Als kerst voorbij is, is het einde kerstboom.

Dat betekent ook einde lichtjes, kerstballen, versierselen, kaarsen en kerstkransjes, dus mama stelt dat zo lang mogelijk uit. “Mama!” zeg ik dan, “dat hoeft niet, want het blijft gezellig! Ook als de kerstboom weg is, want wij zijn er!” En dan kijkt ze me lief aan en ik denk dat ze me begrijpt.

Jay in dat opzicht was een beetje de weg kwijt. Hij was zijn bal aan het zoeken en ontdekte de bij de kerstboom. Beter gezegd tussen de kerstboom en de banken in en dat creëert in het geval van Jay een onomkeerbare situatie. Hij kan namelijk op de bank klimmen en weet zich aan de andere kant naar beneden te werken en vindt de bal. Terug is in dit geval een ander verhaal, want dat was moeilijker dan hij dacht. We (mama en ik) hoorden wat herkenbaar gepiep, maar zagen hem niet, totdat een toefje van van zijn witte waaihaar zichtbaar werd.

Ik heb hem toen gered. “Kom maar Jay” zeg ik dan en pak zijn hand.

OK, OK, ik zat een beetje klem, maar was er uiteindelijk best wel zelf uitgekomen hoor! Ik was gewoon een beetje aan het nadenken over de vergankelijkheid van kerstbomen en was net tot een belangrijk inzicht gekomen! Namelijk dat een kerstboom is eigenlijk ook maar een dennenboom, met een tijdelijk pseudoniem met kerst of een langdurige metafoor voor symbolen en tradities. De centrale gedachte is dus simpelweg een haakje, een haakje om een kerstbal aan te hangen. De kunst is dus om nieuwe dingen te vinden in de lente, zomer en herfst om aan dat haakje te hangen en dat doen we zelf. Ik ga er nog eens diep over nadenken, maar gebruik in de tussentijd mijn schaterlach en blije ogen als haakje.

Werkt ook goed.

Het andere goeie nieuws is dat het behoorlijk mooi weer was en het zand op de tegels en plastic buitenspeelgoed een mooi alibi is om niet naar binnen te gaan, maar lekker buiten te spelen. Gemoedelijk keuvelend, grapjes maken en het ophalen van voorgaande speelherinneringen, vliegt de tijd voorbij.

Mijn speelherinneringen zijn beperkt en zeer recent, dus focus me op nieuwe herinneringen door vanallus te proberen. Nieuw zijn de meeste, want ik kan nu staan en lopen en dat betekent nieuwe mogelijkheden! Vegen bijvoorbeeld, daar kan ik met grote concentratie en intens genoegen mee bezig zijn. Voor de rest kan ik gewoon de ogen open houden en de meest hilarische herinneringen aan overhouden (een van de vierdubbele functies van deze blog). Het enige wat daar voor nodig is, is een ondernemende broer, een hardlachende moeder en plastic uit China.

Het is duidelijk dat papa NIET alles kan.
De bel op mijn auto was een leuk poging, maar uiteindelijk kon hij de auto niet meer maken en dat is nooit grappig!

Jay wel. Jay wordt meer en meer een echte vriend en dat zijn de beste broers die je kunt hebben. ‘Tuurlijk was dat vanaf voor zijn geboorte al het plan was, maar man-o-man, wat neemt’e zijn tijd… Lopen gaat goed en vallen kan’ie als de beste, net zoals opstaan (basis ingrediënten voor lichamelijke en geestelijke groei) en praten begint te komen. Trouwens dat gaat niet alleen met woorden, want ik begrijp hem altijd goed! Vooral zijn humor.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We zijn gisteren gaan wandelen in het bos en de zon had er zin in!

