Ik ben laat, ik geef het toe, maar papa was er niet, ik was op de crèche en toen ik thuiskwam waren Henk en Gusta er.
Dat was in eennotendop mijn dag. Dat lijkt simpel of misschien zelf saai, maar dat is het niet. Het zijn alle dingen er tussendoor die het zo mooi maken. Dit zijn de ijkpunten, de hoofdstukjes en de paragrafen. Dus kunst is dus om de verhaaltjes tussen de paragrafen zo leuk mogelijk te maken en zo zijn we eigenlijk al weer aanbeland bij de essentie van het leven.
Mijn essentie was in de zon vandaag.
Mama ging werken in de tuin en ik lag er gezellig bij, te genieten van de uitbundige rode kleuren van de rondonderdon (of zo, moeilijk woord!). Het was dus een echte rondonderdeonderdag. Zo zie je maar weer.
De bedoeling is dat de voortuin een hek krijgt, zodat ik (en Dzjez) er in de ochtend kunnen spelen. Lekker in de zon, ZONder dat we de straat op kunnen lopen.
Dzjez doet dat en ik kan nog niet lopen. Dzjez kijkt niet achterom, maar zoekt de vrijheid. Als er geen hek staat is dat heel ver weg, als je wilt. Dus vandaar.
Ik heb een heel mooi pakje gekregen van Henk en Gusta. Er staat stoer! op dus het is speciaal gemaakt voor mij! Dzjez kreeg een houten boekje met dieren er in. Daar kan hij HARD mee spelen en lezen, zonder dat de pagina’s scheuren. Het enige wat kan, is dat ze breken en zo sterk is zelfs Dzjez niet!
Nee, ik ben sterk GRRRRR, maar zo sterk niet. Trouwens, ik lees liever dan ik breek. Daar wordt ik slim van!
De grote gebeurtenis van de dag was voor het eerst naar het zwembad en er in! Niet alleen er naar toe, naar binnen, zwembroek aan, nee de bedoeling was ook echt in het water gaan. Die zag ik niet aankomen.
Het begon allemaal mooi en vredig. De zon scheen, Jay lag al in de bakfiets.Ik er bij en dan vertrekken. Een mooie tocht door de vesting, Olpa en Olma waren er ook al. Gezellig met z’n allen dus. En ik had er zin in.
Maar toen pakte pap me vast en gin het water in. Dat is anders dan in bad. Dan zit hij er niet bij, plus ik kan de randen zien. Nu waren de randen oneindig ver. Ik vond het dus niet leuk en ging er uit, om er achter te komen dat de vloer glad en hard was. Vandaar de blauwe plek op m’n wang en veel tranen.
In de tweede ronde ging het goed. Ik was de val al weer vergeten en zag het water als een uitdaging. Plus, anderen waren er ook in aan het zwemmen, dis dan kan ik het ook.
Dat was met een aardige mevrouw die leuke liedjes zijn en samen deden we allemaal grappige en leuke oefeningen. De meeste deed ik toch nog met enige terughoudendheid.
In de derde ronde, de les was afgelopen en ik was met papa, gingen de remmen echt los. Ik spring van de kant, ik setter en ik spater en voel me een als een kikker in het water. Ik vind zwemmen super leuk!
In de vierde ronde ging ik met mama en mocht mee doen met de oudere groep. Nog complexere oefeningen en mooiere liedjes. Uiteindelijk ben ik er anderhalf uur in geweest! Zwemmen is fijn.
Helemaal mee eens. Ik heb ook meegedaan in de eerste groep en ik heb er echt van genoten. Het water was lekker warm en ik kon er in drijven. Een beetje zoals in de binnenbuikse wereld, maar dan veel groter. Ik ben dus gedoopt als het ware.
Daarna mocht ik nog even opwarmen in een emmer en daarna heb ik lekker bij Olma in de armen geslapen.
