Het begin van de lente (20 of 21 maart is bepaald op basis van een afspraak hoorde ik laatst. Het is nogal wat, want Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn (daar zal mama blij mee zijn). Deze lentenachtevening treedt op rond 20 maart op het noordelijk halfrond. De zon gaat dan door het lentepunt (kijk dat zijn nog eens dingen om naar uit te kijken als je een zon bent) en de dag en de nacht zijn ongeveer even lang. Tijdens de lente worden de dagen steeds langer en kun je langer buiten zitten (Hoera!).
Kortom, een goede reden om een wandeling te maken in het bos en afscheid te nemen van de winterbomen, de winterstruiken, het wintergras en de winterse bospaden. Dat hebben we dan ook gedaan, samen met het bezoeken van alle paddestoelen, die op mysterieuze wijze allemaal hun nummer zijn kwijtgeraakt. Je zou je toch haast gaan afvragen of er niet één of andere bende achterzit. Het KK of zo (Kabouter Kalifaat) want je weet het maar nooit tegenwoordig.
Papa had voor de gelegenheid een jas in schutkleuren aangetrokken, voor het geval we hem kwijt zouden raken… Onder de omstandigheden zou dat ook za maar eens kunnen. Eerst de nummers va de paddestoelen en dan…. papa! Gelukkig is dat niet gebeurt, want dat zou ik heel erg vinden. We hebben dan ook vooral lekker gewandeld, waarbij ik het niet kon laten om van de kleinste hobbel gebruik te maken om om te vallen of in ieder geval zwaaiend met mijn armen mij evenwicht houden. Valt niet mee bijna drie te zijn.
Bovendien hebben we lekker appel en sinaasappel gegeten. Dat hoort er echt bij. Via een grote omweg zijn we uiteindelijk bij dé heuvel terechtgekomen en daar waren ook zwanen. Grote witte zwanen waar je niet te dicht bij in de buurt moet komen. Waarschijnlijk zaten ze op een aantal eieren te broeden. Daar zullen we later wel achter komen.
Ik had wat vallen betreft ook niet mijn dag. Of moet ik zeggen juist wel, want ik ben ook wel zeker 3 keer gevallen. Kleine ophogingen op het pad, kleine wortels en ondiepe kuilen waren mijn deel. Gelukkig kan mijn ego wel een deukje incasseren en loop ik snel weer verder.
Er waren spannende bomen waarin kinderen zich kunnen verstoppen, dus dat hebben we ook gedaan.
Er was een spannende boom, waar ik niet zal in of uit kon komen, dus dat heb ik dan ook gedaan. Uiteindelijk moet je alles eerst proberen om te bepalen of het goed is of niet, want anders ben je gewoon een fantasievolle verhalenverteller, en laten we eerlijk zijn, wat heb je daar nou eigenlijk aan!
Maar goed, nadat ik mijn motorische capaciteiten bergafwaarts heb getest en me bovendien verstopt heb, maar uiteindelijk weer tevoorschijn kwam vanwege angstige kreten. leek het tijd om naar de speeltuin te gaan. Een goede afsluiter van een goeie wandeling.
Maar er was meer deze keer…. Mama was op een kleine rondtocht gegaan en had een hert ontdekt!
Een hert, een hert! Daar moeten we snel naar toe! Bleek het wel een opgezet hert te zijn. Die zijn wel echt geweest, maar nu van binnen onsterfelijk gemaakt,. waardoor ze je voor eeuwig en altijd met hun liever reebruine ogen aankijken. Ik heb dan ook mooi terug gekeken.
Maar er was meer, er was een hele interactieve tentoonstelling over de natuur, inclusief een bak met vissen, die je kon vangen, en zo echt leken dat ik er een beetje bang van werd. Mooie plek, met lichtmuisjes en lichtreetjes die over de vloer heen rennen. Een bijzondere ervaring, die we zeker nog eens moeten doen!
Eindelijk was het dan zo ver.
Het geduld van een kind kan behoorlijk op de proef worden gesteld.
Eerst wordt je onder druk gezet om een ‘kruis’ mee te nemen naar school en vervolgens staat mijn naam er niet op…. Gelukkig weet papa wel wat zijn handwerk is, dus staat er snel mijn naam op (die ik al uit duizenden herken) en ben ik tijdelijk gerust gesteld. Maar dan denk je dat we er al snel mee gaan lopen, maar dat is niet zo (ik moet er natuurlijk bij zeggen dat het gaat om het Paaskruis en wij die eerst gaan versieren in de klas en dan mee om de kerk heen lopen (ik heb dan vaag beelden van de rondgang rond Jericho en we weten allemaal wat dat teweeg heeft gebracht, maar dat gaat nu niet gebeuren!).
Maar voordat we het gaan versieren gaat er eerst een weekend overheen en zijn er genoeg ouders van kinderen, die veel te laat, alsnog een kruis meenemen, dus de stress was redelijk niet nodig uiteindelijk. ze hebben op school gewoon geanticipeerd op het trage inleveren van kruizen. Nou ja!
In ieder geval hebben we afgelopen week het kruis versierd.