Wij ook trouwens want wandelen in het bos is altijd verfrissend avontuurlijk. Zeker vandaag. We waren nog maar net vertrokken en we zagen een paddestoel met het getal 3. Ik herkende dat ogenblikkelijk en vond dat mysterieus. Jay ook, die kon zomaar eens de nieuwe Sherlock Holmes worden! Wat die al kan zeggen zonder woorden is buitengewoon fenomenaal. Hij is duidelijk van het type die zou kunnen zeggen “Als je het onmogelijke hebt geëlimineerd, hetgeen dat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, is de waarheid”. En in dit geval is het meest onwaarschijnlijke, dat we na herhaaldelijk kloppen, tot de conclusie moeten komen dat er geen kabouter thuis was.

Ik ben het nog eens van dichtbij gaan bekijken, en het is dus echt waar: de leegstand onder paddestoelen is schrikbarend hoog. Je kunt je afvragen hoe dat komt… Zijn er te veel paddestoelen? Zijn er te weinig kabouters? Bestaan er geen kabouters? En je ziet al gauw dat de conclusie zich zacht maar indringend opdringt: De kabouters zijn op vakantie naar een warm land. Dat zijn ook wel weer geruststellende gedachtes. Kabouters zijn eigenlijk net als wij, alleen hebben ze veel kleinere vliegtuigjes.

Ja, het was een fijne wandeling, waar ik mijn zolen weer eens duidelijk heb gemaakt dat er met mij niet te spotten valt! Ik ben een echte doorloper (als ik niet gehinderd word door een stijle heuvel, een boomtak of een opwaaiend boomblaadje). En schoenzolen, dit is nog maar het begin! 13 kilo, lean en mean runningmachine met wapperende krullen (ook als er geen wind is).

Uiteindelijk zit ik ook graag in de buggy, omdat je dan loom naar de wolken kunt staren en nadenken over de de ziel van zolen.

’s Middag zijn we nog gaan fietsen ook! Ik was net uit bed en de rode slaapwangen werden zonder onderbreking rode-frisse-lucht-wangen! Ik word zo vrolijk van de buitenlucht!

Jaja, het was al weer lang geleden dat papa was gaan hardlopen en wij er achteraan gingen, maar nu hij niet kan fietsen, zoekt hij alternatieven.  Lopen met gips kan dus. Hij liep heel rustig en wij fietsten op dezelfde manier met een stevige wind tegen, op de grootste delen van de tocht (dat is toch een raar fenomeen, want theoretisch kun je maar de helft van de tijd de wind tegen hebben, en vaak lijkt dat meer. Een goeie vraag voor een slimme mens).

We zijn op 1 januari trouwens ook nog naar Iris en Andy geweest en daar heb ik met de grote jongens mee gedaan. Ik ben in de boomhut geweest, heb vingers in mijn oren gestoken voor de knallen, mét een vuurwerkbril op en heb gerend en geravot! Irene was er ook en dat was gezellig! Het ene moment zien we ze nooit en het andere moment achter elkaar. Nu is ze weer in Indonesië.

Ik heb ook hard gespeeld met Benthe. Lekker gek doen. Soms is dat zo bevrijdend? Bovendien vergeet ik dan dat ik niet echt heel goed kan lopen en op routine kom ik dan een heel eind, heel snel!

Op de terugweg zijn we niet in slaap gevallen, maar werden we haast verwelkomd door Opa en Oma voor een heel goed nieuwjaarsdineetje, waar ik pertinent niets van heb gegeten. Zo ben ik. Ik zit weer in zo’n fase.

Ik eet dan weer als een uitgehongerde leeuw! Als het eten er niet op tijd is, raak ik uit m’n hum. Alhoewel dat vandaag niet zo was. Ik had al gezellig boekjes gelezen met Opa. Bumbaaah? Ik zeg dingen met de stelligheid van een vraagteken. Oh ja, elke dag bewijs ik weer dat ik al heel wat woorden ken en begrijp. Er is alleen nog kleine kortsluiting tussen mijn woordenschat en mond. Komt vanzelf!

Ik ben trouwens een nieuwe hype op het spoor. Knuffelsokken!

Daar kun je twee dingen mee combineren:

1. Je kunt er luchtig mee lopen
2. Als je moe bent van dat vele lopen, kun je er mee knuffelen!

Multipurpus!