En op de terugweg, door al dat gehobbel ook.
Het was een gezellige en warme dag. Heerlijk, de hele dag buiten in de wagen, dat is fijn. Toen kwam Henriette ook nog, dat is een vriendin van mama met 2 koningspoedels. Supermooie honden en ik heb gehoord dat dat de slimste honden van de wereld zijn.
Dat zal wel, voor mij is dat geen reden een dialoog met ze aan te gaan. Ondanks het feit dat ik de eerste 15 maanden van m’n leven met 2 grote Bordeaux Dogs ben opgegroeid, was ik nu toch wel bang. Het liefst heb ik ze niet in m’n buurt. Uiteindelijk, op de arm van mama durfde ik in de buurt van ze te komen.
Het grappige is, dat toen ik naar bed ging en papa zei geef mama een kus, geef olpa een kus, geef olma een kus, geef Henriette een kus, geef Roxa een kus, ik dat ook deed. En de andere hond gaf ik ook een kus. ZONDER dat ik er erg in had.
Zo zie je maar weer, niet denken, gewoon doen en het valt altijd mee!
Even tussendoor, ik doe alles na, en vooral dansstukjes. Normaal doe ik dat onopvallend, maar deze keer heeft papa het natuurlijk gefilmd. Wie danst er mee?
Dat hangt er boven de kinderwagen van Jay, terwijl hij lekker in de zon staat en hij probeert hem aan te raken en een goed gesprek mee te hebben. Dat herken ik, maar is me nooit gelukt. Een Ootipantinijevoguh praat niet terug. En als je wel iets hoort dan is dat de stem in jezelf.
Die begin ik telkens meer te horen, maar vooral te begrijpen. Jay leeft in dat opzicht in grote stilte in z’n hoofd, want hij kent nog geen woorden, hij denkt in gevoel of instinct. Hij herkent zichzelf nog niet in de spiegel. Langzamerhand heeft hij nu wel het gevoel dat het vijfvingerige monster voor z’n hoofd, z’n hand is.
Ik denk wel.
Denk ik.
In ieder geval ga ik doelbewust af op dingen of doe doelbewust dingen wel of niet. Ik heb ook routines, zoals Nijnje/Bumba/Plopla kijken als ik ga eten. Er voor of er na. Als het niet zo is dan denk ik dat en dat heeft consequenties voor m’n gedrag. Dan is het een kwestie van volhouden.
Ik heb een fijne dag gehad op de crèche en gelukkig had papa een korte broek meegegeven anders waren m’n benen er afgesmolten! We zijn de hele dag bijna buiten geweest. Goed, zeg ik. Lekker klimmen op het kasteel in de vesting (speelkasteel, dus, maar je moet ergens beginnen.
Bereid het pad maar Dzjez, ik volg wanneer ik kan lopen. Tot die tijd groei en lach ik. Het was een lekker dagje met mama en heerlijk weer.
We zijn nog even gaan winkelen en m’n dag eindigde in de armen van Dzjez. Die wild dat zelf. Eerst ging hij bij mijn wipper staan en dan spreid hij z’n armen, kijkt naar papa en zegt ‘Jay’ (dan ben ik dus).
Tsja, dan is het duidelijk hè!
Ik kan het nog niet zeggen, maar wil ook graag knuffelen. Hij aait me dan over m’n bol en dat voelt heel fijn met die kleine handjes.
En jij hebt van dat lekker zachte haar! En ik ben je grote broer en ik moet dat soort dingen oefenen. Je stevig vast pakken en beschermen als er iets mis gaat.
Met mooi weer is thuiskomen gezellig en fijn (alhoewel ik niet wil eten, maar dat kan ook door het mooie weer komen, of het feit dat ik niet voor de TV zit….). Ik heb nog wel even getest of de lamp van de bakfiets wel goed vast zit. Dat is het geval, maar ik werd afgeleid toen papa de loopwagen tegen me aanreed. Toen moest ik daar mee spelen!
