Ik kan het woord boterham uitspreken en drinken en daarmee vergoten alle mogelijkheden in de wereld en tegelijkertijd verkleind de kans op misverstanden.

Allereerst, om met het laatste te beginnen, piepen is nu niet meer eten of drinken, want dat zeg ik gewoon (en dan moet het wel gehoord worden) of ik antwoord ‘ja’ of ‘nee’ op de vraag. Dan betekent piepen iets anders. Simpel. Als ik niet woorden ken om het piepen uit te leggen, piet ik nog minder.

Het vergroten van de mogelijkheden houdt dan weer in dat ik in staat ben m’n mond en tong zodanigte manipuleren, dat er dit soort klanken uit komen, waardoor ik snel nieuwe woorden leer kennen en leer kunnen uitspreken. Handug.

Vandaag was het al gezellig met Siebe en Zelda en Mama en Papa en Jay en ineens kwamen daar Senn, Nynthe en Tessa bij. Altijd leuk en die zijn zo lieff. Nog even en we kunnen samen naar de speeltuin. Nu ging ik niet, want het regende, maar zij hebben zich daar niets van aangetrokken.

Ik heb gewoon heerlijk bij Tessa op schoot gezeten, die zit erg goed.

Ik heb lekker veel bij mensen gezeten, inclusief bij Dzjez en daar ben ik goed in.

En bij Siebe, daar heb ik lekker op z’n borst gelegen.

Het was een fijne dag en ik heb veel gelachen.

En om eerlijk te zijn heb ik niet veel te vertellen. Dat heb je op dagen die gewoon goed zijn. Daar heb je geen woorden voor nodig.

Ik houd het ook kort, op tijd naar bed en Siebe en Zelda zijn vertrokken met Papa. Maar niet nadat ze Monopolie gespeeld hebben, maar niet af, nog meer geknuffeld en oh ja… Zelda brengt me telkens naar bed? Gezellig en dat zal ik wel missen.

Ik denk dat ik sowieso hun fijne gezelschap wel missen. Ik wordt me er meer en meer van bewust. Dat krijg je als je namen kunt onthouden, dan ga je ze ook sneller missen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als je als baby geconfronteerd wordt met een geluidsmuur van blije kinderstemmen, speelgoed, waar goed mee gespeeld wordt, afgeroomd met het geroezemoes van de volwassenen, plus al die verschillende handen waar je door heen gaat,  dan loop je het risico van een onrustige nacht.

Dat komt door de echo.

Dat had ik. In eerste instantie sliep ik goed, maar ineens was er de echo van al die indrukken en die moest ik even verwerken. Dat doe je met je ogen open en een schijngevoel van honger.

Niet dat ik het niet gezellig vind hoor! Ik vind al die aandacht en goede verzorging hartstikke fijn, ik moet er gewoon aan wennen.

Ikke niet, ik wentel me in de aandacht en de mensen en zeg altijd maar zo: Hoe meer hoe beter.

Eerst stond daar ineens Beppe op de stoep, of beter gezegd in de achtertuin, want die voelt zich al lekker thuis bij ons. Ik moest even denken wie dat ook al weer was, maar toen ik op haar schoot zat, herkenden mijn billen haar al (ik weet wat billen zijn en kan ze ook aanwijzen!). We hebben Kiekeboe gespeeld en alles was goed (deze foto was vlak na de ‘BOE’)

Zelda, Papa en ik zijn gaan fietsen en ineens waren we bij het strand! Niet heel groot, maar met zand en water en een soort speelfort er op. Dat is dus om de hoek van ons huis en daar wordt papa hypervrolijk van. Voor als het mooi weer is. En ik ook.

Thuis was daar ineens Janiek, die is vrijwel even oud als ik en we hebben al eens een binnenbuikse ontmoeting gehad (hij in die van zijn mama en ik in die van mijn mama) in Dronten. Op één of andere voorlichtingsavond. Hij had z’n moeder (Mariska), papa (Jeroen) en zus Sanne mee. Zijn papa was een collega van mama of zo.

We hebben gespeeld met Lego, boekjes en de zachte blokken. Eerst los van elkaar en later ook een beetje samen. en dat was gezellig. Papa ging met Siebe hardlopen, want Siebe had te veel energie over nadat hij met ‘de-jongens-op-het-plein’ had gevoetbald. Zij zijn ook naar het strand gelopen.

