Hooguit een beetje eng. Al die kadootjes, en jute zakken en dan nog Nynthe en Senn en Beppe en Zelda, en je weet maar nooit of Piet z’n hoofd echt om de hoek gaat steken…. Dat is niet gebeurt en dus duurde het maar kort voor ik op temperatuur kwam en het feest kon beginnen.

We gingen kadootjes uitpakken en ik vind dat het leukste van de hele wereld. Papier er af scheuren en ongeacht wat het is keihard OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOH! roepen. Als ik een kadootje zou zijn zou ik dat ook fijn vinden. Ik bedoel maar, dan ben je ingepakt en al en als je uitgepakt wordt en er wordt niet blij gereageerd, dan ben je niks anders meer dan een prop papier. Ik bedoel maar.

Ik heb ook kadootjes gekregen, maar de super-kado-uitpakker heeft dat voor mij gedaan. Dzjez dus. Ik heb leuke kleine boekjes gekregen en drijvende Bumba blikjes (OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOH! Bumba!)

Zo goed kan ik het écht niet hoor!

Ik heb ook met Senn gespeeld. Of hij eigenlijk met mij, want daar ben ik baby voor. Ik heb wel een connectie met hem en vind het daarom extra leuk!

Verder was het letterlijk een drukte van belang en lag ik er middenin. Daar hou ik eigenlijk wel van, totdat ik te moe word en dan ga ik gewoon slapen!

Ik had last van het springvirus (of vijfus of zessus, want ik tel voor ik spring). Dan klim ik op het met riet gevlochten, 18 jara oude krukje van Beppe en … spring er af, vijftienduizentweehonderddrieëndertig keer of zo. Samen met Nynthe, want die snapt de leukheid van het spel.

Zij heeft een bed voor haar babybjorn gekregen en nadat papa die in elkaar heeft gezet, hebben we daar mee gespeeld. Een bed geeft een nieuwe dimensie, want dat geeft aan dat je naast de poppenwagen dat dus ook kunt doen met een pop. Ik bedoel maar.

Verder zijn er veel gedichten voorgelezen en is er hard gelachen en moeilijk gekeken van blijdschap en rake emotie. Dat hoort zo bij gedichten. Met een extra compliment voor Zelda. Dat mag, omdat het kan en omdat het moet. Kan niet wachten tot volgend jaar.

Dan is Piebe er ook bij! Gelukkig vieren wij kerst!

We waren ook nog even gaan boodschappen, papa en ik. En op een onbewaakt moment heb ik het wagentje volgeladen met appels. Ik dacht dat we die nodig hadden…. Papa dacht van niet dus nadat hij een foto heeft gemaakt, laadde hij ze uit en ik vond dat NIET LEUK en ging brullen. Totdat papa me op m’n rug op de wagen legde in ik stokstijf omhoog keek… Dat was het. Appels vergeten en de hardnekkige gedachte in mijn hoofd: Hoe kom ik hier af.

Het is goed afgelopen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ons weekend bestond uit twee delen: Zaterdag en Zondag.

Zaterdag was een soort halve dag want papa was een halve dag weg. Of, hij ging weg om 12 uur en dat betekende een avontuurlijke middag met mama. We zijn gaan fietsen en beland in de kinderboerderij waar allerlei angstwekkende dieren in vrijheid leven achter gesloten hekken en deuren. Daar ben ik niet rouwig om.

Jay zat gezellig bij mama op schoot en ik was gewoon op avontuur. Lekker in de frisse lucht en de geur van natuur en dieren om me heen. Heelrijk.

Ja, dat zijn die momenten waarop ik ook graag wil kunnen lopen en met Dzjez rondbanjeren om de kinderboerderij tussen de kippen, de geiten, konijnen, schapen en ezels. Maar ja, nu bekijk ik het op afstand. Op de veilige schoot van mama.

Fietsen is heerlijk, zeker nu. Die frisse wind in m’n gezicht, dan trek ik altijd van die gezichten, gecombineerd met een lach.

Die lach is moeilijk van m’n gezicht te krijgen! Die lach, ik ben lachend geboren! Yiehaaa!

