Ik doe nooit echt gek, zeker niet als het op gekke dingen aankomt, maar vandaag had ik ineens een ‘wave’ en besloot de glijbaan op te klimmen. Tree voor tree en stap voor stap kwam ik bovenaan. Ik was zo verrast van mezelf dat ik bijna terug naar beneden viel (grapje mama ;-)0 ) en toen ben ik naar beneden gegleden.
Toen ik het de tweede keer deed, was ik vergeten dat ik de eerste keer de leuningen vast had, maar nu ware dat de treden en dat had een directe impact op die befaamde motoriek van me. Daardoor ging het minder soepel dan de eerste keer an had ik wat haperingen om bovenaan de ladder te geraken. Niet dat het me afremde om met een goeie vaart naar beneden te gaan hoor, maar toch.
Ik heb daar in de speeltuin een soort klimrek, dat eigenijk bedoelt is om ballen door te schieten, maar ook heel goed als roetsjbaan kan dienen. Mama helpt me daar dan altijd op en ik roetsj er dan af. Nu was ik met papa en die benadert dit soort dingen altijd anders. Die kijkt wat ik doe en hoe het kan, om vervolgens het traject bijna uit te tekenen met mijn eigen ledematen en ondanks de kleine aarzeling en de bedompte piepjes-van-protest hier en daar lukte het! #trots
Daarna heb ik nog een baanbrekende toer uitgehaald, namelijk vliegtuigje spelen op de voeten van papa. Dan zweef ik wel twee meter door de lucht, want papa heeft ENORME benen! En daarna floeps ik tussen z’n benen naar beneden en blijf ik onder m’n oksels hangen op zijn voeten. Dan glijden we langzaam naar voren om soepel te landen. We vlogen naar Beppe, maar de deur was er niet, dus hebben we haar even gebeld.
En als je dat niet logisch vindt, dan snap je het niet. Dus!
Ik kan wel stellen dat de belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen week het uitzoeken, overwegen, bestellen en wachten op onze nieuwe schoenen is geweest. Dan kun je je ook wel voorstellen hoe groot de positieve ontlading was toen we de nieuwe schoenen uiteindelijk via de post thuisgestuurd kregen en wij ze uit mochten pakken. Mama had er de tranen van in de ogen, hoewel zij later verklaarde dat dat kwam door een vuiltje.
Die schoenen zijn ook niet niks. Het zijn felgekleurde, tenenbeschermende sandalen die tegen elke hardhandigheid van een opgroeiende kleuter of peuter bestand zijn (en daardoor ook de kwetsbare tenen, teennagels en mamazieltjes beschermen).
Woensdag was dan ook een mooie gelegenheid om de nieuwe schoenen te testen in de kinderboerderij, wat overigens een vreemde naam is omdat er eigenlijk in verhouding tot de uitgebreide hoeveelheid aan echte en onechte dieren weinig kinderen aanwezig zijn om te bekijken. Om bij die echte dieren te beginnen, die zijn mooi op afstand of achter een hek. Dat was voor ons dan ook de uitgelezen kans om er samen eens goed over te filosoferen.
Daarnaast is er een nepkoe met rubberen uiers waar echte melk uitkomt! Laat dat nou net het drankje zijn waar ik superdol op ben!
Voor mij is kinderboerderij één groot activiteitencentrum waar ik mijn fijne, grove en mentale motoriek goed kan laten gaan! Met klimrekken, hobbels, obstakels en stoelen is het een continu gevecht met de zwaartekracht en mijn balans en worden mijn spieren sterker en sterker, terwijl het controlecentrum onder mijn krullen overuren draait om het allemaal bij te benen. En dat is goed!
We hadden er bovendien mooi weer bij, waardoor dit soort uitjes automatisch een extra glans krijgen. Wat betreft de echte dieren, daar deel ik de mening van Dzjez “Die moet je op gepaste afstand bewonderen”. Waarom vraag je? Nou, daarom, duidelijker kan ik daar niet in zijn.
Het waaide trouwens hard en dan is het extra inspannend voor mama op de bakfiets en dat is precies goed. Want nu ze even niet kan lopen vanwege haar zweepslag in de kuit (wie dat nou weer gedaan heeft!), zoekt ze andere vormen van vertier en inspanning. De kinderboerderij is daarvoor een mooie uitdaging!
Papa had ook een mooie uitdaging: het achterterras aanpassen. Wat dat precies inhoudt is mij niet geheel duidelijk, maar wat je er mee kunt des te meer. In het lichte en donkere zand spelen. Ik had de hele middag lekker geslapen (en als ik dan wakker wordt, zit ik vervolgens met gemak nog een uur in mijn eentje te kletsen en te spelen) en kon dus direct in mijn pyjama door naar buiten. Dat vonden mijn blote voetjes ook fijn, want ze hielden de modder goed vast. Ik vind dat leuk!
Ik ook, maar ik mocht van papa er niet overheen lopen. Ik vond dat niet leuk, want hij mocht in het zand spelen en ik niet en daar wordt ik dan weer onvrolijk van. Hij wel en ik niet! Nu zijn het ook wel hele grote en zware stenen en moeten ze natuurlijk wel recht liggen! Maar toch. Later gaan we dan ook nog een hok bouwen en mag ik helpen, mét Bob de Bouwer helm.
