Het is ook zo leuk naar mensen te kijken, zeker als die mensen Siebe zijn en daar is er maar één van! Onze Siebe, mijn broer. Ik vergeet het wel eens te zeggen, maar het is toch een geweldig vooruitzicht om Siebe als grote broer te hebben. Altijd iemand om het uit te leggen of je te beschermen.
Altijd iemand die het ‘beter’ weet omdat hij het al meegemaakt, gelezen, gezien heeft. En hij wil wetenschapper worden, nou dan is alles wat ik net heb gezegd in het kwadraat!
En dan heb ik het nog niet eens over Zelda gehad. Een grote zus heeft nog meer dimensies, die weet ook vrouwendingen, meer emo-dingen en artistieke dingen, want ze wil zangeres worden. En/of actrice, daar doet ze niet moeilijk over.
Ik ben blij dat ik Jay ben, want daarom heb ik Dzjez, Siebe en Zelda.
En zij hebben mij.
Dat is een mooi kado.
Ik word er stil van.
Maar dat duurt bij mij nooit lang hoor! Ik was laat op en dus goed uitgeslapen, dat is een goed uitgangspunt voor een goeie dag. Samen naar de crèche en het was goed.
Ik was wel in de war toen ineens stonden Siebe, Zelda en papa voor m’n neus terwijl ik aan het spelen ben. Dan moet je snel schakelen en keuzes maken en tijdens dat proces weet ik niet goed wat ik moet doen….
Met mama ren ik altijd als een brandweer naar de deur, vergeet m’n jas en Jay, maar nu dus niet.
Wel gezellig samen op de fiets naar huis.
Ik was blij toen mama kwam! Ik zag haar al door het raam en zij ons ook. Na heftig zwaaien, een moment van elkaar niet zien, zwaaide de deur open en was daar mama.
Siebe, papa en Zelda waren naar het strand bij het Naarderbos geweest. Het was net goed genoeg weer. Als het morgen mooi genoeg is gaan wij misschien ook!
Dit is wat je noemt een ‘in between’ blog. Die van gisteren is nog niet gemaakt en met deze doe ik ook al die van vandaag. Ik weet dus nog niet goed hoe de dag eindige, maar voorzie geen grote calamiteiten.
We zijn in ieder geval in goede gezondheid en humeur thuis gekomen. Nou ja, Jay had honger, maar dat heeft’ie vaak. Dat betekent gewoon aan de borst bij mama. Fijn feit zo’n Mama.
Ik was gewoon blij toen ik Siebe zag, dat is altijd een fijne thuiskomst! Fijn feit. En blij gezicht is een blij thuiskomst en dat was het tweede blije gezicht al. Dat van mama staat nog scherp op mijn netvlies. Die is altijd blij als ze ons komt halen. Fijn feit zo’n mama.
Nou die blije gezichten heb ik gisteren ook genoeg gezien. En gekke gezichten. Vooral die van papa. Ik kan wel zeggen dat hij een beetje raar is bij tijd en wijlen en dat is een feit. Ze waren gisteravond aan het Rummicuppen, nou dat heb ik geweten.
Ik was er een beetje hieperdepiep van (dat en ik had honger). Gelukkig waren ze op tijd klaar en toen ik boven was, was ik snel klaar en heb de hele nacht geslapen. Nou ja, bijna. Ik moest twee keer vrij snel na elkaar drinken.
Voor de rest gaat het de goeie kant op. Ben benieuwd wanneer ik helemaal doorslaap. Zal fijn zijn, dat is een feit.
(ps: als je je afvraagt waarom ik zo vreemd kijk op de foto, dat is papa, kijk maar in de slideshow)
Ik ben wat dat betreft een beetje van slag. Ik wordt telkens vroeg wakker. Voordat mama wakker wordt en dat is heel vroeg. Voor de niet zo vroege vogels, de nachten worden weer langer hoor, om kwart voor 6 is het nog behoorlijk donker.
