Weekend Trip: In de wolken

24 juli 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Indonesië, Jakarta, Jay Dzjez, Gerard, Indonesië, Jasja, Jay

Je moet er wat voor over hebben (rijden in het midden van de nacht), maar dan heb je ook wat. We werden wakker in de middle of nowhere, omdat papa en mama honger hadden. Johannes, de man die ons reed en de eigenaar van de bestemming, wist wel een plekje in Karangawu, een plek waar ‘normale’ mensen niet komen laat staan eten. Kijk even naar de foto’s en de ‘keuken’ en de mensen, maar het eten was lekker! (volgens papa en mama).

We zijn ook nog even bij de zee met de brullende golven geweest, maar dat is best eng. Daar hebben we tijd voor nodig om aan te wennen.

Toen we aankwamen bij Villa Karang Aji, is papa officieel gepromoveerd to kletser en Johannes to über-kletser, want die kan er echt wat van. Een man met stille wateren en diepe gronden. Daarnaast slapen we als het ware in een boomhut, so’n 20 meter in de lucht, zachtjes meewegend in de wind.

Wij waren moe genoeg om direct in slaap te vallen en dat gold ook voor papa en mama (OK die gezellige gezangen van de Moskee aan de overkant om half 4 in de ochtend, is slechts een kleine onderbreking…. Maar het ontbijt was een indrukwekkende twee sneetjes brood en een gebakken eitje en een armoedig worstje, dat stilletjes in een hoekje op het bord lag…. Gelukkig hadden wij pannenkoeken!

Bij het zwembad beneden bij de bulderende zee.

Al met al hebben we gewandeld, gezeten, paniek gezaaid, gelachen, gesprongen, gedoken, kopje-onder geweest, vrienden gemaakt en gegeten. Goed dus en klaar voor Johannes die ons weer op kwam halen met de auto. Dat klinkt decadent, maar de klim is zo stijl, dat zelfs een klimgeit twee keer nadenkt.

Voordat we gingen eten heb ik nog een GIGANTISCHE TOR gezien die op zijn rug lag. Een herrie dat zo’n beest kan maken! Ook wel gek eigenlijk, Dan ben je zo veel tor en kun je niet alleen overeind komen. Ik bedoel maar.

Enfin, na weer een heerlijke verse vis maaltijd voor papa en mama en wij met name gekeken naar het bord nasi goreng dat we niet wilden opeten, was Jat al in slaap gevallen op de schoot van papa, terwijl Johannes en Elam aan het praten waren. Best interessant hoor, maar voor 3-jarige oren, slaapverwekkend….

Zondagochtend zag ik een oude bekende op de muur geschilderd. “Dante”, zei ik tegen mama “en die draagt een jurk toch?” Ik weet niet waarom ik het weet, maar ik weet het en mama had behoorlijk grote ogen, dat is dan ook weer gek.

Zondag is eigenlijk een reis en ontdekdag, want op de heenweg was het donker. We hebben bomen, rijstvelden, rubber en palmolieplantages, een wildwaterbaan en heel veel mensen gezien. Interessanter is dat we ook een TIJGER HEBBEN GEZIEN!!!

Ja, een supergrote! EN een hele mooie. We hebben gezien hoe hij een kip op at. We hebben er ook een filmpje van, maar die is beter voor binnenhuische vertoning. Mama vond het wat ‘raar’, terwijl wij met grote ogen zaten te kijken. Tja, wij vinden kip ook lekker!

We hebben ook een vliegtuig op de berg gezien. Dat was verbouwt tot een restaurant en er gebracht met de vleugels er af. Jammergenoeg komen er niet zo veel mensen en dat is jammer.

Uiteindelijk zijn we bijna 10 uur, zeer voldaan onderweg geweest! Zo zie je maar, een kinderhand is gauw gevuld, en dat geldt ook voor de handen van papa en mama. Mooie trip, mooie verhalen, mooie beelden. Klaar voor een nieuw avontuur.

It wie we in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De zovoorbijweek

17 juli 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Indonesië, Jakarta, Jay Dzjez, grapjes, Hoff, Indonesië, Jasja, Jay

En dan is het zondag.
En dan besef je dat de week alweer om is.
Een week in een zucht en een windje…
En er is veel gebeurt, en ook weer niet.
De meeste dagen beginnen met mij, die als eerste wakker is. Jetlag? Wat is dat. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Wel grappig dat ik papa vaak tegenkom op de gang. Die is dan op weg naar éen of andere sportbezigheid. Daar heb ik niet veel mee te maken! Ik wil gewoon een boterham en poepen. Want dat is mijn ritme. En daar moet je veel respect voor hebben.

