Familie

Het boek en het doek

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Jay

P1120951

Ik heb er over nagedacht en een aantal dingen beseft. Eén van die dingen is dat naarmate ik ouder wordt het net is alsof er een doek van een mooi kunstwerk afgetrokken wordt.

Je ziet de mooie en indrukwekkende vormen onder het doek, maar weet niet hoe het er uitziet en hebt wel grote verwachtingen. Daarom lach ik ook altijd. Ik weet wat er komt en wacht gewoon af.

Langzaam en stukje voor stukje zie ik meer van het grote kunstwerk en het wordt leuker en leuker en mooier en mooier en ik begrijp meer en meer.

De andere bedenking was die van een boek.

De eerste pagina’s zijn prachtig stralend wit en als de pagina’s omgeslagen worden verschijnen er vormen, kleuren en beelden. Na verloop van tijd verschijnen er ook letters. Niet dat ik de letters ken, maar ik weet wel waar ze voor staan.

Ik denk dat de letters later in woorden veranderen en de woorden in zinnen en de zinnen in verhalen. De verhalen van mijn leven. Ik vraag me af of het boek nu geschreven wordt of dat het al geschreven is en wij het gewoon lezen. In ieder geval, ik maak me niet druk en sla de pagina’s één voor één om en geniet er van.

P1120929

Denkdoener en Doendenker

Eigenlijk is dit een apart stukje, maar aangezien ze het zo druk hebben gehad met leuke dingen stop ik het hier gewoon bij.

Afgezien van de overeenkomsten die Dzjez en ik hebben, zoals vrolijk zijn, van grappen houden en genieten van het leven en zo zijn we ook duidelijk verschillend.

Dzjez is en echte Doendenker. Doendenkers doen eerst en denken dan. Dat is een goeie en snelle manier om dingen te leren als je niet vergeet achteraf te denken en dingen op te slaan op je eigen harde schijfje. Dat maakt dat Dzjez al ongeveer stond bij zijn geboorte en begon achteraf pas na te denken hoe hij dat deed.

Ik ben meer een Denkdoener. Eerst bedenk ik het en dan pas doe ik het. Dat gaat trager en ik begin van boven naar beneden dus. Daarom kijk ik ook zo. Goed kijken is essentieel om goed te denken.

Weer wat geleerd.

Kijk, en daarom is Jay mijn broer. Samen zijn we De Jonge-Hoff-jes en samen zijn we complementair. Kun je voorstellen hoe dat is als Siebe en Zelda er ook nog eens bij zijn…

IMG_7210

Zelda heeft haar tweede auditie gedaan voor The Voice en dat ging goed. Papa zegt dat ze door is. Hij weet die dingen.

P1120957

Gister zijn we gaan shoppen en bij Beppe geweest en daar kwamen eerst Tessa en Senn en Nynthe en we hebben heerlijk gespeeld. Mooi om te zien hoe dat klikt en bij elkaar past. Familie is ook complementair als je dat wilt. Wij willen dat. Niet moeilijk doen, vooruit kijken en gewoon van genieten.

Verder ben ik een echte iDzjez. Dat zijn dingen die intuïtief ingebakken zijn. Kijk maar.

Zo genoeg voor vandaag. Het regent dus we moeten genieten! Oh ja, SUCCES Siebe met je cross in de regen. Volgen zo hard je kunt en winnen doe je pas op de streep… #nietvergeten.

Nog één ding: Mama heeft me vandaag voor het eerst een een flesje gegeven met moedermelk en rijstbloem, Dan zit m’n maag goed vol en slaap ik lang (hopen we)

P1120986

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Dubbele Dosis

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Jay

IMG_6747fotoB

Niet dat ik lekker laat op was of zo hoor….

Dat zou je misschien wel denken na een dag vol ‘cabaret’ en laat naar bed, maar nee. Om kwart voor 7 hadden m’n ogen al zin om de eerste blik op de dag te werpen en wierp ik alle beesten op de grond plus de deken. Dat doe ik de laatste tijd. Weet eigenlijk niet waarom. In ieder geval hielp het flesje water van papa ook niet om me nog meer dan 11 minuten in toom te houden.

