Het was gisteren een behoorlijk koude dag, maar dat kan ons niet deren.

Eerst zijn we weer naar de markt gegaan, maar niet op de wallen want Jay en ik wilden beide met mama (en papa) meelopen. We hebben allebei een beetje een mamahang. Jay misschien iets meer dan ik, maar juist daarom wil ik dan weer meer.

Nadat we naar de winkel zijn geweest en weer thuis waren, vonden Dzjez en ik het belangrijk om naar de speeltuin te gaan. Gewapend met emmertjes en schepjes. Want ondanks de kou gaan we (lees: papa) kastelen bouwen. En koud was het! Maar een paar graden boven nul, maar dat houdt ons niet tegen. Integendeel, we hebben wel 24 torens gemaakt, wat garant staat voor een ECHT kasteel.

Ja, en deze keer bleven ze staan en was er geen vandaal in de vorm van een klein-blond-mannetje-met-rode-wangetjes-en-een-rood-jasje. Papa had bedacht dat we allebei een kant met torens zouden hebben, en je eigen torens ga je nooit stuk maken natuurlijk. Daar ga je naar kijken.

Ik telde alle torens tot 10 in alle talen die ik ken!
(en dat zijn er best veel).

Maar toen kreeg ik het koud en wilde naar huis.

Ik niet.
Ik bleef gewoon nog lekker zitten en scheppen en naar de torens kijken. Ik vind dat je moet genieten van de tijd buiten die je hebt. Lekker frisse lucht en dat is gezond. Uiteindelijk kin ik b’na nie m’r prent, zo stijf zijn mijn kaken dus ga ik ook met papa naar binnen.

<>

Vandaag, zondag gaan we ZWEMMEN!
En daar kijk ik al 2 dagen naar uit. Yeah! Snel opstaan, snel ontbijten, jas aan, sjaal om (want het is koud en het regent en wij gaan op de fiets) en onderweg. Toen we aankwamen stond er een opvallend bekend figuur bij de kassa….. Het is Evelyn! En ze is niet alleen, want Menno, Lauren en Philine zijn er ook. Gezelligheid troef dus.

Ik ging ook met veel enthousiasme in mijn zwembroek en zwembandjes, maar eenmaal in het water was ik wat minder enthousiast en bleef ik het liefst op de arm van mama zitten. Vandaar kun je ook goed het water zien en voelen.

Met papa kun je dat niet. Die wil direct dat ik leer zwemmen en ravot in het water, maar ik heb mijn tijd nodig om aan het water te wennen.

Ik zwem vrolijk in het rond met mijn zwembandjes en zo nu en dan een zwemtube, alhoewel de dingen die ik doe, niet te veel af moeten wijken van wat ik wil. Anders is het niet goed…

Uiteindelijk blijven we tot wel 12 uur zwemmen en is papa ook nog in het water gedoken met veel spettergeweld, maar toen gingen we douchen. Mama en Jay waren er al lang uit. Die waren tot in het diepst van hun oren al weer opgedroogd.

Dat was maar goed ook, want de waterangst die ik had in het zwembad, was als sneeuw voor de zon verdwenen toen ik onder de douche stond. Dan sta ik met de ogen wijd open en de armen breed onder de waterstraal. Gek hè, maar beter gek dan normaal. Daar zijn er al genoeg van.

Trouwens, toen we naar huis wilden fietsen, sneeuwde het zelfs! Dat is ook wat. Van de douchedruppels in de sneeuwvlokken, die zag ik niet aankomen!

Mij maakt het niet uit. Mijn haren zijn toch al nat en ik zit achter papa’s brede rug. Hij vangt alle kou en druppels op. Handig.

Thuis heb ik gespeeld met de Lego en een echte poort gebouwd waar mijn enorme rij auto’s dan onderdoor kon rijden. Papa had een deur gemaakt, zodat de poort ook afgesloten kan worden. Als het donker is of zo, of als er spannende dingen gebeuren. Ik ben er best trots op.

Ik ben blij dat ik weer gezwommen heb, je weet nooit wanneer het van pas komt.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het was een hardnekkig virusje.
En gemeen ook!
Hij bleef maar weggaan en weer terug komen. Dus wij gingen mee in bijna beter en weer ziek. Al met al ben ik bijna de hele week niet naar school geweest. Maar het heerst, want er waren meer zieke kindjes op school, waaronder Merel.

Ik voelde me ook helemaal niet goed. Ik heb ook een gezicht dat wat dat aangaat, zeer expressief is. Mijn lijf volgt gedwee in die algehele lamlendigheid.

Ik ben bijna de hele week niet naar de creche geweest! Een week lang geen vrienden om me heen en Renske, dus grote triestigheid aldaar.