Een flesje deed in dit geval nog een klein wondertje, ik werd pas opnieuw wakker om kwart over 7! En daarna mocht ik eerst in bad. Op één of andere manier was ik met het verkeerde been uit bed gestapt, want in de loop van de ochtend was ik het met veel dingen oneens. En dan wordt ik grommerig. Ik weert niet goed hoe het komt, maar dan ben ik niet de leukste Dzjez van de hele wereld (en ik ben de enige, dat is een fijn feit).
Uiteindelijk is de bakfiets de beste remedie. Nog even dag naar de buurvrouw gezwaaid, die was al vroeg op. Ik zwaaide met links, goed gepast en op de crèche was m’n humeur weer gereguleerd.
Maar goed, het eind van de dag was lekker macaroni. Ik heb bijna een heel bakje leeg gegeten. Ik kan zeggen, het is één van m’n lievelingsgerechten! Dat is een fijn (en lekker) feit.
Gister nog even met papa puzzel gemaakt. Ik ben daar goed in, ondanks de onduidelijke vorm, ‘voel’ ik welk stuk in welke puzzel moet. Aangeboren. Hebben kinderen toch wel beter, een goed geheugen. Kan niet wachten om memory met paap te spelen.
Oh ja, en we hebben altijd bloemen in huis. Van bloemen wordt je vrolijk en als je vrolijk bent, staat het goed bij je humeur. Win-win, en alweer een fijn feit.
It wie wer in moaie dei
(en dat is ook een fijn feit)
Ons zijn papa, mama ik en Jay en na het ontbijt gingen we eerst fietsen. Dat kon wat mij betreft niet snel genoeg. Niet het fietsen zelf, maar beginnen met fietsen. Pfff, wat zijn die ouders traag zeg als het aankomt op weg gaan. Boterhammen, koffie, ze nemen de tijd maar terwijl ik geduldig zit te wachten….
OK, uiteindelijk vertrekken we voor een fijne tocht achter de hobbelende krullen van papa aan. Thuis hebben we een praatje gemaakt met de buren. Die stonden gezellig in de tuin te werken en dan is er altijd ruimte voor een praatje. En wat voor praatje, zie woonden hier als één van de eersten heel lang geleden en toen was alles nog één groot weiland met koeien. Wat een mooi idee!
We waren nog maar net binnen of de tuindeur ging open. PIEBE en ZELDA en BEPPE! Grote en gezellige verrassing. Ik had er niet op gerekend en als ze er dan zijn is het al weer normaal e onderdeel van het gezin. Flexibele geest!
We hebben lekker gespeeld en gedaan en nadat ik LANG geslapen had, zijn we nog even naar de AH in Bussum gegaan. Ik in de bakfiets en Siebe zijn eigen fiets. Een fijne tocht en altijd leuk mensen te zien. Vooral Siebe. Dan zit ik in de winkelwagen en ineens heb ik dan zin in een knuffel en spreid m’n armen.
Siebe kent dat gebaar en geeft een DIKKE knuffel. Fijn, knuffels geven energie!
Ik hou daar ook van. Knuffels krijgen en knuffels geven. Ik krijg daarom ook regelmatig bezoek van Dzjez in m’n box. Puur een knuffelmomentje, of moet ik zeggen een puur knuffelmomentje.
Met Beppe ook. Dat is echt een knuffeldeskundige. Die heeft al zo veel kinderen knuffels gegeven, die kan er een boek over schrijven. Over het wel en wee van een knuffel.
Voor de rest van de dag absorbeer ik de gebeurtenissen en dat is vermoeiend. Aan het eind van de dag ben ik dan ook onverklaarbaar moe. Dan heb ik rust nodig en ga ik met mama naar boven voor een fijne nacht!
’s Avonds hebben we lasagne gegeten (zonder kaas is voor Siebe). Ik moet daar nog wat aan wennen, maar denk dat ik het wel lekker vindt en ga vinden. Maar ik was denk ik ook een beetje moe. Uiteindelijk heb ik het nog lang gered. Tot wel 8 uur.
Zelda heeft me nog even mooi gemaakt en dat leidt wel af. Niet dat ik moe was, hoor, moeheid kun je gemakkelijk verslaan met positieve energie, maar met 2 clipjes in je haar, kun je niet anders dan nog even zeer wakker zijn!