Een andere belangrijk thema van deze week is moederdag. Op de crèche leren ze ons duidelijk geduldig zijn, want we kregen dinsdag al het zelfgemaakte cadeau mee, maar dan moet je dus nog tot zondag wachten! Wat een drama. Dan kom je er achter dat wachten soms zo lang duurt, dat je vergeet waarom je ook al weer aan het wachten was. Maar vandaag is het zo ver! We mogen eindelijk ons zelfgemaakt cadeau geven! Een theekan met een echt zakje thee. En Jay had ook thee, maar had het zelf al vast uitgepakt! Handig!
De boodschap van dit alles is overigens vrij simpel. Mama knuffelt namelijk het lekkers, kookt het best, is het liefst, zingt het leukst, lacht het schaterigst en is het leukst en nog veel meer Kortom:
MAMA IS HET LEUKST VAN ALLEMAAL!
Wij zijn ook nog even naar de buurvrouw geweest om mandarijnen te eten en wat te kletsen. Dan neem ik Jay mee. Beide in onze pyjamaatjes en de buurvrouw vindt dat leuk. Dat brengt leven in de brouwerij, zegt ze en ik kan het daar niet minder dan heel erg mee eens zijn. Bovendien is het erg gezellig en komen we er nog eens uit.
Ik herhaal de woorden die gezegd worden (op mijn manier natuurlijk en dat is goed, want daar begint het). Dat doe ik zonder vooraf te waarschuwen dus de omstanders kijken dan met opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken naar me. Woorden zoals ‘Naan’ (=banaan en daar heb ik er vandaag 2 van gegeten) en ‘Nijn’ (=Pieter Konijn) of ‘Bak’ (wat dan weer bakfiets is) en ga zo maar door. De dam van de spraakwaterval is doorgebroken, dit is het begin van een oneindige woordenbrij. En als ik naar mijn vader kijk is dat zo’n onuitputtelijke stroom dat er zo nu en dan iemand moet zijn die zegt: “Nu even niet”.
Verder heb ik gisteren met een bijzonder hoeveelheid smaak een appelflap gegeten en ik kan zeggen dat het er in gaat als koek!
Appelflap! Daar heb ik al dagen naar uitgekeken, want mama had hem zaterdag gekocht op de markt en we moesten uiteindelijk wachten tot zondag! Ik bedoel maar, dat is dan wel een echte morgendag als zaterdag je uitgangspunt is!
We hadden hem verdient ook.
Maar genoeg over het weekend! Daar heb ik al veel over geschreven, vandaag was het bevrijdingsdag en zoals het woord al impliceert, betekent dat dat we vrij hebben. Geen crèche, geen werk (behalve mama) en dus gaan we al vroeg op avontuur. Als eerste komen we er achter dat er in Bussum helemaal niks te beleven is! Dat is balen, want we moesten er tegen de wind in naar toe.
Tegen de wind ergens naar toe, betekent dat we er voor de wind vandaan gaan en dat is dan weer leuk (dat is overigens een mooie metafoor, want geldt voor veel dingen… Eerst moet je wat moeite doen en daarna gaat het gemakkelijk. De kunst is om te wennen aan dat wat je na de moeite kunt doen). Naar de Vesting, want daar zijn kinderspelletjes!
Om eerlijk te zijn viel dat eigenlijk best wel tegen, maar was er wel wat muziek en de heuvels van de vesting. Dat is nu nog maar een klein begin van de grote avonturen die we daar nog gaan beleven als we zelf zeker weten dat we niet meer in onze broeken plassen… Maar dat zijn verhalen voor later!
Het doel was om voor de ongelooflijke code geel regen en onweersbuien weer thuis te zijn, maar vooral om Jay in bed te krijgen om vervolgens weer op tijd terug te kunnen gaan naar de Vesting. Want dat feessie ging nog wel even door. Niet alleen Jay ging een dutje doen, ook papa lag vol overgave op de bank met zijn ogen dicht, Dat kan hij goed. En wakker worden ook. Hup en hij staat weer overeind. Net op tijd om Jay weer uit bed te halen.
Ik sliep natuurlijk nog en dan heb ik even moeite met wakker worden, maar als ik dat eenmaal wakker ben, bruis ik van de energie en heb er zin in! En wat een wind was er zeg! Mijn haard begon al te dansen voordat ik de muziek ging horen en is vervolgens niet meer gestopt!
En wat een wind! Ze moesten me bijna met tentharingen vastzetten aan de grond om er voor te zorgen dat ik niet wegwaai. Die zanger was er helemaal van onder de indruk! Het kan zijn dat dat te maken had met het feit dat er bijna een hele grote speaker op zijn kop terecht kwam… Dat zijn natuurlijk moment, waarop je even nadenkt. Die wind kan er wat van, Het lijkt misschien allemaal lucht, maar als het er op aankomt, heeft het heel wat voeten in aarde.