Gelukkig kwamen Siebe en Zelda afgelopen weekend en dat zijn twee energiebommetjes voor ons. Dat moest ook wel, want we hadden gepland om naar Beppe te gaan (en Tessa, Nynthe en Senn).

We waren uit eigenbelang niet geïnformeerd.
Als we wisten dat ze vrijdagavond zouden komen, waren we op geen enkele manier in een stemming te krijgen om naar bed te gaan. Ziek of niet ziek! Dat was dus goed gezien.

De verrassing was dus des te groter, toen we zaterdagochtend, terwijl we op het gemak voor de televisie zitten, Zelda ineens binnen komt wandelen! Een tijdflux? Een plaatsparadox? Wat is er aan de hand?

Geen buitenaardse gebeurtenissen bleek, toen Siebe ook binnen kwam wandelen. We waren gewoon op slinkse wijze niet geïnformeerd over hun komst. Daar ben ik post-factum dus een beetje boos over. Maar die boosheid is snel voorbij!

We konden alsnog heel erg extatisch op elkaar reageren en gek doen en knuffelen. Maar niet snel daarna moesten we vertrekken naar Drachten. Gezellig en ineens weer beter!

Dat zag er oorspronkelijk niet zo goed uit, want ik had het warm en rode koontjes, maar het Siebe-en-Zelda-medicijn werkte maar al te goed, want nog niet in de auto en ik had praatjes voor 10.

Toen we bij Beppe aankwamen was ik eigenlijk al weer heel snel weg, want Tessa en Vincent hadden bedacht dat ik mee mocht met Nynthe en Senn naar de binnenspeeltuin WOEP (of zo).
Ik zeg: Gaaf!

Bij Beppe was het heel gezellig, maar toen Dzjez weg was, zeiden mijn oogjes ook dag. Met andere woorden, ik ben lekker naar bed gegaan. En ik heb lang geslapen! Maar toen ik beneden kwam was Dzjez nog steeds niet terug, dus kon ik nog lekker wat spelen.

Toen Dzjez thuis kwam waren Senn en Ninthe dat dus ook en kunnen we dus verhalen uitwisselen en spelen met elkaar.

Die Vincent is natuurlijk nieuw. Een ‘collega’ zegt ze, en dat is goed, want de essentie van alles is gezelligheid en kletsen. Hij is heel leuk, want hij maakt grapjes, Klaar.

Ik heb een prachtige tijd gehad. Uiteindelijk zijn alle binnenspeeltuinen hetzelfde, met glij- en klimbanen, overspannen ouders, drukke (maar blije) kinderen en te dure drankjes en patat frites (die hebben wij niet gehad trouwens).

Daarna zijn we gaan eten en ik heb ontdekt dat moe zijn niet echt samengaat met eten (je kunt beter vroeg eten als kind dan laat, dus), want ik heb wel wat gegeten, maar was vooral geïnteresseerd in de pita broodjes en een paar frietjes…

Voor mij geldt het zelfde.
Ik eet per definitie meer dan Dzjez, maar beperk me ook tot de essentie. Totnutoe heeft het geen dramatische taferelen opgeleverd en kan ik best een avondje met minimaal rantsoen. Volgens bepaalde religies of overtuigingen, is dat zelfs essentieel (ik vraag me dan af “waarom?” en “werkt dat echt?” maar uiteindelijk gaat het over wat je zelf gelooft).

OK, om een lang verhaal kort te maken, we zijn met blije gezichtjes naar huis gegaan en hadden bovendien een verrassing, Siebe en Zelda bleven niet tot de gebruikelijk macaroni en zondagavond, ze bleven tot en met woensdagochtendvroeg. We hebben ze om 5 over 7 uitgezwaaid. Siebe heeft me zelfs nog opgehaald van school!

Ho ho, tussendoor hebben we ook nog veel meegemaakt en gedaan. Ik mocht namelijk thuis blijven omdat ik ziek was en Zelda ging op mij passen op maandag en dinsdag en we hebben gedanst (in mijn eentje en met zijn allen) en natuurlijk veel gespeeld. Maar dat is logisch.

Dat laatste met name omdat ik, mama, Zelda naar de echte K3 gaan. De laatste keer, want daarna bestaat de echte K# niet meer en worden ze overgenomen door de nep K3 (en er is maar 1 Klaasje en de rest heeft een andere beginletter!). Dat mag de pret niet drukke, want het gaat om de ervaring….