Ik ben vandaag ontgroend en heb voor het eerst in de speelgoedauto bij de Albert Heijn gezeten! Yeah! Dat is een echte mijlpaal (of kilometerpaal als je in Nederland woont), want dan hoor je er echt bij! Dzjez gleed van de motorkap af (stuntman) en ik stuurde. Daarna werd ik weer gereden in de winkelkar van mama… Ook spannend, zeker als ik de jas van Dzjez weer op de grond kan gooien!

We hadden ook nog een akkefietje. Toen we thuiskwamen en de auto leeg hadden gemaakt, kwamen ‘we’ er achter dat ‘we’ geen sleutel bij ons hadden! Alsof ik ooit een eigen sleutel in mijn handen heb gehad. Maar in ieder geval was dat aanleiding voor een bliksembezoek aan Opa en Oma! Haai – Baai. Dat was het, maar ik zeg altijd maar zo: “Beter een keer te veel dan een keer te minder-blinder!”. Daarna gingen we naar huis en heb ik heel erg niet geslapen. Ik ben al drie.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het verhaal eindigt met de nieuwe zilveren en blauwe schoenen die ik heb gekregen.

Vooral de zilveren was mijn eigen keuze. Ik denk wel dat je op jonge leeftijd in een bepaalde richting geduwd kunt worden qua smaak, want ik weet eigenlijk niet beter dan dat ik zilveren schoenen heb gehad. Daardoor denk ik dat zilveren schoenen normaal zijn, en papa heeft ze ook. Dus een leven zonder zilveren schoenen is ondenkbaar. Maak je geen zorgen, ik ben niet getraumatiseerd, ik kies zelf! Ik mocht ze ook direct aandoen, plus we kregen nog eens een extra korting op de korting: Een-stoere-jongen-met-zilveren-schoenen-aan! De verkoopsters keken trots toen ik de winkel uitstapte.

Dat brengt me naadloos op mijn nieuwe jas met houwtje-touwtje-knopen. Die heb ik geërfd van Philine en dus gekregen van Evelyn. Fijne jas, warm en met zakken waar mijn handschoenen in kunnen als ik ze niet aan heb. Maar die MOET ik wel aan, ook als het niet koud is. Ja papa, zo is dat! Daarna zijn we naar de bibliotheek gegaan en heeft papa voorgelezen aan mij en andere kinderoortjes die toevallig in de buurt waren en ook wel eens wilden weten wat er allemaal in dat boek t beleven was. Veel dus en ik heb puzzels gemaakt en getekend. Leuk dus en toen gingen we weer naar huis.

Over blauwe handschoenen gesproken, papa heeft er ook 1. 1? Ja, ÉÉN en dat is raar. Later als ik groot ben, ga ik begrijpen wat er werkelijk aan de hand was. Maar tot die tijd heeft te maken met: een mountainbike, een gladde heuvel, een slippend achterwiel en een pink die even niet bij de pinken was en nu weet dat hij het gewicht van papa niet in zijn eentje kan dragen. Enfin, zijn humeur lijdt er niet onder!

En ik ben een veelvraat, want ik eet heel veel. Meer dan twee Dzjezzen bij elkaar. We zijn maandagochtend met Opa en Oma gaan wandelen in het bos en ik heb veel gewandeld, paddestoelen en bomen gezien, frissen neuzen gehaald en hard gelachen en daar krijg je honger van! Ik moet ook nog groeien namelijk en dat kost ook boterhammenkorsten en appelflappen!

Thuis eet ik ook al zo veel. Borden vol en boterhamstapels tot aan het plafond. Dzjez kijkt met grote ogen! Hij mag dan misschien al schoenmaat 27 hebben en lange benen, ik ben nog maar 2 kilo lichter dan hij. Ik kom er aan, en haal je in…. ;-). En als mama het eindelijk aandurft, gaan wij er op uit!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Om te beginnen hebben we onze antibiotica keurig volgens voorschrift opgemaakt en zijn we officieel beter.