Of wat papa zou zeggen ‘Niet panikeren’.
Dat is niet Nederlands maar Vlaams en als je er iets van zegt dan kijkt hij je aan met een blik van ‘Dat meen je niet’ en hij gelooft niet dat ‘panikeren’ niet Nederlands is. Hij probeert het te onthouden maar de volgende keer doet’ie het weer.
Ik panikeerde wel, of raakte in paniek (of in de war, want nu weet ik het ook niet meer!) want er iets veranderd ten opzichte van vroeger. Vroeger vond ik het leuk in de lucht te hangen, vliegen als een vliegtuig, aan m’n benen hangen en zo, maar nu vind ik dat eng!
Het begon al bij Beppe toen papa m’n luier verschoonde en ik de omgeving niet goed kende. Ik was ECHT bang dat ik zou vallen. En gisteren dus weer. Paniek in mijn ogen dus. Mama zegt dat het goed is, want als ik geen angst zou kennen er ongelukken gebeuren. Het is dus een fase van m’n ontwikkeling.
Op zich is er niets mis mee. Het is goed grenzen te leren kennen, het probleem is alleen dat die grenzen niet te eng moeten zijn (en eng in dit geval is nauw). Want als ze te eng zijn, loop je het risico nooit over de grens te gaan. Ik denk dat daar ook het spreekwoord ‘Aan de rand van de afgrond groeien de mooiste bloempjes’ vandaan komt (zo heeft papa mama ook gevonden).
Gelukkig heb ik ook een spreekwoord: ‘Aan het begin van mijn grenzen is er altijd de duw van papa in m’n rug’.
Als hij later groot is doe ik dat ook bij hem. En Jay, en mama, zo kunnen we elkaar helpen groeien. Zo gaan die dingen.
Fijn idee. Die duwen in de rug. Dat geeft een veilig en fijn gevoel. Niet dat ik nu bang ben. Nu ben ik heel zen en ben vooral een vrolijke baby. Dat is ook iets wat je vast moet houden.
Zonder stichtelijk te zijn (of wel, wat maakt het uit, het is onze blog dus we kunnen schrijven wat we willen. En vrolijk en blij blijven is dus een opdracht. In dat opzicht is onze blog dus een soort tijdcapsule die we later als we groot zijn open kunnen maken en opnieuw kunnen lezen.
Dat kan eigenlijk altijd.
Mooi.
in ieder geval, we zijn ook lekker gaan fietsen. Mama moest boodschappen doen en papa en wij zijn met haar meegefietst naar Bussum. Daarna zijn wij doorgefietst en hebben een tocht gemaakt. Ik vond het weer mooi, want viel regelmatig in slaap.
’s avonds ben ik met mama mee geweest naar een feestje bij Angelique. Heel gezellig en veel mensen. Vind ik leuk, veel aandacht en veel reden om te lachen. Al met al was het best laat en werd ik compleet ergens anders wakker dan waar ik in slaap gevallen was. Thuis in bed, in m’n gewone kleren, zonder slaapzak. Moet een wild feest geweest zijn…
Ik heb je niet gemist. Ik was diep in dromenland, daar was het ook erg gezellig.
Ik had nog wel even een egodeukje toen ik achterover in het krat viel wat in de tuin stond. Op zich geen probleem, maar er lag een bodempje water in. Gevolg: Natte broek.
Het voordeel is koele billen. Dat is ook iets waard. Haha (al zeg ik het zelf).
Oh ja, geen paniek, je hebt geen blog gemist, hij is gewoonweg niet geschreven 😉
Laat ik maar met de deur in huis vallen: Ik ben naar de kapper geweest.
Het haar hing in m’n ogen omdat het te lang, maar vooral te zwaar en te weerbarstig is en sinds de krullen me (tijdelijk) in de steek gelaten hebben, moest de schaar er in.
Vandaag ging ik met mama en het was de derde keer en ik ben braaf in de autostoel gaan zitten en heb m’n haar zonder problemen laten knippen tot het gewenste resultaat.