Maar gezellig was het ook hoor.

knuffelen op de bank met een flesje. Papa dacht nog even dat ik in slaap ging vallen, maar nee! Vandaag staat in het teken van Drachten. Eerst naar Pake en dan naar Nynthe en daar is Beppe ook.

Maar eerst een lange rit in de auto en die zat vol. Jay moest vlak naast me zitten en dat was gezellig. Ik heb naar de koeien gekeken en de schapen en hier en daar een paard en ondertussen heb ik met Jay geklets. En gezongen, want een autorit zonder zingen is geen autorit. M’n repertoire was wel een beetje beperkt vandaag. Lang zal die leven…. Wel toepasselijk. Voor Nynthe.

IMG_6751

Maar eerst kwamen we bij Pake en die was niet alleen. Martsje was bij hem en dat is z’n nieuwe vriendin en ik vind haar OK. Ik kreeg een banaan van haar en dan heb je het wel begrepen. Een hongerig kind is het laatste wat je wilt en ik ben ineens over m’n bananenfobie heen, die ik lang geleden in Dronten opliep.

Leve de banaan. Papa zal blij zijn, want die is gek op bananen. Het liefst richt hij een bananenrepubliek op me alleen maar bananengerechten zoals bananen-jam, bananenkoekjes, bananenpannenkoeken en bananensap. Maar dat is niet zo.

Ik zag Pake pas voor de tweede keer, maar het voelde goed. Dat vond hij ook bij mij. Ik ben z’n laatste kleinkind (voorlopig, maar denk eigenlijk wel dat het zo blijft eigenlijk).

IMG_6745

En ik heb bij Martsje op schoot gezeten. ik heb even mijn voel-goed-sensoren aangezet en het voelt goed. Zo zie je maar, er is altijd tijd voor een goed gevoel.

Ik heb me wel even georiënteerd:

Daarna was het naar Nynthe en die was blij met de Hello Kitten lego en ik heb me zeer vermaakt met de trampoline (ik ben niet bang voor de poes) en de glijbaan. Daar kan ik wel 48 keer vanaf zonder moe te worden.

IMG_6767

IMG_6758 IMG_6757 IMG_6765

En Beppe was er ook en daar was ik heel blij om, want haar naam had ik tegen de tijd dat we er waren zeker 112 keer uitgesproken. We hebben fijn geknuffeld. En ik heb gespeeld met Robyn. Die is lief en heeft altijd even tijd voor me en toen was Pake er ook nog.

Ik heb op m’n buik in de tuin op de grond gelegen. Op zich ben ik geen grote fan van buikliggen, maar goed, ik zla het toch moeten leren. Wat ik al wel kan is van m’n buik op m’n rug draaien. Kijk, stap één in het ontwikkelen van een eigen wil.

Tegen de tijd dat we weggingen was er soep. Die heb ik eerst nog gegeten. Met brood. Lekker, weer iets nieuws waar ik van dooreet totdat ik vol zit.

En toen gingen we weg
En toen gingen we weer terug.
Papa was z’n telefoon vergeten….
Ik bedoel maar, al die drukte.

in de auto heb ik Papa, Mama, Jay, Dzjez herhaald als truc om niet in slaap te vallen. Dat is me gelukt tot en met de brug bij het Gooimeer. Toen ben ik in slaap gevallen en 3 minuten later waren we thuis.

Even wakker.
Flesje met mama.
Slapen maar.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

14:20

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Siebe, Weekend, Zelda , , ,

P1050595

Dat was het tijdstip dat ik voor het eerst een buitenbuikse teug adem inhaleerde en al die verbaasde, blije, ontroerde, maar vooral bijzondere gezichten zag. Het was extra bijzonderder dat Olpa en Olma er bij waren. Hoe groot is die kans! Zo goed als nul.

Hetzelfde gold voor mij. De kans dat ik bij papa en mama geboren zou worden was ook zo goed als nul, maar ik ben er. Zo zie je maar, zo goed als nul is altijd iets. En iets is vaak genoeg om heel groot of mooi of bijzonder te worden. Dus in plaats van op zoek te gaan naar grote is het soms beter te zoeken naar kleine dingen. En als je die vindt, te koesteren. Kijk naar mij!

