Safarifile en het speelpark

img_5333

Alweer vroeg op!
Alweer een poepluier….

Al die bananen die ik ’s ochtends eet zijn goed voor de stoelgang (bedgang in mijn geval), want dat is mijn lievelingsontbijt. Bananen. Alles van bananen is lekker en kun je me voeren!

Geef mij maar een boterham hoor! En als het kan met hagelslag. Dat is kostbaarder dan goud, want het is hier niet te koop! Als Beppe komt moet ze zeker een pak of drie meenemen, en dan hou ik nog meer van haar! Ik eet dat uitsluitend aan de tafel, want anders knoei ik te veel.

_1230415

Deze keer ging de auto ineens stoppen toen we onderweg waren. Niet alleen wij, maar ook die honderden andere auto’s die voor ons stonden. Dat doet de politie, want dan laten ze eerste een andere weg door voor een uur en dan mogen wij door voor een uur.

De goegemeente is daar helemaal op ingesteld, want alles wordt te koop aangeboden. Pizzapunten, geheimzinnige zakjes met iets en nog iets en dan twee soorten spul uit een fles, speelgoed, poppen, ballonnen, drinken, koffie, thee en nog veel meer en verbrande pinda’s. Die heeft papa gekocht.

Pinda’s zijn super-de-super-gezond, want alles zit er in. Vitamines, mineralen, voedingsstoffen. Ik denk echt het meest gezonde voedsel op de wereld. Behalve bij ons op school, want wij zijn notenvrij…. geen pindakaas en geen nutella…. sommige mensen worden namelijk heel ziek van noten. Wij gelukkig niet.

img_5227

Lang (file-)verhaal kort, we komen na 4 uur aan en gaan direct door op onze mobiele safari. Dat begint wat moeizaam, want we staan opnieuw in de file! Echt waar, de wegen leiden door de dierentuin, waar alle dieren heel blij zijn dat we komen, maar de auto’s rijden nog best echt op elkaar. Na verloop van tijd rekt de file zich uit en gaat het goed.

_1230460 _1230434 _1230453 img_5248 img_5236

De dieren zien er supergezond uit (eten vast noten) en heel erg blij! Dat laatste komt dan weer van al die bananen en wortels die ze gevoerd krijgen van alle mensen ind e auto’s. Oo als je ze vergeten was, dan kun je onderweg ongeveer bij duizend standjes bananen en wortels kopen.

Ik wil ze graag gooien, maar gooi regelmatig tegen de raamstijl (of mama haar gezicht) aan en dan valt de wortel terug in de auto. Beter wordt het als het dier in kwestie de wortel zelf komt halen. Tegelijkertijd is dat ongeveer één van de engste dingen die er kan gebeuren!

img_5272

OK, ik snap het, wij zijn banger voor hen dan zij voor ons. Zij zien elke dag een kudde auto’s met rare mensen er in in voorbijkomen.

Ineens was er ook een grote olifant met een man er op die tussen de auto’s doorliep! Met zulke slagtanden is het een wonder dat de auto’s er ongeschonden vanaf komen. Wat een avontuur, het wordt beterder en beterder.

img_5271 img_5274

Al met al was het een zeer gevarieerder rit van bijna twee uur, waarin Laguiman op een soepele manier telkens de verkeerde manoeuvres uithaalde. Daar is hij goed in en is echt iets wat je moet kunnen. Zoals papa die altijd de verkeerde rij bij de kassa kiest. Ook als het de kortste is. Het is een gave….

_1230447 img_5294 img_5282

Witte tijgers, gele tijgers, leeuwen, neushoorns, grote koeien, kleine koeien, geiten, giraffes, beren, noem maar op! Alles hebben we gezien. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele bijzondere tocht was. Het was zelfs zo leuk dat we vergeten zijn hoe lang we al in de auto zaten.

Na de safari zijn we naar de safarispeeltuin gegaan. Supergaaf, waarin we in zo veel mogelijk speeltuigen geweest (helaas niet bij de dolfijnenshow van 13 of 17 uur, maar dat gaan we echt de volgende keer doen!). We hadden een bandje om onze arm en konden er dus zo maar in. De beste manier om dat te zien is het filmpje.

_1230488 _1230484

Wat ook supergaaf was, is de olifanten-ride. Op de rug van een echte olifant, een tocht van wel honderd meter. Gelukkig liep de olifant langzaam en wilde hij eigenlijk een langere tocht maken, maar we waren terug voor we er erg in hadden! Mooie tocht.

Zo’n dag vliegt voorbij en dan besef je dat je nog lang niet alles hebt gedaan. Bijvoorbeeld het hele grote zwembad, en de ultra-lange glijbanen die daar zijn. Nee, dit was een voorproefje en zeker niet de laatste keer wat mij betreft.

img_5344

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Jungle walk

Heel vroeg op!
Zelfs ik moest wakker gemaakt worden op deze zaterdagochtend. Het was wel kwart voor zes, want we gingen naar Bogor (Sentul City, of ergens in de buurt van, want waar we naar toe gaan staat niet echt op de kaart).