Vrolijk en uitgeslapen, en dat na een druk weekend. Ik had al gebabbeld en dan is het goed; Dan wordt ik goed wakker en is het de start van een goede dag. Nou ja, eigenlijk heb ik altijd een goeie dag.
Vandaag zeker, want voordat ik naar beneden ging met papa heb ik eerst met mijn kleine hadjis mama geknuffeld. Mijn kroelende handjes, vind ik fijn, vindt zij lekker. Daarna is kleren aantrekken prima en lachen. Lachen met papa.
Beneden heb wat gegeten, melk gedronken en hebben we tanden gepoetst en daarna naar de crèche. Ik hou het kort, want Jay wil wat zeggen:
Och, eigenlijk valt het wel mee, hoor! Zoveel heb ik niet te melden, er zijn vooral veel foto’s gemaakt om te laten zien dat ik al behoorlijk ‘inter-acteer’, oftewel reageer op m’n omgeving.
Gisteren bijvoorbeeld, deed Siebe me op en neer en dan schud ik heen en weer en dan lach ik.
Als mama over m’n hoofd aait, dan schud ik heen en weer en zeh ik iets in de geest van ‘ieaauw’ en lach ik.
Of als ze tegen me praat, kijk ik haar met grote ogen aan. Dat kan ik goed. Met grote ogen aankijken en dan smelt ik mensen van binnen uit…
Grappig hè, wat ogen kunnen doen? Dat is meer dan kijken alleen. Als er naar gekeken word doet het ook iets met de kijker. Hoe kan dat toch hè? Ik denk dat je een beetje in de ziel kunt kijken. En die is van wat ik was en wat ik ga worden.
In ieder gevat dachten ze vroeger dat als je een foto nam van iemand een stukje van z’n ziel mee nam. Nou, er zijn een miljoen foto’s van Dzjez gemaakt en z’n ziel zit er nog stevig in. Met andere woorden: Het is niet zo. Als je een goede ziel hebt, blijft’ie stevig zitten.
Zo ook bij mij.
En er zijn veel foto’s gemaakt.
Van mij minder, maar er is er één die ik je niet wil onthouden. Een grap van pap, maar ik doe gewoon mee!
Oh ja, ik was nog vergeten een filmpje er op te zetten. Van eer-eer-eergisteren.
..er zijn veel apparaten en je moet er gewoon niet afvallen om plezier te hebben.
Het weer was weer onverwacht mooi en dat biedt grote mogelijkheden. De tuindeuren gaan dan al vroeg open en de frisse lucht stroomt dan naar binnen en wij gaan naar buiten. Naar de speeltuin wel te verstaan. Met Siebe en Zelda en Papa en ik ging met Zelda op de wip.
En op de schommel en spelen in het zand en op de evenwichtsbalk. Het gaat nu te ver, maar het is duidelijk dat al deze gebeurtenissen het leukst zijn zonder angst. En dat doe ik dan ook: Angstloos, behalve het zand want dat is bah. Althans, dat zeg ik, ondertussen vind ik het leuk als het door m’n handen heen glijdt.
BIOSCOOP
Ik heb ook aan de ringen gehangen. De eerste keer ging dat goed, maar toen Siebe er een foto van wilde nemen, duurde het hangen 1,6 seconden, daarna viel ik op de grond! Met een lach.
Dat soort dingen kunnen ook alleen maar met een goede bodem in je maag. Als die avonturen leveren dan misschien wel energie op, maar ze moeten ook gevoed worden met energie. Veel brood en banaan en zo. Wat ik ook kan is melk uit een gewone beker drinken! Dat is handig en geeft mij een grote jongen gevoel. Dat is vlak voor ik hem uit m’n handen laat vallen. Niet erg!
