Soms heb je van die dagen die van verrassingen aan elkaar hangen. Vandaag begon zonder verrassing: Ik werd wakker om half 7. Het is maar goed ook dat de dag zonder verrassing begon, want als alles een verrassing is, is geen enkele verrassing meer een verrassing. Dat is het zelfde als wanneer de zon altijd schijnt. Dan is regen een verrassing en omgekeerd…. Altijd wat.

De eerste verrassing was Olpa op de Skype.

Die was jarig namelijk en dat moest gefeliciteerd worden. Helemaal draadloos met Frankrijk. Je kunt zien dat ze ons behoorlijk missen, maar ja, niemand zei dat vakantie niet zwaar was. Ik bedoel maar.

Ik bedoel, als ze me terug zien gaan ze zich afvragen waar die kleine schattuge Jay is, want die is weg. Er is nu alleen nog maar een grote schattige Jay. Zelfs Siebe en Zelda vinden dat en die hebben me 2 en een halve week niet gezien.

Kortom, ik groei als kool en dat is geen verrassing als je er bij bent, maar wel als je me lang niet hebt gezien.

Daarna zijn we gaan fietsen, een heel eind, en deze keer reden we niet achter een hijgende papa aan. Nee we hebben een fietstocht gemaakt? Dat was een onverwachte verrassing. Door de bossen naar Huizen en terug (dat laatste is op zich logisch, want als je weg gaat, moet je in ieder geval ergens terug komen en de beste plek is (uiteindelijk) terug thuis.

Ik heb het wakker en slapend ervaren. Wakker was boeiend, zo boeiend dat ik terug in slaap viel.

Ik was zeker wakker toen Dzjez een KOE BOE in levende lijve zag. Dan zegt’ie snel ‘Klaah, Klaah’ en wil’ie snel verder. Held op sokken, eh, blote voeten bedoel ik.

Hey! Van dicht bij is zo’n beest reuzegroot en als je een baby bent dan besef je dat nog niet. Ik ben nu aan het oefenen, zodat ik later, als jij even oud ben als ik, jou kan beschermen. Als ridder, dus…

De verrassing zat hem trouwens ook voornamelijk in het aantal koeien. Daar waren er heel veel van en het zijn de aantallen die me aan het wankelen brengen.

Nadat de koeien hun verslindende aandacht waren verloren fietsten we verder. Toen we bijna in de Vesting waren, begon het te regenen, uiteindelijk regende het wel redelijk hard en zijn we gaan schuilen in de Utrechtse poort. Gelukkig duurde het maar kort.

Wat ook kort duurde was wakker zijn nadat we thuis kwamen. Het was al één uur geweest en dan is half 7 op staan best vroeg. Ik heb wel 3 uur geslapen of langer, in ieder geval was papa al weg toen ik wakker werd en Zelda en Siebe ging halen.

Ik moest van ver komen, dus mama heeft de was opgeruimd en nog wat spullen en toen ze klaar was, was ik terug in het land van de niet-slapenden.  Daarna hebben we gezellig gespeeld en boekjes gelezen. Bij het eten hebben we Bumba gekeken en toen ik naar bed ging waren papa en Siebe en Zelda nog niet thuis….

Ik heb ze wel gezien! Ik lag gewoon mezelf te zijn in de box, om me heen kijken en het plafond te bestuderen en ineens was daar Zelda! Dat is pas een grote verrassing! Het was een fijn en gelukkig weerzien.

Geloof het of niet, ik denk dat er een foto gemaakt is met Siebe, die OOK gemaakt is met Dzjez. L’histoire se repète!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zowel ik als Jay praten meer en meer en terwijl ik rustig in de bakfiets zat, borrelde het volgende verhaal bij me op (weer eens wat anders):

Lotte is een meisje dat graag en veel praat.

Niet dat ze veel te zeggen heeft, ze vind het gewoon heerlijk om te kletsen, te babbelen, te roddelen, te fluisteren, te roepen, te schreeuwen en te mopperen. Een echte woordenverkwister.