Ik kijk er even vol bewondering naar, want zo een mooi kruis heb ik nog nooit gezien. Nu ben ik een beetje bevooroordeeld, want hij is mijn broer. Mooi oranje is niet lelijk, maar je ziet het, ik kijk eigenlijk naar de chipjes.
Dat heb ik niet alleen gedaan in mijn lievelingskleur oranje, maar er zaten ook chipjes in. Die had ik op een draadje gerijgd en opgehangen aan het kruis (normaal hangt daar iemand anders) en vrijdagochtend was het zo ver.
De kinderen nerveus.
De ouders nerveus.
De broertjes en zusjes relaxed.
En daar gaan we. De school uit, de straat op, mét kruizen en ik hand in hand met Lotte, mijn maatje. Dan weet je zeker dat er niks mis kan gaan. Niet dat ik me over dat soort dingen druk maak hoor, ik kan namelijk al tot 10 tellen in het Indonesisch.
Het is een drukte van belang, want het zijn 3 klassen die naar de kerk gaan + de hoeveelheid ouders en broertjes en zussen als entourage. Jezus zal blij zijn met zo’n opkomst en dat is maar goed ook. Ik begrijp het nog niet helemaal, maar aan een kruis opgehangen worden is niet leuk. En zeker niet als je dood gaat! Het goeie nieuws is dan weer dat hij eigenlijk niet dood was en weer wakker werd in een grot met een steen er voor. Dus uiteindelijk kwam alles goed en ging hij naar de hemel. Dat lijkt me best een mooie plek als de zon schijnt. Als een helikopter boven de wolken.
Uiteindelijk lopen we ook weer terug naar school en was het voorbij. We zetten er een kruis door, het is klaar. Over kruisjes gesproken, we zetten ook kruisjes op de kalender om niet te vergeten dat ik op 27 maart jarig is. Een bijzondere dag, zo voelt het. We zullen zien hoe het feest gaat zijn en ik kan je al vast zeggen dat ik er heel veel zin in heb!
Het was een bijzonder weekend en dat begon al op vrijdag…. Ik was de hoeder van Flip de beer en dat is niet niks. Als je Flip de beer meekrijgt, krijg je niet alleen Flip, maar ook de rugzak waarin hij woont en een hele verzameling kleren voor elke gelegenheid.
Voor mij is het ook een avontuur, want Dzjez zit nog niet zo lang in de klas, dus dat maakt het extra spannend. Kan hij het wel? Is het wel leuk? Wordt het wel gezellig? Allemaal vragen die een stoffen beer zich afvraagt op een vrijdagmiddag….
Gelukkig was het ontvangst hartelijk en heeft Dzjez ook nog een broer, Jay. Dat is me er één, dat is namelijk de grootste knuffelaar van de hele wereld. Het is dat het een mens is, anders was het een knuffelJay geweest.
Ik vind het wel grappig! Een knuffelbeer die in een rugzak woont! Eigenlijk goed bekeken, want dan hoef je niet een tent op te zetten of zo, als je ergens gaat logeren. Je stapt gewoon uit je rugzak en dat is het. “Flip & Play”, zeg ik dan.
In het begin is het wel even wennen hoor, maar gelukkig hebben we veel te doen als we thuiskomen in de middag. Ik had alles tot in de puntjes voorbereid (…), maar moest wel eerst wat eten, dus dat hebben we gedaan. Samen met mama en papa, want die werkte thuis en was heel blij met het bezoek.
Het viel ons wel op dat Flip niet heel erg veel eet, maar dat is niet erg, Ik heb ook wel eens van die buien.
Op zich had ik wel zin om iets te eten, alleen hadden ze geen honing en zoals je weet zijn beren gek op honing en ben ik een beer die dan weer nog gekker is op honing.
Eigenlijk eet ik alleen maar honing. Brood met honing, patat met honing, honingijs, thee met honing, honingsoep, honingsnoep, als ik een vrouwtjesbeer zou zijn, zou ik de Honingin zijn.
Gelukkig had ik voordat we gingen vertrekken van school nog lekker wat gegeten en was het ook niet echt nodig.
Ik ben dat eigenlijk niet gewend, dat iemand anders zo veel praat! Dat ben ik normaal altijd, maar OK, het is een bijzonder weekend. Het is het weekend van Flip!
Ja, ik ben dat ook niet gewend!
Dat Dzjez zo weinig zegt, want ze noemen hem wel eens een Dzjezmatezz, oftewel een joeman-biet-boks!
In ieder geval mocht ik nog even op de gitaar spelen van Dzjez. Dat is best moeilijk hoor! Ik luister liever naar een goed stukje muziek op de koptelefoon, naar liedjes zoals “Ik zag twee beren”.
Daarna gingen Dzjez en Jay samen met hun moeder koekjes bakken. Dat is iets waar Dzjez al de hele tijd naar uitgekeken had. Deeg maken, deeg uitrollen en met vormpjes leuke koekjes uitdrukken. De oven had de hele tijd staan opwarmen, dus toen ze klaar waren, konden ze er direct in. Ik vraag me af wat ze het leukst vinden: Het maken of het opeten.