Terwijl papa en Siebe gaan slapen, brengt Zelda mij naar bed. Die had tijd gevonden tussen al die leuke nieuwe vriendinnen en speelmomenten door. Ik heb het de vorige keer ook al gezegd, die kan zo goed voor me zorgen. Het is m’n absolute lievelingszus.
Het leuke is dan weer dat Siebe me ophaalt als ik wakker ben BRUSTER-ROTATIE, prima zeg ik.
Zeg ik ook! Gezelligheid troef. de ene keer met Siebe en de andere keer met Zelda, die rotatie is fijn. Ik akn echt minuten naar Siebe kijken en hij kijkt terug en dan lachen we . Dat is onze manier van communiceren. Lachliaans. Iedereen kan het!
Toen Dzjez weer op was en eerst wel 3 kopjes soep en broodjes heeft gegeten, heeft mama me ingepakt in de nieuwe babyschelp in de bakfiets! Dzjez zat er toen al zeker 5 minuten in, geduldig te wachten op vertrek. Die had de hele dag al in z’n kop dat we gingen fietsen. Ik laat’em dan maar, want wie weet en ja!
We zijn naar het Naarderbos gefietst en ik moest weer even aan het liedje denken dat papa altijd zingt voor Dzjez: “Ga je mee, Ga je mee….” nou ikke wel. Ik heb lekker geslapen in de wiebelende bakfiets, met de zon in m’n gezicht, met Dzjez mijn grote broer naast me! Super.
Ik ben dat dus, z’n grote broer. Dankzij Jay ben ik niet meer de baby! We zijn langs het stand gefietst en hebben al bepaalt waar we gaan zitten en op de terugweg zijn we over hele spannende wegen gegaan mat schapen en lammetjes. Minischaapjes dus, die beheheheh zeggen.
Bijna hadden we het niet gehaald en waren we achteruit de plomp ingereden, zo stijl was de wal van de vesting waar we tegen op moesten, maar mama heeft het vol vuur gered! Haar kuiten stonden in brand, maar wat ene kracht. Daarna zijn we over de ridder(fiets)paden om de vesting gaan fietsen. Siebe over de wallen en wij niet.
Thuis was het tijd om te koken want het was al bijna weer tijd om afscheid te nemen, zoals bij de Teletubbies. Kwam goed uit, want wind en zon en fiets maakt hongerig!
Voor het afscheid had ik nog een stevige knuffel met Zelda in petto en dat kan ze goed. Ik kreeg zowaar een bijna-kus van Siebe en die geeft nooit een zoen. Doet’ie niet!
We hebben goed afscheid genomen want ik ga Siebe lang niet zien. Hij moet studeren om heel slim te worden. Dat is hij al, maar nu in het Frans en Latijn en zo. Nou ja, niet voor mij, dat is pas later.
3 broers en een zuster, zo zag deze morgen er uit.
Papa en mama gingen boodschappen doen en niemand wilde mee. Tsja, dan gaan ze samen en blijven wij thuis. De Brusterbende en dat is gezellig. Ik blijf het bijzonder vinden, hoe die ‘instant klik’ er altijd weer is. Dat bedenk je niet, dat is er gewoon. Geen speld tussen te krijgen.
Als Zelda me naar bed brengt, doe ik heel normaal. Niet moeilijk met luier of stijf als een plank op het aankleedkussen. Nee lief en normaal. Zo ben ik (dan).
Opstaan is altijd wel weer lastig. Dan moet ik van heel ver komen en zijn m’n knietjes rood, van hard op de buik slapen. Diep slapen dus en wakker schrikken is nooit grappug.
’s Middags zijn we gaan fietsen in de bakfiets. Papa Zelda en ik om de bandjes voor de babyschelp te halen. Het weer was even goed en op de terugweg hebben we vis gehaald en ik kreeg een koude kibbeling. Dan brandt ik m’n tong niet en dat is wel zo prettig! En lekker! Toen ik weg ging heb ik hard gezwaaid. Als dank.