P1050576

Maar genoeg filosofie. ik was al vroeg wakker en mocht nog even bij papa in bed. Mama ging douchen, want die ging weer naar Gaus. Daar was een bijzonder man die een spietshj ging geven. Ik was heel blij toen ik haar om kwart over 12 zag. Ik had net goed geslapen, dus was klaar voor de verjaardag!

Op één ding na…. Zelda ontdekte het, die kwam er achter dat ik een beetje doorgelekt was en vroeg of ze me mocht verschonen. Toen ze boven was met me en de broek uit had gedaan en m’n romper los, zag ze ‘het’. Vrij snel daarna heeft ze papa geroepen. M’n luier zat namelijk vol van voorzoom tot aan de achterkant van m’n haargrens. Daar was maar één remedie tegen: bad! Een verjaardagsbadje dus.

P1050577P1050582Van Siebe en Zelda kreeg ik tekeningen en een echte aaiPad! M’n eigen. Met knopjes en lampjes en stemmetjes en muziekjes. Het is met stip m’n lievelings speelgoed, naast m’n Nijntje schuifboekje. Mooi ding, hoor!

;

P1050585

Ik had ook nog een kadootje van Sinterklaas gekregen. Een onderhemdje van…. ELVIS! Ik ben zo’n grote fan van Elvis Presley hè! Ik dans daar graag op en zing dan wat mee. Hij zingt vaak over baby’s, vandaar. Yeah baby.

Ik had alleen niet echt zin in poseren, dus je ziet een schim van mij. Het echte werk komt nog. Eerst nog wat danspasjes oefenen. Ik merk dat dat toch wel lastig is, als je nog maar net kunt lopen…

Siebe en papa hebben vandaag aan de Lego Technics gebouwd. Het ging goed, maar toch ook niet helemaal. Ze misten namelijk 2 piepkleine stukjes en dan denk je dat maakt toch niet uit, maar uit al die honderden stukjes, maken die 2 altijd het verschil tussen gelukt of mislukt…. Gelukkig vond Siebe ze thuis in Gent en konden de sombere gezichten weer opgeborgen worden in het sombere-gezichten-kabinet. Bij die anderen en de deur op slot! Zo gaan die dingen.

Zelda was lekker aan het lezen in haar nieuwe boek. Het was echt gezellig en zo voelde het ook. Ik ben blij dat ik vandaag jarig ben. Vanaf nu kan ik elke datum nog eens meemaken en zoals ik het nu wat inschat, gaat alles volgend jaar op 2 december weer helemaal anders zijn. En dat is mooi; alles veranderd altijd en constant.
Stel je voor als dat niet zo is, dan ben je foto. Of een schilderij.
Liever niet.

De rest van de dag was met mama want Siebe en Zelda gingen weer naar Gent om 3 uur. We hebben lekker geknuffeld en dag gezegd, maar ik was eigenlijk moe. Was gisteren natuurlijk ook laat.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Philine, Lauren en de lopende zaken

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Heineman, Weekend , , , , ,

Als je iets nieuws hebt, wil je er de hele dag mee spelen; als je iets nieuws kunt, wil je het de hele tijd proberen. Zo gaan die dingen, hè! En ik, ik ben een baby die leert lopen, dus daar ben ik de hele dag mee bezig. Het is een beetje dubbel, want aan de ene kant ben ik me er van bewust, maar aan de andere kant, ben ik er onbewust mee bezig en gebruik ik het om andere dingen te kunnen. Het is een soort gereedschap en nu is het gereed om te gebruiken.

Als je staat kun je dingen vast houden, zie je dingen in een ander perspectief en kun je soms van het één naar het ander ‘lopen’. Dat doe ik nog wel bewust, want dat is best eng! Een soort koorddansgevoel, en dat kan ik al helemaal niet! Maar wat ik wel merk is dat ‘waar een wil is is een weg’ en ‘oefening baart kunst’ en dan besef je maar weer eens dat uitdrukkingen en gezegden goed van pas komen.

Heinemann vind trouwens dat ik goed bezig ben! Op sommige dingen loop ik voor (haha) en andere dingen loop in de pas. En sommige dingen vind ik nog niet interessant. Zo gaan die dingen. In ieder geval vind ik het goed gaan en dat is in mijn ogen de beste maatstaf.