_1230342

Billen wassen (en dat moest want ik droomde in mijn slaap dat ik naar de wc ging, om er deze ochtend achter te komen dat alles niet echt was, behalve de poep in mijn luier), kleren aan, geen ontbijt, want dat kan in de auto. Laguiman stond al klaar. Zijn mooie schoenen gepoetst en zijn mooi Batik blouse aan (je weet nooit wie je onderweg tegenkomt).

We hadden geen file, maar daarover in de volgende blog meer) en kwamen mooi op tijd op het verzamelpunt aan. Via onmogelijke kronkelweggetjes en een spookmall (echt! een leegstaand winkelcentrum), helemaal naar boven op een grote berg.

img_5152

Zelfs onderweg in de auto is het het al leuk, want er zijn allemaal verschillende kleuren huizen, met winkeltjes en mensen, zeer kleurijk en zeer rijk aan kleuren (kleurrijk dus). Auto parkeren (met Laguiman er in, want die wilde niet mee) en wandelen maar.

img_5181

Ik ben eigenlijk niet zo’n wandelaar. Veel te veel lopen, daar wordt ik zo moe van…. Gelukkig hadden we dragers en mocht ik lui op de rug. Eigenlijk maar goed ook, want het ging behoorlijk op en neer en in beide gevallen moet je opletten. Klimmen is zwaar en dalen betekent ook dat je moet kijken hoe en waar je je voeten neerzet, want voordat je het weet rol je naar beneden als een jay-bal en dat doet zeker pijn.

img_5167

Ik ben er helemaal klaar voor met mijn bergschoenen. Onderweg zien we veel mooie dingen en dingen in het wild die je gewoon kunt eten. Papa en mama dan, want mij niet gezien. Stel je voor.

img_5169 img_5180 img_5165 img_5194

Wel heb ik een echte lange stok waar je fantastisch meet kunt lopen. Rijstvelden, houtskoolmakers, weiden met bootjes met balderen, bomen waar hars uitstroomt in bakjes, bananenbomen en onderweg veel mensen met messen en kapmessen, die allemaal leuke dingen uitsnijden.

_1230402

Wat ik het leukst vond, waren de kleine dorpjes op de terugweg. Gewoon midden in de jungle zijn ze daar. Kleine verzameling, kleine huisjes. En in en om de huisjes gebeurt en is vanalles. Naast enorme hopen plastic, die ze gewoon laten liggen, zijn er lieve mensen en kindjes die zwaaien en wij zeggen dan “Abakabar” en veel geiten in zwevende hokken.

Ik heb ze allemaal dag gezegd en wilde graag hun naam weten. Veel heten gewoon mèhèhèh en dat is handig. Eén keer de naam roepen en iedereen kijkt op!

img_5204

De afloop van de wandeling was in een gezellig huis op een berg met een berg popcorn en warme thee. Lekker. Plus je kon er op muurtjes zitten en vanaf springen. Al met al een mooie wandeling, met mooie vergezichten en mooie indrukken. Gaan we vast vaker doen.

img_5215 img_5207

Ja, goed plan. Misschien ga ik dan wel een paar passen meer zetten dan nu. Niet dat ik me schaam (tegendeel, ik heb het juist goed gezien!), maar wil de volgende keer met mijn neus iets dichter bij de grond. Dan zie ik meer en beter.

It wie we in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ze zijn er

Version 2Version 2

Het is grappig, de tijd tussen ‘ze komen over een maand en het moment dat ze er zijn’ is altijd zo voorbij. De tijd om te wennen dat dat het nieuwe normaal is, gaat nog sneller. Daar is eigenlijk geen tijd voor te beschrijven, die is gewoon.

Ik denk dat dat ook iets is om in mijn breinroutines te graveren. “Wachten is de tijd waarin iets nog moet komen nuttig besteed. Als het er dan is, komt het bijna als een verrassing”.

Version 2

We stonden trouwens bij de verkeerde gate maar gelukkig is Zelda zo handig, dat ze in no-time WiFi heeft en dus berichtjes kan sturen en bellen. We hadden elkaar snel gevonden, op de brede stoep voor de verschillende Gates. Je moet er maar net wegwijs uit worden en er op vertrouwen dat die vliegtuigen weten waar ze moeten parkeren. Ze zijn niet allemaal Laguiman, hè.

Laguiman stond alweer klaar. Hij had de politie en de lokale parkeerbeheerders en de fluitmajoren die het verkeer regelen (dat is trouwens wat mensen hier ook graag doen: op fluitjes blazen. Als je overdag niets te doen hebt, is dat heel belangrijk) van zich af weten te houden en stond keurig voor onze neuzen geparkeerd. Wij hoefden alleen maar de koffers er in te gooien en GO.