Bij mij duurde het wel even hoor voordat ik echt symptomen van beterschap vertoonde. Lodderige oogjes en hangerig gedrag heb ik nog wel een paar daagjes volgehouden. Natuurlijk help het enorm als Siebe en Zelda er zijn want dat geef veel ENERGIE! Ik weet het zeker, ik heb een aangeboren ‘ik-hou-van-ze’. Dat zat al opgeborgen in 1 van mijn genen en was direct actief vlak na mijn geboorte. En toen had ik ze zelfs nog nooit gezien!

Trouwens, ik ben er achter gekomen dat ik een soort smaakincubatie heb (het kan ook gewoon een koppigheid tegen verandering zijn), maar in het begin vond ik antibiotica heel erg vies! Ik moest er niets van weten en keek vies, kronkelde en huilde. Maar na een aantal keren begon ik er (bijna tegen mijn zin in) aan te wennen en begon het zelfs lekker te vinden. Tot het moment dat papa zegt: “Jay, kom je drankje drinken?” en ik spontaan naar hem toe loop en met een glimlach, in 3 slokjes alles opdrink! Ik bedoel maar…

Eerste Kerstdag was een mooie dag. Niet alleen waren Siebe en Zelda er al, Opa en Oma kwamen ook in vol ornaat met voorbereide gerechten en, zeker niet minder belangrijk, cadeautjes… Alweer en deze keer omdat het kan, zonder interventie van Sinterklazen of Zwarte Pieten. En ik heb een garage gekregen. Prachtig! En al mijn autootjes kunnen van de glijbaan af. Daar kan ik uren mee spelen, ondanks het feit dat hij niet op de tafel mag en dat de deuren er uit kunnen vallen en ik denk dat’ie stuk is en papa hem weer maakt.

Ik heb een spiralenboel gekregen. Dat zijn spiralen waar blokjes op zitten en die je kunt schuiven. Dat is goed voor mijn oog-hand-coordinatie. Die is overigens prima, net als mijn woordenschat. Dat is echt een schat, want hij zit in me en ik gebruik de woorden niet. Ik oefen alleen de namen van iedereen, maar woorden voor dingen niet, dus. Wat niet wil zeggen dat ik ze niet ken. Integendeel, je hoeft het alleen maar te zeggen en ik weet wat er bedoelt wordt en of wat het is. “Jay, haal je even je schoenen?” en “Waar is je telefoon?” en “Pak even een boekje” voer ik klakkeloos uit. Woorden-schat.

Iedereen zag er trouwens heel mooi uit! Maar het mooist zag Zelda er uit! Die had hakken aan… Dat is iets heel belangrijks en moois, terwijl ik dan denk: “Daar kun je niet goed op rennen en ravotten, dus is het niets voor mij” en dat komt goed uit, want mannen dragen geen hakken (behalve als je Prince heet en klein bent). Maar in haar geval staat het goed.

We hebben heerlijk gegeten en het was bovendien erg gezellig en daar gaat het om.

Maar het feest was nog niet over. Zondag zijn we naar Evelyn gegaan en daar was Irene! Zonder Noa en Quin, maar met Nynthe, Senn, Lauren en Philine en we hebben ijsschotsen gegooid op ijs op de vijver. Dat is een groot avontuur, ook als je het op afstand mag bekijken wegens een bezorgde vader. Dat verandert snel als hij weg is. En ik groter ben. Dan zal ik eens laten zien wie hier de grootste ijschotsengooier ter wereld is (en niet bang is voor koude natte voeten, want dat is vast de consequentie..).

Ik was niet mee, want ik heb nog niet de ijschotsengooileeftijd bereikt. En weet eigenlijk ook niet wat dat zijn. Niet dat ik er bang voor ben dat ik dat niet te weten kom als ik wat groter wordt… Er is genoeg water in de buurt waar ijsschotsen op kunnen komen. Genoeg kans dus op natte voeten! Nu maar hopen dat de ‘global warming’ niet doorzet.