Wat ook kunst baart is goed poepen! Want daardoor mag je in….. BAD! En d’r is iets met m’n haar. Dat is een soort tovertruc, want als het nat wordt, springt de krul er in! Hopla, zo maar en als het dan weer opdroogt wordt het een slag. Een beetje zoals in de woestijn. Als het daar een keer regent veranderd de woestijn op magische wijze in een grote kleurige bloemenoase, totdat de grond weer droog is en alle bloemen terug in het zand gaan. Mooi hè!

Wat we ook gingen doen is naar Evelyn, Lauren en Philine gaan, maar eerst gingen we naar een hele grote winkel die allemaal spullen heeft waar je huizen mee kunt bouwen en inrichten. Slim gezien zeg ik, die oude spullen zijn mooi en ze nog een keer gebruiken scheelt nieuwe maken. Ik heb van m’n leven nog nooit zo veel deuren bij elkaar gezien. En wastafels en deurkrukken, en hout en stenen.

Daarna zijn we naar ons nieuwe huis gegaan en hebben in de buurt rond gereden. Dat is leuk. Het is een gezellig buurtje en lijkt een beetje op een dorp. Er is een voetbalveld om de hoek. Eén met een goot veld en grote goals en een klein veldje met kleine goals. Leuk voor Siebe en straks leuk voor mij! En m’n broer, maar die moet eerst nog leren zitten en kruipen en dan pas leren lopen. Maar ik heb geduld…. plus dan kan ik oefenen. Haha! We kunnen niet wachten er naar toe te gaan!

Daarna gingen we naar Evelyn. Dat was een warm onthaal door de meisjes! Die hadden al de hele tijd zitten wachten én ze hadden mij al een lange tijd niet gezien (en ik hun natuurlijk!). Dat gaat straks wel veranderen, want dan wonen we lekker in de buurt!

Ik heb heerlijk met ze gespeeld, dat is het voordeel van ouder worden én de crèche. Dan kun je dingen en is er interaksie en dat is mooi! Ik heb met een bus gespeeld, die geluid maakt en heel veel boekjes gekregen. Van Nijntje en Boemba. Nog meer voorlezen!

En ik heb veel kunnen lopen en kruipen als een brandweer en dan vooral naar de plekken waar ik niet naartoe mag. De kastjes in de keuken. Daar zit een grote Dzjezmagneet op, want ik word daar telkens naar toe getrokken. Gek hè!?

Ik heb ook nog even kort geslapen, maar dat is onder deze gezellige omstandigheden natuurlijk geheel overbodig! Slapen is voor later!

Toen we naar huis reden, ben ik nog lang wakker gebleven. De laatste 10 minuten heb ik geslapen. En toen ik thuis kwam was ik vrolijk en het was al half 8, maar omdat ik vrolijk was, mocht ik nog even opblijven en heb ik nog een laatste training gedaan. Een looptraining. Ging best goed. Morgen weer een dag!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

;

Drachten en weinig tijd

Dzjez Beppe, Dzjez gedachten, Familie, Siebe, Weekend, Zelda , ,

Druk, druk, druk heb ik het de laatste tijd.

Vandaag gingen we naar Drachten met de kinderen. Dus ik Siebe en Zelda en Papa…. Mama mocht thuis blijven voor een lekker mamadag. Dat kan zij alleen, want zij is mama en met mijn broer in haar buik, moet ze zo nu en dan even rustig aan doen.

Ik was natuurlijk ‘op tijd’ op, want voor dit soort dagen moet je goed voorbereid zijn, plus het is ook wel gezellig met papa. Samen Sesamstraat kijken is niet eng, maar leuk! Zelda heeft me een lekker boterham gegeven en toen het bijna tijd was om te slapen gingen we vertrekken.

De reis ging eerst naar Pake en in de auto heb ik 40 minuutjes geslapen. Wat een groot huis is dat om doorheen te kruipen zeg! Maar omdat het onbekend terrein is, blijf ik toch wat in de buurt. Pake ging sjoelen met Siebe, maar van onderen af gezien is dat eigenlijk maar raar. Van die ingespannen gezichten en rare tok geluiden. Als ik later groot ben, ga ik dat toch eens uitzoeken, maar eerst een mannengroepsfoto!
(Niet dat Zelda er niet op mocht, maar iemand moest de foto nemen!)