Dat was vanochtend wel anders, want toen was mij GROOT onrecht aan gedaan. Door papa en de sproeier van de douche. Papa heeft deze gebruikt voor het uitspoelen van m’n haar nadat hij het eerst al volledig tegen mijn zin in, gewassen had. Ik HOU DAAR NIET VAN. En omdat er nog wat zeep in zat, pakte papa de sproeier dus.
Ik weet niet wat dat is, maar ik moet er NIETS van hebben. Het gevolg is dat ik best lang alles bij elkaar heb gebruld (en ik heb een luide stem). Het goeie daarvan is dan weer dat mama en Zelda opstonden.
Daarna zijn we gaan fietsen achter 2 hijgende types. Siebe en Papa om precies te zijn.
Ik hou daar van, dat fietsen. Het word een beetje onderdeel van wie ik ben. Als je op zo’n jonge leeftijd vaak dit soort tochtje maakt, wordt dat onderdeel van je gewoontes. En we weten allemaal wat gewoontes met je doen…
Precies, een frisse neus geven in dit geval.
Ik denk dat we het in weer en wind moeten doen. Dan moet mama gewoon een dikke jas aan en wij de kap er op en een dikke jas. Ben benieuwd.
Er was overigens geen winnaar. Siebe en papa liepen even hard (of even langzaam, hangt er vanaf met wat je het vergelijkt. Een paard zou er om lachen, maar een slak zou jaloers naar boven kijken…. en zo ie je maar weer, alles hangt af van het perspectief.
Ik had wel het gevoel dat we wat sneller gingen nu Dzjez naar de kapper is geweest. Ik hoef ZEKER nog niet naar de kapper en hou het bewust kort. Eerst de andere dingen ontwikkelen en laten groeien en dan het haar. Geen prio op dit moment.
Goed gezien Jay! Hangt alleen maar in je ogen.
Ik heb trouwens kleuren ontdekt. Zelda begon en ik heb haar tekening afgemaakt. Daarna kon ik niet meer stoppen. Ik heb zeker 2 kleurplaten gemaakt. Dat was voor dat ik naar bed ging. Want ik was toen best wel moe.
Toen ik wakker werd, werd ik aangekleed en ging met papa, Siebe en Zelda mee naar Beppe in Fryslân! Zij gingen daar logeren en wij op bezoek. Het was beregezellig en ik heb een nieuwe auto gekregen van Senn (en Tessa), die waren er ook.
Ik had even een lekkere kwollitietaaim met mama. Dat was al weer heel lang geleden en soms ook nodig.
Beppe had ook een nieuw soort speelgoed met… muziek. En als ik muziek hoor, kan ik maar één ding.
Precies.
We hebben er patat en hamburger gegeten met APPELMOES. Dat is lekker en daarna nog yoghurt ook.
Toen was het tijd voor het afscheid, want ik ging en Siebe en Zelda bleven. Gelukkig komen ze zaterdag al weer terug, samen met Beppe. Het was wel erg laat, maar ik was erg wakker. Ik had de hele weg terug gemopper, gezongen, gemopperd en gebabbeld. Thuis wilde ik eerst nog 2 boterhammen met pindakaas. Het was 9 uur.
Toen ik thuis kwam uit de crèche, mama had ons gehaald, en ik uiteindelijk uit de auto was, er stond een auto voor de deur geparkeerd en op de parkeerplaats achter was het erg smal tussen de deuren, en door de tuindeur naar binnenkwam in vol ornaat, we hadden een make-up gehad en ik zag er uit als een echte leeuw, BRRRRULLL, stonden daar ineens Siebe en Zelda!
Ik sprong een halve meter in de lucht (met één been op de grond) van blijdschap! Een mooie verrassing dus weer!
Gelukkig was Siebe er, want ook ik zat in de ingeklemde auto en kon er vrijwel niet uit. Uiteindelijk is het mama gelukt en ben ik binnenstebuiten, achterstevoren en ondersteboven uit de auto geraakt en heeft Siebe me overgenomen.
SIEBE! Hij was er ineens weer. Ze waren uit logeren geweest en nu weer terug.
Als eerste heb ik lekker geknuffeld met Zelda en laten zien dat ik al bijna kan staan. Nou ja, het begin is er. Ik weer dat ik er twee uitsteeksels aan de onderkant zitten.