Na de muziek hebben we een echte wandeling gemaakt over de wallen van de vesting. Ik hobbelend in de buggy en de wind in de haren! Toen we terug in de bewoonde wereld waren, hoorden we dat er een optocht kwam van hele oude tweedewereldoorlog auto’s en die zijn dus allemaal groen!
Ik had echt de slaak te pakken want was niet te stoppen als het aankwam op enthousiasme. Ik ben als het ware een enthousiasteling uit volle borst en tot onze grote verrassing waren daar ineens Wouter en Julia! En ik kan al “Juujia” zeggen!
JA, dat is een fijne verrassing, want laten we eerlijk zijn, dat zijn wel onze grote vrienden! Eerst die van mij alleen, omdat Jay er toen nog niet was, en later ook die van Jay omdat hij er wel was. Logisch, want van Jay wil je gewoon graag vriend zijn. Ik wel in ieder geval, want hij is niet alleen mijn broer.
Naast broer en vriend is hij trouwens ook een gangmaker, clown en gekkerd. Die hoeft maat een muzieknoot te horen en hij is vertrokken (en meestal heeft hij er niet eens een muzieknoot voor nodig). Bijvoorbeeld als we dan nog even met Wouter en Julia naar de muziek luisteren voordat we naar huis gaan. En ja hoor, daar gaat’ie weer.
Ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Ik hoor de muziek en ik krijg kriebels van binnen en sta te dansen. Ach ja, je moet ergens beginnen om beroemd te worden. Bovendien is het goed voor het afstemmen van mijn gevoel voor ritme met mijn grove motoriek .
Het was Koningsdag en ondanks de sombere berichten in de krant was het een stralende dag. Niet alleen omdat ik wakker werd,maar ook om dag de zon scheen! Maar voordat we met drukke dingen beginnen moet ik eerst een flesje melk en een boterham met chocopasta papa! En die maakt hij dan ook als ik de zin begin met “Papa, mag ik….” Dan krijg ik het wel en als ik zeg “Ik wil” niet. Ik ben daar goed in getraind.
Toen Jay wakker werd zag ik direct dat hij beterder was want zijn ogen straalden al weer meer dan gisteren. En de stralende ogen van Jay deden deze ochtend de zon verbleken en dat zegt wel iets!
Poe hey, ik was er ook wel aan toe om weer wat beterder te zijn, want dat gedoe met buikpijn, overgeven en diarree is nooit grappig. Ik heb zelfs 2 kleine stukjes brood gegeten na mijn melk en toen zat ik vol. Maar ik was er klaar voor toen Tessa, Nynthe en Senn om stipt half 11 voor kwamen rijden. Klaar om naar de Vesting te gaan voor het grote feest (dat ik vooral vanuit mijn buggy wil meemaken).
Het mooie was dat Nynthe naast mij in de bakfiets ging zitten. Gezellug! Dat is weer eens wat anders dan Dzjez. En de zon scheen op onze bolletjes en de wind waaide door onze haren! We hadden de wind in de rug, anders zouden we de muziek al wel gehoord hebben.
Ik wilde niet in het kleine stoomtreintje, van de mannen met de serieuze blikken en smeer op hun gezicht dat er elk jaar weer is en net toe ik zei dat ik Wouter en Julia wilde zien, waren ze daar bij het treintje, dus ben ik er toch maar op gegaan. Een heel rondje lang, met mijn tong uit mijn mond (dan vind ik het leuk!). Ik hoorde de verte hoorde ik al de drumband, dus hoefde ik mijn tong niet in mijn mond te doen. Dat was dus de volgende halte, maar niet zonder dat mama een echte step voor me had gekocht voor wel 300!
300 cent wel te verstaan.
Oh ja, ik heb Cato gezien en dat is een naam die ik heel goed uit kan spreken. Dan aai ik haar een keer over haar haar en lag en val bijna om… Ik vind Cato best leuk. Ze is mijn vriend!
Op de eerste terugweg, hebben we eerst nog bij de shanty band staan luisteren, wat alweer een reden was om mijn tong uit mijn mond te steken! Thuis heb ik 3 druppels tomatensoep met een kruimel gehaktballetjetje, want toen moest ik weer spelen en Jay ging een dutje doen.
Ja en ik moest echt even acclimatiseren toen ik wakker werd. Poe hey, ik lag diep te slapen, maar een tweede bezoek aan de vesting met veel muziek en mooi weer in het verschiet! Weer naast Nynthe en weer met zon en wind, heerlijke tocht. Op het pleintje was een band en heel veel mensen en… Cato was er ook! Reuzegezellig stonden we samen met papa te kletsen bij het vijvertje met de fontijn, toen ineens Tessa aan kwam lopen en riep dat Dzjez in het water was gevallen!
Papa loopt er op het gemak naar toe (want mama was er al) en inderdaad! Die Dzjez, die wilde niet eens iets pakken (zegt hij) en ging pardoes op z’n kop d’r in! Senn is zich een hele hartverzakking geschrokken en keek er witjes van en was ook een beetje boos op papa omdat hij hard aan het lachen was, maar ik denk dan maar weer dat niet lachen ook geen zin heeft en de situatie dar al helemaal niet beter van wordt!