Siebe en mama hebben appeltaart gebakken, dus toen we thuiskwamen rook het heel erg lekker. Morgen even een stukje regelen.
Nadat papa de schelp had geïnstalleerd, zat ik samen met Jay in de bakfiets. Mooi. Morgen even proefrijden.
Ja, ligt goed, anders, maar goed. Heb er wel zin in, een ritje. Een beetje proefrijden en de zon wat uitdagen, want dan kunnen we naar het strand en kan ik lekker op een handdoek in het warme zand.
Ik vind dat ‘bruster’ gedoe ook prettig. Veel knuffelen, daar ben ik wel voor te porren.
Vandaag was een gezellige doe dag. Bij elkaar zijn, eten, kletsen, dansen, knuffelen, voorlezen. Als we met zoveel zijn is er altijd wel wat te doen. Ik kruip dan onder de benen van Siebe en/of Zelda door. Ga tussen ze inzitten op de bank, of ga door naar Jay als hij huilt, want dan moet ik hem troosten. Zo kabbelt de dag rustig verder.
Aan het eind word ik toch wel wat moe en is er gelukkig altijd nog de schouder en knuffel van mama.
Het is onwaarschijnlijk hoeveel er gebeurt is vandaag en het weinige aantal foto’s wat daar van is gemaakt.
Gelukkig hebben we de foto’s in ons hoofd, alleen zal ik die niet herinneren als ik bijvoorbeeld 10 ben. Dan heb ik vrijwel geen één échte herinnering aan nu. Dat wil niet zeggen dat de gebeurtenissen die ik nu mee maak geen invloed hebben op wie ik later zal zijn. In tegendeel, alles wat nu gebeurt is een soort riviertje in m’n hoofd. Dat riviertje bepaalt hoe mijn ‘levenswater’ stroomt.
OK, de samenvatting van bovenstaande is eigenlijk simpel. Geniet in volle teugen. (en zo zie je maar weer dat je soms veel woorden nodig hebt om iets wat eigenlijk simpel is uit te leggen).
Maar wat is er dan gebeurt, vraagt een oplettende lezer zich af?
We zijn met z’n allen gaan fietsen en de zon was gebeld, want die scheen volop. Ik met papa, en mama met Jay op de bakfiets. Heerlijk is dat! Frisse lucht, zon op je hoofd en binnenwegen. Alles wat je met een auto niet meemaakt. En mama kan er supergoed op fietsen.
We zijn bij de kaasboer geweest en de fietsenmaker voor een babyschaal voor Jay. Dan kan hij naast mij in de bakfiets zitten en bij onze voeten alle handdoeken en ballen en insmeerspullen als we naar het strand gaan!
Bij de fietsenmaker was het een paradijs van dingetjes waar je aan kon zitten. Ik liep maar gewoon mee met Peter, de fietsenmaker, en deed net of het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat is de beste truc, mensen denken dan dat het zo hoort. Papa stond toch te kletsen met een leuke mevrouw, en die heeft nu eenmaal geen ogen in z’n rug (dat zou ook onhandig zijn, want dan weet je niet waar je kijken moet).
Op de terugweg ben ik door het gehobbel en gebobbel voor op de fiets bij papa in slaap gevallen en zo zie je maar, als je echt moe bent, kun je overal slapen. Hobbel de Bobbel doet me denken aan een verhaaltje dat papa voor Zelda geschreven heeft. Klik maar eens hier, dan kun je het lezen.
Toen we thuis kwamen werd ik ongelukkig wakker en duurde het best lang voor ik weer mezelf was. Niet alleen werd ik wakker gerukt uit een droom, ik werd wakker op een totaal andere plek dan waar ik in slaap gevallen was. Niet grappig!