In ieder geval was het na het avondeten, met heerlijke langgepruttelde bolognesesaus die ik met een scheutje honing mocht eten, tijd voor mijn pyjama. Dzjez heeft deze nauwkeurig aan gedaan, waardoor ik na het poetsen van mijn tanden en het wassen van mijn poten en nog éen keer naar de wc te zijn gegaan, helemaal klaar was voor een nachtslaapje (in de winter doen mijn familieleden een winterslaap, maar ik ben zo gedomesticeerd dat ik dat niet hoef).
Ik was al wakker toen ik Dzjez hoorde die naar de slaapkamer van papa en mama ging. “Ikke ook wakker” zei ik, en toen mocht ik ook in hun bed. In hun bed is het altijd anders dan in mijn eigen bed. Het is op een andere manier warm. Bovendien kan ik dan knuffelen! En ik heb iets nieuws. Ik blaas en bijt dan in hun oor en dan moeten ze heel hard lachen (dat heb ik van papa geleerd hoor!).
Na de boterhammen die zich voor de gelegenheid hadden vermomd als ontbijt, gingen we naar de markt. Op de bakfiets, met Flip. Die schrok zich een hoedje denk ik, want zijn ogen waren zo groot als schoteltjes.
Nou, nou, dat valt wel mee hoor! Ik was hooguit een beetje geschrokken door de wind…. Maar inderdaad, het is natuurlijk wel een avontuur om op de bakfiets naar de markt te gaan! Door de vesting, majestueus zwaaiend naar iedereen, voor mij is dat betrekkelijk nieuw!
We hadden een verrassende ontmoeting, want wie zagen we toen we aankwamen? Precies, Wouter en Julia, onze vrienden. En papa liet er geen gras over groeien. We gaan wandelen over de wallen.
Zo, dan maak je nog eens wat mee als pretbeer. Stijf onder de arm van Dzjez zie ik delen van de wereld die ik anders niet zie. We klimmen over bergen en komen bij de sneeuwgrens, we kijken in afgronden die elke Edelweiss trots maken. Mooie buurt hoor, die vesting!
De middag laat zich omschrijven als een speelavontuur, gesponsord door de zon. “Heerlijk” (met dubbele ‘l’, zoals Jay zegt). Eerst in de voortuin, met de glijbaan en de hut en daarna in de speeltuin (OK, ik was toen even niet mee, want ik hou niet zo van zand in mijn vacht. Dat kriebelt zo en ik hou ook niet van in bad gaan, want het duurt zo lang, voor ik droog ben). Ik heb wel de foto’s gezien en die zien er goed uit met kastelen en bergen en begraven auto’s.
Ik laat me even gaan, want ik heb het rijk voor me alleen….
Ik heb mama ook nog even geholpen met het opruimen van de bladeren en helemaal in mijn eentje de groene bak, van achter naar voren getrokken. Ik ben beresterk (yeah Flip) en kan dat gewoon zelf. Samen met Jay heb ik de bladeren opgeveegd heb. Weg met de herfst en de winter, hallo lente!
Ik ben ook blij dat Flip er is, en zo nu en dan knuffel ik hem ook even. Hij is ook zo lekker zacht en ik hou van zachte dingen. Dat is ook één van de redenen waarom ik het zo leuk vind in haar te kriebelen. Nu mocht Flip het even doen (ik doe mijn best om mooi lachend op de foto te staan).
Zondagochtend moet ik weer thuisblijven…. De boys gaan zwemmen en ik mag niet nat worden, dus is het beter zo. Gelukkig mocht ik wel mijn zwembroek aan, zodat ik wel het gevoel had dat ik er bij was.
Toen ze opgedroogd terugkwamen, kon ik zien dat ze een mooie tijd hadden gehad! Bovendien waren hun opa en oma er bij! Die gingen meezwemmen (en handig gebruik maken van douchefaciliteiten aldaar, wegens badkamerverbouwingen) en als opa’s en oma’s meezwemmen, dan weet je dat het extra leuk is.
Ik heb me helemaal suf vermaakt, want ondanks het feit dat ik niet in het diepe durf, glij ik wel van de grote glijbaan in het diepe water en ga daar zonder problemen kopje onder. Wel 40! keer. Keer op keer! Ik heb een schizofrene houding wat betreft water….
Ik ook, maar dan anders. Ik heb een extreme allergie voor natte haren. Ook al komt er maar een druppel in de buurt van mijn scheiding en ik ben onblij. En daar ben ik zeer consequent in. Water is leuk, tot aan mijn nek en dat is het!
Ik denk dat mijn weekend ongeveer aan het eind is, en ik moet zeggen: Het was cool! Ik heb Dzjez, zijn broer en zijn familie, beter leren kennen en ik bereid me nu alvast voor op een volgende keer.
Ik heb er ook van genoten en vond het jammer dat Siebe en Zelda er niet bij waren, want dat zijn mijn broer en zus uit België. Die zouden Flip ook super leuk gevonden hebben, maar gelukkig hebben ze het verhaal en de foto’s. Morgen neem ik hem weer mee naar school en gaan we alle verhalen vertellen.
Los van wat er allemaal is gebeurd , ben ik met mama en Zelda naar K3 geweest.