Bibberend en blauw zijn we als de wiedeweerga (papa niet, want doe stond nog even te kletsen) terug naar de fiets gegaan! Dzjez ingepakt in de buggy en ik bij papa op de arm. Snel snel, want ohoh, Dzjez moet het niet te koud krijgen! Gelukkig heeft Tesse nog een oranje deken met een kroon er op gesnitched en kon Dzjez lekker goed ingepakt achterop de fiets bij papa. Ik zag nog net de rookwolken toen ze de hoek oom gingen…
Ik had het best koud hoor en ben dus ook van blauw bloed! Dat moet wel, want mijn lippen werden helemaal blauw, ik bedoel maar. Toen we thuis waren en ik binnen was, kreeg ik mijn praatjes gelukkig al weer terug. Het was geen vijver maar de zee, legde ik papa uit, want hij was een beetje in de war.
Toen ik in bad zat, had ik al mijn praatjes al weer helemaal terug en was ik het avontuur al bijna weer vergeten. Dat was maar goed ook want Siebe belde nog even! ZO hadden we nog een gezellig onderonsje met zijn allen. Ik in bad, Siebe op de iPad en Senn, Nynthe en Jay in de badkamer!
Ik vond het ook een mooie dag en wilde die dag voor al zijn leuke dingen en positieve inspanningen om er iets moois van te maken, eren met een sonate in C op gitaar.
Vandaag gingen papa en ik vroeg op want we hadden een missie!
Ik weet eigenlijk niet wat een missie is, maar het klinkt wel spannend en naar beneden gaan betekent ook dat ik een boterham en een flesje melk krijg en dat is sowieso al een missie. Maar papa had daarnaast nog iets anders in gedachten en dat begreep ik wel. Mama is dus na al die nachtjes slapen eindelijk JARIG! En dan krijg je cadeautjes en creatief als papa is, moest hij ze eerst maken.
Dat was dus ook de reden dat hij de schoendoos had bewaard en eerst op de computer dingen moest doen en uitprinten op de printer die hij natuurlijk voor deze reden had gekocht! Zo valt alles op zijn plek! Toen gingen we koffie zetten en samen naar boven oom mama te verrassen. Maar eerst even Jay halen natuurlijk….
Maar toen we op zijn kamer kwamen trok het er h e l e m a a l niet lekker en Jay voelde zich ook verre van goed!
Heb ik weer, is mama jarig en in plaats van gezellig dansend en zingend op het bed te staan, moet ik eerst in bad en ik voelde me helemaal niet goed! Gek hè, de dag er voor was ik helemaal in mijn hum en dansen en zingen en een kwartier daarna ging het mis en nu ben ik ziek op de verjaardag van mama en imiteer met veel gevoel een stinkbom (ja het mag en moet gezegd worden).
In ieder geval heeft mama wel hele mooie cadeaus gekregen en kan straks nog beter hardlopen. Dat is des te leuker nu het lente is en straks zomer wordt! Zij is ook op een missie en wil 5 kilometer lopen met Siebe. Ik bedoel maar!
Ik ben met papa naar de Bob de Bouwer winkel geweest, want we gaan een tafel voor mij en Jay maken. Op die manier kunnen we nog betere tekeningen maken en die tafel is zelfs zo graat dat we er ook aan kunnen eten als het moet! Yeah.
Ik was eerder al met mama naar de markt geweest en had toe ook al mijn pet op en die pet doet iets met mensen. Zeker als je dat vergezeld met veel gezelligheid, zoals heel hard KRENTENBOLLEN roepen bij de bakker. Gegarandeerd dat je dan een koek of zo krijgt en veel lachende mensengezichten die naar me kijken. De wereld zit in dat opzicht vrij simpel in elkaar. Wie vrolijk doet, die goed ontmoet!
Ik ben ondanks het feit dat ik ziek ben ook vrolijk. Zo nu en dan breekt er een hele grote glimlach door. Die zitten er heel veel in mij en die kun je niet opsluiten omdat het omhulsel van al die glimlachen een beetje ziek is! Of wel soms. Nee hoor, vrolijkheid zit er nou eenmaal diep in, maar nu ook een beetje koorts en een rommelende buik.
Het heeft dan wel weer een positieve invloed op mijn spraak, want ik zeg ineens “speeltuin” en “met mama mee”! En duidelijk gearticuleerd hè! Ik weet niet waar ik het vandaan heb, maar het is een goed teken. Overigens praat ik wel hoor. Heel veel in mijn hoofd. Dat zijn de mooiste verhalen, alleen vind ik het nog niet nodig om ze uit te spreken. Komt nog wel. Einstein had dat ook….
Dus in de Bob de Bouwer winkel, kwamen we Yannick van het Karwei tegen en die maakt meubels en die verdient daar zijn geld mee! Dat is nog eens een leuke baan. Geld verdienen met timmeren. Dat zou iedereen toch graag willen? Ik ben benieuwd wat papa van de tafel bakt (of timmert in dit geval). We kopen planken en balken en Yannick zaagt die op maat, en schroeven en verf en kwasten. De hele reutemeteut!