Ik ben dat gewend -w akker worden op plaatsen waar ik niet in slaap gevallen ben – en vind dat best. Ik vind slapen, naast drinken één van de leukste dingen om te doen. Alhoewel, lachen vind ik tegenwoordig leuker en leukerder. Elke keer als ik een gezicht zie, lach ik en maak van kiedkiedekoe geluidjes. Dat maakt mij superschattig!
Ik vond het ook heerlijk in de bakfiets. Fris, warm, schudden. Ik kreeg er zelfs honger van waardoor mama op een bankje in een hele drukke straat melk moest geven. De meeste vrouwen knikken dan herkenbaar en met een glimlach, logisch, maar een paar vinden dan raar en ongepast.
Nou, ik vind het raar en ongepast dat ze afkeurend doen tegen één (misschien wel hèt) van de natuurlijkste wonders van de wereld. Al honderduizendmiljoen jaar.
Toen we thuiskwamen, ging papa weg om Siebe en Zelda te halen en kwamen Olpa en Olma er voor terug. Goeie wisseltruc! We hebben het niet aan Dzjez verteld dat Siebe en Zelda komen, want dan gaat’ie de hele tijd uit raam kijken en zenuwachtig doen 😉
Papa ging weg en Olpa en Olma kwamen er voor in de plaats, de zon scheen en dat zijn de ingrediënten voor een fijne middag. We hebben ook gefietst. Olma en mama en ik. We hebben de crèche laten zien. Van buiten hoor en op de terugweg ben ik weer door dat gehobbel in slaap gevallen! ‘(T is wat).
Ik ben met jas en al in bed gegaan, want ik werd niet wakker. Ik sliep zo diep, dat ik een deuk in de bodem van matras zou duwen, dus heeft mama me maar op die matras gelegd. Ik werd weer heel raar wakker en dat rare werd versterkt door Siebe en Zelda die daar ineens waren in het echt en niet in een droom, en Olpa en Olma waren er ook nog. Heel veel input voor een dreumesbrein….
Toen alles weer op orde was in m’n hoofd heb ik HARD gelachen en VEEL geknuffeld.
Oh ja, dat hadden we vanochtend ook. Als mama lacht, doet ze haar hand voor haar mond. Ik dus ook en dan moet mama ineens nog harder lachen en ik ook. En dat is goed. Van lachen word je vrolijk!
M’n gezicht en tranen waren zeer mobiel toen ik vanochtend wakker werd.
Veel te vroeg ook. Eerst om 10 voor 5 en toen om 6 uur en uiteindelijk om half 7 op. En ik was niet blij. Dat hoort bij m’n leeftijd en de beste manier om dat op te lossen is gewoon door streng te blijven en iets te doen. Het dooft vanzelf uit.
We gingen op de fiets naar de crèche, maar ik stond bij de verkeerde fiets. De bakfiets, maar papa wilde op de ‘gewone’ fiets omdat het zadel te laag stond. OK, ook goed, lekker zingen op de fiets!
De crèche zag er al gezellig uit met veel baby’s en Chloe en ik liep naar de LEGO-dozen. Ik ben namelijk de enige wet hoe de dekselse deksels van die dozen moeten. Ik heb een technisch inzicht. Vooral als ik er beter van wordt.
Dat geldt ook voor de woorden die ik ken. Ik ken er meer dan ik laat merken en ik weet dat papa dat al afgeleid heeft uit het aantal onzinnige woorden die ik al ken, zoals spin, paraplu, koekje, papegaai en zo. Papa’s redenatie is zo dat als ik die onzinnige woorden ken, ik zeker de zinnige woorden ken. Zoals nee, niet doen, stop en los laten. Dus…
Ik heb ook zinnige dingen gedaan, zoals druk bewegen in m’n wipper.
Dat is goed voor m’n oog, hand, volle luier coördinatie. Daar produceer ik er veel van op een dag. Ik plas en poep wat af. Ik ben een echte fabriek wat dat betreft. En de energie zit vooral in de lengte van mijn lijf, want de lengte van m’n haar is nog in de categorie ‘nauwelijks zichtbaar’.