Ik begin gewoon van boven naar beneden. Eerst de ontdekkingstocht van m’n armen en handen en vingers. Ik pal alles al vast en draai er aan en zo. En als ik het niet snap dan is er altijd Dzjez die me helpt.
Voor de rest heb ik zo hard gelachen. Je hoeft maar naar me te kijken en ik schater me suf. Je zou kunnen zeggen dat ik een vrolijke baby ben. En waarom niet, het is hier mooi, met mooie mensen. Van buiten, maar vooral van binnen. Dat telt.
Na de omarmingen en knuffels en dansjes kreeg ik honger, maar wilde niet eten. Een kontradiksijoo-in-termienis dus. Het lukte Beer in het Blauwe huis niet, het lukte papa niet, het lukte mama niet, nee uiteindelijk was het Zelda en haar oneindige geduld die het voor elkaar gekregen heeft. En daarna nog yoghurt en als geweldig toetje: AARDBEI.
Vanochtend waren Siebe en Zelda er . Ik lag op m’n aankleedkussen en ineens was Zelda daar. Wat een verrassing! Piebe noemde ik haar. Zelda zei papa en ik zei iets in de trant van Elde. En toen was Piebe er ook en was ik helemaal in de war. Fijn is het om ze weer te zien.
Na het zien zijn ze weer naar bed gegaan, want het is vakantie. Alhoewel, Zelda kwam al snel weer beneden. Die was uitgeslapen zie ze. Ik vind het gezellig als ze er bij is als ik ontbijt. Een boterham met pindakaas. Ik denk dat het aangeboren is. Pindakaas! Daar kun je me dus voor wakker maken. Liever dan jam of stroop op dit moment.
Daarna, met de bakfiets naar de crèche. Ik schrok een beetje van Douwe, die was er al als enige en die is een stuk groter dan ik. Dat is op een maandagochtend best eng. Gelukkig was papa er en ging hij met de poppen spelen. Dat maakt hem ineens een stuk minder eng en ik ging er naar toe.
Ik wilde eigenlijk in de armen van Manja, en dat deed ik dan ook. Vond ze leuk.
En ach, wat zal ik zeggen, het was een fijn, dagje. Niet te warm in de ochtend, warm in de middag en vordat ik er erg in had, was mama daar al weer in de namiddag.
Dzjez zat al helemaal klaar om de hoek van de deur. Jas in de hand en wachten. Toen mama er was sprong hij op riep DAHG DAHG en AUTO en liep weg. Mama zei toen ‘En Jay dan?’ oh ja, dacht Dzjez, Jay Jay en wees naar mij en vervolgens riep hij weer DAHG DAGH en liet naar de deur.
Zo is hij.
Thuis had papa de Macaroni klaar gezet en die heb ik met ‘Beer’ van het Blauwe Huis opgegeten. Dat ging snel, dus vroeg papa of ik nog een boterham wilde, ik zei JAH, met pindakaas? JAH zei ik en hij was op voordat hij op m’n bord lag. Nog één? JAH en ook die ging op. Ik bedoel maar, boterham met pindakaas is lekker!
mama vind dat ook lekker…
Verder was ik niet verbaasd dat Siebe en Zelda er niet waren. Ik was eigenlijk al weer vergeten dat ik ze die ochtend had gezien. Korte termijn geheugen is nog aan het groeien, denk ik.
Ze slapen bij Jenda en Temme, in Weesp. Dat is mooi, hebben ze daar ook eens geslapen, in Weesp. Ik heb dat bijvoorbeeld nog nooit gedaan. Vanavond zie ik ze weer!
Soms heb je van die dagen die van verrassingen aan elkaar hangen. Vandaag begon zonder verrassing: Ik werd wakker om half 7. Het is maar goed ook dat de dag zonder verrassing begon, want als alles een verrassing is, is geen enkele verrassing meer een verrassing. Dat is het zelfde als wanneer de zon altijd schijnt. Dan is regen een verrassing en omgekeerd…. Altijd wat.
De eerste verrassing was Olpa op de Skype.