En als we thuis komen is opa er ook! Want ja, mama is jarig hè, maar oma is aan het bridgen in Fryslân. Bij beppe! Gelukkig heeft ze wel even gebeld en heeft mama wel 100 Facebook berichtjes gehad! Maar het belangrijkste is de cake. Die gaan we namelijk eten, en dat is reuzenlekker.
Nou, morgen is het Koningsdag en dan gaan we feest vieren en is de tafel misschien al af en is Jay misschien al beter. Dikke knuffel Jay!
Aan de ene kant kunnen we het natuurlijk hebben over de voordelen van hyper-mobiliteit, maar aan de andere kant kunnen we het ook hebben over de voordelen…. want tot nu toe gaat het alleen maar goed en beter. Het goeie nieuws is dan weer dat er niet constant foto’s gemaakt worden want anders zou je gezien hebben dat ik duidelijk een clown met hoofdletter N ben.
Als ik 1 keer de opdracht krijg om te springen en er wordt 1 keer gelachen, dan spring ik vanaf dat moment de hele tijd en val op mijn bolle billen en ga heel hard lachen! Want papa en mama lachen ook. Ik vind grapjes maken belangrijk en het verhaal is simpel. Op een dag gezien lach je minder dan dat je wel lacht, en zoals met alle schaarste is het goed daar iets aan te doen.
Jaja, ik word een slimme.
Maar het belangrijkste is dat ik van dansen houd. Als ik muziek hoor begin ik automatisch te dansen en met mijn handen te zwaaien. Zeker als Dzjez de muziek maakt. Samen worden we een leuke band en hoef ik alleen nog maar te leren zingen.
Ik daarentegen ben al slim. Soms te slim voor mijn leeftijd, want dan zeg ik dingen waar ik geen verstand van heb. Bijvoorbeeld als mama zegt dat ik te veel lawaai maak, dan zeg ik tegen haar “Mama, stop je vingers maar in je oren dan hoor je me niet”. Zo ban die dingen. Ik zelf ben me daar natuurlijk niet van bewust, want ik ben Dzjez en zo ben ik geboren.
Waar ik de laatste tijd wel behoefte aan heb is tellen tot 10 in het Latijn. Ik heb dat nu een paar keer gedaan met Siebe, maar beheers het nog niet goed genoeg om het zelfstandig te doen. En papa kent het nog niet, dus zet ik het even in mijn blog, dan kan hij oefenen en het mij leren. Kan ik Siebe weer verrassen!
Eh, ik lig al vroeg in mijn bedje vandaag. Soms heb je van die dagen die na een grote inspanning als een warme deken over je heen dalen. Daar kun je je wel tegen verzetten, maar dat heeft geen zin. “Resistence is futile” is dan het credo, wat weer een handig bruggetje is van Star Trek naar Star Wars.
Want ondanks het feit dat ik het niet ken en nog nooit heb gezien, denk ik dat ik het heel gaaf ga vinden. En dat treft. In december komt deel 7 van de oorspronkelijke trilogie. Dat is er nu één in 7 delen dus. En hoe toepasselijk, de titel is The force awakens en ik ga net slapen:
Nou, en ik ben nu al heel wat nachtjes aan het tellen en weet het zeker: Morgen is mama jarig.
Het was weer een week die is voorbijgevlogen als een zeemeeuw op steroïden.
Te snel, met veel lawaai en zo nu en dan een ‘Flatsjjj’ op de kop van een mol. Dat wil niet zeggen dat het een tijd zonder indrukken was. Integendeel, we zijn naar het Muiderslot geweest op zondag. Het was mooi weer, we hebben een museumjaarkaart, dus met een goede voorraad geschilde appels, gesmeerde boterhammen, krentenbollen en flesjes water, gingen we er met de bakfiets naar toe. Dat is best ver en de tegenwind hielp niet mee om het korter te maken. Gelukkig eten wij in de bakfiets en was papa deze keer de trapslaaf van dienst en mocht mama op haar eigen fiets.
We konden de torens van verre al zien het op het eerste zicht zat de belofte van een bezoek een mooi kasteel er al direct in! Wow, dat wij dat ook hebben in Nederland en dan nog wel bijna in onze achtertuin is echt wel een grote zegen. Dat heeft Graaf Floris 800 jaar geleden goed gezien. Nog bedankt daarvoor!
Eindelijk konden we weer riddertje spelen! Torens, vlagen, kasteelgrachten, wat een feest!
Toen we aankwamen waren we net op tijd om 1 van de eersten te zijn. Dat was maar goed ook, want we waren nog maar net binnen of de grote meute kwam er aan. Die dachten ook dat ze ridder konden zijn. Fout ridder ben je, dat zit in je hart en je nieren.
Eerst gingen we in de kerker en dat heeft niets met een kerk te maken! Je kon daar fijn vastgebonden en gemarteld worden, maar dat was alleen voor de slechteriken en wij, wij zijnde goeierikken! Ik snap nu ook waarom ridders van die dikke bovenbenen hadden. Dat komt door al die trappen die ze moeten lopen de hele dag! En dan heb ik het nog niet over de harnassen, want die wegen een ton.
Ja, die eerste trap had 83 treden en dat zijn er zoveel dat je er zelfs nog niet bent als je in het Nederlands, Spaans, Engels, Frans en in het Fries tot tien hebt geteld…. Dus toen ben ik maar gestopt.