Oh ja, we hebben een nieuwe aaiPad en vraag me niet waarom, maar ik noem hem de Siebe-en-Zelda-aaiPad. In ieder geval heb ik daar een voorkeur voor. En ondanks het feit dat het een nieuwer besturingssysteem heeft en voor sommige apps een andere interface, begrijp ik heel goed hoe het werkt. Grote voordeel is dat we, Jay en ik, samen en naast elkaar en vooral met ieder onze eigen IPad op de bank kijken. De 1 kijkt Bumba en de ander?

Ook!

It wie wer un moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We nemen gewoon een voorschotje op ons ridderschap.

Dat is voor wanneer Jay kan lopen, ik permanent niet meer in mijn broek plas en mama vindt dat we er klaar voor zijn. Ik bedoel: er 557% zeker van is dat er niks mis kan gaan. En 557 is niet per ongeluk gekozen. Het is toevallig het 102de priemgetal en dus alleen maar deelbaar door 1 en zichzelf, wat de som van de delers automatisch 558 maakt, wat overigens geen priemgetal is. Het eerstvolgende is overigens 563 (ook een mooi getal) en het is ook geen Fibonacci getal. De som is 17 en de som daarvan is 8 en dat is dan weer het aantal gouden kerstballen in onze kerstboom. En zo zie je maar weer, toeval bestaat niet.

In ieder geval, tot die tijd hebben we thuis genoeg mogelijkheden om held te zijn en in het geval van Jay, die is hard bezig minder ziek te worden. Vieze medicijnen zijn uiteindelijk niet voor niets uitgevonden (alhoewel ‘vies’ subjectief is . Ik vind het namelijk best lekker, want ik heb precies hetzelfde drankje. Jay is in dat opzicht een beetje een draakje, wat op zich ook een vaardigheid is). Daarom hebben we dus een cape om (dat en omdat papa dat bedacht heeft. Zonder hem zou het leven een stuk, eh, rustiger zijn….)

Ik ben wel aan hem gewend hoor.
Ik ken hem eigenlijk zo al mijn hele leven. Vanaf de dag dat ik geboren ben doet hij zo, alhoewel ik denk dat hij met Dzjez nog een paar trapjes er boven op heeft gedaan. Met voorbedachte rade denk ik. Dzjez is zijn handlanger in het doen van gekke dingen. STEREO dus. Van twee kanten tegelijk. Maakt mij een gezonde gek, want zoals Stef Bos al zong: “Gek zijn is gezond!”

Maar ja, ik voel me wel beterder. Ik moet wel een beetje afscheid nemen van de zieke Jay, want die sluimert nog steeds wat door de optrekkende wolken van ziek zijn heen. Gelukkig helpen Siebe en Zelda hard mee om niet ziek meer te zijn. En morgen is het kerst. Benieuwt wat dat gaat brengen…

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat was de verrassing van de dag!

En het was me een dag. Jay voelde zich niet helemaal goe, mama voelde zich niet helemaal goed en ik was best OK, behalve dan dat ik 3 keer in de broek geplast heb. Eb als je me vraagt waarom? Dan zeg ik weet ik niet. Sowieso knik ik liever m’n hoofd en zeg niks. Weet nog niet of dat bij mijn leeftijd of bij mijn aard hoort… Ik denk dat papa met geen van beide genoegen neemt, want hij vindt dat je praat met je mond, woorden en geluid. Op zich zit daar wel iets in natuurlijk.

Maar goed, de verrassing.

Oma had mama een gezegd dat in het kader van de ziekenboeg, Opa een stevige pot boer’n’kool kwam brengen en dat was zelfs bovenverwachting veel en meer. Meer in de vorm van spekjes, maar vooral worst. Na een kleine aarzeling een stevig toegesproken te zijn door papa en het opruimen van de trein, ben ik opnieuw gezwicht en aan tafel gaan zitten. Als beloning voor de inspanningen van opa en oma, heb ik bijna alles opgegeten, met elke keer een klein stukje worst. Hoera!

