Pffffff en zo

Week 11 in m’n leven en alweer een hele mooi week totnutoe.

Gisteren waren L&L op bezoek Liek en Luca, was leuk alhoewel Luca wel wat moest huilen, maar dat ken ik. Soms heb je dat en moet je dat gewoon lekker doen. Voordeel was wel dat Siebe snel z’n ontbijt opgegeten heeft en dat was dan weer goed, omdat ze dan konden gaan darten. Ik geloof dat Siebe gewonnen heeft…. en dat vind hij belangrijk! Hij is kompututief ingesteld, oftewel: Hij wil altijd winnen. 3-2 met het puntje van z’n tong tussen z’n tanden. Dat is de manier denk ik, maar goed, uit de box kun je niet alles even goed zien!

En toen hebben ze Makka-Ronie gegeten, dat hadden ze nog nooit gegeten, maar staat direct in de top 5 van favoriete gerechten. Is ook wel iets voor mij denk ik, want er zit veel lucht in die Makke-ronies, hoef je niet echt te kauwen. Maar je moet er wel mee oppassen zei papa, want ze hebben het nogal achter de elleboogjes…
Dat snap ik niet zo goed.

In ieder geval, een deel van The Gang ging vandaag weer naar België, maar ze komen snel weer terug!
Dan gaan ze Paardrijden en Bowlen met het hofje (haha Hoffje, dat ben ik!). Niet dit weekend, maar daarna, dus hoef ik ze niet lang te missen en dan ben ik 13 weken, oftewel 91 dagen!
En 91 is m’n lievelingsgetal.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Baby in de Box

Door papa.

Ik moet het toch even kwijt. Jij bent ongelooflijk! Vanochtend maak ik je voorzichtig wakker om kwart voor zeven. Dan krioel je wat heen en weer en kreun je wat en dan laat ik je wat, maar dan pak ik je op – en wat kun je lekker knuffelen – en leg je op het aankleedkussen en het eerste wat je doet is een glimlach van oor tot oor en het tweede gebabbel en gekir. En dat is mooi!
Ik zeg altijd maar zo: De dag is te mooi om ’s ochtends niet vrolijk te zijn.

Heerlijk is het. Vroeg wakker worden, is dan ineens leuk en iets om naar uit te kijken, ondanks de wat korte nachten, want de rest van de ochtend ben je ook energiek vrolijk. Een echte gezelligerd ben je.

En dan kom ik ’s avonds thuis en zie je een beetje zeurderig in de wipper, want mama is aan het koken en ik loop naar je toe. Het is dat je nog geen tanden hebt, want anders had je glimlach de kamer verlicht, samen met een schatertje. Mama zei trouwens dat het even duurde voordat ze weg kon op de crèche. Iedereen moest nog even dag zeggen tegen je en een glimlach van je krijgen. Charmeur! Van wie heb je dat toch…

Maar dan is er nog één ding waar ik met je over moet praten. Je eetlust! Of moet ik zeggen drinklust, die is enorm. 4 bekertjes op de crèche en opnieuw hongerig thuis. Als je zo doorgaat ben je een reus van 2 meter voor je 12de! En dat is geweldig, want dan zul je ook wel een reuzenlach hebben.

Yes, Dzjez, Crèche

Vandaag was het zo ver! Ik ga naar de crèche en dat is leuk!
En het begon goed. Papa wilde even m’n naam in m’n jasje schrijven, maar in plaats daarvan zet’ie een streep op m’n wang.
Met watervaste stift, 3 minuten voor ik moest gaan en dat is nooit grappig. Gelukkig zat er genoeg crème op m’n wangen en ging het er op miraculeuze wijze snel af. Tsja, there’s no second change to make a first impression!

Maar voor de rest ging alles op rolletjes. Ik heb lekker lang geslapen, terwijl papa en mama douchen en ontbijten. Even wassen, kleertjes aan en klaar!
Ja klaar hoor, ik had nog geen zin om te drinken. Het is nog vroeg hoor! Dat doe ik wel op de crèche. Haha!

Met twee auto’s achter elkaar gingen we op pad. Voorzichtg aan, want het had super geijzeld. Code Rood in heel Nederland, maar we zijn goed en wel aangekomen. Daar was Jesse al! Ymkje had hem al gebracht. Hij was bijna blij me weer te zien (weet niet zeker of hij me herkende…). Daphne was er om me te ‘onthalen’ en die is leuk! Dan lach ik altijd even. Maakt niet uit hoe vroeg op de ochtend het is!

Nu konden ze papa ook even zien. Mama had ze al gewaarschuwd dat hij groot was en vol grapjes zit. Ik zelf weet niet goed hoe je kunt zien of iemand vol met grapjes zit…. misschien kun je dat wel zien aan de twinkeling in de ogen. Ja, als ik er over nadenk, zal dat het zijn: Een twinkeling in de ogen, dat heeft mama ook, maar dan is het van blijdschap!