Ik ben trouwens de enige die twee broers en een zus heeft. Dzjez heeft een broer en een broertje en een broer, Siebe heeft twee broertjes en een zusje en Zelda heeft de mix. Dat maakt mij eigenlijk best bijzonder. En de anderen ook! Wij zijn bijzonder.

Version 2
Thuis hebben we op traditionele wijze macaroni gegeten die mama gemaakt had, want we hebben de energie wel nodig. Niet alleen moeten we morgen zwemmen als bezetenen, er moet ook de occasionele trampolinejump plaatsvinden. Zeker nu Siebe er is en onze eigen turnster Zelda en de trampoline (die laatste is eigenlijk een vrij noodzakelijk onderdeel van het geheel, want anders sta je gewoon op de grond te springen en worden salto’s wel heel spectaculair). Macaroni dus en dan naar bed!

Maar niet zonder haargepruts en veel geknuffel!

Version 2

<>

Vandaag was ik later wakker dan anders en zag ik papa terugkomen met druipende haren uit het zwembad omdat hij zo nodig in ‘shape’ moet blijven. Zogezegd om zijn kinderen (wij dus) bij te kunnen houden… Nou, dat gaat toch niet lukken ;-).

Siebe en Zelda werden beduidend later wakker, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met de jet-lag (en het feit dat de jeugd van tegenwoordig pas echt naar bed gaat wanneer ze moe zijn…. Min 5 uur tijdsverschil blijf je dan achter de feiten (of tijd in dit geval) aanlopen. Morgen gaan we ze ietsje vroeger wakker maken.

Ik kan niet wachten (maar doe dat toch, want wachten is kwalitijd als je weet hoe het moet) om met ze te gaan zwemmen en te laten zien wat ik allemaal wel niet kan in het water (en het water met mij). Gewapend met bandjes en krokodol staan we klaar om te vertrekken en het zwembadwater woest en kolkend te maken met onze capriolen! (De krokodol is wel een beetje zielig, want die loop langzaam leeg. Als krokodol zijn er dunnetjes bijligt…)

Version 2 Version 2 Version 2

Ja, je kunt zeggen wat je wilt, maar ze zijn er.

En dat terwijl ik een tijger tem.

Version 2

Nog een paar uit de oude doos (vorige week om precies te zijn), want we hebben echte flipflops gekocht. Dat is wel even wennen hoor, als je er op wilt lopen….)

It wie en wurd wer in moaie tiid.



Weekend Trip: In de wolken

IMG_3978

_1230135

Je moet er wat voor over hebben (rijden in het midden van de nacht), maar dan heb je ook wat. We werden wakker in de middle of nowhere, omdat papa en mama honger hadden. Johannes, de man die ons reed en de eigenaar van de bestemming, wist wel een plekje in Karangawu, een plek waar ‘normale’ mensen niet komen laat staan eten. Kijk even naar de foto’s en de ‘keuken’ en de mensen, maar het eten was lekker! (volgens papa en mama).

IMG_3966 IMG_3968 IMG_3971

IMG_3975

We zijn ook nog even bij de zee met de brullende golven geweest, maar dat is best eng. Daar hebben we tijd voor nodig om aan te wennen.

Toen we aankwamen bij Villa Karang Aji, is papa officieel gepromoveerd to kletser en Johannes to über-kletser, want die kan er echt wat van. Een man met stille wateren en diepe gronden. Daarnaast slapen we als het ware in een boomhut, so’n 20 meter in de lucht, zachtjes meewegend in de wind.

Wij waren moe genoeg om direct in slaap te vallen en dat gold ook voor papa en mama (OK die gezellige gezangen van de Moskee aan de overkant om half 4 in de ochtend, is slechts een kleine onderbreking…. Maar het ontbijt was een indrukwekkende twee sneetjes brood en een gebakken eitje en een armoedig worstje, dat stilletjes in een hoekje op het bord lag…. Gelukkig hadden wij pannenkoeken!

IMG_4007

Bij het zwembad beneden bij de bulderende zee.

Al met al hebben we gewandeld, gezeten, paniek gezaaid, gelachen, gesprongen, gedoken, kopje-onder geweest, vrienden gemaakt en gegeten. Goed dus en klaar voor Johannes die ons weer op kwam halen met de auto. Dat klinkt decadent, maar de klim is zo stijl, dat zelfs een klimgeit twee keer nadenkt.IMG_3991_1230160 IMG_3991 _1230170

 

IMG_3994Voordat we gingen eten heb ik nog een GIGANTISCHE TOR gezien die op zijn rug lag. Een herrie dat zo’n beest kan maken! Ook wel gek eigenlijk, Dan ben je zo veel tor en kun je niet alleen overeind komen. Ik bedoel maar.