Nu is er nog een mooi verhaal te vertellen, want afgelopen dinsdag kwam sinterklaas op de crèche! 2 december is dan ook een datum die ik nooit ga vergeten. We voelden de spanning al toen mama ons op de bakfiets bracht. Binnen hingen overal versieringen die te maken hadden met Sinterklaas en natuurlijk PIET! Ik weet het zeker, als ik de kans krijg wordt ik later Piet en klim op daken, maak grapjes en strooi pepernoten snoep in de rondte. Wat een mooie baan is dat!

Ik was er ook bij en vond het erg gezellig, alhoewel ik me op de foto’s wat afzijdig houd, in tegenstelling tot Dzjez, die met z’n snufferd, luid zingend en muts vooraan stond! Zo is hij dan ook weer. Ik heb me dan weer vooral gefocust op de eenzame pepernoot. Die zijn er namelijk veel. En je hebt ook de pepernoten die helemaal vergeten worden en afhankelijk van de plek waar ze liggen, beschimmelen, opgegeten worden door dieren, verweken (als ze buiten in de regen liggen) of verstenen (maar dat zijn dan weer vaak getraumatiseerde pepernoten of pepernoten die ergens heel hard van geschrokken zijn). Gelukkig worden de meeste pepernoten lekker opgegeten, waardoor ze automatisch pepergenoten worden…

Papa kwam ons halen en toen zei hij ineens dat hij ook nog een verrassing was, omdat het 2 december was…. Ik zei ja en hij zei: Ja, je bent jarig.

..

Huh, dan ben ik, en ik kijk naar mijn vingers, en zeg drie! En steek drie vingers op. En dan gaan we een feest vieren en taart bakken! Jaag, zeg ik leuk en wat een verrassing. Dan ben je snel van het ene feest in het andere.

Maar wat een drukte! Je schoen zetten, liedjes zingen, rustig slapen en dan de volgende ochtend hopen dat er iets in de schoen zit! (ik ben er niet echt zo mee bezig hoor, het is elke keer weer een verrassing). Maar we vinden er wel leuke cadeautjes, zoals wintermutsen en sinterklaasboekjes. Goed, zeg ik!

En op 3 december kwamen opa en oma langs om mijn feest te vieren en koekjes te bakken!
En
ze
hadden
ook
een
cadeau… Een Bob de Bouwer helm! Cool hoor en in de middag kwamen Evelyn, Lauren en Philine ook nog langs voor mijn verjaardag en van hun heb ik een houten trein gekregen en een spel met gekleurde kraaltjes die je op een stokje kunt zetten en een dobbelsteen. En een zak chips en dat is dan weer lekker en samen hebben we koekjes gegeten. Wat is december toch leuk! En dan hebben we nog niet eens sinterklaas gevierd, want at gaan we zaterdag in Drachten doen.

José is ook nog geweest. Samen met opa en oma, maar dat was al weer vorig weekend. Ik spring van de hak op de tak, gewoon omdat het kan. De laatste keer dat we haar zagen toen was ik nog 15 centimeter kleiner en was het 15 graden warmer. Dat was op de camping en toen wist ik nog niet eens wat dat was. Nu nog steeds niet, maar ik kan wel dag, nee, klaar en Dzjesss zeggen!

Het was wel heel leuk om haar te zien, want ze is heel lief plus opa en oma er bij zijn wel heel veel leuke mensen. We zijn nog even in de speeltuin geweest en ik ben één keer van de glijbaan geweest en dat was goed en genoeg. Dzjez heeft gefietst en is ook van de glijbaan geweest.

Voor de rest ben ik nog niet zo in de sinterklaas. Ik weet eigenlijk niet wie hij is, maar weet zeker dat hij bestaat! En de pieten ook. Volgend jaar ben ik er helemaal bij.Dan heb ik genoeg geoefend, kan feilloos praten, snap alles en lopen als een kievit!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dus nu kwam sinterklaas ook in Naarden Vesting. Ik had me er de hele dag al op verheugd. Had zelfs geslapen om goed uitgerust en fit te zijn voor het zwaaien en het uit volle borst meezingen van die prachtige liederen. Siebe en Zelda waren er ook, dus kon ik hen ook Sinterklaas laten zien, kortom, het zag er goed uit!