Aan het eind van de dag kwamen Evelyne, Philine en Lauren ook nog en was het helemaal een bonte boel vol gezelligheid. Ik denk dat dit het ‘tiswat-momentje’ was van Jay. Is goed. Spoedcursus Wennen Aan Gezelligheid.

Nee, Naarden is niet naar,
Naarden is Vrolijk, Aardig en Blij.
Ik kan goed aarden in Naarden.

Enfin, als er één ding duidelijk is dat er duidelijk sprake is van een rode draad, oftwel een bloedlijn, oftewel bloedverwantschap. Het klikt zo goed tussen de broertjes en de zus, dat je het buiten op straat hoort. Zelda die zo goed voor ons zorgt en samen met Siebe speelt en grapjes maakt.

Wat wil je eigenlijk nog meer (PS: mama, je staat misschien vandaag niet op de foto, maar bij elke foto ben jij in mijn gedachten. Morgen meer!)

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als er één ding is dat vandaag is bewezen is, is dat Zelda een superoppas is. Een soort übercoole Nanny.

En dat is handig, want dat maakt haar een soort Zwitsers zakmes, een alles inéén persoon. Ze is mijn zus, mijn vriendin, ze kan goed voorlezen en spelen, ze kan oppassen en als ik van niemand eten wil, dan eet ik het in één keer op als zij het me geeft. Wat wil je nog meer.

Ze heeft ’s ochtends opgepast op mij en Jay, toen mama, papa en Siebe boodschappen deden en ’s avonds samen met Siebe toen mama en papa (om de hoek) iets gingen eten samen, voor de 2de keer zonder zwanger te zijn of kind (de eerste keer was de eerste keer toen ze elkaar terug voor de eerste keer ontmoetten. Na het voorgerecht toen is hun leven in een soort stroomversnelling gekomen, wat vandaag dus, 2 kinderen en een paar verhuizingen later, een heuglijk moment maakt)

Siebe kan ook goed oppassen, samen met Zelda en is dan weer een superbroer (ja Jay, jij bent een superbroertje!), alhoewel mee in het complot zat van het geval: Recht op haar!

Hij is namelijk degene die de ultrasterke Gel heeft meegenomen en zo op een indirecte manier papa op het idee van mijn haar heeft gebracht….

Ik vergeef het hem.
En papa ook.

Papa is trouwens met Jay op z’n borst in slaap gevallen en ik wilde hem wakker maken. Daar heeft mama op het laatste moment een stokje voor gestoken, maar ik heb hem wel een zoen gegeven. zo ben ik.

Ik ben met mama naar de winkel gegaan en Siebe en Zelda fietsten mee. De grote uittocht was het. In een stoet naar de Plus. Mama had een paar oppasverrassingen voor Siebe en Zelda gekocht. Lief is dat. Maar zo is ze. Mijn mama.

Ik vind dat ook, nu we toch even met de wat-hebben-we-toch-een-lieve-mama-parade bezig zijn. Ze kan heerlijk knuffelen en staat altijd op als ik honger heb. 1 uur, 3 uur, 5 uur en 7 uur. Je kunt er de klok op gelijk zetten!

Ik heb vandaag ook supergoed geoefend voor zeester. Dat ging goed.

Ik heb ook geoefend op diep slapen op de borst van papa. Dat ging ook goed.

Ja, het was een goede dag vandaag. En zeker met Zelda, dat is een superzus, maar Dzjez zei dat ook al. Ze geeft me een flesje, precies op temperatuur. Ze verschoont m’n luier, sneller dan een baby ‘Hey wat stinkt het hier kan zeggen’ en dat is handig.

Ze heeft me ook lekker ingestopt en Siebe heeft er voor gezorgd dat ik in slaap viel toen ik kramp had. Dat is voor ons allen dan even paniek! Maar komt ook altijd goed.

Fijn zo’n zus.
En broer.

Zo is het, uniek in haar soort!

Papa heeft nog heel veel lawaai gemaakt. Hij zei dat het was om de plantenhaken op te hangen. Ik heb ze nog niet gezien en roei heel hard KGRAAH, KGRAAH!

Daarna heb ik nog verschrikkelijk gebouwd met LEGO en de grootste trein van de hele wereld gemaakt met een vliegtuig er op, voor als het spoor kapot is. Daar houd ik rekening mee…

’s Avonds was het gezellig met Siebe en Zelda. We hebben gedonderjaagd en gespeeld, totdat ik moe was en naar bed moest. Dat heeft Zelda gedaan.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

… een banaan moet je eerst schillen om lekker op te kunnen eten en dat zette me aan het denken.