Op zich is het natuurlijk geen probleem, al dat ‘gepraatgraag’, maar in het geval van Lotte waren de woorden die er uit gingen, meer dan de woorden dan er in gingen. Met andere woorden, haar school leed er onder.

Het gevolg? Een niet al te best rapport voor het tweede trimester.

Haar vader was niet echt blij, haar moeder was niet echt blij en haar Opa keek haar eens diep aan met een veelzeggende glimlach op zijn gezicht.

Waarom lach je? Vroeg Lotte.

Ik lach omdat ik je ken, zei Opa en ik weet niet of jij het weet, maar ieder mens wordt met een beperkt aantal woorden geboren. Dat zijn er heel veel hoor, miljarden, maar als ze op zijn, zijn ze op. En dan valt er letterlijk weinig meer te zeggen.

Haha, jaja, zei Lotte en jij bent een fantast! En ik vind je fantastisch en ik hou van je, maar geloven doe ik je niet! Ze gaf hem een dikke knuffel en ging weg.

Onderweg naar school, op haar fiets dacht ze na over alle dingen die ze nog moest vertellen, zeggen en vooral meedelen en besloot daar, ter plekke, fietsend op het zadel, nog meer te gaan praten.

Een onuitgesproken woord is een onbestaand woord, dacht Lotte en dat gun je geen enkel woord. Lotte zag het als haar verantwoordelijkheid heel veel woorden uit te spreken. Ter ere van de woorden.

Ze was blij toen ze op school aankwam en haar eerste vriendin zag, want dat gaf aanleiding het eens goed op een tetteren te zetten. Over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes, over sus en zo en vooral over vanallusennogwat en opeens.

Opeens veranderden de woorden “weet je,..” in een piep en een skwiek (skwiek is het Nederlandse woord voor het Engelse woord Squeek, wat dan weer een uitroep van een veerachtig vogeldiertje is).

Lotte probeerde het nog eens, maar met hetzelfde bedroevende resultaat. Haar woorden klonken niet meer – maar vooral niet minder – dan het piepen van een pas uit zijn ei gekropen kuiken.

Het zal toch niet waar zijn hè! Vertelde Opa de waarheid? Ze besloot ter plekke, volledig tegen haar natuur in, die dag haar mond te houden.

Ze dacht, als ik nu de hele dag niet praat, dan is vanavond alles goed. En natuurlijk was het zo’n dag, waarop alle vragen van de meester én de juf gesteld werden aan Lotte. En het enige wat Lotte kon doen was haar schouders optrekken, haar mondhoeken naar beneden en schudden met haar hoofd. Ook al wist ze het antwoord op de vraag.

Het grappige is dat de minuten een stuk trager gaan als je niet kunt praten. Het is net of er stiekem een seconde of 10 in elke minuut sluipen, waardoor een uur, 10 minuten langer wordt (reken maar na!). Het was een echte verlossing toen de bel ging! Lotte  smeet haar boeken in haar tas, slingerde de tas om haar schouder, rende naar haar fiets en racete naar huis.

Onderweg kwam ze Ruben tegen, de knapste jongen van de school en hij bleef naast haar rijden en zei: ‘Jo’.
Lotte werd rood en warm en stak haar duim op. Nee! Een duim is zo on-cool, dacht ze, werd nog knalroder en ging nog harder fietsen. Ruben verbaasd achter zich latend. Nee hè! Kon het nog erger worden dan dit?

Gelukkig kwam ze zonder verdere mogelijke woordenwisselingen thuis.

Hè, hè, dacht ze, ik heb het gered! Snel ging ze naar binnen en zette een kop thee met honing. Dat zou alles oplossen en haar stem terug toveren. Honing verzacht de keel…. Toen de thee klaar was, nam ze (te) snel een slok. Ook dat nog, nog m’n tong verbrand, dacht ze bijna hard op.