Vandaag was papa weer thuis en hebben we lekker lang geslapen allemaal. Tot wal half 8 en daarna hebben we gezellig met elkaar in bed gelegen en ik heb zelfstandig Nijntje gelezen op de aaiPad. Ik kan dat. Weet precies op welke knopjes ik moet drukken en luister mooi naar het verhaaltje.

Ik had nog wel een akkefietje. Ik was goed aan het eten, zelf, yoghurt, dat kan ik heel goed, maar ineens…. De lepel zat vast! Ik had hem overdwars en toen bleek de lepel groter dan de grote van m’n mond… Uiteindelijk ben ik gered en hoef ik niet de rest van m’n leven met een lepel in m’n mond te lopen.

Na het ontbijt zijn we 20 kilometer gaan fietsen. Het was heerlijk weer en papa reed op de bakfiets. We zijn echt off-road gegaan in het bos en over zanderige paden. Super. Veel om ons heen gekeken, naar bomen gezwaaid en mensen. Heerlijk en mama had blosjes op haar wangen.

Thuis was ik zo moe dat ik zingend en lachend naar bed ging. Ik keek zelfs verliefd naar m’n slaapzak.

NA anderhalf uur werd ik weer vrolijk wakker en hebben we een fijne middag gehad. Nog even in de speeltuin, veel fruit gegeten, een bakje nasighetti (spaghetti saus met rijst) voor 2 dagen, yoghurt. Goeie en gezonde groei.

Daarna weer met een glimlach naar bed.

Mijn dag had nog een staartje. Mama had me op een kunstige manier laten zitten.  lachen! dat doe ik graag. Nog even en ik kan los zitten. Ik ga er nu een punt van maken!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was weer een mooie synchrone start van de ochtend deze ochtend.

6 uur ging de wekker, Iets voor zessen had Jay gedronken, 2 minuten over 6 was ik wakker en tegelijkertijd Jay. Ik kon nog even zoetgehouden met niet zulke lekkere melk en Jay met de pink van Papa. Ik had er om 11 over 6 genoeg van en toen heeft mama het nog geprobeerd met water. Uiteindelijk werd het vroeg een badje.

Nadat mama weg was en ik eigenlijk alleen maar m’n jas aan wilde en dat ook veelvuldig duidelijk heb gemaakt door Jhass, Jhass te roepen, gingen we tandenpoetsen Jay halen. Niks Jassan of weggaan. Jay kletste er wer lustig op los!

Ja dat deed ik. Ik kreeg weer praatjes na het gevecht met papa om een druppel zalf in mijn oog te krijgen. Zowel ik als mijn oog waren het er niet mee eens. Toegegeven, het is bijna helemaal beter, dus.

Nadat we in de hobbelende bakfiets naar de crèche waren gegaan, heb ik vooral geslapen en gegeten. Er was zelfs lichte paniek toen bleek dat aan het eind van de flesjes, ik nog een beetje dorst had. Gelukkig won de slaap het van de dorst en werd ik wakker door papa die me optilde.

Ik pas nog maar amper in die wieg, zo groot ben ik al!

Thuis had ik weer een reuzedorst en maakte veel kabaal, terwijl papa de melk uit de diepe vriezer ontdooide. ’t Is het weer hè!

Thuis ben ik snel in mijn routine gedoken. Carvan Cevitam helemaal opdrinken, wat een dorst heb ik dan. Daarna eten en Nijntje. Een beetje weerbarstig ben ik dan wel hoor, maar als ik zelf m’n yoghurt mag opeten ben ik blij.

Daarna nog wat rondlopen en spelen een enorme stinkende poepluier produceren en dan is het weer tijd voor een welverdiende slaap!

It wie wer in moaie dei

Vandaag stond in het teken van de Jaarmarkt en dat begon met regen.

Daarom stonden we dan ook helemaal klaar in de opening van de terrasdeuren, te kijken en te wachten. Arme kraampjes, die staan helemaal klaar, te wachten op mensen, maar die wachten op de regen die stopt;

Op de buienradar kon je zien dat de regenwolken niet lang gingen duren en inderdaad. Dat klopte. Ineens stopte het en brak zowaar de zon door! Dus wij er op uit. Zoo leuk! We hebben lekker gewandeld en ik zat in m’n buggy. Dan kan ik lekker om me heen kijken.