IMG_4008

Enfin, na weer een heerlijke verse vis maaltijd voor papa en mama en wij met name gekeken naar het bord nasi goreng dat we niet wilden opeten, was Jat al in slaap gevallen op de schoot van papa, terwijl Johannes en Elam aan het praten waren. Best interessant hoor, maar voor 3-jarige oren, slaapverwekkend….

Zondagochtend zag ik een oude bekende op de muur geschilderd. “Dante”, zei ik tegen mama “en die draagt een jurk toch?” Ik weet niet waarom ik het weet, maar ik weet het en mama had behoorlijk grote ogen, dat is dan ook weer gek.

IMG_4011 

Zondag is eigenlijk een reis en ontdekdag, want op de heenweg was het donker. We hebben bomen, rijstvelden, rubber en palmolieplantages, een wildwaterbaan en heel veel mensen gezien. Interessanter is dat we ook een TIJGER HEBBEN GEZIEN!!!

Ja, een supergrote! EN een hele mooie. We hebben gezien hoe hij een kip op at. We hebben er ook een filmpje van, maar die is beter voor binnenhuische vertoning. Mama vond het wat ‘raar’, terwijl wij met grote ogen zaten te kijken. Tja, wij vinden kip ook lekker!

IMG_4020 IMG_4022

We hebben ook een vliegtuig op de berg gezien. Dat was verbouwt tot een restaurant en er gebracht met de vleugels er af. Jammergenoeg komen er niet zo veel mensen en dat is jammer.

 

IMG_4019

Uiteindelijk zijn we bijna 10 uur, zeer voldaan onderweg geweest! Zo zie je maar, een kinderhand is gauw gevuld, en dat geldt ook voor de handen van papa en mama. Mooie trip, mooie verhalen, mooie beelden. Klaar voor een nieuw avontuur.

It wie we in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

De zovoorbijweek

2016-07-15-PHOTO-00000331

En dan is het zondag.
En dan besef je dat de week alweer om is.
Een week in een zucht en een windje…
En er is veel gebeurt, en ook weer niet.
De meeste dagen beginnen met mij, die als eerste wakker is. Jetlag? Wat is dat. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Wel grappig dat ik papa vaak tegenkom op de gang. Die is dan op weg naar éen of andere sportbezigheid. Daar heb ik niet veel mee te maken! Ik wil gewoon een boterham en poepen. Want dat is mijn ritme. En daar moet je veel respect voor hebben.

Ik slaap uit. Ik heb mijn slaap nodig, want ik beweeg als een Pokémon Go op de vlucht en groei als een brandweer. Dan moet je voldoende rust hebben, want dat levert het beste groeiresultaat. Het is een beetje zoals marineren. Hoe langer het vlees in de marinade staat, hoe lekkerder het is. Niet dat ze mij gaan opeten hoor, dat doen ze (papa en mama) met het eten van Misi. Die kan heel goed koken. En voor ons ook, maar dan minder ‘spicy’.

IMG_3931

Naast de dagelijkse boodschappen en zwembadtripjes, waren er een paar belangrijke agendapunten. Allereerst moest papa deze week weer werken, dus waren we op ons zelf aangewezen. Daar is niks mis mee, want we zien hem in de ochtend en ’s avonds. Bovendien leest hij dan een verhaaltje als we naar bed gaan.

Dat naar bed gaan, gaat meestal vooraf door De Minions, want daar ben ik fan van! Die kan ik elke dag wel zien, dus doen we dat ook. Gelukkig hebben we 3 films, dus kunnen we afwisselen, maar eigenlijk maar het me niet uit.

Ten tweede moesten er deze week de tuinmeubels worden besteld en onderhandeld…. De vraagprijs voor een grote tafel, 4 houten stoelen en 2 ligstoelen voor relaxt liggen in de tuin, was 8.9 miljoen Rupiah. Zowel  Missi als mama waren het er over eens dat dat veeeeeeel te veel was. Papa is daar wat gereserveerder in, maar hij is dan ook geen onderhandelaar. Bottomline is dat wij daar zaten, mama een paar keer op het punt stond om weg te lopen en ze uiteindelijk een monsterlijke 6.5 miljoen heeft uitonderhandeld. Ik bedoel maar.

En nu ik! Laatste punt was de wasmachine. Want die was niet goed. Een bovenlader, zonder knoppen en als je iets op de manier wilt wassen zoals het hoort, zonder dat de kleren er uit zien als die van een Barbipop of gezegend zijn met de kleuren van de regenboog, moet je controle hebben.