Met Siebe en Zelda is het weekend altijd anders en dat is goed.
Nu en voor alles wat nog gaat komen.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben ziek vandaag.
Dat begon al vannacht.
Toen papa even aan me kwam voelen, omdat ik het te donker vond en ook ineens een gil had gegeven en wat bleek? Toen al een verhoogde temperatuur. Dat beloofde niets goed, dacht papa, maar met gekruiste vingers en een paar weesgegroetjes hoopte hij dat hij de koorts kon bezweren. Dat is is dus niet gelukt, want de maagd Maria was waarschijnlijk even op bezoek bij iemand anders.

Kortom, toen ik wakker werd, zag ik er uit als een overrijpe tomaat en voelde me dito. Op de vraag of ik naar school wilde, was mijn antwoord een kordaat “Nee” en dat zegt wel iets. Niet naar school gaan, omdat je ziek bent, dan ben je een aansteller (dan wordt je aangesteld om met mama thuis te zijn).

Ik heb een verrekijker gekregen gisteren en dat ben ik vergeten te vertellen. Daar kun je ver mee kijken, maar ook kijk mee verren, oftewel dingen heel klein maken, en ik weet niet wat ik het leukst vind.

Ik zie er uit als een boswachter en dat is een belangrijke baan.
Ik zie er in mijn rode romper, ook uit als een brandweerman op zoek naar brand.
Ik ben vooral Jay, de man die zo meteen naar de creche gaat , op ziek naar speelplezier,
maar dan mag de verrekijker niet mee….

Ach, daar is ook genoeg speelgoed.

Er was ook nog iets bijzonders vandaag, papa was jarig, en aangezien inkom maar 2 ben, heb ik dat nog maar twee keer in mijn leven meegemaakt, dus wordt hij vanuit dat perspectief 2. Vanuit het andere perspectief is hij nog net geen vijftig, maar kan ik met een gerust hart zeggen dat je dat h e l e m a a l niet zou denken.

Eerder honderd.

Oh ja, ik ging ineens out-of-the-blue “Happy bursdee” zingen. Dat ken ik namelijk ineens, alsof het in mijn hoofd gevallen is op het moment dat het nodig is.

Dat gebeurt trouwens met veel liedjes, want op school noemen ze me een Dzjezbox. Gooi er een 50 centje in en ik begin te spelen. Maar nu dus voor papa, want hij is jarig en ik ben dan uitgerekend op die dag ziek!

Gelukkig mag ik eindelijk mijn tekening geven die ik al dagenlang onder mijn kast had verstopt!

<>

OK, ik ga ook al vast vertellen voor de goegemeente dat ik me aan het eind van de dag al weer behoorlijk beter voel. Mijn praatjes zijn weer helemaal terug en ik voel me helemaal weer het mannetje.
Ik eet alleen nog niet, maar dat komt omdat ik geen honger heb.
Morgen mag ik nog thuis bij mama blijven als ik me nog niet helemaal jofel-fe-pofel voel. We zullen zien.

It wie wer in moaie (en warme) dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daar staat een kleuter.
Een schoolgaande kleuter die niets te gek vindt (behalve praten met Merel) en ineens in een lichaam te klein voor zijn grote geest moet zijn. Dat wringt wel eens zoals een voet in een te kleine schoen of te veel lucht in een te kleine ballon. Dat deukt of knapt zo nu en dan.

Ik ben tegelijkertijd ook zo elastisch als het elastiek om een pak brieven van de postbode. Het bevat veel informatie op sommige momenten, maar als de brieven in de bus zitten, is het weer een klein elastiekje. Net als ik.

Gisteren gingen we naar opa en oma, want die gaan op vakantie, maar dan moet je goed je handen gewassen hebben, dus dat heb ik gedaan. Eerst met water dat een beetje te heet was, maar daarna met de goede temperatuur.

Ik had van de week ook al een echt telefoongesprek met opa en oma en dan begrijp ik goed waar het om gaat. Ik ben een man van weinig woorden, maar de woorden die ik dan gebruik zijn raak. Soms denk ik wel eens dat er over het algemeen te veel woorden gebruikt worden om weinig te zeggen. Dat kan een vorm van kunst zijn, maar ook gewoon een vorm van oorvervuiling. Dat is zo gebeurd en dan hoor ik al snel niets meer.

Wel als ik ons rituele-voorlees-boekje aan opa geef, dan staan mijn oren wagenwijd open om maar geen woord te missen.

Ik had al snel de racebaan tevoorschijn en kon daar heerlijk mee spelen. Een dag bij opa en oma vliegt voorbij. Aan de chipjes komen we niet eens toe op één of andere manier. Ik ben een woordenstroom, en hou nooit mijn mond en Jay die vult de woorden die ik net mis aan. Samen zijn we een soort woordenstroomlocomotief, met zo nu een dan een Toeoeoeoet-toeoeoeoet!