Ik slaap uit. Ik heb mijn slaap nodig, want ik beweeg als een Pokémon Go op de vlucht en groei als een brandweer. Dan moet je voldoende rust hebben, want dat levert het beste groeiresultaat. Het is een beetje zoals marineren. Hoe langer het vlees in de marinade staat, hoe lekkerder het is. Niet dat ze mij gaan opeten hoor, dat doen ze (papa en mama) met het eten van Misi. Die kan heel goed koken. En voor ons ook, maar dan minder ‘spicy’.

Naast de dagelijkse boodschappen en zwembadtripjes, waren er een paar belangrijke agendapunten. Allereerst moest papa deze week weer werken, dus waren we op ons zelf aangewezen. Daar is niks mis mee, want we zien hem in de ochtend en ’s avonds. Bovendien leest hij dan een verhaaltje als we naar bed gaan.

Dat naar bed gaan, gaat meestal vooraf door De Minions, want daar ben ik fan van! Die kan ik elke dag wel zien, dus doen we dat ook. Gelukkig hebben we 3 films, dus kunnen we afwisselen, maar eigenlijk maar het me niet uit.

Ten tweede moesten er deze week de tuinmeubels worden besteld en onderhandeld…. De vraagprijs voor een grote tafel, 4 houten stoelen en 2 ligstoelen voor relaxt liggen in de tuin, was 8.9 miljoen Rupiah. Zowel Missi als mama waren het er over eens dat dat veeeeeeel te veel was. Papa is daar wat gereserveerder in, maar hij is dan ook geen onderhandelaar. Bottomline is dat wij daar zaten, mama een paar keer op het punt stond om weg te lopen en ze uiteindelijk een monsterlijke 6.5 miljoen heeft uitonderhandeld. Ik bedoel maar.

En nu ik! Laatste punt was de wasmachine. Want die was niet goed. Een bovenlader, zonder knoppen en als je iets op de manier wilt wassen zoals het hoort, zonder dat de kleren er uit zien als die van een Barbipop of gezegend zijn met de kleuren van de regenboog, moet je controle hebben.

De onderhandelingen waren hard en meedogenloos en het resultaat was dat we $30 per maand moesten betalen en dat ook nog eens een jaar vooruit. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om uit te rekenen dan zelf 1 kopen een stuk voordeliger is. Dus wij naar de Carrefour.

Maar in de Carrefour waren ze niet echt klantvriendelijk of behulpzaam. Bovendien was de wasmachine die mama wilde uitverkocht. De iets duurdere wasmachine die ze wilde ook. Balen! Maar dan is papa weer handig. Die heeft een prachtige wasmachine gekocht online. En het mooist van alles? Hij was er 2 uur en 42 minuten nadat papa hem had besteld…. Ik bedoel maar.

Nou, dat werd tijd ook hoor, want we hadden moeite om ons door de stapels was heen te worstelen als we naar het zwembad wilden. Het huis was als een vuile-was-jungle! Maar sinds de wasmachine er is, staat hij ook tevreden te draaien en slinken de stapels zienderogen! Dat was vrijdag.

Zaterdag was het weekend en dus was papa thuis! Dus gaan we samen naar het zwembad! Het was wel regenachtig, trouwens. Dat is cool, want het is warm en cool tegelijkertijd.

Ik vind dat niet erg hoor, want als je in het water bent, wordt je ook nat, dus wat is het verschil! Verder wordt ik vooral overmoediger. Ik spring, duik, val, draai, keer, maak halve salto’s onder water, boven water, het maakt me niet uit! Ik doe het gewoon.

Ik begin langzamerhand ook over mijn water-in-mijn-ogen-vrees heen te komen. Ik durf telkens meer. Ik spring al (meer blijf boven), ik ga op de krokodil en val er af (maar blijf boven) en ik kan telkens beter zwemmen (maar blijf boven).