Het was een mooie dag, waar ik me goed vermaakt heb, goed gedronken en lekker geslapen, maar ik was blij toen ik mama weer zag. Die had een mooie dag gehad en was blij dat ze gewerkt had, maar vooral blij om mij weer te zien. Gek dat ze dan nog zo lang blijft kletsen, maar ja, de crèche is ook wel heel gezellig.

Papa was al thuis toe wij aankwamen. Die was vroeg vertrokken en had een grappige foto gestuurd met grote ogen (dat doe ik dan leuk na). Hij wilde me ook graag weer zien, want was heel benieuwd hoe ik het had gehad. We hebben hardop gelachen samen (dan doe ik hem ook een beetje na) en toen had ik een hele volle luier.
Kan papa me fijn even schoonmaken. Quality time! zeg ik.

Nee, het was een mooie dag en nu naar bed.
Ik zeg Yes tegen de Crèche!

Onderonsje

Het was een leuk onderonsje, het feestje van Johann, de papa van Nynthe en Senn. Mama en Beppe hadden leuke onderonsjes. Weet nooit precies waar dat over gaat, dus kijk ik maar lief en gezellig en lach zo nu en dan. Dat gaat telkens beter en ik vind het ook steeds leuker. Vooral als papa z’n grappige’ hawooh! en Haaaawieh!’-geluidjes maak. Die maak ik zelf ook en dan doe ik hem na. Maar goed, de onderonsjes van Mama en Beppe, die zijn leuk!

Omdat Johann jarig was en papa niet precies wist wat’ie moest kopen heeft hij een slappe-koffie-relax-en-inspiratie-pakket gemaakt. Weet niet zeker of Johann even blij was met alles, maar zeker met de XXL Delfs Blauwe koffiemok. Ik denk dat het Koken voor mannen kookboekje er net iets te veel van het goeie was. Dat is natuurlijk andere koffie. Kijk maar eens naar z’n gezicht!

Het was weer gezellig om Senn en Nynthe te zien. Die groeien als kool! En Senn heeft mama goed geholpen. Zij was boven, samen met mij en toen moest papa even komen en Senn heeft hem gehaald. Weet niet meer precies waarom, maar ik vond het goed. En hoe je het ook wendt of keert, feestjes zijn vermoeiend, zeker als je de volgende dag naar de crèche moet….

Deze slideshow vereist JavaScript.

Retro

Het was een hele relaxte zaterdagochtend. Ik heb lang geslapen en mocht bij papa en mama in bed en papa heeft foto’s gemaakt en het is raar dat wanneer je foto’s maakt, die lijken alsof ze gemaakt zijn met een hele oude camera er ineens hele andere dingen op een heel andere manier te zien zijn. Niet alleen is dit een moeilijke en lange zin, het is ook een raar fenomeen, waar ik niet één, twee, drie een antwoord op heb.

Het kan zijn dat je door die oude camera’s op een bepaalde, speciale manier terug kunt kijken in de tijd en dat is bijzonder, want papa en mam kennen elkaar al heel lang, maar zijn nu pas bij elkaar en op één of andere manier moest dat zo zijn. Of omdat je met andere ogen naar hetzelfde kijkt of dat doordat niet alles even scherp is, het op een andere manier een geheel wordt?
Of, misschien is het iets magisch, iets wat er voor zorgt dat de pure echtheid ineens heel goed te zien is.

Ik weet het niet precies en zelfs niet ongeveer, het enige wat ik kan zeggen is dat ik ze mooi vind.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Grote ogen, daar kun je goed mee kijken

Het kan zijn dat je je afvraagt waarom ik kijk zoals ik kijk.

Ik heb dat ook gedaan en weet waarom. Dat is omdat er zo veel te zien is en veel dingen zijn nogal nieuw voor me en dus automatisch interessant of in ieder geval de moeite waard om te bekijken. Niet gezien is ongeweten, zeg ik altijd maar, en daarom kijk ik zo.

Voor sommigen kijk ik heel serieus, en dat is ook zo. Ik ben een serieuze jongen maar met een groot met gevoel voor humor. Het is een lastige klus om serieus waar te nemen en tegelijkertijd te lachen. Dus heb ik besloten die twee wat te scheiden.

Daar tussenin heb ik ook een blik en die noem ik onnozel of ‘de overgangblik’. Maar dat is een woord dat ik niet mag gebruiken. Die foto’s zie je dan ook niet vaak. Die worden ‘achtergehouden’. Heel soms glippen die door de mazen en eigenlijk vind ik die ook wel leuk. Doet me denken aan een leuke uitspraak van één van de favorieten van m’n vader, Albert Einstein:

Before God we are all equally wise – and equally foolish.

En ik zeg altijd maar zo:
Alles zou zo simpel moet zijn als het is, maar niet simpeler.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Mooie kaart

Het zijn de kleine dingen die het leven zo mooi maken. Een kaartje van Opa en Oma bijvoorbeeld. Die zijn op vakantie in Oostenrijk en die gaan naar kampvuren in de sneeuw en daar drinken ze Schnaps. Dat is Duits voor Snoep denk ik.

