2 extra Bumba Boekjes heb gekregen, dan kan ik veel oefenen!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat zijn nou eens woorden die je niet dagelijks gebruikt of in eerste instantie herkent, maar als je ze intikt in goegel dan kom je er al snel achter dat het Duitse plaatsnamen zijn en wij zijn in Kröv. We zijn daar naar vakantie. Eerst zijn we naar de markt geweest, toen naar Amsterrrrdam en toen naar het museum, en na al die culturele uitstapjes en zo, was het dan eindelijk zo ver dat we in de auto gingen zitten naar de vakantie.

Ik zeg dit soort dingen niet met zoveel woorden, maar ben het er in grote lijnen mee eens. Kröv klinkt als Tof als je de umlaut wegdenkt. Bovendien klinkt het als Hoff. En alles wat rijmt op Hoff is TOF.

De eerste nacht was dat ook, want Dzjez en ik sliepen op 1 kamer en hebben daar eigenlijk niets van gemerkt. Dat kwam voornamelijk omdat we na 1,67 seconden in een ongelooflijke diepe dromenland waren verzonken. Na zo’n reis, de indrukken, maar vooral een spannend verhaal van Plop, kun je gewoon je ogen niet meer open van de moeite!

De eerste dag zijn we eerst naar Kröv geweest en hebben vooral naar zwanen gekeken en mooie weggetjes bewandeld, wat ik dan te vermoeiend vond! Oh ja we zijn ook in een coole kerk geweest en ik heb op een Duitse tractor gezeten, maar daar noemen ze hem Bulldog. Het was een klassieker en die man die dat vertelde ook, 132 jaar oud, maar dat zie je niet omdat hij zoveel gezonde wijn drinkt! Daar blijf je jong en jeugdig van.

Papa is daarna over een berg of 3 gefietst en kwam met een rood hoofd thuis om vervolgens met ons in het ongelooflijk diepe zwembad van 35 centimeter te gaan zwemmen. Heerlijk met emmertjes en papa’s die natgemaakt moeten worden, Ik was bijna overmoedig en dat heb ik laten zien door onder de douche te gaan staan. Zomaar.

Ik ben ondertussen in het diepe geweest met papa en zwembandjes. Mooi hoor! Douchen vind ik dan weer helemaal niks! Dat nat worden, daar wordt niemand beter van.

Trouwens na wederom een avond samen in bed, waarbij ik zeker nog een half uur tegen een slapende Dzjez heb aan zitten praten hebben we weer en hele goeie nacht gehad! Klaar voor weer een avontuur en deze keer was het Dzjez en Jay en de Romeinen, want we gingen naar Trier.

 

Eerst hebben we de Porte Nigra gezien en het idee dat dat gebouw al 2000 jaar oud is, is niet te bevatten. Het is dan ook behoorlijk vies van al die jaren. Dat krijg je dan.

Maar eerst zijn we naar het stadsmuseum geweest om zeker te weten wat de g e s c h i e d e n i s is. Je moet wel weten waar je het over hebt…. Ondanks het feit dat ik vooral de boel vanuit de kinderwagen heb bekeken, moet ik zeggen dat Trier een mooie stad is. Ook met de ogen dicht, want we hebben beide HARD geslapen (en dat allemaal in het kader van ‘ik ben niet moe!’, zo zie je maar dat zelfs de grootsten onder ons soms wat extra rust nodig hebben. Papa zou zeggen, de mooiste ideeën vind je in de stiltes van het dagelijks geraas. En hij zal het wel weten).

We hebben het echt de hele dag volgehouden en hebben zelfs nog het tweede museum bekeken: het Landes Museum. 

Ja, nou, al die oude stenen! Goed bedoelt hoor, maar geef mij maar een goed schilderij, en het liefst nog 1 gemaakt door Dzjez (grapje hoor, want ik besef me natuurlijk als geen ander, hoe belangrijk de culturele en sociale invloeden zijn geweest van de Romeinen. Het geloof, de gebouwen, de geschiedenis, de wijncultivatie, sauna’s (maar die noemen ze Termen) en Rommel. De Romeinen zijn gestopt bij Valkenburg, want daar werd het te drassig. Daar zijn wij Nederlanders dan weer goed in. Jaja, ik ken mijn klassiekers. Later als ik groot ben word ik Slimmerik. Net als Opa!)

Uiteindelijk zijn we dan weer ‘thuis’, wat het thuis is van de vakantie. Dat is nu ons huis en daar is ook een speeltuin. Onder dat excuus gaan we braaf naar huis, want daar is niet alleen een kasteelachtige glijbaanconstructie met hangbruggen en wooooTubes, er is ook een trampoline waar je niet van af kunt vallen.

It wie wer in moaie dei.
Ander foto’s volgen… En nieuwe verhalen ook!

Deze slideshow vereist JavaScript.