Ik kan ook al in het diepe zwemmen (als papa mijn tenen vasthoud. Ik weet diep in mijn hart wel dat ik het alleen kan, maar ik mis die laatste druppel moed om het echt in mijn eentje te doen. Gek eigenlijk, dat op het moment dat je je er bewust van bent het niet gaat, er een soort barrière in je hoofd is, terwijl de grashalm van ondersteuning genoeg is om bergen te verzetten (of in mijn geval water te verplaatsen) en zo zie je maar weer: Ik groei met grote sprongen) en dat doen we elke dag een beetje.
Alleen met mijn bandjes, heen en weer.
Lekker Zen.

Zondag zijn we even naar een andere meubelzaak gaan kijken. Letterlijk om de hoek! Daar hadden ze ook leuke spullen, maar misschien net iets te kitch (niet voor papa hoor, die houdt van Jordaan-achtige taferelen). Hoe dan ook: Goed om te weten.

Mama was al gaan trainen, dus die kon het handelen.

Wij zijn zondag nog even naar ‘het andere zwembad’ gaan kijken. We kwamen er droog aan, en gingen er nat weg! Wat een regenbui zeg! Maar, vind ik niet erg!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Pasar tradisional

13 juli 201613 juli 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Indonesië, Jakarta, Jay Dzjez, Gerard, Hoff, Indonesië, Jasja, Jay

We kunnen het natuurlijk blijven hebben over het zwembad en de waterpistolen of opblaaskrokodil, maar er moet ook gewerkt worden. Niet alleen door papa, die afgelopen maandag weer moest beginnen, nee, ook voor ons.

Niet dat ik het zwembad niet meer leuk vind of zo hoor, want we gaan nog steeds elke dag zwemmen. Wat ik ook merk, is dat mijn bovenbenen groter worden en mijn biceps groeien. Dat zal wel komen van al dat geren voor de aanloop en al dat geklauter op de kant. Hoe dan ook, ik kan tegenwoordig van de trap afspringen, zonder te vallen!

Dat geldt ook voor mij. Het leuk vinden van het zwembad, het is alsof elke dag een nieuwe dag is, waarbij elk avontuur opnieuw begint. Ik denk dat we heel er in het ‘nu’ leven…. (niet dat ik me daar iets anders bij voor kan stellen, want laten we eerlijk zijn, gister is geweest en morgen komt nog, dus dan kun je maar best er precies tussen inzitten… Precies)

Oh ja, werk! Er moesten inkopen gedaan worden en deze keer gingen we naar de Pasar Tradisional, oftewel: De traditionele markt. Daar moet je wel even voor slikken, want dat ziet er anders uit dan de markt in Naarden Vesting. Het is overdekt en alles ligt onbedekt, inclusief het vlees (kip, koe, varken, vis). Aan de andere kant, dat wordt al honderden jaren zo gedaan, en Indonesië is één van de landen met de meeste inwoners, dus ergens gaat er dan toch iets goed.

Mama was wel heel erg stoer, want Laguiman stond buiten en Missi was thuis, dus toen we er een dag later weer waren had mama Missi mee om haar de weg te wijzen. Wat bleek? Uit zichzelf had ze al de beste kraam gevonden (volgens Missi, en die kan het weten.

Resultaat? Een grote zak vol met tradisionle kruiden en specerijen voor de prijs van een habbekrats en genoeg voor een jaar! Djuruk Purut, Salam, Geelwortel, Gember, Laos, nou ja, noem maar op! En Missi blij omdat ze eindelijk een gezin heeft dat tradisioneel Indonesisch wil eten, dus kan zij dat koken. Mooie tijden in het vooruitschiet.

Ik ben helemaal verslingerd aan de Bliepdoos (LEGO en vraag me niet waarom ik het zo noem). Autootjes, poppetjes, gebouwen maken! Daar ben ik de hele dag zoet mee tot ’s avonds laat en er is nog zoveel te maken, bouwen en spelen! Mooie tijden in het vooruitschiet!

Deze slideshow vereist JavaScript.

BBQ buiten de deur

7 juli 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Indonesië, Jakarta, Jay Dzjez, Gerard, Hoff, Indonesië, Jakarta, Jasja, Jay

Mama had het al geregeld hoor.
Nog voordat we in het vliegtuig zaten, nog voordat alles was gepakt had mama al een BBQ geregeld in Jakarta. Nota bene om de hoek. Nu is dat iets wat je met twee korrels zout moet nemen.