2016-07-15-PHOTO-00000336

De onderhandelingen waren hard en meedogenloos en het resultaat was dat we $30 per maand moesten betalen en dat ook nog eens een jaar vooruit. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om uit te rekenen dan zelf 1 kopen een stuk voordeliger is. Dus wij naar de Carrefour.

Maar in de Carrefour waren ze niet echt klantvriendelijk of behulpzaam. Bovendien was de wasmachine die mama wilde uitverkocht. De iets duurdere wasmachine die ze wilde ook. Balen! Maar dan is papa weer handig. Die heeft een prachtige wasmachine gekocht online. En het mooist van alles? Hij was er 2 uur en 42 minuten nadat papa hem had besteld…. Ik bedoel maar.

2016-07-15-PHOTO-00000342

Nou, dat werd tijd ook hoor, want we hadden moeite om ons door de stapels was heen te worstelen als we naar het zwembad wilden. Het huis was als een vuile-was-jungle! Maar sinds de wasmachine er is, staat hij ook tevreden te draaien en slinken de stapels zienderogen! Dat was vrijdag.

Zaterdag was het weekend en dus was papa thuis! Dus gaan we samen naar het zwembad! Het was wel regenachtig, trouwens. Dat is cool, want het is warm en cool tegelijkertijd.

Ik vind dat niet erg hoor, want als je in het water bent, wordt je ook nat, dus wat is het verschil! Verder wordt ik vooral overmoediger. Ik spring, duik, val, draai, keer, maak halve salto’s onder water, boven water, het maakt me niet uit! Ik doe het gewoon.

Ik begin langzamerhand ook over mijn water-in-mijn-ogen-vrees heen te komen. Ik durf telkens meer. Ik spring al (meer blijf boven), ik ga op de krokodil en val er af (maar blijf boven) en ik kan telkens beter zwemmen (maar blijf boven).

Ik kan ook al in het diepe zwemmen (als papa mijn tenen vasthoud. Ik weet diep in mijn hart wel dat ik het alleen kan, maar ik mis die laatste druppel moed om het echt in mijn eentje te doen. Gek eigenlijk, dat op het moment dat je je er bewust van bent het niet gaat, er een soort barrière in je hoofd is, terwijl de grashalm van ondersteuning genoeg is om bergen te verzetten (of in mijn geval water te verplaatsen) en zo zie je maar weer: Ik groei met grote sprongen) en dat doen we elke dag een beetje.
Alleen met mijn bandjes, heen en weer.
Lekker Zen.

Zondag zijn we even naar een andere meubelzaak gaan kijken. Letterlijk om de hoek! Daar hadden ze ook leuke spullen, maar misschien net iets te kitch (niet voor papa hoor, die houdt van Jordaan-achtige taferelen). Hoe dan ook: Goed om te weten.

Mama was al gaan trainen, dus die kon het handelen.

2016-07-17-PHOTO-00000386

Wij zijn zondag nog even naar ‘het andere zwembad’ gaan kijken. We kwamen er droog aan, en gingen er nat weg! Wat een regenbui zeg! Maar, vind ik niet erg!

IMG_3944 IMG_3945 IMG_3941

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Pasar tradisional

IMG_3920

We kunnen het natuurlijk blijven hebben over het zwembad en de waterpistolen of opblaaskrokodil, maar er moet ook gewerkt worden. Niet alleen door papa, die afgelopen maandag weer moest beginnen, nee, ook voor ons.

IMG_3919

IMG_3915

Niet dat ik het zwembad niet meer leuk vind of zo hoor, want we gaan nog steeds elke dag zwemmen. Wat ik ook merk, is dat mijn bovenbenen groter worden en mijn biceps groeien. Dat zal wel komen van al dat geren voor de aanloop en al dat geklauter op de kant. Hoe dan ook, ik kan tegenwoordig van de trap afspringen, zonder te vallen!

IMG_3885

Dat geldt ook voor mij. Het leuk vinden van het zwembad, het is alsof elke dag een nieuwe dag is, waarbij elk avontuur opnieuw begint. Ik denk dat we heel er in het ‘nu’ leven…. (niet dat ik me daar iets anders bij voor kan stellen, want laten we eerlijk zijn, gister is geweest en morgen komt nog, dus dan kun je maar best er precies tussen inzitten… Precies)

Oh ja, werk! Er moesten inkopen gedaan worden en deze keer gingen we naar de Pasar Tradisional, oftewel: De traditionele markt. Daar moet je wel even voor slikken, want dat ziet er anders uit dan de markt in Naarden Vesting. Het is overdekt en alles ligt onbedekt, inclusief het vlees (kip, koe, varken, vis). Aan de andere kant, dat wordt al honderden jaren zo gedaan, en Indonesië is één van de landen met de meeste inwoners, dus ergens gaat er dan toch iets goed.