Dat is iets waar ik al weken naar uit heb gekeken en dan is het ineens zo ver. Dan is het zondagochtend en heeft mama de bakjes met lekkers klaargemaakt, heeft papa de tickets geprint en uitgezocht waar je moet parkeren, heeft Zelda samen met ons alle liedjes en dansjes ingestudeerd en zijn wij dus helemaal klaar!
Vrijdag en zaterdag waren toen natuurlijk al voorbij! Want nadat we vrijdag naar de Hema zijn geweest, ook al zo’m hoogtepunt. Niet alleen hebben we de Hema op zijn kop gezet door even ongegeneerd te knuffelen in het openbaar (veel oooooh’s krijg je dan), maar we hebben ook Fristi met een donut gehad. Daar moet het wel heel hard voor regenen en stormen om ons tegen te houden – kwamen Siebe en Zelda in de avond. Zodra we dat weten is er geen houden meer aan, schier onmogelijk ons dan ook maar bij het raam weg te houden. Zo gaan die dingen.
Zaterdag was een lekker dagje dat voorbij kabbelde met HUTTENBOUWEN!
Niet zomaar iets, maar iets dat je alleen maar met je grote zus kan doen. Gewapend met doeken, handdoeken, wasknijper, boeken en zelfs een hamer, bouwen we onze eigen hutten mét een eigen lamp er in! Hoe leuk is dat? (ja, foute zin, ik weet het, maar anders is het ook zo zinloos een cliché te zijn en dus moet je dat zo nu en dan bevestigen).
Nou leuk genoeg om de hele dag mee bezig te zijn. Tussendoor iPad kijken, naar de speeltuin en veel boterhammen eten. Zo is een zaterdag zo voorbij. Zeker als je ’s avonds kip uit de oven met versgemaakte en gebakken frietjes krijgt en geen honger hebt….
Terwijl Dzjez, Zelda en mama zijn vertrokken naar K3, bleven de mannen thuis. Wij hebben naar de Grand Design van Stephen Hawkings gekeken. Zeer interessant! En natuurlijk veel geknuffeld en al vroeg naar de speeltuin. Kasteel bouwen. In je eentje, kun je ook als enige de torens kapot maken, dus maak ik gebruik van die gelegenheid.
Het is duidelijk dat het K3-gezelschap het enorm naar zijn zin heeft.
Als het gezelschap terug is, gaan Siebe, Papa en Zelda even ‘iets; doen en wij mogen niet mee…. Wat ze precies hebben gedaan is niet duidelijk, maar de video laat een buitengewoon intensief lachende Siebe zien.
En een bijzonder kijkende Zelda. Sons hoef je niet alles te weten om te begrijpen dat er iets bijzonders is gebeurt. Noteer de datum zeg ik, want hierna is alles anders.
Na de K3 ochtend, hadden we nog steeds de hutten in de middag. En ze mogen blijven staan, ook als Zelda al weg is! Het was weer een fijn weekend en morgen ga ik weer naar school.
en ik naar de creche, alwaar ik weer honderduit kan kletsen, praten, babbelen en keuvelen. Mijn lievelingsvrijetijdsbesteding (mooi woord voor Scrabble).
en verder zijn er nog hele mooie foto’s van ons gemaakt door Zelda:
Vrijdag begon na de speeltuin binnen, waar we dan als halve garen van e glijbanen glijden, terwijl mama beschermend haar oren vasthoudt en met een rietje koffie probeert te drinken. Zelfs foto’s nemen lukt door één of andere manier niet. Waarschijnlijk door de bijzondere trillingen die de honderden kinderstemmen produceren.
Wij hebben het naar ons zin natuurlijk!
(en mama ook, want wij hebben het naar ons zin, en dat is alles wat geldt).
Toen mama rond een uur of 6 vertelde dat Siebe en Zelda kwamen, was van rond een uur of zeven naar bed gaan, geen sprake. Stuiterend kijken we naar de tuindeur in de hoop dat’ie onverwacht eerder open gaat dan 5 minuten na 8. Dat gebeurt niet. Het is pas 6 minuten over 8, maar dan is er ook ten minste 11 minuten feest! Fijn dat ze er weer zijn!
Het weekend is relaxt en gezellig en we doen veel dingen samen. Onder andere met Zelda naar Bussum om boodschappen te doen. In de bakfiets, druk kletsend en commentaar geven want daar zijn we goed in.
Met Zelda is alles anders. Roziger of zo, in ieder geval als zij iets tegen me zegt doe ik het met plezier. We gaan samen nog even op de boot in de Albert Heijn. De wiebelboot, een niet te vermijden attractie. Bovendien levert het mooie foto’s op met mooie mensen (dat zijn wij!)
Ik begin op zondagavond, nadat Siebe en Zelda weg zijn weggegaan, al een beetje kriebelig te worden, want…
Ik ga logeren bij Beppe, Tessa, Senn en Nynthe!