Daarna naar Beppe en daar waren Nynthe en Senn ook! Man, man, want een kinderspeelparadijs is dat bij Beppe zeg! Overal speelgoed en overal plekken waar je je aan vast kunt houden! En al die aandacht en gezelligheid… Maar ik was al wel weer een beetje moe, maar omdat we geen bedje mee hadden genomen en Nynthe ook moest slapen, heeft paap eerst een bedje bij Zelda gehaald. Met een flesje maakt het mij niet uit! Ik heb 2 uur geslapen!

Daarna weer spelen geblazen en heb ik lekker gegeten en gepeuzeld. Toen kwam Tessa de kinderen ophalen. Kon ik ook nog even met haar knuffelen. Na het eten en van de groeten gingen we terug naar huis, maar toen was het eigenlijk best wel laat. Maar denk je dat ik in de auto ga slapen? Nee hoor, veel te gezellig! OOK in het donker in de auto en het was al half 8.

Thuis ging ik ook nog even als een stuiterbal, maar dat was dan uiteindelijk wel van de moeheid. Dan spreek ik gewoon al m’n reserves aan en kan ik nog uren doorgaan. Maar met een flesje en mama ben ik snel ontstuiert en ben ik blij dat ik in bed lig….

Lekker slapen, morgen weer een drukke dag.

It wie wer in moaie dei?

Deze slideshow vereist JavaScript.

Baby Pangan (style) en Nemo

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Feest, Olpa en Olma, Siebe, Weekend, Zelda

We zijn vandaag naar Nemo geweest en wat ik me daar het meest van herinner zijn benen.

Ik heb namelijk verscheidene kruiprecords verbroken. Het afstandsrecord, het snelheidsrecord en het duurrecord. Kortom: Ik heb veel gekropen en als je mijn lengte hebt, zie vooral heel veel benen. De aanleiding was de verjaardag van Olma. Volgens Zelda werd die alweer 36 jaar oud en volgend jaar weer.

Daarom moesten we deze ochtend vroeg op. Ik ben daar natuurlijk wat in doorgeschoten, want ik was al wakker op kwart voor 6 en daarna om kwart over 7. Ja wat wil je, Nemo in Amsterdam, dat zijn 2 dingen die je niet dagelijks meemaakt of in mijn geval eigenlijk nooit. Maar goed, ik was zo vroeg wakker, dat ik er om 9 uur weer in ging en mama me uiteindelijk om kwart over 10 moest wakker maken. Ik bedoel maar, slapen als het niet hoeft! Ik heb dat uitgevonden.

Maar goed, de trein was grappig. Een hele grote gele slang, die door het landschap kruipt en ik zit er in. Chill, je kunt fijn door de ramen kijken.Iedereen is bij elkaar als we uitstappen op Amsterdam Centraal. Olpa is de trein nog niet uit of hij verteld Siebe en Zelda al verhalen over Noord-Zuid-lijn (en niet andersom), de marine, het scheepsvaartmusem en ga zo maar door!

Uiteindelijk komen we bij Nemo, wat ook een groot schip lijkt. Ik vermoedt dat ze de naam afgeleid hebben van Kapitein Nemo van de Nautilus uit 20.000 mijlen onder zee van Jules Verne. Olpa en Papa hebben dat beide gelezen, want dat boek is al uit 1870!

Nemo is supergaaf, want je hebt er meeeeters vloer waar je kunt kruipen. Ik werd het in de kinderwagen zitten namelijk na een paar uur helemaal zat en vastgehouden worden was ik ook klaar mee (hoe heerlijk en gezellig dat ook is hè! Want dat vind ik echt, maar een baby moet de ruimte hebben hè!). Mama liet me lekker gaan, dus had ik vrij baan. Om snel, langzaal, met draai etceteras te oefenen!

Ik was daar erg druk mee en heb dan ook maar een half uur geslapen op de hele dag! De rest was ik ongelooflijke wakkere en vrolijke Dzjez.