De eerste is dat er voordat we er zijn een grote heuvel in de weg zit die je niet met een bakfiets of bovenbenen als een olifant kunt nemen. Dat werd dus duwen door papa.

Ten tweede blijkt het zo te zijn dat dit normaal een doorgaande weg is, maar door de Leboran is het nu rustig.

Hoe dan ook, het is 1,1 kilometer en misschien moeten we een brommertje (of twee) nemen. Dan kunnen we er gemakkelijk naar toe. Of verder, Kemang in. Hoe dan ook, we zijn er op de bakfiets naar toe gegaan en hadden alle bekijks!

Ik had bijna direct een vriendje en twee klasgenootjes, want niet alleen wonen we echt op een steenworp afstand van de NIS, Nederlandse gezinnen wonen er bij voorkeur in de buurt, dus ook Tim en Zoë. Die zitten alle twee bij mij in de klas. Dan heb ik die al vast gezien.

Sowieso zitten er maar twee meisjes in de mijn klas, dus dat wordt vechten (of eens kijken wat er in de tweede zit….). Met Tim heb ik al veel en lang gespeeld in het zwembad. Check! Eerste vriend gemaakt!

Maar een BBQ is geen BBQ zonder worsten. Ik heb en-passant het Jakartaanse record worstproppen op mijn naam geschreven. Iemand moet het doen, en het was lekker.

Mama vermaakte zich ook goed. Interessant om eindelijk een gezicht bij haar facebookvrienden te zien. Blijft een interessant fenomeen. Je kunt de hele wereld leren kennen door woorden en profielen. En leef in een leven waarin dat de normaalste zaak van de wereld is, dus ik ben benieuwd hoe dit zal zijn of gaan als ik groot ben. Vast anders. Bedenk maar eens hoe de wereld er 20 jaar geleden uitzag… Mama had mooie bijpassende slippers aan (terwijl haar hakjes in de bakfiets bleven).

Ze weet nu ook waar en wanneer de bakker er is. Hij zit achter de Moskee en staat op schooldagen bij de school. Je kunt het ook via internet bestellen en laten brengen. Een echte broodparadijselijke ontdekking. Het was een fijne BBQ en ook super dat we nu al allemaal nieuwe mensen hebben leren kennen. Papa heeft ze al in z’n telefoon staan.

Over Papa gesproken, hij leert me voorzichtig aan zwemmen. Trek, spreid, sluit. Drie woorden, maar dat wil niet zeggen dat het 1, 2, 3 gedaan is. Ik blijf gewoon oefenen en vroeg of laat lukt het. Wat ik ook al vaak gedaan heb is in het water springen. Ook daarvoor geldt van voorzichtig naar een vrije vorm van overmoedigheid, want ik neem al een aanloop van 100 meter (en hou nog steeds mijn haar min of meer droog).

En er is ook weer veel gesport vandaag; papa baantjes trekken en hardlopen en mama hardlopen op de band (kan ze ook niet verdwalen..). Goed bezig. Wij trainen ons natuurlijk helemaal suf met dat geren en gespring in het water. Ikke kopje onder en Dzjez net niet, maar de hele dag door. Ik denk dat dit de beste training is die ik kan hebben om mijn motoriek op het hoogste niveau te krijgen. Fluitje van een Eurocent.

Vanavond mogen we De Verschrikkelijke Ikke 2 kijken. Daar heb ik ook zin in en we hebben allebei ons bordje Nasi met Ayam Kecap opgegeten en ik vind de yoghurt ook al lekkerder. Heerlijk zelfs.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Watervaderdag

6 juli 2016 Dzjez Indonesië, Jakarta, Uncategorized Dzjez, Gerard, Hoff, Indonesië, Jasja, Jay

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze slideshow vereist JavaScript.

Poeh hé!

4 juli 2016 Dzjez Jakarta Avontuur, Dzjez, Garuda, Hoff, Hoff Clan, Indonesië, Jakarta, Jay

Het is lang geleden dat ik mijn stem heb laten horen!

En ik de mijne, en in mijn geval zegt dat wel iets anders. Letterlijk en figuurlijk, want het aantal woorden dat ik in de afgelopen 2 manden heb bijgeleerd is buitengewoon! Ik articuleer soms met kwijlstreepjes op mijn kin tot gevolg, maar dat zijn de voortekenen van eloquentie en voordracht. Mijn hoofd praat sneller dan mijn mond!