Op een gegeven moment kwamen we bij een mevrouw bij een kraampje en die had kleren voor een duppie. €0,10 en dat is geen geld, en wat denk je? Allemaal mijn maat. Ik heb naast een paar ‘gwoon’ leuke dingetjes een authentiek gebreid Peruaans vest met daarop schapen en wolken geborduurd en een plastic Peruaanse rits. Oh ja, en en zomerschoenen. Totaal: €1,- Goeie deal zeg ik!

Toen waren daar ineens Olpa en Olma. Dat betekent lachen! Ik ben met Olpa bij de brandweer gaan kijken. Mooi hoor. Kinderen mochten met de brandweerspuit op een huisje spuiten. Ik dacht, ik ga kijken. Die brandweerman met een sateetje in z’n hand schrok zo erg, dat het stokje in de lucht vloog! Maar niks aan de hand.

Toen was daar ook ineens Beppe! Die had eerst met Zelda wat gegeten en stond ook ineens in de gezellige mensenmassa en muziek.

Wat kan ik zeggen, ik hou gewoon van muziek! Lekker dansen. Gelukkig hadden we die ochtend al even geoefend. Zelda en ik en toen ging het al goed. Bij de echte muziek was het dus een makkie voor me. Ik wilde zelfs op het podium klimmen, mee doen denk ik! Uiteindelijk is dat niet gelukt, maar ik kreeg wel de aandacht.

En van al die aandacht wordt je moe! En dan slaap ik wat. Zo gaan die dingen.

Ik ben ook heerlijk mee geweest. Ik in m’n bak en op de achtergrond muziek en gebabbel. Ik vind dat leuk en het leidt me niet af. Ik slaap wanneer het moet en kijk om me heen als er weer een vriendelijk gezicht boven de kinderwagen hangt. En dat gebeurt regelmatig….

Aan het eind van de dag zitten we gezellig bij elkaar op de bank. Ik bij Dzjez in de armen. Vind hij leuk, vind ik leuk. Ja, we zijn echte broers, en zoals met alle dingen. Een goed begin….

Geldt trouwens ook voor Zelda. Ook een duidelijk bloed en spirituele band. Moest zo zijn, denk ik, en dan gebeurt dat ook. Mooi hoor, hoe die dingen gaan.

Ik ben een makkelijke baby en zo’n dag als vandaag kun je mij er goed bijhebben. Alleen in het begin van de avond heb ik reuzenhonger. Dan moet ik me voldrinken voor de nacht en rekening houden met de groei. Want dat moet ik ook nog.

Ja, dat moet je zeker, want  er is nog veel te beleven.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was al vroeg mooi weer vandaag en dat betekent buiten spelen.

Mama maakt van de gelegenheid gebruik om mooie rodondenderons te plukken en de kamer mooi te maken. De bloemen van Henriette staan er ook en die ruiken zooo goed. Ik loop er regelmatig even langs om te snuffen. Lekker.

Daarna ben ik gaan spelen met papa in de speeltuin. Ik heb op alle apparaten geoefend en het gaat heel goed, maar daarover later meer.

Er was iets bijzonders gebeurt, want vanochtend was de voortuin kleiner dan nu! Wat is er gebeurt? Het antwoord is simpeler dan je denkt, papa heeft er bomen en boompjes weggehaald den dan ineens zie je dat er veel meer ruimte is. Dat is maar ook, want de zon komt op aan de voorkant.

Van al dat gespeel en warme weer krijg je dorst, dus mocht ik uit het flesje drinken van mama. Datkan ik heel goed, maar in dit geval kreeg dat een staartje…. Kijk maar.

Er was nog een grote verrassing. Toen ik in de middag wakker werd stonden daar ineens Olpa en Olma voor de deur. Of beter gezegd, ze zaten in de tuin achter. Mooie verrassing.

We zijn samen naar de speeltuin gegaan en daar heb ik laten zien wat ik allemaal kan. Kijk maar eens naar de filmpjes.

Daarna hebben we met z’n allen gegeten. Kip met frieten stonden op het menu en een deel van mij belande op de grond. Patat is een raar concept voor mij. Dat zit niet op een lepel, maar moet je met de hand eten. Dat is raar. Yoghurt daarentegen eet je met je wangen. Tenminste dat is mijn interpretatie van vandaag.