Ik heb nog wel even een leuk fotootje laten maken dat rechtstreeks via de ogen naar het driehoekje vlak onder je ribben gaat. In ieder geval wel bij mama, dus ga er maar even goed voor zitten.
…
..
.
Ik zei het toch!
Ik was verrast toen ik mama zag en was nog verraster toen ik zag dat ze met de bakfiets was. Niet dat ik dat liet merken hoor, ik liep er resoluut naar toe en ging er in zitten.
‘Ze’ hadden ons op de crèche geschminkt. De bedoeling was als koe en iedereen deed fijn mee. Rondom me zag ik witte gezichten verschijnen met vlekken er op, maar niet bij mij!
Ik hou h e l e m a a l niet van dat soort dingen. Dat valt in de categorie haarknippen, mutsen en zonnebrillen opzetten en dat vind ik ook niet leuk. Ik zag er dus uit als een halve koe of, als een hele geest.
Mama kan goed fietsen op de bakfiets hoor! En dat vond die vrachtwagenchauffeur die na een bewerkelijke succesvolle uitwijkmanoeuvre en in de gracht van de Vesting belandde….
Geintje! Mama kan het echt heel goed. Ik denk zelfs beter dan papa, want bij hem schud ik altijd heen en weer…
Heerlijk is het in de bakfiets en dat vindt mama ook. Die zingt dat het een lieve lust is en ik zwaai naar alle mensen die ik zie! Totdat we thuis zijn, want dan wil ik nog een rondje! en mama ook.
Vandaag kwamen Olpa en Olma, maar papa en mama zeggen dat niet omdat ik nog geen besef van tijd heb.
Dus woorden als straks of later of over een uur of morgen zeggen me niks. Ik leef dus eigenlijk tijdloos, of, wat je ook zou kunnen zeggen, ik leef altijd in het moment.
Mijn tijden zijn dus momenten. Het moment van wakker worden, eten, spelen, Olpa en Olma voor de deur, naar bed gaan (dat laatste is overigens erg duaal. Ik ga vol enthousiasme, druk zwaaiend naar ‘boffen’, maar als ik boven ben heb ik ineens weerstand en geen zin. Wil ik niet op het aankleedkussen, totdat papa begint te tellen, 1, 2, … en op 3 trekt hij m’n sokken uit en dan begin ik te lachen. Bij mijn luier heb ik weer een lichte aanval van onvrede, maar het flesje maakt het helemaal dan weer positief af, maar dat terzijde), momenten dus.
Met momenten ben je nooit te laat of te vroeg, je bent er gewoon. De vraag is wanneer momenten over gaat in tijd en hoe…. Ik hou het in de gaten.
Op een bepaald moment roep ik ‘poppah’ en papa is alert genoeg om me op de WC te zetten en daar zit ik dan. Papa geeft goeie instructies, maar ik kijk hem vooral aan. Nadat ik m’n luier weer omheb en in de kamer staat poep ik echt. Nou ja, het was een mooi moment van bezinning op de wc. Volgende keer lukt het misschien. Ik ben op weg.
Daarna dans ik.
Een ander moment sta ik op de stoel bij Jay en het volgende moment glij ik van de stoel met de wipper in de hand. Gelukkig zag mama het aankomen (ik keek boefachtig) en is er niks gebeurt. Dat was een leermoment.
Leermomenten genoeg vandaag. Niet dat ik ze echt in me opneem of zo. Nee, dit is het moment waarop ik er nog redelijk mee weg kom. Excuus: Taalinsufficiëntie. Dat is een geval van tijd…
Op een gegeven moment waren Olpa en Olma er. Zo maar vanuit het niets en bruin! En blije gezichten met grote lachen op hun gezicht. Dan kun je niets anders dan een moment stil staan en dan ook heel blij te worden. Ik herkende ze meteen, maar was vergeten dat ik ze lang niet had gezien. Voordeel van in het moment leven.