Toen ze de thee op had, ging ze er echt voor zitten, haalde diep adem en liet de lucht langzaam door haar mond naar buiten gaan. Haalde nog eens diep adem en wilde “De koetsier poetst de postkoets met postkoetspoets” zeggen, maar het enige wat er uit kwam was een piep en een skwiek.

Opa had dus toch gelijk! Ieder mens wordt geboren met een bepaald aantal woorden en daarna….?! De angst sloeg haar om het hart en ze kreeg het opnieuw warm! Nooit meer kunnen praten! Het idee alleen al verstomde al haar gedachten.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken en er verder geen woorden aan te verspillen (hèhè, eindelijk), de reden van Lotte’s gepiep en geskwiek, was een acute keelontsteking en werd snel opgelost met een paar kleine pilletjes.

Om het korte verhaal lang te maken: Lotte praat sindsdien veel minder, maar zegt  veel meer.

En zo zie je maar weer, ook al heb je oneindig veel woorden tot je beschikking, soms is het beter eerst te denken en dan te praten.

Dzjez

Nog even een paar woorden. Toen we thuiskwamen ging Siebe (bijna) weg. Hij gaat naar het Chirokamp. Ik ga Piebe missen, maar gelukkig is Zelda er nog wel!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag hebben we ze weer gezien.
Gisteren kwamen Siebe en Zelda, vandaag hebben we Irene, Noa en Quin gezien. Voor mij was het de tweede keer, maar ik was ze al weer een beetje vergeten, en voor Jay de allereerste keer.

Gek is het wel, want in mijn buik heb ik wel direct zin om te knuffelen, maar toen ik Irene zag vond ik het wel een beetje eng. Dat is dan van in m’n hoofd naar in het echt. Uiteindelijk wel hoor.

En het was een combi, want het was bij Philine, Lauren en Evelyn en Menno en Beppe was er ook.Een grote familieverzameling uit alle hoeken van de wereld. Gelukkig spraken ze allemaal Babiesch en begrepen we elkaar fantastisch.

En we waren op de fiets, dat maakt het een extra avontuur. En we hadden ook nog superweer weer. GENIETEN dus.

Mama kwam later met Jay. Die moest zijn wandelwagen mee om in te slapen natuurlijk.

Ik heb minder rationele schroom bij het zien van zoveel mooie mensen en ging direct babbelen met Irene en lachen. En dat vonden we alletwee heel leuk! Later ook met Janine, Beppe, Noa, Quin. Leuk is dat lachen en blij zijn!

Ze heeft ook even naar m’n oog gekeken en allemaal positieve energie gestuurd. Morgen is het vast beter. Morgen komen ze ook nog even langs en we gaan ze lang zien op Vlieland.

Ik was weer behoorlijk Zen en heb me goed vermaakt. Grappig dat Irene mij nu ziet en Dzjez ook pas voor het eerst een paar maanden later zag. Ik ben nu 3 en Dzjez was 7 maanden. Ik zal eens vragen of ze de eerste keer Dzjez nog kan herinneren.

En Zelda, wat een fijne zus is dat. Die zorgt goed voor me en kan knuffelen als de beste. Blij dat ze er is:

Ik heb me veel en aan alle kanten vermaakt, ondanks het feit dat ik niet veel geslapen heb en voor het eerst had gepoept en de hele dag op het randje van kribbige slaap en uitdagende uitbundigheid balanceerde.

Ik bedoel, zo veel plezier-en gek-doe-mogelijkheden om je heen, dan kun je haast niet anders. Dat plus taart in overvloed. Daar heb ik me dan ook bij verschillende slachtoffers te goed aan gedaan. Ik ken namelijk het woord ‘taart’ en wijs dan met lieve ogennaar het aanrecht of schoteltje. Gegarandeerd dat ik dan weer een hapje krijg.