Papa en Siebe en Zelda zijn vanallus gaan bekijken en er was ook er veel te zien en te doen. Uiteindelijk zijn Olpa en Zelda de echt serieuze dingen gaan doen, terwijl Siebe en Papa gingen testen hoe slim ze waren. Ik heb ze daar niet meer over gehoord…

Oh ja, serieuze dingen, Olpa en Zelda zijn namelijk het laboratorium ingedoken om lijm te maken. Het is gelukt! Ze staan daar nog vastgelijmd aan de vloer en aan elkaar…. Geintje!
Maar de lijm is echt gelukt en is blauw. Bijzonder experiment!

Daarna zijn we naar de Chinees gegaan om te eten en het restaurant dreef op het water! Tsja, wat moet je daarover zeggen, behalve dat je er niet zeeziek werd binnen. Het lag behoorlijk stil en was heel groot! Ik heb nog nooit zo’n groot Chinees restaurant gezien! Ech nie!

‘Men’ vond mij daar wel leuk, want er kwamen allemaal mensen naar me toe en aaiden me over m’n bol en zeiden lieve dingen. Er was er zelfs één die ging helemaal naar China om kroepoek en een Chinees koekje te halen. En dat was een snelle! Binnen 2 minuten terug. Niet te doen!

Mama had nog een kadootje voor Olma gekocht ook, want ja als je jarig bent… een mooi boek en een nog veel mooiere kaart. Voor de koude winteravonden. Het boek dan hè!

Siebe en Zelda hadden kindermenu Chinese stijl en de rest had een Menu Canton. Dat zag er heel goed uit! Ik heb van alles wat meegegeten en heb niet gehuild, maar wel 2 keer 120 ml melk gedronken. Beregezellig! Mag best nog eens. Toen we om 20:36 nipt de trein haalden, was er niks meer door de ramen te zien. Het was donker. Gelukkig zaten Olpa en Papa tegenover me en konden we lekker grappen!

Toen we in Weesp afscheid genomen hadden en ik eindelijk in m’n stoel zat ben ik als een baksteen in slaap gevallen. Ik denk dat als Olpa en Olma goed geluisterd hadden, dan hadden ze dat gehoord tot in Nederhorst Den Berg! en gek hè, zodra de auto stil staat wordt ik wakker. Gelukkig heeft mama me snel, met een flesje, in bed gebezjoerd! Daar was ik aan toe!

It wie wer in huuuule moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Van harte gefeliciteerd José!

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Feest , ,

Vandaag is mijn nichtje José jarig en dus is het tijd voor extra vrolijkheid!

Mama heeft een ongelooflijk ingewikkelde appelcake gebakken en die gaan wij opeten. Ter ere van José!

En José, ik ga aan je denken en ik denk voor jou een hele mooie dag bij elkaar. Met veel kadootjes en gezelligheid!

HARTELIJK GEFELICITEERD

Ik weet dat Olpa en Olma komen en dat is ook al een kadootje plus deze 2 foto’s van mij!

En een liedje en omdat ik zelf nog niet zo goed kan zingen heeft Tinkerbel dat voor me gedaan:

Dag in 2 delen

Dzjez Dzjez gedachten, Familie, Siebe, Weekend, Zelda , , , , , , ,

Deel 1: Hoffjes Thuis
Deel 2: Hoffjes in Bloemendaal

Deel 1: Hoffjes Thuis

De deur gaat open, ik hoor geluiden, wat is er aan de hand! En wat schetst mijn verbazing? Siebe en Zelda. Pontificaal op de bank en 4 blije ogen die naar mij kijken. Helaas heb ik er maar 2 om mee terug te kijken, maar dat neemt niet weg dat ze stralen.

Dat is een mooie verrassing. Na een nacht goed slapen is het altijd goed wakker worden, maar dit is goeder en beter bovendien. Lekker knuffelen en spelen, dat zijn mooie verrassingen. En m’n brood is gegeven door Zelda. Ja, ik hou van gezelligheid, dat staat als een paal boven water.

Ik ben ook eindelijk vastgelegd met m’n boos/blij impressie gezicht. Dat is een grapje wat papa en mama ook altijd doen en ik heb dat feilloos gekopieerd. En ik mag dat, want ik ben Dzjez.