Aan het eind van de dag heb ik nog gebeld met Siebe en Zelda. Via FaceTime. Dat is leuk! Dan zie ik ze net niet in het echt.

Oh jee, we zijn Jay vergeten.

Nee hoor, ik kom gewoon wat later vandaag. Ik heb er gewoon een heerlijke dag opzitten. Lekker kletzen, knuffelen en lachen. Ik heb lekker bij Olpa en Olma op schoot gezeten en zo kom ik m’n dag wel door.

Ik ben ook mee geweest naar de speeltuin om Dzjez bezig te zien. Ik kan niet wachten dat ik zelf op die toestellen kan. Ik weet zeker dat Dzjez me dan in no-time uitgelegd heeft hoe alles werkt en dan kunnen we samen spelen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik geef het toe, ik heb gespijbeld.
De laatste dagen waren gewoon te leuk en te druk om te schrijven. Ik bedoel, een nieuwe broer, de crèche, eten, moe, naar bed, voordat je het weet is de dag voorbij.

Ik heb onder andere geleerd om op de bank te klimmen (en ook hoe je er af kunt vallen trouwens. Dat is gemakkelijker dan er op zelfs en gebeurt voordat je het weet. En snel! Het ene moment zit je op de bank en het volgende lig je op de grond!).

Het leuke van op de bank klimmen is dat ik dan naar Jay kan kijken. Ik kan zijn naam al goed zeggen (vanaf het begin eigenlijk) en weet wie hij is. Ik herken ook z’n stem. Hij is echt een fijne broer.

Dat vind ik ook van Dzjes. Een fijne broer. En nu ik groei als kool door de ik-drink-moedermelk-uit-een-fles-therapie, ben ik ook veel alerter. Ik zie Dzjez z’n hoofd regelmatig boven de box verschijnen en dat is grappig!

Ik slaap nu gewoon in de box en niet meer in de wieg, dus kan veel beter om me heen kijken.

Ik ben ook in bad geweest en we hebben gekeken hoe ik er uitzie als oude man…. Papa heeft me een baard gegeven. Tsja.

Verder vind ik bad heerlijk, zo lekker warm en ik zweef helemaal. Mama heeft me stevig vast en er kan niks gebeuren. Dat is mooi.

Verder ben ik vooral baby. Maar wel een baby die HARDE scheten kan laten waardoor m’n luier vol zit. En dat doe ik vooral nadat ik net een verse schone luier aan heb. Dat voelt beter. Ik snap dan ook niet waarom papa en mam dan ineens een frons in hun voorhoofd hebben!

Nee, het leven is goed,

grutte groet

Er is natuurlijk veel gebeurt in de afgelopen tijd en om eerlijk te zijn ben ik ook al veel vergeten. Wat ik niet vergeten ben is fietsen in de regen. Niet dat ik heel erg nat werd door de regen, want die werd tegen gehouden door mijn scherm, nee, het was het zitje van m’n stoeltje dat m’n kont nat maakte. Papa had wel handig een doekje neergelegd, maar dat doekje had keurig het water geabsorbeerd en doorgegeven aan mijn broek. Daar helpt een luier dan weer niet tegen.

Gisteren ben ik ook nog met mama gaan winkelen. Ik in de kinderwagen en zij duwen (we hebben het ook andersom geprobeerd, maar ze paste er niet in. Gelukkig ging het lopen al weer goed en heb ik leuk kunnen zwaaien. Misschien moet ik een cursus onlaain zetten, zodat Koning Willem Alexander de kunst af kan kijken. kaaikhoeikzwaai.nl of zo.

Ik vind muziek dus ook leuk en dan dans ik. Op K3 bijvoorbeeld. Vind ik best leuk en dat is niet erg, zolang je maar niet een onnatuurlijke hang naar roze krijgt.

Ik moest nog wel even ingrijpen bij Jay…. Hij had mijn boekje van de Koning ‘per ongeluk’ in z’n box. OK, het is hem vergeven, die dingen kunnen gebeuren en laten we eerlijk zijn: Het is een zeer goed boek!

Nou ja, kijk maar naar de foto’s. Ik zal niet meer spijbelen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.