Dat is een avontuur in een groot verschiet en ik kan niet wachten. Voor mama kan het niet kort genoeg duren, terwijl ik het liefst heel lang wil gaan, 9 nachten of zo. Uiteindelijk komen we uit op 2 nachten, waarbij Tessa me op maandagmiddag na de BSO ophaalt! (kikken trouwens mijn eigen brood smeren en snijden. Misschien moeten we dat thuis ook eens gaan doen)
Toen mama me had gehaald, vond ik het zinloos mijn jas uit te trekken, want ik moest immers zo weer weg. Tessa komt zo. Ik ga gewoon op mijn logeertas liggen wachten. Als ze dan komt en ik ga weg, moet mama een keer extra slikken, maar ik zat al vastgegespt in de auto. Klaar om te gaan.
Als ik thuis kom, ben ik eindelijk eens enigst kind en dat kan ik erg goed. Ik heb amper in de gaten dat ik alleen ben, maar geniet wel van de aandacht. Waarom niet. Lekker eten, lekker knuffelen, mijn eigen boekje lezen. Dat mag ook wel eens.
Ik haal Senn en Nyntho op van hun BSO en dat is ook wel eens bijzonder. Daarna naar Beppe en ik voel me direct thuis en op mijn gemak en geniet in volle teugen. Dat is iets dat je van mijn gezicht af kunt lezen, dat druipt er vanaf. Geen overgang, geen aanpassingsproblemen, gewoon logeren.
Ik eet trouwens voor het eerst Hutspot en ik ik vind het zo lekker dat ik het hele bord opeet!
De volgende dag worden we wel om 6 uur wakker. Of ik.
En ik begin dan zachtjes te zingen, zodat Senn ook zachtjes wakker word. En dan Nynthe. En dan moet er bij Tessa gevraagd worden of dat OK is en dat is zo…. Dus wij zitten gezellig met zijn drieën beneden voor de televisie voor al weer een mooie dag.
Ik ga naar de creche en Als ik aan kom zijn Puck en Abe er al en weet ik dat Hidde jarig is! Feest dus, en dat wordt alleen meet groter als Cato ook nog komt. Mijn dag kan niet meer stuk. We krijgen lekkers en Hidde een cadeautje.
Wij verkleden ons keer op keer en ik ben beland in een speelwalhalla met Senn en Nynthe. Nee ik kan niet anders zeggen dat logeren bij Beppe een mooi avontuur is!
Deze keer zijn mijn billen aan de beurt. Vast aan mijn benen en mijn rug zijn we wekenlang aan het oefenen geweest. De spanning stijgt iedere keer tot ongekende hoogte, maar nooit zo hoog als het moment supreme. De dag dat al het oefenen in een gecumuleerde vorm van expressie uit onze lijven barst onder het toeziende oog van …. de ouders.
De eerste keer optreden voor een publiek is een moment dat je waarschijnlijk de rest van je leven niet meer vergeet. Die verwachtingsvolle ogen, die ook een sprank vertwijfeling hebben, want de toekomst van hun kinderen staat op het spel. De inspanningen van de opvoeding wordt op de proef gesteld….
En dan is het zo ver. De dans. De dans op “heb je wel gehoord van de zeven”
Het ging best goed en ontspannen en ik heb het gevoel dat ik niet een danstrauma voor de rest van mijn leven heb opgelopen, maar gewoon een fijne vorm van expressie heb gevonden. Een vorm van expressie die eigenlijk als een zesde zintuig waart door mijn lichaam. Wie weet word ik ooit een beroemde danser en is dit het filmpje dat dan de wereld over gaat. Of niet. En dat maakt ook niet uit!
Ik werd verrast door een lege plek naast de juf afgelopen maandag.
Vertwijfeld keek ik naar papa en de juf, maar nam na het handenschudden met de juf, direct mijn kans waar als plaatsvervangende groeter.
De officiële groeten had zich verslapen, of haar vader. Hoe dan ook, er moet gegroet worden. Zonder groet begint de dag als een te koude diesel: Ratelend en rochelend, met veel te veel lawaai. Ik nam de honneurs waar en was intens gelukkig. Toen de officiële groetster kwam, mochten we samen groeten en hoe goed kan een dag nou eigenlijk beginnen?
Precies!
Het was een bijzondere week.
Vorige week wist ik het al, maar toen mocht het nog niet.
Het mocht eigenlijk wel, maar ik was er nog niet op voorbereid.
Het is ook niet niks als je naast de juf op de tafel moet zitten en iedereen die binnenkomt een handje geven. Want dan kun je niet een boekje lezen met papa of mama. Dus.
Aan de andere kant is handjes geven en iedereen welkom heten ook erg leuk. Op die manier begint de dag namelijk goed en geef je een positieve energie aan de rest van de dag. Dat is mooi toch?
Ik geef elke dag positieve energie door grotendeels mezelf te zijn. Dat is één van de beste dingen die ik kan. Met grote bruine lieve ogen kijk ik de wereld in en iedereen wordt blij. Ik oefen al vast voluit, want wie weet heb ik er nog wat aan in de toekomst…
Mijn week op de creche was erg gezellig en leuk, want ik was weer helemaal beter. En dat betekent een mannetje vol Jaynergie en dat wil ik delen ook! Met iedereen.
Behalve op woensdag, want dan ben ik bij mama en lezen we gezellig boekjes en doen we spelletjes en knuffelen dat het een lieve lust is. Is belangrijk.