Die was jarig namelijk en dat moest gefeliciteerd worden. Helemaal draadloos met Frankrijk. Je kunt zien dat ze ons behoorlijk missen, maar ja, niemand zei dat vakantie niet zwaar was. Ik bedoel maar.
Ik bedoel, als ze me terug zien gaan ze zich afvragen waar die kleine schattuge Jay is, want die is weg. Er is nu alleen nog maar een grote schattige Jay. Zelfs Siebe en Zelda vinden dat en die hebben me 2 en een halve week niet gezien.
Kortom, ik groei als kool en dat is geen verrassing als je er bij bent, maar wel als je me lang niet hebt gezien.
Daarna zijn we gaan fietsen, een heel eind, en deze keer reden we niet achter een hijgende papa aan. Nee we hebben een fietstocht gemaakt? Dat was een onverwachte verrassing. Door de bossen naar Huizen en terug (dat laatste is op zich logisch, want als je weg gaat, moet je in ieder geval ergens terug komen en de beste plek is (uiteindelijk) terug thuis.
Ik heb het wakker en slapend ervaren. Wakker was boeiend, zo boeiend dat ik terug in slaap viel.
Ik was zeker wakker toen Dzjez een KOE BOE in levende lijve zag. Dan zegt’ie snel ‘Klaah, Klaah’ en wil’ie snel verder. Held op sokken, eh, blote voeten bedoel ik.
Hey! Van dicht bij is zo’n beest reuzegroot en als je een baby bent dan besef je dat nog niet. Ik ben nu aan het oefenen, zodat ik later, als jij even oud ben als ik, jou kan beschermen. Als ridder, dus…
De verrassing zat hem trouwens ook voornamelijk in het aantal koeien. Daar waren er heel veel van en het zijn de aantallen die me aan het wankelen brengen.
Nadat de koeien hun verslindende aandacht waren verloren fietsten we verder. Toen we bijna in de Vesting waren, begon het te regenen, uiteindelijk regende het wel redelijk hard en zijn we gaan schuilen in de Utrechtse poort. Gelukkig duurde het maar kort.
Wat ook kort duurde was wakker zijn nadat we thuis kwamen. Het was al één uur geweest en dan is half 7 op staan best vroeg. Ik heb wel 3 uur geslapen of langer, in ieder geval was papa al weg toen ik wakker werd en Zelda en Siebe ging halen.
Ik moest van ver komen, dus mama heeft de was opgeruimd en nog wat spullen en toen ze klaar was, was ik terug in het land van de niet-slapenden. Daarna hebben we gezellig gespeeld en boekjes gelezen. Bij het eten hebben we Bumba gekeken en toen ik naar bed ging waren papa en Siebe en Zelda nog niet thuis….
Ik heb ze wel gezien! Ik lag gewoon mezelf te zijn in de box, om me heen kijken en het plafond te bestuderen en ineens was daar Zelda! Dat is pas een grote verrassing! Het was een fijn en gelukkig weerzien.
Geloof het of niet, ik denk dat er een foto gemaakt is met Siebe, die OOK gemaakt is met Dzjez. L’histoire se repète!
Hoe moet je beginnen als je het einde al kent.
Dat is een vraag die je heel lang bezig kan houden.
Of niet.
Gewoon beginnen dus. Met veel te vroeg wakker worden voor het weekend. Kwart over 6 if zo en ondanks papa’s grote hoop dat ik weer in slaap val, is die tegelijkertijd ijdel. Ik doe dat niet. Voor de show lig ik even roerloos, maar dat is om me voor te bereiden op echt wakker te zijn.
Het is heel gezellig, dus dat scheelt en maakt de ochtend gezellig en leuk.
Ik zat nog wel even vast op de bakfiets. Terwijl ik me klaar maken was om te vertrekken, bleek dat m’n benen net te kort waren voor de stang. Tsja, dat is wat je nu noemt een penibele situatie…
We zijn met z’n allen boodschappen gaan doen en daar is vanallus te zien. Ik heb het in ieder geval druk met zwaaien, want er zijn genoeg mensen.