We werden wel beloont voor onze inspanning want er waren zwaarden en helmen en maliënkolders (papa deed er 1 aan en dat ging heel goed, hup zo over zijn hoofd, maar toen hij hem weer uit wilde doen lukt het niet. Even dachten we dat hij er ook mee naar huis moest, maar gelukkig floepte hij toen toch nog uit!). Ik heb nog met papa en Jay gezwaardvecht en dat ging supergoed.
Iedereen heeft het overleefd.
Daarna hebben we nog een lange mooie weg terug naar huis gefietst en dan kom je er achter hoe mooi we eigenlijk wonen. Door de weilanden en langs het water van het IJsselmeer wat vroeger de Zuiderzee was en dan zie je in de verte Pampus liggen. En we hadden de zon ook nog mee, want die scheen heerlijk hoog in de hemel en warmde het ondans de kouwe lucht, toch nog lekker op!
Ik ben gefascineerd door het water. Ik kan echt aan het randje staan kijken naar de golfjes en de steentjes. Dat loopt trouwens ook wel lekker die steentjes. Bovendien geeft dat een mooi geluid als ik loop! En Dzjez heeft een toverstaf gevonden en die zwaait daar listig mee in het rond, totdat 1 van zijn spreuken ineens werkt en papa niet meer kan bewegen!!
—
—
Doodstil staat hij daar.
De blik van Dzjez is een mengeling van paniek en ongeloof. Hij staat te kijken en papa staat maar stil, totdat mama zegt “Tover hem maar weer terug in beweging” Even dacht ik nog “Hij is die toverspreuk vergeten of heeft hem zelfs nooit gekend en zit ik straks met een versteende papa” maar nee, Dzjez mompelt een spannende toverspreuk en gelukkig! Papa beweegt weer. Ik zeg altijd maar zo: “Met toverstokjes kun je niet voorzichtig genoeg zijn!”
En hij kan ook in je oog komen…
Ja, toverstokjes, je weet nooit wanneer je er eentje vindt, dus als je dan ineens een echte hebt, gebeuren er soms zaken die je niet voorziet. Gelukkig heb ik nu weer een bewegende vader en kunnen we uiteindelijk toch nog naar huis fietsen.
Later op de dag, of in de week, blijkt dat we (ik en Jay) toch nog wel een beetje angsthazerij zijn en we alle twee niet echt van het hoog in de lucht vliegen zijn. Want als papa ons op zijn grote voeten neemt, verstijven we van angst en denken dat we elk moment neer gaan storten. En papa zegt “waarom zijn jullie bang, ik heb jullie toch nog nooit laten vallen?” wat waar is, maar er kan zo maar eens een eerste keer zijn en ik zie hem ook nog niet zo snel op mijn voeten zweven, want dat gaat hij ook eng vinden en zo bedoel ik maar, zijn dingen nooit vanzelfsprekend of vierkant.
Zo kwam ik thuis van de creche.
Met een dikke lip, want ik was gevallen en als ik val doe ik het goed (simpel vallen is onderdeel van mijn motoriek en een vorm van voortbewegen). Deze keer heb ik de val opgevangen met mijn lip en dat betekent dat die ook niet zomaar weg is. Nee, die zit er nog wel even. Ik aan de andere kant heb er geen last van. Hoort bij het leven. Dus.
Voor mij was het de vrijdag nadat ik uiteindelijk 2 nachtjes geslapen heb en dan betekent dat SIEBE EN ZELDA KOMEN! Dat is al dagen wat ik als eerste zeg als ik wakker word en probeer, door te smokkelen met de tijd, dat ze eerder komen. Dan zeg ik: “Een paar uurtjes hè? Ik heb nu een paar uurtjes geslapen, dus nu komen ze!” maar dat helpt niet. Het blijft 2 nachtjes en dan 1 nachtje en nu is het dus zo ver.
En dan denk je nadat papa weggaat in de ochtend in z’n chice outfit dat ze er zo zijn, maar dan heb je het mis! Nee, ook nadat we in bad zijn geweest en hebben gespeeld zijn ze er nog steeds niet. En als papa dan eindelijk een foto stuurt, en zij enthousiast foto’s terugsturen en wij voor het raam gaan staan wachten, is het nog steeds niet zo ver…. Maar dan, ja dan, na een lange dag wachten, uiteindelijk: “Ja, daar zijn ze!” roept mama en ik barst bijna uit elkaar van blijdschap!
Eerst ZELDA die we heerlijk kunnen knuffelen. Dzjez is dan al door om om de hoek te kijken waar Siebe blijft, en dan SIEBE! Nog meer knuffelen! En dan lopen we als kippen zonder kop door het huis en zijn heel erg blij en ik ga dan telkens bij Siebe en Zelda op de bank zitten. Dicht bij ze, dat is fijn. En Dzjez die loopt met rode wangetjes rondjes en praat dan een octaaf hoger. Mooi is dat!