Daarna gaan we Dzjez ophalen op de bakfiets en kunnen we de rest van de middag spelen. Samen, en dat is supergezellig. Bovendien werkt papa thuis, dus dubbelleuk.
Ik mag elke dag op school handjes geven en er is nog een hoogtepunt ook. Op vrijdag is het namelijk feest. Alle juffen zijn op die ene dag allemaal jarig! Dat betekent dat de we een mooi cadeau gaan geven (iedereen geeft een bloem dat gemaakt is van de foto van je eigen gezicht. Papa heeft die van mij gemaakt met een supermooie lint. Ik sta midden in alle blaadjes te stralen!).
Belangrijker is nog dat we taart, snoep, cake en drinken krijgen! Gelukkig is het maar een half dagje en kan ik thuis verder boterhammen en bananen eten. Ik zit namelijk in de eetfase. Ontelbare boterhammen, ontbijtkoeken (die je ook in de middag kunt eten) suikerbrood (alleen in het weekend), fruit, noem maar op, ik eet het op. Niet mijn avondeten hoor. Dat eet ik alleen zo nu en dan helemaal op.
Daar ben ik dan weer de eetkeizer.
Geen bordje is veilig voor mij of ik eet het tot de laatste kruimel op! Vlees, aardappeltjes, rode bieten of doperwtjes, niks is veilig voor mijn malende kaken en grommende maag. Ik word groot. HEEL GROOT. Oh yeah.
<>
Zaterdag vroeg ik heel lief of ik mee mocht naar de winkel, en dat mocht. Ik had mijn pyjamabroek aan onder mijn spijkerbroek en de laarzen en zo kon ik snel mee. Dat was nodig ook, want we moesten veel wegbrengen en ik ben een hele goeie wegbrenger. Als je goed kijkt zie je me zitten…
In de winkel heb ik het altijd naar mijn zin. Ik wandel in mezelf, of met papa, of ik ga bij de speeltelevisie zitten spelen. Uiteindelijk weet ik dat we samen weer naar buiten gaan. Daarom wandel ik graag.
<>
Vandaag is het zondag en gaan we zwemmen. Dzjez heeft er meer zin in dan ik, maar ik ga niet ‘nee’ zeggen natuurlijk. Bovendien komen Siebe en Zelda volgens week en dan is het goed een beetje te oefenen.
Voor mij is het tegenwoordig niks anders dan een pretje, een “walk in the park” zogezegd. Zwembroek aan, bandjes om en gaan. Ondiep of heel diep het maakt mij niet uit. Het gaat om het oppervlakte en niet over de diepte er onder. Als je daar aan denkt, kom je nooit van de kant. Gewoon zwemmen zeg ik, dan kom je vanzelf aan de overkant.
Ik was redelijk vastgeklemd aan mama, totdat….
Totdat ik de glijbaan zag en op slag verst was.
Ik denk dat ik ongeveer honderddrieënvijftig keer naar beneden ben gegaan. En ik heb er geen probleem mee dat ik onder water ga. Ik sta in één soepele beweging weer overeind om vervolgens weer op die glijbaan te klimmen en opnieuw te beginnen.
Ik heb oostindische angst en ben alleen bang voor water als ik mama vast houd. Ach ja, je met ergens beginnen toch?
Het was gisteren een behoorlijk koude dag, maar dat kan ons niet deren.
Eerst zijn we weer naar de markt gegaan, maar niet op de wallen want Jay en ik wilden beide met mama (en papa) meelopen. We hebben allebei een beetje een mamahang. Jay misschien iets meer dan ik, maar juist daarom wil ik dan weer meer.
Nadat we naar de winkel zijn geweest en weer thuis waren, vonden Dzjez en ik het belangrijk om naar de speeltuin te gaan. Gewapend met emmertjes en schepjes. Want ondanks de kou gaan we (lees: papa) kastelen bouwen. En koud was het! Maar een paar graden boven nul, maar dat houdt ons niet tegen. Integendeel, we hebben wel 24 torens gemaakt, wat garant staat voor een ECHT kasteel.
Ja, en deze keer bleven ze staan en was er geen vandaal in de vorm van een klein-blond-mannetje-met-rode-wangetjes-en-een-rood-jasje. Papa had bedacht dat we allebei een kant met torens zouden hebben, en je eigen torens ga je nooit stuk maken natuurlijk. Daar ga je naar kijken.
Ik telde alle torens tot 10 in alle talen die ik ken!
(en dat zijn er best veel).
Maar toen kreeg ik het koud en wilde naar huis.
Ik niet. Ik bleef gewoon nog lekker zitten en scheppen en naar de torens kijken. Ik vind dat je moet genieten van de tijd buiten die je hebt. Lekker frisse lucht en dat is gezond. Uiteindelijk kin ik b’na nie m’r prent, zo stijf zijn mijn kaken dus ga ik ook met papa naar binnen.
<>
Vandaag, zondag gaan we ZWEMMEN!