Die uitbundigheid vertaalde zich ook in waterpret. Er stond namelijk een gigaaaantische bak met water waarop het label Dzjez stond. In grote letters. Dan ben ik de beroerdste niet en ga er mee spelen en spetteren. Mooie hè! Vond mama ook. Die heeft een simpele opvatting. Wat vies is kan schoon, wat nat is kan droog, maar een gemiste kans van plezier is gemist….. Ik bedoel maar.

En op de trampoline met Siebe. Die doet dan wel voorzichtig, maar ik weet dat hij alle kanten op salto’s kan doen en andere halsbrekende toeren. Nu dus niet. Gelukkig maar!

Goed, er is veel gebeurd en dat maakt lang schrijven vermoeiend. Geniet van de foto’s en de filmpjes.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wij hebben vandaag net zo lang gefietst als papa heeft gereden naar België!

Lan hè! Jaja, ik heb er spierpijn van. Spierpijn van het zitten. Ik heb ook een nieuw woord geleerd, namelijk ‘IJSJUH’ Die heb ik gehad in de Vesting. Heerlijk. Het was een welverdiende beloning na al dat getrap.

Jay ligt dan mooi voor me en die doet z’n best om z’n ogen open te houden, maar dat valt gewoonweg niet mee denk ik. Dat heerlijke gehobbel, dat werkt hypnotiserend. Zelfs ik van soms in slaap. Al zittend!

We hebben de omgeving goed verkend en weten nu dat er ook leuke winkeltjes zijn in Bussum Zuid. Ik zou de weg niet terug kunnen vinden al zou je me 100 Euro geven, maar dat hoeft ook niet. Want ik kan noch dat eind lopen, noch fietsen en als ik echt moet bel ik een taxi. Die weet het wel. Een taxi is namelijk een ‘Brenger’.

Op de terugweg zijn we nog langs de visboer gegaan en hebben kibbeling gekocht! Lekker om thuis op te eten in de stoel. Pfff, ik had wel honger hoor!

Vanochtend hadden we matroosje gespeeld. Gezellig met z’n allen in bed, maar dat was nadat papa en ik eerst beneden lekker bij elkaar gezeten hebben en boekjes hebben gelezen, TV gekeken en gegeten en gedronken.

Mama en Jay hadden de slaapuurtjes nog nodig voordat wij kwamen druktemaker! Dat kunnen we goed. Zo goed, dat ik daarna wel weer anderhalf uur geslapen heb.

Een ander hoogtepunt van de tocht van papa was zijn terugkeer.

Hij stuurde een foto van Siebe en Zelda, vlak voordat ze kwamen, ik keek er naar en werd rood van blijschap!

Het is super ze weer te zien en we hebben geskateboard op de plank van Siebe en geknuffeld met Zelda. Het grappige is dat er een echte ‘timeleap’ is; het is namelijk net alsof er geen tijd zit tussen de laatste keer dat we elkaar zagen en nu. Dat zal wel de ‘band’ zijn….

Ja, het gaat een fijne vakantie worden.

Mijn eerste vakantie!

En dan heb je geen vakantie-ervaring. Dan is je hoofd nog een leeg vat qua vakantie en kan er nog van alles in. Nou ik ben benieuwd!

Het was een mooie dag weer. Het weer was weer ok, gelukkig en dan is er zo veel te doen en te bekijken in de omgeving. Ik kan dat mooi bekijken vanuit mijn bakfietstroon.

Ik heb ook heerlijk bij Siebe op z’n buik gelegen. Ja, dat wordt de eerste keer zo lang bij elkaar. Mooi, mooi, kunnen we elkaar eindelijk eens goed leren kennen!

Deze slideshow vereist JavaScript.

..er zijn veel apparaten en je moet er gewoon niet afvallen om plezier te hebben.

Het weer was weer onverwacht mooi en dat biedt grote mogelijkheden. De tuindeuren gaan dan al vroeg open en de frisse lucht stroomt dan naar binnen en wij gaan naar buiten. Naar de speeltuin wel te verstaan. Met Siebe en Zelda en Papa en ik ging met Zelda op de wip.