IMG_3921

Mama was wel heel erg stoer, want Laguiman stond buiten en Missi was thuis, dus toen we er  een dag later weer waren had mama Missi mee om haar de weg te wijzen. Wat bleek? Uit zichzelf had ze al de beste kraam gevonden (volgens Missi, en die kan het weten.

Resultaat? Een grote zak vol met tradisionle kruiden en specerijen voor de prijs van een habbekrats en genoeg voor een jaar! Djuruk Purut, Salam, Geelwortel, Gember, Laos, nou ja, noem maar op! En Missi blij omdat ze eindelijk een gezin heeft dat tradisioneel Indonesisch wil eten, dus kan zij dat koken. Mooie tijden in het vooruitschiet.

IMG_3922 IMG_3923

Ik ben helemaal verslingerd aan de Bliepdoos (LEGO en vraag me niet waarom ik het zo noem). Autootjes, poppetjes, gebouwen maken! Daar ben ik de hele dag zoet mee tot ’s avonds laat en er is nog zoveel te maken, bouwen en spelen! Mooie tijden in het vooruitschiet!

Deze diashow vereist JavaScript.

 

BBQ buiten de deur

IMG_3828

Mama had het al geregeld hoor.
Nog voordat we in het vliegtuig zaten, nog voordat alles was gepakt had mama al een BBQ geregeld in Jakarta. Nota bene om de hoek. Nu is dat iets wat je met twee korrels zout moet nemen.

De eerste is dat er voordat we er zijn een grote heuvel in de weg zit die je niet met een bakfiets of bovenbenen als een olifant kunt nemen. Dat werd dus duwen door papa.

Ten tweede blijkt het zo te zijn dat dit normaal een doorgaande weg is, maar door de Leboran is het nu rustig.

Hoe dan ook, het is 1,1 kilometer en misschien moeten we een brommertje (of twee) nemen. Dan kunnen we er gemakkelijk naar toe. Of verder, Kemang in. Hoe dan ook, we zijn er op de bakfiets naar toe gegaan en hadden alle bekijks!

IMG_3827

Ik had bijna direct een vriendje en twee klasgenootjes, want niet alleen wonen we echt op een steenworp afstand van de NIS, Nederlandse gezinnen wonen er bij voorkeur in de buurt, dus ook Tim en Zoë. Die zitten alle twee bij mij in de klas. Dan heb ik die al vast gezien.

Sowieso zitten er maar twee meisjes in de mijn klas, dus dat wordt vechten (of eens kijken wat er in de tweede zit….). Met Tim heb ik al veel en lang gespeeld in het zwembad. Check! Eerste vriend gemaakt!

Maar een BBQ is geen BBQ zonder worsten. Ik heb en-passant het Jakartaanse record worstproppen op mijn naam geschreven. Iemand moet het doen, en het was lekker.

IMG_3825

Mama vermaakte zich ook goed. Interessant om eindelijk een gezicht bij haar facebookvrienden te zien. Blijft een interessant fenomeen. Je kunt de hele wereld leren kennen door woorden en profielen. En leef in een leven waarin dat de normaalste zaak van de wereld is, dus ik ben benieuwd hoe dit zal zijn of gaan als ik groot ben. Vast anders. Bedenk maar eens hoe de wereld er 20 jaar geleden uitzag… Mama had mooie bijpassende slippers aan (terwijl haar hakjes in de bakfiets bleven).

IMG_3826

Ze weet nu ook waar en wanneer de bakker er is. Hij zit achter de Moskee en staat op schooldagen bij de school. Je kunt het ook via internet bestellen en laten brengen. Een echte broodparadijselijke ontdekking. Het was een fijne BBQ en ook super dat we nu al allemaal nieuwe mensen hebben leren kennen. Papa heeft ze al in z’n telefoon staan.

IMG_3831 IMG_3832

Over Papa gesproken, hij leert me voorzichtig aan zwemmen. Trek, spreid, sluit. Drie woorden, maar dat wil niet zeggen dat het 1, 2, 3 gedaan is. Ik blijf gewoon oefenen en vroeg of laat lukt het. Wat ik ook al vaak gedaan heb is in het water springen. Ook daarvoor geldt van voorzichtig naar een vrije vorm van overmoedigheid, want ik neem al een aanloop van 100 meter (en hou nog steeds mijn haar min of meer droog).

IMG_3822

En er is ook weer veel gesport vandaag; papa baantjes trekken en hardlopen en mama hardlopen op de band (kan ze ook niet verdwalen..). Goed bezig. Wij trainen ons natuurlijk helemaal suf met dat geren en gespring in het water. Ikke kopje onder en Dzjez net niet, maar de hele dag door. Ik denk dat dit de beste training is die ik kan hebben om mijn motoriek op het hoogste niveau te krijgen. Fluitje van een Eurocent.