Wat voor Dzjez geldt, geldt voor mij nog meer.
Ik heb ze meer niet dan wel gezien en omgekeerd. Dan ineens ben ik heel groot in de armen van Olpa en Olma. Ik herkende ze niet, maar het voelde goed. Dat is eigenlijk belangrijker.
Je kunt het zien aan Olma, die met ‘ons’ op de bank zit. Dat zit goed.
En bij Olpa ook. Die moest lang wachten voordat hij mij eindelijk in zijn armen had. Maar zodra hij me vastheeft en me in de ogen kijkt zegt’ie “Deze is ook goed geluk” Pffff, dat was voor mij wel een verademing, want stel je voor! Nu is het goed.
Zo goed, dat ik er sprakeloos van ben…
Ik was blij met Olpa en Olma op bezoek. Ik was er zo van onder de indruk dat ik voor een moment vergat dat ik in m’n boef, belhamel en doerak fase ben. Gewoon gezellig. Gelukkig stak het zo nu en dan kop op. Stel je voor!
Wat een heerlijke dag was het vandaag zeg!
Ik ben geboren voor de zon. Die stralen, die warmte, die geur. Ik ben wat dat betreft net mama. Het zijn dagen als deze, waarop je merkt dat 3,5 vierkante meter een groot verschil maakt.
Je hebt niet alleen meer ruimte, je hebt ook meer bewegingsvrijheid. Niet dat ik er zelf iets aan heb, maar dat gevoel heb ik.
Het gevoel wat ik ook had vandaag was dat van oog-hand-mond-coördinatie. Ik zag het kleurrijke ‘monster’, greep er naar met mijn hand en begon te lachen. Daar ga ik nog veel kijkplezier van hebben. Ik hoorde van Dzjez dat hij er ook een goeie ervaring mee had.
Luister eens naar de vogeltjes en de wind. Het is een fijn gevoel meer geconnecteerd te zijn. Dat geeft meer een gevoel van mens zijn en ik weet dat dat groeit en groeit, dat mens zijn. Ik moet alleen niet vergeten het kind in me te laten bestaan tot waneer ik 111 ben. Dat is belangrijk.
Zo is het! Ik doe dat ook, meer dan ooit, alhoewel m’n boeventronie vandaag minder prominent was. ‘Tuurlijk haal ik streken uit, maar dat hoort bij die grote ontdekkingstocht die leven heet.
En er is altijd wat te ontdekken. Ook iets om niette vergeten wanneer je 111 bent. Of jonger. Als je het gevoel hebt dat je vast zit, wordt het tijd om te ontdekken.
Ik was verrast toen ik mama zag om me op te halen op de crèche. Mama zien is altijd een verrassing. Voor het oog, de geest en het feit dat het betekent dat de dag er op zit en we naar huis gaan. Naar Jay. En Papa.
Dat ik in het groen ben, heeft te maken met signalen. Het is de lokroep naar de zomer, plus ik zweet er minder in. Die natte plek is mijn avontuurlijke manier van drinken. De druppels liggen overal, maar worden een vlek op mijn kleren.
Dat water houdt me overigens niet tegen TV te kijken op de meest relaxte manier mogelijk. Onderuitgezakt op de bank, totdat het meisje begint te dansen en dan dans ik mee.
Ondertussen dwarrelen de meest verfijnde geuren door de kamer.
Mama maakt 2 gerechten tegelijkertijd en beide moeten sudderen. Sudderen betekent dat de de verschillende kruiden en ingrediënten langzaam vermengen en samen één heerlijke smaak gaan vormen en het vlees mooi zacht wordt. Niet alleen is dat fijn voor de smaakpapillen, het is ook een mooie metafoor voor het leven in het algemeen.
Dzjez & Jay 