Na 2 koekjes en een bekertje water wil ik er uit! Gelukkig zijn we klaar in de Lidl en heeft Jay honger, dus kan ik even uit. Vervolgens trek ik een sprint waar Usain Bolt jaloers op is. Ik ren naar de draaideur, kijk niet achter om, maar zie ineens papa voor me. Shoot! Die is sneller.
Ik probeer het nog een keer en deze keer… mislukt het weer! Weer is papa te snel en ga ik terug in de winkelwagen. Daar was ik eerder al bijna uitgevallen, toen ik dacht dat ik recht op kon staan. Gelukkig vin mama me op, met Jay in de arm, die een harde PIEP gaf, want die was rustig aan het drinken.
Ja, dat was wel even schrikken.
Het ene moment ben ik rustig aan het drinken en het volgende moment vlieg ik bijna door de lucht. Die Dzjez, dat is me er één.
Ik zat vandaag in de MaxiCosi, dus had een goed uitzicht op de winkel. Dat is beter en anders dan in de kinderwagen. Dan kun je alleen maar omhoog kijken. OK, je wordt er een plafond expert van, maar uiteindelijk is daar weinig te beleven.
Ik had eigenlijk da de winkel een off-day. Ik moest heel lang, heel hard huilen en er was weinig wat hielp om me te doen stoppen. Soms even, maar meestal niet. Ik denk dat ik pijn in m’n buik had, maar ik weet nog niet waar die zit.
Uiteindelijk ging het goed en heb ik gezellig gelachen met mama. Een lachebek ben ik. Een enige echte en dat blijf ik m’n hele leven doen. Dat is het plan!
Ik ook! Met jou en dan zijn we straks de lachende ridders van Naarden. Behalve als we heel stil moeten zijn op een spannende missie. Dan glimlachen we alleen, stillachen dus.
Ik heb trouwens ook een nieuwe kietelvriend gevonden. Nou ja vriend, het was een meneer die me ongevraagd onder m’n voeten kietelde, omdat dat leuk is en omdat mensen dat kunnen bij kinderen. Dat blijft een stom fenomeen.
Toen we thuis kwamen lag ik te slapen in de auto en toen ik wakker werd heeft papa me snel met een flesje in bed gelegd. Dat was maar goed ook, want ik was best wel moe. Ook Dzjezjes worden wel eens moe.
Even de batterijtkes opladen voor ene gezellige middag. We hebben lekker gechilled en de Nijntje film gekeken en Teletubbies. Het was zo halfbewolkt en niet echt warm meer. Gelukkig wordt het volgende week weer mooier weer heb ik gehoord.
Papa was een paar dagen in Griekenland, Beppe kwam logeren en dan heb ik het te druk om te schrijven. Zo gaan die dingen. Dat wil niet zeggen dat ik me niet kan voorstellen dat de blog niet gemist wordt of zo.
Dit is een marcherende Griekse soldaat in het hotel van papa
Ik bedoel, als je op een dag de krant niet krijgt (en het is niet zondag) dan is dat tegen de regel(maat) in. Zo zijn we, regelmaat en gewoontes en dat is maar goed ook. Door die gewoontes, die routines, die cliché’s hoeven we er niet bij na te denken en hebben enorm veel ruimte voor nieuwe ervaringen.
Nu ik niet meer hoef na te denken bij lopen, kan ik om me heen kijken. Ik bedoel maar. Nadeel is ook dat je daardoor eventuele talenten als ‘normaal’ beschouwt. Daar moet je dan weer scherp op zijn…
Dat wil niet zeggen dat ik niets meegemaakt heb, of Jay. Allereerst zijn we gegroeid en vooral groter geworden. En slimmer. Ik ken al meer woordjes, begrijp al weer meer, nog even en ik schrijf een handleiding voor dreumes zijn!
En dus Beppe was er. Toen mama me dinsdag ophaalde van de crèche, zei ze het al: Beppe komt. En vanaf dat moment heb ik dertienhonderdvierentwintig keer ‘Beppe’ gezegd. Toen we thuis kwamen, was ze er. Of was ze er al. Of nog steeds. In ieder geval heb ik eerst even met m’n armen naar achter en open mond naar haar gekeken. Ter incubatie en algemene wenning.