Het ws behoorlijk druk en de brug stond open, dus we zagen slechts een glimp van de rode mijter, maar hem echt in de ogen kijken zat er niet in. Dus liepen we verder en zeker niet alleen. tienduizenden mensen hadden hetzelfde idee en dat was buiten die tienduizenden die al in de vesting waren, kortom, druk!

Wij besloten door te lopen naar het straatje van Wouter en Julia. Daar was het rustig en kwam Sinterklaas ook langs. We hebben een mooie binnendoorweg genomen en waren er snel en inderdaad, daar waren Wouter en Julia en hun vader, maar ineens gebeurde er iets raars met mij! Mijn buik deed ineens heel erg pijn! Maar echt errug! Daarna moest ik overgeven. Zomaar. Midden op straat van ‘ik voel me goed’ naar ‘ik voel me slecht’ in 2 seconden.

Dat ziet er niet goed uit voor de dag van Sinterklaas, want mijn buik doet echt pijn en ik zeg dat ook: “M’n buik doet pijn!” Maar goed we kwamen voor Sinterklaas en die had ik nog niet gezien en daarom bleven we nog even. Een gezellige straat met discosinterklaasliedjes en gezellige mensen, maar ik was dat niet. Terwijl ik groen en geel keek, en nog maar een keer ging overgeven ging de kogel door de kerk. We besloten terug naar huis te gaan. Eerst buitenom en toen toch binnendoor en terwijl we de straat overstaken hoorden we muziek en zagen een zwartenpietenmuziekkorps! De voorbode van sinterklaas, dus bleven we nog even staan en er kwamen allemaal wagens aan met kindertjes. En naarmate er meer voorbijkwamen, voelde ik me eigenlijk telkens beterder, tot het moment waarop ik zei: “Ik ben beter!”

Daardoor konden we wachten en blijven staan en na veel wagens en zwarte Pieten en zakjes pepernoten, kwam daar uiteindelijk Sinterklaas. Eerst op zijn paard, maar dat paard ging bokken (knap hè), waardoor Sinterklaas moest lopen. Prima! Ik heb mijn schouder uit mijn kom gezwaaid en dat was dat. Toen zijn we naar huis gegaan en ik was eigenlijk van dat moment af een beetje half. Warm, vlekkerig en vooral niet hongerig en vroeg naar bed!

Zondag, vlak voordat Siebe en Zelda weggingen hebben we de schoen gezet. Voor ons allemaal en daarna gingen Siebe en Zelda weer naar huis, nadat wij weer hard gezwaaid hadden. Het was een fijn weekend en ik kan niet wachten totdat ze er weer zijn.

Maandag was er ineens het moment waar de schoen niet meer leeg was maar VOL! Met een cadeautje! Neefje, dat is niet waar, maar het was wel waar en in het pakje zat Bert op een luchtmatras! Van mij, voor in bad. Daarna mocht ik Jay helpen zijn cadeautje open te maken en daarin zat Ernie in een stoeletje! Nou ja, samen hebben we ze beide en kunnen we fijn spelen in bad. Kan niet wachten!

Verder was ik toch niet helemaal beter, maar ben toch naar de crèche gegaan. Gelukkig kwam mama me vroeg ophalen en heb ik uit mezelf gezegd dat ik naar bed wilde. Om 6 uur! Dan ben je echt niet goed! Ik hou je op de hoogte, maar kan soms nog lachen hoor…

En ik? Ik kan al heel goed lopen en ben vooral druk bezig met heel blij zijn!

En ik vind het leuk om grappig te doen ook, want ik weet dat mensen dan gaan lachen en dat vind ik fijn. Daarom zet ik een te klein brilletje op mijn grote hoofd en dat staat heel grappig! Vind ik.

En nog gezellig gek gedaan met Siebe en Dzjez en gelopen met Zelda.
Leven is mooi!

It wie wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.