IMG_3813 IMG_3811

Vanavond mogen we De Verschrikkelijke Ikke 2 kijken. Daar heb ik ook zin in en we hebben allebei ons bordje Nasi met Ayam Kecap opgegeten en ik vind de yoghurt ook al lekkerder. Heerlijk zelfs.

IMG_3837

Deze diashow vereist JavaScript.

Watervaderdag

IMG_3765

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

IMG_3759

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

IMG_3771

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

IMG_3787

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

IMG_3808

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze diashow vereist JavaScript.

Poeh hé!

IMG_3794
Het is lang geleden dat ik mijn stem heb laten horen!

En ik de mijne, en in mijn geval zegt dat wel iets anders. Letterlijk en figuurlijk, want het aantal woorden dat ik in de afgelopen 2 manden heb bijgeleerd is buitengewoon! Ik articuleer soms met kwijlstreepjes op mijn kin tot gevolg, maar dat zijn de voortekenen van eloquentie en voordracht. Mijn hoofd praat sneller dan mijn mond!

IMG_3797 IMG_3798

Voordat we weggingen hebben we met oma, opa, Wim en Nikkie op Schiphol gezeten en hebben zij koffie gedronken en afscheid genomen. Wij doen dat niet, kinderen zeggen gewoon dag, tot de volgende keer. Dat is makkelijk want wij leven veel meer in het nu. En nu. En nu! Zie je, zo gemakkelijk is dat.

IMG_3796

En dan is het zo ver. We gaan echt vertrekken. Mama had last van de airco of zo denk ik, want haar ogen waren wat vochtig. Wij hadden daar geen tijd voor, want zij moesten op de band. De lopende-band-waar-je-niet-op-hoeft-te-lopen (waarom ze die naam er voor bedacht hebben slaat helemaal nergens op!), op weg naar het vliegtuig met blauw-groen van Garuda. Toen we binnen waren viel het me op dat de stewardessen heel mooi waren in een jurk en met slippers. Dan kom je direct al een beetje in de stemming…

IMG_3791 IMG_3792

In het vliegtuig zat ik bij het raam en in een hele grote stoel. Dat was een toverstoel, want als je op de juiste knopjes drukte, veranderde het in een bed! Mama haar stoel had nog een andere truc, die toverde zomaar een glas champagne tevoorschijn. Ik bedoel maar, duur druivensap in een overdreven dun glas…. Maar in een vliegtuig is dat bijzonder.

Ik zat naast mama in zo’n grote stoel. Je moest goed kijken om me te zien. Ik had er zin in. We waren ons dan ook al meer dan twee maanden aan het voorbereiden. Al het speelgoed ingepakt, alle vriendjes dag gezegd, alle koekjes-met-smarties uitgedeeld, alle cadeautjes gekregen, geknuffeld, schoongemaakt met opa en oma en hen gecoached, kortom, alles gedaan wat gedaan moest worden, tijd om te gaan.

Zo is het en de stewardessen waren al op mijn hand. Kleine mannetjes met blonde haren hebben dat. Iets om in de toekomst te onthouden…. In ieder geval, de reis was super, ik heb geslapen, gegeten en video gekeken en voor we het wisten landden we in Jakarta. Ons nieuwe huis. Wij uit het vliegtuig en dan voel je direct die warmte die in niks lijkt op de warmte in Nederland! Als er warmte is, en die geur! We zijn er. Het voelt ook ver weg.

IMG_3715 IMG_3713 IMG_3710

Ik ga met de golven mee. Op mijn gemak, op z’n Jay’s. Dat is een staat-van-zijn, of state-of-Jay zoals de Amerikanen zouden zeggen. We lopen naar de koffercarrousel en voordat we er erg in hebben hobbelen ze voorbij. Onze koffers. Dat is het voordeel als je voor in het vliegtuig mag zitten. Als de koffers op de kar liggen en wij door de ‘kier’ gaan, staat hij daar ineens! Zo ziet hij ons ook, wij zijn er ineens! Dzjez moest ogenblikkelijk lang en intens knuffelen met papa. Hij had hem meer gemist dan ik, maar hij is ook ouder, dan heb je ook meer tijd om te missen!

Laguiman kwam al op ons afgelopen “I bring the car okay?” zei hij en ik heb geen benul wat hij bedoelt, maar hij kijkt vriendelijk en dat is genoeg! Onderweg ziet het er heel anders uit dan in Nederland. Heel veel groen en palmbomen. Als we dan e-i-n-d-e-l-i-j-k bij ons huis komen staat de trampoline al klaar en het roze huisje en voel ik me direct thuis.

Ik ook. Alsof ik hier altijd al heb gewoond. Lekker warm en Missi is heel lief, dus wat wil een drie-jarige nog meer. Dan hebben we het nog niet gehad over het zwembad, waar we zo meteen nog naar toe gaan met mama!