Daarna was het feest en gezellig.
Ik heb naar mezelf gekeken op Joetjoep, dat is leuk! Kan ik uren naar kijken en Beppe ook. Die kan dan dubbel van me genieten, jong en oud, dus. Dat is het mooie van filmpjes. Straks ben ik ooit even oud als Beppe en kijk ik naar mezelf als baby. De vraag is hoe de wereld er dan uitziet. Ben nu al benieuwd.
Ik heb ook al veel filmpjes, alleen is het verschil tussen de filmpjes en mij nog ie zo groot. Dat komt nog. Later als ik groot ben kan ik dan ook nar mezelf kijken als baby.
Beppe vind ons heel erg leuk en wij haar ook. Dat is een goeie combinatie. Dat zorgt er voor dat het gezellig wordt. Beppe is een natuurlijke knuffelaar, zorger, voorlezer, speler en al die dingen.
Ik ben dus ook weer gegroeid. Wat ik vooral kan is dingen pakken en daar superaandachtig naar kijken en heen en weer bewegen.
Bezig zijn dus.
Elke beweging zorgt er voor dat ik een nieuwe beweging leer. ik stop bijvoorbeeld m’n teen in m’n mond. Elke herkenning is een extra verbinding van m’n neuronen, en al die verbindingen zorgen er straks voor dat ik me zelfstandig om kan draaien. Ik bedoel maar. Een hele prestatie!
En ik kijk daar graag naar, soms van dichtbij. Dan kruip ik zelfstandig in de box en ga met Jay spelen of er gewoon naast liggen. Leuk is dat.
Papa kwam trouwens donderdagnacht thuis en Beppe had besloten nog een nachtje te blijven, dus vrijdag was gezellig met z’n allen. Dat zijn de leuke dingen!
En we hebben gebak gegeten, dat is altijd een goed excuus om honger te hebben….
Toen was ik moe en ben ik gaan slapen. tweeëneenhalf uur. Dat krijg je als je zo vroeg wakker wordt. Daar ga iknig eens over nadenken in het belang van de wereld.
Daarna zijn we gaan fietsen terwijl papa z’n best deed ons bij te houden. Lopend. Ik denk dat ik dat ook ga doen als ik later groot ben. Hard lopen. Kan ik met Papa en Siebe mee gaan. Siebe en Zelda komen zondag (maar papa en mama hebben het nog niet gezegd, want anders ben ik de hele tijd opgewonden en roep eenënzestigduizendtweehinderdelf keer Piebe).
We zijn ook nog even in de kringloopwinkel geweest, maar dat was niet zo’n succes. Ik mocht niet vrij rondlopen en dan ben ik snel onblij. Zeker als er zo veel spulletjes zijn waar je aan kunt zitten…
Daarna zijn we trouwens nog een ijsje gaan eten in de Vesting. Ik mocht van die van papa en die van mam eten. Dubbel genieten! En op de terugweg mocht ik ook nog het koekje opeten. Eigenlijk is dat driedubbelgenieten. En dat met pap, mama en Jay én in Vesting is achtdubbelgenieten!
Wat ik ook heb is nieuwe schoenen gekregen (en broek ook), echte Dzjez schoenen vind ik. En ik kan er goed op lopen. Zelfs op de tafel, wat ik dan weer niet goed snap, want normaal mag ik daar niet op en je kunt er ook niet echt ver op lopen. Tsja, voor de foto mag alles.
Na het eten kreeg ik een grote opleving. Als ik voldoende afgeleid wordt dat vliegt de tijd. Tijd is dus dynamisch en je kunt het sneller en langzamer laten gaan (bij slapen gaat de tijd dan weer heel snel, tenzij je wakker ligt en naar de wekker kijkt, zie je?)
Ik heb met papa gespeeld. Dat had hij nodig. We hebben lekker gek gedaan en ik heb gek gedaan in m’n eentje, door op de leuning van de bank te klimmen en gek te kijken. Zo vliegt de tijd, zeker.
En dan is het tijd voor bed. Papa stelt de vraag en ik zeg ja.
Dzjez & Jay 