En dat soort kaarten zijn van die leuke verrassingen die je gewoon in de brievenbus vindt. Niks e-mail of e-card, het echte werk! Met een mooi zinnetje “Vergiss mein nicht” Dat is ook Duits en betekent “Vergeet mij niet” nou dat doe ik niet, hoor! Opa en Oma vergeten. Die zijn veel te leuk om ooit te vergeten! Ik hoop wel dat ze binnenkort weer eens langskomen, want ik mis hun wel! DAAAAG Opa en Oma.

Maar die kaart. Daar moet ik dan echt even over nadenken. Een slapende egel op een bankje, met een paraplu en een bos bloemen…..

Mmm, als je er bij stil staat is het eigenlijk wel een raar plaatje, want laten we eerlijk zijn, een egel met kleren aan? Hoe krijgt hij die in vredesnaam over z’n stekels. En aantrekken is één, dat is met de stekels mee, maar uittrekken, dat is een ander verhaal! Dat is tegen de stekels in en dat is nooit grappig. En dan die paraplu, terwijl het toch duidelijk is dat de de zo schijnt. Je zou haast denken dat’ie gedronken heeft en dat is leuk. Want dan heeft die egel in de ochtend een kegel! en dat rijmt.

Het zal wel kunst zijn, want op de achterkant van de kaart staat dat het verboden is te reproduceren. Haha, ga ik niet doen.
Genieten van de dag wel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Honger en trek

Nog even dit.

Als papa zegt: Ik heb een reuzehonger, dan zegt mama dat’ie moet zeggen reuzentrek.
Maar dat snap ik niet zo goed. Ik denk dat ‘trek hebben’ uitgevonden is in de jaren 80 of zo door fatsoenlijke mensen, maar voor mij is het simpel: Of je hebt reuzenhonger of niet.
Daar tussenin zit niets of weinig.
Ja wakker zijn of slapen.

Maar goed, ik woon in Nederland, dat scheelt.

De prik en de prikkende oogjes

Vandaag moest ik naar het consultatiebureau. Daar ben ik al eens eerder geweest, maar dat is al heel lang geleden. Een maand, dat is m’n halve leven!

Mama had het goed voor elkaar. Ze had een warme kruik in een omslagdoek gewikkeld en onder op de kinderwagen meegenomen. Want toen ik daar kwam, moesten al m’n kleren uit. Helemaal naakt en dat is best koud en dan komt zo’n warme doek goed van pas. Goed gezien mama! Dat scheelt een paar traantjes.

Toen moest ik op de weegschaal en gemeten worden en wat denk je? 6220 gram!
En de laatste keer, op 2 januari, was ik 4780 gram. Dat betekent dat ik 1540 gram ben gegroeid. Dat is anderhalf pak suiker! Ja, ik word een grote jongen, bovengemiddeld groot, want ik ben ook al 61 centimeter lang en blijkbaar zit ik dan hoog op de curve. Nou, daar heb ik niet echt last van, dus het zal wel meevallen. Het zal die lekker moedermelk zijn en die goeie zorgen, naast die verschrikkelijk goeie genen.

Daarna kwam de kinderdokter. Ik schrok me een hoedje, want ze riep “WOW!” Heel hard, dus ik en mama dachten dat er iets aan de hand was, maar weet je wat ze zei?
Normaal op deze leeftijd heb je baby-babies, maar hij heeft al een echt karakteristiek en eigen gezichtje. En toen moest ik hard lachen en dat vond ze ook al zo bijzonder. Ja, ze is leuk. Ik wil haar best nog eens zien. Ik had trouwens wel het gevoel dat mama best trots was en dat is leuk!

Maar toen gebeurde het! Ineens kreeg ik twee prikjes. Eén in m’n ene bovenbeen en hup, nog één in m’n andere bovenbeen. Toen heb ik het even heel stevig op een brullen gezet! WOW! Zeg dat wel! Om eerlijk te zijn was dat wel de allerergste pijn die ik ooit gehad heb! Maar ja, ik heb natuurlijk nog nooit echt pijn gehad, dus denk ik dat het ook wel een beetje van de schrik was. Ik weet niet of ik dokter echt wel zo leuk vind….

In ieder geval heb ik daarna heel goed geslapen. We moesten eerst nog wel even naar de winkel en we kwamen Desiree de buurvrouw ook nog tegen, maar ik was niet echt bezig met shoppen of gezelligheid. Pff, zulke prikken gaan je niet in de kouwe kleren zitten!

Gelukkig was het weer heel gezellig toen ik wakker werd. Met die grapjes van papa heb ik niet veel nodig om te schaterlachen (nou ja, die schaters zijn eigenlijk nog een soort piepjes, maar ik oefen) en dan krijg ik weer bijna tranen in de ogen.
Van het lachen.

Deze slideshow vereist JavaScript.