En daar kijk ik al 2 dagen naar uit. Yeah! Snel opstaan, snel ontbijten, jas aan, sjaal om (want het is koud en het regent en wij gaan op de fiets) en onderweg. Toen we aankwamen stond er een opvallend bekend figuur bij de kassa….. Het is Evelyn! En ze is niet alleen, want Menno, Lauren en Philine zijn er ook. Gezelligheid troef dus.
Ik ging ook met veel enthousiasme in mijn zwembroek en zwembandjes, maar eenmaal in het water was ik wat minder enthousiast en bleef ik het liefst op de arm van mama zitten. Vandaar kun je ook goed het water zien en voelen.
Met papa kun je dat niet. Die wil direct dat ik leer zwemmen en ravot in het water, maar ik heb mijn tijd nodig om aan het water te wennen.
Ik zwem vrolijk in het rond met mijn zwembandjes en zo nu en dan een zwemtube, alhoewel de dingen die ik doe, niet te veel af moeten wijken van wat ik wil. Anders is het niet goed…
Uiteindelijk blijven we tot wel 12 uur zwemmen en is papa ook nog in het water gedoken met veel spettergeweld, maar toen gingen we douchen. Mama en Jay waren er al lang uit. Die waren tot in het diepst van hun oren al weer opgedroogd.
Dat was maar goed ook, want de waterangst die ik had in het zwembad, was als sneeuw voor de zon verdwenen toen ik onder de douche stond. Dan sta ik met de ogen wijd open en de armen breed onder de waterstraal. Gek hè, maar beter gek dan normaal. Daar zijn er al genoeg van.
Trouwens, toen we naar huis wilden fietsen, sneeuwde het zelfs! Dat is ook wat. Van de douchedruppels in de sneeuwvlokken, die zag ik niet aankomen!
Mij maakt het niet uit. Mijn haren zijn toch al nat en ik zit achter papa’s brede rug. Hij vangt alle kou en druppels op. Handig.
Thuis heb ik gespeeld met de Lego en een echte poort gebouwd waar mijn enorme rij auto’s dan onderdoor kon rijden. Papa had een deur gemaakt, zodat de poort ook afgesloten kan worden. Als het donker is of zo, of als er spannende dingen gebeuren. Ik ben er best trots op.
Ik ben blij dat ik weer gezwommen heb, je weet nooit wanneer het van pas komt.
Het was een hardnekkig virusje.
En gemeen ook!
Hij bleef maar weggaan en weer terug komen. Dus wij gingen mee in bijna beter en weer ziek. Al met al ben ik bijna de hele week niet naar school geweest. Maar het heerst, want er waren meer zieke kindjes op school, waaronder Merel.
Ik voelde me ook helemaal niet goed. Ik heb ook een gezicht dat wat dat aangaat, zeer expressief is. Mijn lijf volgt gedwee in die algehele lamlendigheid.
Ik ben bijna de hele week niet naar de creche geweest! Een week lang geen vrienden om me heen en Renske, dus grote triestigheid aldaar.
Gelukkig kwamen Siebe en Zelda afgelopen weekend en dat zijn twee energiebommetjes voor ons. Dat moest ook wel, want we hadden gepland om naar Beppe te gaan (en Tessa, Nynthe en Senn).
We waren uit eigenbelang niet geïnformeerd. Als we wisten dat ze vrijdagavond zouden komen, waren we op geen enkele manier in een stemming te krijgen om naar bed te gaan. Ziek of niet ziek! Dat was dus goed gezien.
De verrassing was dus des te groter, toen we zaterdagochtend, terwijl we op het gemak voor de televisie zitten, Zelda ineens binnen komt wandelen! Een tijdflux? Een plaatsparadox? Wat is er aan de hand?
Geen buitenaardse gebeurtenissen bleek, toen Siebe ook binnen kwam wandelen. We waren gewoon op slinkse wijze niet geïnformeerd over hun komst. Daar ben ik post-factum dus een beetje boos over. Maar die boosheid is snel voorbij!
We konden alsnog heel erg extatisch op elkaar reageren en gek doen en knuffelen. Maar niet snel daarna moesten we vertrekken naar Drachten. Gezellig en ineens weer beter!
Dat zag er oorspronkelijk niet zo goed uit, want ik had het warm en rode koontjes, maar het Siebe-en-Zelda-medicijn werkte maar al te goed, want nog niet in de auto en ik had praatjes voor 10.
Toen we bij Beppe aankwamen was ik eigenlijk al weer heel snel weg, want Tessa en Vincent hadden bedacht dat ik mee mocht met Nynthe en Senn naar de binnenspeeltuin WOEP (of zo).
Ik zeg: Gaaf!
Bij Beppe was het heel gezellig, maar toen Dzjez weg was, zeiden mijn oogjes ook dag. Met andere woorden, ik ben lekker naar bed gegaan. En ik heb lang geslapen! Maar toen ik beneden kwam was Dzjez nog steeds niet terug, dus kon ik nog lekker wat spelen.
Toen Dzjez thuis kwam waren Senn en Ninthe dat dus ook en kunnen we dus verhalen uitwisselen en spelen met elkaar.
Die Vincent is natuurlijk nieuw. Een ‘collega’ zegt ze, en dat is goed, want de essentie van alles is gezelligheid en kletsen. Hij is heel leuk, want hij maakt grapjes, Klaar.