Voordat we weggingen hebben we met oma, opa, Wim en Nikkie op Schiphol gezeten en hebben zij koffie gedronken en afscheid genomen. Wij doen dat niet, kinderen zeggen gewoon dag, tot de volgende keer. Dat is makkelijk want wij leven veel meer in het nu. En nu. En nu! Zie je, zo gemakkelijk is dat.

En dan is het zo ver. We gaan echt vertrekken. Mama had last van de airco of zo denk ik, want haar ogen waren wat vochtig. Wij hadden daar geen tijd voor, want zij moesten op de band. De lopende-band-waar-je-niet-op-hoeft-te-lopen (waarom ze die naam er voor bedacht hebben slaat helemaal nergens op!), op weg naar het vliegtuig met blauw-groen van Garuda. Toen we binnen waren viel het me op dat de stewardessen heel mooi waren in een jurk en met slippers. Dan kom je direct al een beetje in de stemming…

In het vliegtuig zat ik bij het raam en in een hele grote stoel. Dat was een toverstoel, want als je op de juiste knopjes drukte, veranderde het in een bed! Mama haar stoel had nog een andere truc, die toverde zomaar een glas champagne tevoorschijn. Ik bedoel maar, duur druivensap in een overdreven dun glas…. Maar in een vliegtuig is dat bijzonder.

Ik zat naast mama in zo’n grote stoel. Je moest goed kijken om me te zien. Ik had er zin in. We waren ons dan ook al meer dan twee maanden aan het voorbereiden. Al het speelgoed ingepakt, alle vriendjes dag gezegd, alle koekjes-met-smarties uitgedeeld, alle cadeautjes gekregen, geknuffeld, schoongemaakt met opa en oma en hen gecoached, kortom, alles gedaan wat gedaan moest worden, tijd om te gaan.

Zo is het en de stewardessen waren al op mijn hand. Kleine mannetjes met blonde haren hebben dat. Iets om in de toekomst te onthouden…. In ieder geval, de reis was super, ik heb geslapen, gegeten en video gekeken en voor we het wisten landden we in Jakarta. Ons nieuwe huis. Wij uit het vliegtuig en dan voel je direct die warmte die in niks lijkt op de warmte in Nederland! Als er warmte is, en die geur! We zijn er. Het voelt ook ver weg.

Ik ga met de golven mee. Op mijn gemak, op z’n Jay’s. Dat is een staat-van-zijn, of state-of-Jay zoals de Amerikanen zouden zeggen. We lopen naar de koffercarrousel en voordat we er erg in hebben hobbelen ze voorbij. Onze koffers. Dat is het voordeel als je voor in het vliegtuig mag zitten. Als de koffers op de kar liggen en wij door de ‘kier’ gaan, staat hij daar ineens! Zo ziet hij ons ook, wij zijn er ineens! Dzjez moest ogenblikkelijk lang en intens knuffelen met papa. Hij had hem meer gemist dan ik, maar hij is ook ouder, dan heb je ook meer tijd om te missen!

Laguiman kwam al op ons afgelopen “I bring the car okay?” zei hij en ik heb geen benul wat hij bedoelt, maar hij kijkt vriendelijk en dat is genoeg! Onderweg ziet het er heel anders uit dan in Nederland. Heel veel groen en palmbomen. Als we dan e-i-n-d-e-l-i-j-k bij ons huis komen staat de trampoline al klaar en het roze huisje en voel ik me direct thuis.

Ik ook. Alsof ik hier altijd al heb gewoond. Lekker warm en Missi is heel lief, dus wat wil een drie-jarige nog meer. Dan hebben we het nog niet gehad over het zwembad, waar we zo meteen nog naar toe gaan met mama!

Er is een groot bad, een ondiep bad en een klein bad en een zwembad, plus een geheim zwembad… dat gaan we nog zien. Maar dat is voor later.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Crème brûlée

19 april 201619 april 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Jay

Het is een beetje een rare dag.
Papa is in Jakarta en heeft een nieuwe naam – betekent dat dat wij ook een andere naam hebben? En wie waren we dan? Een regelrechte identiteitscrisis – en mama brengt ons op dinsdag naar de creche. Ook daar rare gezichten, want normaal doet papa dat! (voor meer updates, klik hier. Papa probeert het bij te houden)

Nee, het is duidelijk, er is iets aan de hand.