En op de schommel en spelen in het zand en op de evenwichtsbalk. Het gaat nu te ver, maar het is duidelijk dat al deze gebeurtenissen het leukst zijn zonder angst. En dat doe ik dan ook: Angstloos, behalve het zand want dat is bah. Althans, dat zeg ik, ondertussen vind ik het leuk als het door m’n handen heen glijdt.

BIOSCOOP

Ik heb ook aan de ringen gehangen. De eerste keer ging dat goed, maar toen Siebe er een foto van wilde nemen, duurde het hangen 1,6 seconden, daarna viel ik op de grond! Met een lach.

Dat soort dingen kunnen ook alleen maar met een goede bodem in je maag. Als die avonturen leveren dan misschien wel energie op, maar ze moeten ook gevoed worden met energie. Veel brood en banaan en zo. Wat ik ook kan is  melk uit een gewone beker drinken! Dat is handig en geeft mij een grote jongen gevoel. Dat is vlak voor ik hem uit m’n handen laat vallen. Niet erg!

Terwijl papa en Siebe gaan slapen, brengt Zelda mij naar bed. Die had tijd gevonden tussen al die leuke nieuwe vriendinnen en speelmomenten door. Ik heb het de vorige keer ook al gezegd, die kan zo goed voor me zorgen. Het is m’n absolute lievelingszus.

Het leuke is dan weer dat Siebe me ophaalt als ik wakker ben BRUSTER-ROTATIE, prima zeg ik.

Zeg ik ook! Gezelligheid troef. de ene keer met Siebe en de andere keer met Zelda, die rotatie is fijn. Ik akn echt minuten naar Siebe kijken en hij kijkt terug en dan lachen we . Dat is onze manier van communiceren. Lachliaans. Iedereen kan het!

Toen Dzjez weer op was en eerst wel 3 kopjes soep en broodjes heeft gegeten, heeft mama me ingepakt in de nieuwe babyschelp in de bakfiets! Dzjez zat er toen al zeker 5 minuten in, geduldig te wachten op vertrek. Die had de hele dag al in z’n kop dat we gingen fietsen. Ik laat’em dan maar, want wie weet en ja!

We zijn naar het Naarderbos gefietst en ik moest weer even aan het liedje denken dat papa altijd zingt voor Dzjez: “Ga je mee, Ga je mee….” nou ikke wel. Ik heb lekker geslapen in de wiebelende bakfiets, met de zon in m’n gezicht, met Dzjez mijn grote broer naast me! Super.

Ik ben dat dus, z’n grote broer. Dankzij Jay ben ik niet meer de baby! We zijn langs het stand gefietst en hebben al bepaalt waar we gaan zitten en op de terugweg zijn we over hele spannende wegen gegaan mat schapen en lammetjes. Minischaapjes dus, die beheheheh zeggen.

Bijna hadden we het niet gehaald en waren we achteruit de plomp ingereden, zo stijl was de wal van de vesting waar we tegen op moesten, maar mama heeft het vol vuur gered! Haar kuiten stonden in brand, maar wat ene kracht. Daarna zijn we over de ridder(fiets)paden om de vesting gaan fietsen. Siebe over de wallen en wij niet.

Thuis was het tijd om te koken want het was al bijna weer tijd om afscheid te nemen, zoals bij de Teletubbies. Kwam goed uit, want wind en zon en fiets maakt hongerig!

Voor het afscheid had ik nog een stevige knuffel met Zelda in petto en dat kan ze goed. Ik kreeg zowaar een bijna-kus van Siebe en die geeft nooit een zoen. Doet’ie niet!

We hebben goed afscheid genomen want ik ga Siebe lang niet zien. Hij moet studeren om heel slim te worden. Dat is hij al, maar nu in het Frans en Latijn en zo. Nou ja, niet voor mij, dat is pas later.

It wie er in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.