Het lijkt misschien niet slim, maar proberen een bittere schil op te eten is de beste manier om te beseffen dat een banaan dan in de categorie “Lamaargaan” valt. Gelukkig was Zelda er om de banaan te pellen, in stukjes te snijden en aan mij een vork te geven. Zo kon ik zelf aan de slag.

Het andere wat ik me besefte, en papa en mama me lekker vrij in laten, is ontdekken. Zonder ontdekken, is er geen groei en leer je niks. Overal aanzitten, opklimmen en afvallen…. En als ik als ik val hoor ik ze niet en krabbel ik op en loop verder. De beste manier om geen pieperd te worden denk ik.

Maar dat geldt ook voor leren praten. Apuh = Aapje, Openah = Olifant, Krah = Klaar, Jay = Jay, okrodih = krokodil en Papa = Papa én Mama, en nog heel veel andere woorden. De één begrijpelijker dan de andere .Je moet die woorden gewoon zeggen, zonder zeggen leer je het nooit. Dat geldt ook voor een andere taal en eigenlijk voor alles.

Als je iets niet zegt hoort de ander het ook niet. Dan kun je wel sip kijken, maar dat moet je dan vooral in de spiegel doen!

Het was mooi weer en dus veel te ontdekken. Zeker met Siebe en Zelda in de buurt. Altijd gezellig en leuk! En toen kwamen Niels, Jenda,, Temme en Sabine ook nog. En Luba, maar die moest snel weer weg, want die was ziek. Heel zielig vind ik dat voor iedereen. Veel energie naar Luba en z’n lieve baasjes.

Gelukkig was er ook veel blijdschap en kwamen Marijn en Biek ook nog! Die had ik al superlang niet gezien! En zij hadden Jay nog nooit gezien. Er moest dus veel gekeken worden.

Nou dat heb ik gemerkt. Het nieuwe is er helemaal afgekeken!

Grapje hoor, ik ben elke dag nieuw, plus mijn huid schilfert elke dag een beetje af en er komt ook elke dag wat nieuwe bij. Dat geldt eigenlijk voor m’n hele lichaam. Ik ben dus eigenlijk altijd nieuw.

Goed om te weten! Dzjez zou zeggen: “Elke dag is dus een dag waarop je nieuw bent en dus nieuwe dingen kunt doen” Die Dzjez is een wijsneus. Ik kan niet wachten om groterder te zijn. Dan kunnen we spelen!

Ja, het was gezellig. Zelda heeft me zelfs even mee naar buiten genomen en kon ik van de zon genieten. Lekker is dat, die warmte op m’n huid.

Stomme weer, ik vind dat het WARM moet worden, dan kan ik lekker lang in de zon.

Met mama was het ook weer gezellig! Dat is m’n steun en toeverlaat (ik kan niet anders ;-)) maar ik vind dat ook heel erg fijn! Mijn mama en ik weet dat Dzjez ook graag bij zijn mama wil, maar die kan lopen. En klimmen, en lezen en zo, dus die hoeft niet zo vaak. Dat scheelt, maar toch.

Grutte groet

Ik heb lekker de hele dag buiten gespeeld. De buitendeuren stonden open en dan kan ik lekker heen en weer, dingen pakken en meeslepen en duidelijke gesprekken voeren met iedereen.

En lekker snoepen! Ik heb een kinderei gekregen en ontbijtkoek. Ja dat zijn de dagen en soms wordt de tuindeur op een kier gelaten en is m’n allerte kierenzintuig geprikkeld en ren ik er door, HUP de straat op. Gelukkig was buurvrouw Greet er om me op te vangen…. En Siebe, die achter me aan rende. Zo leerde die Greet ook kennen. Win-win!

Siebe heeft trouwens opvallend veel gelezen in zijn boek “Grijze Veder” een spannend fantasieboek. Ik ga die ook op mijn lijstje zetten.

Om half 5 zijn ze na een groooot bord macaroni vertrokken naar Gent, dan zwaai en knuffel ik en ga weer door met dingen doen tot de volgende keer dat ze er weer zijn (of Skypen of Facetimen). Dat is het voordeel van herkennen en ik weet dat ik straks ook een lekker bordje krijg!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.