Bij mij is dat al twee nachten achterelkaar aan de hand.
Nou ja, aan de hand, eerder aan mijn gezicht, mijn haar en de bedrand. Ik heb een tic, of je zou kunnen zeggen iets nieuws ontdekt. Alhoewel, na vannacht zijn de mogelijkheden op.

Ik heb namelijk al een tube en een pot opgemaakt en volgens mij is er niks meer te vinden in de contreien van het bed. Ik zal vannacht nog eens kijken.

“Wat is het dan?” hoor ik je vragen, nou, het was nog niet ‘ingetrokken’ toen mama gisteravond kwam kijken, dus die heeft er foto’s van gemaakt, dan heb je er een gevoel bij….

OK, wat in mijn haar zat, zat er vanochtend ook nog in. Dat is dan mijn pech, want mama had geen zin en tijd om het er uit te wassen. Grote voordeel is dan weer dat het niet uitmaakt hoe hard het waait, mijn haar zit goed!

Grappenmaker die Jay!
Was wel grappig om vanochtend papa te zien. Op de achtergrond was Jakarta en het regende een beetje met 34 graden…. Bij ons scheen de zon. Ik bedoel maar.

We waren heel blij om hem te zien. Vooral mama, want wij moesten weer verder met ontbijten en klaarmaken voor naar school en creche. Mama’s, bij het minste en geringste hè!

It wird wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Pedaalridder

7 april 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Zelda

Ik kan er niets aan doen, maar dit moet even gemeld worden.
Niet om op te scheppen, of op te vallen (eerder omvallen), maar gewoon omdat het een heugelijk feit is dat ik het vandaag voor het eerst heb gedaan. Ja, ik weet het, ik ben er vroeg bij en als je niet kunt wachten op wat het is, moet je snel naar het eind scrollen.

Anders heb je nog even de tijd om te lezen dat we vandaag bij Jay op de foto zijn geweest met de broeren en de zus. Siebe en Zelda waren er ook, dus dat kwam goed uit. Niet alleen was er de foto, voor het gemak hebben we ook Jay zijn verjaardag nog even gevierd op de crèche. Mama heeft samen met Zelda in allerijl lekkernijen en snoeperijen bij elkaar getoverd, waar iedereen (inclusief Rinske) heel erg blij mee waren.

Ik niet!
Ik wilde alles voor mezelf houden, want het zag er lekker uit en was ook lekker. Ik had eigenlijk geen zin im het te delen. Dan ben ik een heel ander kind dan de meesten mij in hun actieve geheugen hebben…. Nee, dan kan ik behoorlijk kabaal maken. Gelukkig was Zelda er om me te kalmeren. Die kan dat als geen ander. Mijn lieve zus!

En nog even wil ik het over mijn loopfietsje hebben, want die neem ik vaak mee. Ik blijf vallen en opstaan en dat doe ik wonderbaarlijk in een even aantal (dus even vaak omvallen als opstaan), maar ik blijf doorgaan, totdat ik fiets als een kievit (die kan fietsen dan wel hè).

Jay!
Nu heb je het verklapt!

Zijwieltjes er af.
Ik er op.
En zonder aarzelen wegfietsen!
Geen grap.

It wie wer in moaie dei.

Paasjeieren

28 maart 20169 april 2016 Dzjez Uncategorized

….en dat was zondag.
Na de uitputtende zoektochten naar de immer groeiende hoeveelheden paaseieren. Het leek er op dat er drie mensen, onafhankelijk van elkaar, besloten hadden paaseieren te verstoppen. Hoe dan ook, ze moesten ALLEmaal gevonden worden. In de naam van de Paashaas, de Zilverpapieren propjes, en de Chocolademonden.

Op de zolder, in de meest onmogelijke hoekjes, in onze kamers op plekken waar de kuisvrouw niet eens van weet dat ze bestaan en in de tuin met het gevaar van boosaardige poezen die zich verschansen achter heggen en hekjes (honden niet, want die weten dat ze direct cassie wijlen gaan als ze chocolade eten. Een manier om er niet te dik van te worden natuurlijk).

Kortom, we hebben er veel gevonden en inmiddels ook veel gegeten.