Iets in me zei trouwens dat er nog een lange dag voor boeg is en dan geeft m’n hoofd een signaal aan m’n ogen en wordt ik moe. IK heb van 11 tot half 1 geslapen en toen moesten we weg….

Deel 2: Hoffjes in Bloemendaal.

Daar gingen we naar toe, maar niet voordat ik eerst nog even het interieur van de auto met m’n persoonlijke luchtverfrisser had bewerkt.

Tijd om even te stoppen dus en m’n luier te verschonen. Ja, ik sta altijd open voor nieuwe ervaringen, en dit is er weer één.

Toen we aankwamen had ik het vrij snel in de gaten. Hier was een baby om mee te spelen en niet zomaar een baby, De Baby Camden. Die is bija tegelijk met mij geboren, alleen aan de andere kant aan de wereld. Dus als het daar donker is, is het hier licht. Hij is de zoon van Jalda en Bertrand en Jalda is de nicht van Papa en dat maakt mij de achterneef van Camden en aangezien dat een raar woord is noem ik hem vanaf nu Vriend. Vriend Camden.

We hebben fijn gespeeld want Gaby had een hele tas met babyspeelgoed meegenomen. Grappige is dan weer het spreekwoord wat hierop van toepassing is: Hoe groter de kamer, hoe kleiner de berg speelgoed lijkt” waardoor ik weer m’n Columbusbloed voel stromen en op ontdekkingstocht ga.

En als je denk dat het met Camden voorbij was, vergeet het maar. Valentijn en Alissa waren er en dat zijn weer de kinderen van de neef van papa en wie er ook nog kwamen waren Philine en Lauren. En daarnaast nog een allemaal kinderen die ‘even’ langskwamen en zelfs een circus voorstelling hebben gegeven.

Siebe en Zelda hebben zich enorm vermaakt. In het bos, in de tuin, met alle kinderen. Die hadden moeite om uiteindelijk weg te gaan. Zo leuk was het! Siebe heeft zelfs nog gebiljart met Oom Siebe. Dat is een grappige combinatie van 2 Siebes. Oom Siebe zegt dat Siebe talent heeft! Cool.

Ze hebben trouwens nog een passie gemeen. Sport. En Valentijn ook. Samen hebben ze gezien dat Marianne Timmer wereldkampioen racefietsen werd!

De vriendin van Siebe heet Jaqueline en die staat heel mooi met mama op de foto. Hij heeft er trouwens zelf ook één gemaakt met Jacqueline.

Mama heeft zich ook vermaakt met al die nieuwe mensen die ze ontmoet heeft (niet dat ze nieuw waren hoor, ze waren allemaal oud genoeg om te kunnen lopen en praten, dus geen baby’s zoals ik en Camden. Straks kunnen wij dat ook en zijn wij ook mensen) en dat was maar goed ook, want papa was weer van hot naar her aan het lopen of aan het praten of aan het BBQ-en. Logisch, want hij had veel mensen al lang of zelfs nog nooit gezien. Camden dan met name. En er moest ook gegeten worden. Dus.

Trouwens wat lopen betreft, dat gaat telkens beterder. Camden kan dat trouwens ook al goed. Die staat soms zelfs al een seconde los! Ik kan dan weer handkusjes geven. Dat is ook best knap.

Zelda heeft nog een heel mooi glazen ei van Oom Siebe gekregen. Een waar en magisch kunstwerk is het glas van buiten en keihard en een prachtig kunstwerk van binnen. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben…. Het is een wonder.

Eigenlijk zijn dit van die dagen waar eigenlijk te veel gebeurt om op te noemen. Zoals ik, die knuffelt met Bertrand (ik heb en klik met hem), ik die knuffelt met Jalda (ook al zo leuk), lachen naar Oom Siebe en Tante Jaqueline, Siebe en Zelda, Philine en Lauren, Valentijn en Alissa, BBQ-en en nog veel meer…..
Ik heb dan ook een wijs besluit genomen. 2 eigenlijk:

1. Veel foto’s, die zeggen meer dan woorden.
2. Terugkomen dan kunnen we het stap-voor-stap nog eens over doen.

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow vereist JavaScript.