Ik heb een prachtige tijd gehad. Uiteindelijk zijn alle binnenspeeltuinen hetzelfde, met glij- en klimbanen, overspannen ouders, drukke (maar blije) kinderen en te dure drankjes en patat frites (die hebben wij niet gehad trouwens).
Daarna zijn we gaan eten en ik heb ontdekt dat moe zijn niet echt samengaat met eten (je kunt beter vroeg eten als kind dan laat, dus), want ik heb wel wat gegeten, maar was vooral geïnteresseerd in de pita broodjes en een paar frietjes…
Voor mij geldt het zelfde. Ik eet per definitie meer dan Dzjez, maar beperk me ook tot de essentie. Totnutoe heeft het geen dramatische taferelen opgeleverd en kan ik best een avondje met minimaal rantsoen. Volgens bepaalde religies of overtuigingen, is dat zelfs essentieel (ik vraag me dan af “waarom?” en “werkt dat echt?” maar uiteindelijk gaat het over wat je zelf gelooft).
OK, om een lang verhaal kort te maken, we zijn met blije gezichtjes naar huis gegaan en hadden bovendien een verrassing, Siebe en Zelda bleven niet tot de gebruikelijk macaroni en zondagavond, ze bleven tot en met woensdagochtendvroeg. We hebben ze om 5 over 7 uitgezwaaid. Siebe heeft me zelfs nog opgehaald van school!
Ho ho, tussendoor hebben we ook nog veel meegemaakt en gedaan. Ik mocht namelijk thuis blijven omdat ik ziek was en Zelda ging op mij passen op maandag en dinsdag en we hebben gedanst (in mijn eentje en met zijn allen) en natuurlijk veel gespeeld. Maar dat is logisch.
Dat laatste met name omdat ik, mama, Zelda naar de echte K3 gaan. De laatste keer, want daarna bestaat de echte K# niet meer en worden ze overgenomen door de nep K3 (en er is maar 1 Klaasje en de rest heeft een andere beginletter!). Dat mag de pret niet drukke, want het gaat om de ervaring….
Met Siebe en Zelda is het weekend altijd anders en dat is goed.
Nu en voor alles wat nog gaat komen.
Ik ben ziek vandaag.
Dat begon al vannacht.
Toen papa even aan me kwam voelen, omdat ik het te donker vond en ook ineens een gil had gegeven en wat bleek? Toen al een verhoogde temperatuur. Dat beloofde niets goed, dacht papa, maar met gekruiste vingers en een paar weesgegroetjes hoopte hij dat hij de koorts kon bezweren. Dat is is dus niet gelukt, want de maagd Maria was waarschijnlijk even op bezoek bij iemand anders.
Kortom, toen ik wakker werd, zag ik er uit als een overrijpe tomaat en voelde me dito. Op de vraag of ik naar school wilde, was mijn antwoord een kordaat “Nee” en dat zegt wel iets. Niet naar school gaan, omdat je ziek bent, dan ben je een aansteller (dan wordt je aangesteld om met mama thuis te zijn).
Ik heb een verrekijker gekregen gisteren en dat ben ik vergeten te vertellen. Daar kun je ver mee kijken, maar ook kijk mee verren, oftewel dingen heel klein maken, en ik weet niet wat ik het leukst vind.
Ik zie er uit als een boswachter en dat is een belangrijke baan. Ik zie er in mijn rode romper, ook uit als een brandweerman op zoek naar brand. Ik ben vooral Jay, de man die zo meteen naar de creche gaat , op ziek naar speelplezier, maar dan mag de verrekijker niet mee….
Ach, daar is ook genoeg speelgoed.
Er was ook nog iets bijzonders vandaag, papa was jarig, en aangezien inkom maar 2 ben, heb ik dat nog maar twee keer in mijn leven meegemaakt, dus wordt hij vanuit dat perspectief 2. Vanuit het andere perspectief is hij nog net geen vijftig, maar kan ik met een gerust hart zeggen dat je dat h e l e m a a l niet zou denken.
Eerder honderd.
Oh ja, ik ging ineens out-of-the-blue “Happy bursdee” zingen. Dat ken ik namelijk ineens, alsof het in mijn hoofd gevallen is op het moment dat het nodig is.
Dat gebeurt trouwens met veel liedjes, want op school noemen ze me een Dzjezbox. Gooi er een 50 centje in en ik begin te spelen. Maar nu dus voor papa, want hij is jarig en ik ben dan uitgerekend op die dag ziek!
Gelukkig mag ik eindelijk mijn tekening geven die ik al dagenlang onder mijn kast had verstopt!
<>
OK, ik ga ook al vast vertellen voor de goegemeente dat ik me aan het eind van de dag al weer behoorlijk beter voel. Mijn praatjes zijn weer helemaal terug en ik voel me helemaal weer het mannetje.
Ik eet alleen nog niet, maar dat komt omdat ik geen honger heb.
Morgen mag ik nog thuis bij mama blijven als ik me nog niet helemaal jofel-fe-pofel voel. We zullen zien.
Dzjez & Jay 