Dat is het voordeel van heel veel pasteitjes.
Ze liggen ook overal, en als je dan van die kleine graaihandjes hebt als ik, dan is het een kleine moeite om er links en rechts één te snaaien. Met die zilverpapiertjes heb ik geen moeite, die zijn er zo af, en met het opeten al helemaal niet!

It wie wer in plakkerige en sûkelarje folle dei

Verjajajajajajajajajaaaaardag

28 maart 201610 april 2016 Dzjez Dzjez gedachten, Jay Jarige Jay

Door de drukte is de blog niet gepost,
maar dat wil niet zeggen dat we het niet gevierd hebben hoor.
Mijn verjaardag! En niet alleen was het mijn verjaardag, Siebe en Zelda waren er ook en, het was ook nog eens pasen, met eieren van chocolade!

Nu heb je in een notendop de verjaardag al beleeft, maar er is natuurlijk meer. Want eerst mocht in bed met Dzjez en papa en mama, wat opzicht al een cadeautje is en toen ik beneden kwam hingen er allemaal slingers. Voor mij! Alleen voor mij!
Hoejah!

Hoejah, wie jarig is…. die krijgt cadeaus! En ik kreeg er heel veel, maar wat het belangrijkst is, is de loopfiets. Een witte loopfiets voor mij, dan kan ik leren lopen én fietsen én vallen. Die vliegen in één klap! Echt iets voor mij, want ik heb altijd bont-en-blauwe knieën en benen. Is een handelsmerk van me.

Maar dat was niet alles, ik heb ook nog een spel met eendjes gekregen.
Dan moet je elke keer één eendje pakken en kijken welke sticker er aan de onderkant zit. En als die van jou is mag je hem hebben, maar als’e niet van jou is moet je hem terugzetten en géén nieuwe pakken (maar dat doe ik liever wel, want ik wil alle drie de juiste stickereendjes hebben, want dan ben ik gewonnen (ik gebruik expres het woord ‘ben’ want dat zeggen Siebe en Zelda ook)). Enfin, het is alweer een mooi fenomeen op de vroege ochtend.

En vanzelfsprekend is het mooi weer op mijn verjaardag, dus na het ontbijt kunnen we er op uit. Naar de speeltuin! En ik maar lopen op mijn loopfiets! Ik snap niet waarom er eigenlijk een zadel op zit, daar heb je toch helemaal geen tijd voor als je aan het lopen bent? Daar moet ik nog eens diep over nadenken….

Met Zelda als coach is het trouwens een makkie!

’s Middags komen ook nog Beppe, Tessa, Nynthe en Senn (maar Senn was een beetje ziek). En Opa en oma ook nog, dus het was een Full House en een Full Mouth, want we hebben TAAAAAAAAAAART.
Als er iets is dat ik echt lekker vind, dan is dat ? Precies.

En als er feestbezoek is, dan hebben die ook feestcadeautjes bij zich, dus dat was uitpakken geblazen! Nog meer cadeautjes, waarbij ik het uitpakken minstens zo leuk vind als wat er in zit, zo niet leuker! En er waren best veel, dus veel uitpakplezier! Jaja, jarig zijn is leuk, zeker als je drie wordt, want hoe je het ook went of keert, dat is een noodzakelijk stap om 4 te worden. En dat zal in Jaykarta zijn, want voor degenen die het nog niet weten….
Daar gaan we naar toe verhuizen, want papa heeft er een nieuwe baan als strateeg.
Dan kan hij mooi vertellen aan iedereen hoe het moet.
Dat vindt hij leuk.

Wij denken dan voornamelijk aan het zwembad, de zon en Siebe en Zelda die op bezoek komen.
Wat een feest gaat dat zijn!

Oh ja!
Ik ben er ook nog, maar omdat Jay jarig was, is mijn mond grotendeels gesnoerd (wat theoretisch eigenlijk een onmogelijk fenomeen is), maar ik wil nog wel even zeggen dat ik OOK CADEAUTJES heb gekregen! De belangrijkste is een ambulance! Met zwaailicht en een echt ambulancegeluid en een cars rugzak met knipperende lichtjes! Dan weten jullie dat ook.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dzjez & Jay

Een dag uit ons leven

Auteur: Dzjez

Weekend Trip: In de wolken

De zovoorbijweek

Pasar tradisional

BBQ buiten de deur

Watervaderdag

Poeh hé!

Crème brûlée

Pedaalridder

Paasjeieren

Verjajajajajajajajajaaaaardag