IMG_3723 IMG_3722 IMG_3719

Er is een groot bad, een ondiep bad en een klein bad en een zwembad, plus een geheim zwembad… dat gaan we nog zien. Maar dat is voor later.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een kinderhand

IMG_2593

Het was een bijzondere week.
Vorige week wist ik het al, maar toen mocht het nog niet.
Het mocht eigenlijk wel, maar ik was er nog niet op voorbereid.
Het is ook niet niks als je naast de juf op de tafel moet zitten en iedereen die binnenkomt een handje geven. Want dan kun je niet een boekje lezen met papa of mama. Dus.

Aan de andere kant is handjes geven en iedereen welkom heten ook erg leuk. Op die manier begint de dag namelijk goed en geef je een positieve energie aan de rest van de dag. Dat is mooi toch?

Ik geef elke dag positieve energie door grotendeels mezelf te zijn. Dat is één van de beste dingen die ik kan. Met grote bruine lieve ogen kijk ik de wereld in en iedereen wordt blij. Ik oefen al vast voluit, want wie weet heb ik er nog wat aan in de toekomst…

Mijn week op de creche was erg gezellig en leuk, want ik was weer helemaal beter. En dat betekent een mannetje vol Jaynergie en dat wil ik delen ook! Met iedereen.

Behalve op woensdag, want dan ben ik bij mama en lezen we gezellig boekjes en doen we spelletjes en knuffelen dat het een lieve lust is. Is belangrijk.

Daarna gaan we Dzjez ophalen op de bakfiets en kunnen we de rest van de middag spelen. Samen, en dat is supergezellig. Bovendien werkt papa thuis, dus dubbelleuk.

Ik mag elke dag op school handjes geven en er is nog een hoogtepunt ook. Op vrijdag is het namelijk feest. Alle juffen zijn op die ene dag allemaal jarig! Dat betekent dat de we een mooi cadeau gaan geven (iedereen geeft een bloem dat gemaakt is van de foto van je eigen gezicht. Papa heeft die van mij gemaakt met een supermooie lint. Ik sta midden in alle blaadjes te stralen!).

IMG_2608

Belangrijker is nog dat we taart, snoep, cake en drinken krijgen! Gelukkig is het maar een half dagje en kan ik thuis verder boterhammen en bananen eten. Ik zit namelijk in de eetfase. Ontelbare boterhammen, ontbijtkoeken (die je ook in de middag kunt eten) suikerbrood (alleen in het weekend), fruit, noem maar op, ik eet het op. Niet mijn avondeten hoor. Dat eet ik alleen zo nu en dan helemaal op.

Daar ben ik dan weer de eetkeizer.
Geen bordje is veilig voor mij of ik eet het tot de laatste kruimel op! Vlees, aardappeltjes, rode bieten of doperwtjes, niks is veilig voor mijn malende kaken en grommende maag. Ik word groot. HEEL GROOT. Oh yeah.

<>

Zaterdag vroeg ik heel lief of ik mee mocht naar de winkel, en dat mocht. Ik had mijn pyjamabroek aan onder mijn spijkerbroek en de laarzen en zo kon ik snel mee. Dat was nodig ook, want we moesten veel wegbrengen en ik ben een hele goeie wegbrenger. Als je goed kijkt zie je me zitten…

IMG_2617

In de winkel heb ik het altijd naar mijn zin. Ik wandel in mezelf, of met papa, of ik ga bij de speeltelevisie zitten spelen. Uiteindelijk weet ik dat we samen weer naar buiten gaan. Daarom wandel ik graag.

<>

Vandaag is het zondag en gaan we zwemmen. Dzjez heeft er meer zin in dan ik, maar ik ga niet ‘nee’ zeggen natuurlijk. Bovendien komen Siebe en Zelda volgens week en dan is het goed een beetje te oefenen.

Voor mij is het tegenwoordig niks anders dan een pretje, een “walk in the park” zogezegd. Zwembroek aan, bandjes om en gaan. Ondiep of heel diep het maakt mij niet uit. Het gaat om het oppervlakte en niet over de diepte er onder. Als je daar aan denkt, kom je nooit van de kant. Gewoon zwemmen zeg ik, dan kom je vanzelf aan de overkant.

IMG_2618 IMG_2619 IMG_2629 IMG_2623

Ik was redelijk vastgeklemd aan mama, totdat….
Totdat ik de glijbaan zag en op slag verst was.
Ik denk dat ik ongeveer honderddrieënvijftig keer naar beneden ben gegaan. En ik heb er geen probleem mee dat ik onder water ga. Ik sta in één soepele beweging weer overeind om vervolgens weer op die glijbaan te klimmen en opnieuw te beginnen.

Ik heb oostindische angst en ben alleen bang voor water als ik mama vast houd. Ach ja, je met ergens beginnen toch?

IMG_2630

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.