Nou dat mag! Want het is leuk! Zaterdag hebben we een gezellig dagje gehad en zijn naar de markt geweest en naar de bibliotheek. Het was ook heerlijk weer. 9 graden en een strakke zon. Echte lentedag. En wie dat ook vonden waren opa en oma, want die kwamen ineens op hun elektrische fietsen de hoek omgezeild! Helemaal uit Nederhorst den Berg! Papa deed het omgekeerde, die ging net weg op zijn fiets zonder batterijen. Zijn eigen batterijtjes opladen.
ZONDAG EERSTE PAASDAG
Het meest heugelijke op deze dag is wat mij betreft dat ik voor het eerst “Zelda” heb gezegd! Echt waar! Het was er uit voor ik er erg in had en Zelda maakte een sprongetje in de lucht van blijdschap. Ik deed dat ook, maar kan nog niet zo goed springen, dus viel daarna om, maar dat neemt niets van de heugelijkheid weg! Later zei ik nog per ongeluk “Siebe” ook, alhoewel dat een beetje gek klonk. Over nieuwe woorden gesproken, ik kan sinds gisteren ook “Dikkiedik” zeggen en dat zeg ik dan heel snel achter elkaar!
Op dit soort dagen ga je wandelen en zeker als de zon hard schijnt. We waren niet de enigen in het bos van Staatsbosbeheer, maar gelukkig is dat vrij groot en kun je lekker je gang gaan. Maar wat schetst onze verbazing? We komen weer opa en oma tegen! Gezelligheid dus en voor hun een verlenging van de al lange wandeling die ze achter de rug hadden. Siebe doet dan verstoppertje en ik moet hem dan vinden en hij duikt dan op de meest onwaarschijnlijke plaatsen op. In bomen, in struiken, tussen het gras! Altijd grappig.
Het is trouwens heel warm en dan heeft papa zijn jas al uit! Hij bindt die dan om zijn middel, dus moet ik dat ook. Dan ben ik een meisje met een jurkje aan, maar dan heb ik het zeker niet te warm!
Als afsluiter nog even naar de nieuwe speeltuin met heel veel kinderen! En buizen en schommels-waar-ik-niet op ga.
En dan gaan we naar huis waar we gaan paasbrunchen en paaseieren zoeken. En Siebe en Zelda gaan nog steeds niet naar huis!
Een treinbaan is ook een baan
en als ik thuis kom uit de crèche en ik wil de treinbaan bouwen en mama zegt ‘Niet straks’, dan zeg ik “Nee!” Mama zegt dan “Nee, je mag later met de treinbaan spelen” en dan zeg ik “Nee mama, niet Morgen, niet Gisteren, niet Straks, maar Nu!” en laat mama verbaasd met open ogen en mond zitten…. Niet dat het me helpt hoor, want ik mocht alsnog niet met de treinbaan spelen, maar toch, ik heb het geprobeerd. Volgende keer beter.
Ik sta daar stil naar te kijken en denk zachtop: “Wat kan ik hier van leren?” Je weet nooit waar het later van pas kan komen, zeker als ik dat praten iets beter onder de knie krijg. Dat wordt zo langzamerhand toch wel wat vervelend, want ik heb zoveel te zeggen soms en dan zitten mijn lippen me als het ware in de weg. Gelukkig groeit mijn vocabulaire langzaamaan en kan ik nu bijvoorbeeld al “DikkieDikkie” zeggen en de eerste keer dat ik dat deed schrok ik er zelf van!
Even door de koudwatervrees heen en dan komt het vanzelf goed.
Over koudwatervrees gesproken, we zijn vandaag naar de kapper geweest en ik heb niet alleen een nieuwe coupe, maar ook een nieuwe look! Ik stond naar dat mannetje in de spiegel te kijken en ik vroeg me af wie dat was en toen ik zag dat hij synchroom bewoog met mij, besefte ik dat ik het was. Met een nieuwe look dus. Nou ja, kijk zelf maar zou ik zeggen en vertel me wat jij er van vindt.
Ik ben ook geknipt, maar kan je zeggen dat ik, ondanks de eerste keer waarin ik emotieloos mijn haren op de grond zag vallen, deze keer niet blij was met het afscheid van mijn haren. Ondanks mijn lieve uiterlijk met schattige krulletjes en vriendelijke glimlach kan ik dan BRULLEN dat het een lieve lust is. Uiteindelijk ben ik, gekneld tussen de benen van mama en een bemoedigend knikje van opa en oma, toch geknipt…
Achteraf denk ik dat ik misschien een beetje overdreven heb gereageerd, want ik zag er goed uit, het deed geen pijn en de zon scheen buiten nog steeds. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende knipbeurt. Dan ben ik alles vergeten en begint de hele ervaring opnieuw. Tot dan!
Ja, dat was de rode, en vooral gezellige, draad van de dag. Opa en Oma. Die kwamen vanochtend even voor een kopje koffie en gingen om 4 uur in de middag weer weg. #Grotegezelligheid is het thema en ik en Jay en mama doen daar goed aan mee. Bovendien had opa een kledingexpert nodig, want hij ging een nieuwe bloes kopen in Bussum. Om niet de verkeerde keuze te maken heb je dan een goed geütiliseerde wijsneus nodig en dat bén ik.
Eerst in de Opa-auto naar Bussum en naar de winkel en de man in de winkel was ook een opa (maar zag er heel anders uit) en die zet een grote bak speelgoed voor mijn neus en ik mocht hem omgooien om hard te spelen. Gelukkig heeft opa desondanks een mooie bloes uitgezocht en hij ziet er weer piekfijn uit!
Oh ja, er zijn ook nog wat verdwaalde verjaardagsfoto’s opgedoken die we in de fotocollage hebben gestoken. Foto’s zijn toch elke keer weer een leuk kijkje in het verleden, zeker als ze vergezeld gaan van een paar goed uitgekozen woorden. Vandaar deze blog.
Als je dit dan over bijvoorbeeld 25 jaar leest, dan kun je je verbazen, verblijden, verliezen, verheugen en verdiepen in wie we waren en wie we zijn. Ik bedoel maar,
Op een zondagochtend moet er ondernemend gespeeld worden.
Dat is dus wat we doen. Eerst was Jay op en omdat ik dat hoorde wilde ik ook opstaan. Zo gaan die dingen (wel gek eigenlijk dat Jay eerder wakker is dan ik) en dan roep ik en dan komt papa en dan staat Jay beneden een beetje te huilen en dan is het piepje van de magnetron al geweest, dus ga ik in de slaapzak naar beneden en dan kan ik weer gaan piepen omdat het niet snel genoeg gaat.
In plaats van Pieter Konijn gaan we autootjes kijken op de televisie. Dat is ontspannend op de achtergrond dus kunnen we brood eten en boekjes lezen met papa, terwijl we allemaal met een half oog kijken naar de rondjes op het circuit van Maleisië. Een duidelijke stoeremannen activiteit.
Ik heb veel nieuw Bumba boekjes met papa gelezen en ondanks het feit dat ik eigenlijk alle woorden ken en aan kan wijzen, is de connectie naar mijn mond die uiteindelijk dat woord moet uitspreken, nog niet helemaal van glasvezel als het ware, maar eerder volgens het dat oude koperdraad principe van sommige van de internetaanbieders…. Het kan ook een soort luiheid zijn hoor, want als papa dan aandringt ga ik gapen. Over (g)apen gesproken, die kon ik wel per ongeluk nadoen: “OEOEOEOEHAHAHAAA!”
Komt tijd, komt praat.
Dat ik met een gele doek om mijn hoofd zit is mijn idee en onderdeel van een spel waarvan ik zelf nog niet weet hoe het gespeeld gaat worden of dat het überhaupt bestaat. Maar dat is niet erg, het is de echo van de toekomst (ja dat kan ook) die mij omgekeerde inspiratie geeft (plus het staat me ook wel goed).
Daarna hebben we een spectaculaire treinbaan gebouwd, met lussen viaducten en wissels. Ik heb zelf ook meegebouwd en vind het een leuke bezigheid. Ik weet niet precies wanneer ik jarig ben, maar misschien moet ik extra spoorbanen vragen, zodat ik een door-de-hele-kamer-treinbaan kan maken! Dat is pas spectaculair.
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Ik heb nog verstoppertje gespeeld met mijn verstoppernijntje. Samen met Dzjez en dat is spannend hoor! Zo’n konijn in nood die zichzelf verstopt heeft en die wij dan moeten zoeken en redden. Ik krijg het er warm van en kan hem door de stress niet vinden. Gelukkig is Dzjez er ook bij, dat is als het ware de beste Nijntje-vinder van het hele kabouterbos!
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Ja, want als jij naar bed bent (want je moest ineens heel hard gapen) heb ik heel netjes gevraagd: “Mag ik verstoppertje spelen met Nijntjuuuuuuh???” en dan mag dat en heeft papa hem heel goed verstopt en soms vind ik haar bijna niet Bijna, maar uiteindelijk vind ik haar gelukkig wel. Wat ook gevonden wordt is op regelmatige basis een nate plek in mijn pyjamabroek, onderbroek en gewone broek. Ineens is die daar en krijg ik geen sticker, of wordt er op brute wijze een sticker afgenomen… en dat is NIET grappig (hij zat op mijn wang).
NIET EEN STOEREMANNENDAAD.
Mooi lichtpuntje was Zelda die me nog even feliciteerde via Skype. En terwijl wij aan het bellen waren krakte papa door het tafeltje omdat hij een foto-van-boven wilde nemen van de treinbaan. Gelukkig heeft hij hem ook weer gelijmd.
Een echte STOEREMANNENDAAD.
Als mama terugkomt van het kijken naar de presentatie van de buurvrouw is Jay al weer op en bijna tijd om heel erg niet te eten. En dat hebben we dan ook met smaak gedaan. Mama heeft morgen een makkelijke avond: Het eten van vandaag opwarmen in de magnetron! Dat scheelt.
It wie wer in moaie dei.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Post Scriptum:
Siebe belde ook nog met FaceTime en dat is feest. Zeker als papa de iPad weer op het stoeltje op ons-hoogte zet, want dan kunnen we gemakkelijk communiceren. Heel veel lol eb blijdschap, want Siebe is wel onze grote broer hè! En als je Zelda gesproken hebt, moet je ook met Siebe praten.
Dzjez & Jay 