Belangrijkste agendapunt van de dag is om een groot deel van het water van de Spiegel- en Blijkpolderplas leeg te trekken via de douchekop in de badkamer van opa en oma. Ineens is alle waterangst verdwenen als meel, boter en suiker voor een mixer (we hadden namelijk ook heerlijke eigengemaakte appeltaart mét kaneel gegeten). De haren waren compleet nat.

Objectief gezien zijn die subjectieve angsten in het algemeen een door-jezelf-in-standgehouden-mythe, en valt het weg op het moment er geen voordeel meer mee te behalen valt (dat is een korte psychoanalyse van Doctorandus Jaymund Freud), waarna het vervangen wordt door een groter voordeel of een angst die zich pas op latere (lees volwassen leeftijd) manifesteert. Geldt niet alleen voor natte-haren-syndromen.
‘T is maar dat je het weet.

Grappig genoeg waren de monden dicht toen we moesten eten. Zowel ik als Jay hebben geen hap gegeten van de nasi die opa en oma hadden gemaakt. Arme opa en oma. Gelukkig hebben papa en mama de pan leeggegeten, dus was er in ieder geval reden genoeg blij te zijn met het recept.

Dat ijsje daarentegen…

<>

Vandaag gaan we naar Lauren haar verjaardag en aangezien mijn verwarming aanstond deze ochtend en die om een uur of zes begint met het voorzichtig op te warmen van het huis, was het al vroeg genoeg een beetje warm onder de dekens, en had ik het plan opgevat heel erg wakker te zijn. Ondanks papa zijn tegenwerpingen en vriendelijke verzoek terug in slaap te vallen, lukte dat alleen maar tot 10 voor zeven. Een mooi begin van de dag vind ik.

Na wat iPad-Siebe-en-Zelda bellen, was opvouwen, ontbijt en een mama die hard ging lopen, was het tijd om te vertrekken, maar we besloten vanwege de regen met de auto te gaan.

Ik moest een heel klein beetje hard huilen, want ik was bang dat mama niet mee zou gaan. Ik zit in een fase waar we met z’n allen en tegelijkertijd moeten vertrekken, anders schiet ik in één of andere pre-traumatische ervaring (een past life experience). Niets aan te doen, moet ik doorheen.

Bij Evelyn had ik daar geen last van, want daar werd mijn aandacht afgeleid door een batterij overheerlijke taarten die op de tafel stonden. Met volle monden en volle aandacht was ik bezig de profiterole te verorberen. Dan heb ik die maar vast binnen, denk ik dan.

Het was heel gezellig, want er waren veel kinderen en Nynthe en Senn kwamen ook nog samen met Beppe en Tessa. Dan ga ik eerst even heel uitgebreid knuffelen met Beppe want ik heb een band met haar. Vanaf de dag dat ik haar zag (en eigenlijk daarvoor al! Je moest eens weten hoe lang ik al had zitten wachten om uiteindelijk geconcipieerd te worden!).

Ik hou van veel kinderen en dan vergeet ik alle voorgaande dwarsigheid als sneeuw voor de zon. Ach ja, peuterpubertijd is ook niet niks.

Ik heb nog even onderzocht of het nodig was de Barbiepop te veranderen en ik denk van ja. Het is een hard-plastic-veel-te mager-grietje. Ik ben het er mee eens dat ze zachter wordt met wat meer vlees, dan heb je tenminste iets om vast te pakken!

Toen we thuis kwamen, gingen mama en Jay op weg naar opa en oma om de vergeten tas te recupereren en gingen papa en ik “The Pinguins from Madagascar” kijken. Zeer toepasselijk als je net de pinguïndans hebt geleerd op school.

Daarna hebben we nog het Doraspel gespeeld en dat vind ik een heel stom spel!

Want als je niet wint is er echt helemaal niks aan. Dan heb je al die draaien aan het wiel en al die verschillende ‘schatten’ verzamelen voor de kat z’n huppeldepup gedaan!

Oh ja! Vergeten te vertellen, ik heb de poes geaaid en gevoerd. Dat durf ik gewoon. Zeker als Dzjezzie er niet bij staat te paniekpieten!

Daar is hij goed in.

Het was gezellig bij opa en oma, alleen de auto had een gekneusd achterwiel. Die stond namelijk een beetje scheef. Niet erg hoor, want als de motor draait, pompt hij zich zelf weer op. Geen reden om niet op vakantie te gaan. Gewoon een beetje voorzichtig rijden.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Mijn allereerste keer!
Maar dankzij Youtube heb ik natuurlijk al wel veel sneeuw gezien en ben ik niet flabbergestet. Dat wil niet zeggen dat ik niet onder de indruk was hoor! Al dat wit en waar is het groene gras dan? Onder de sneeuw? Ik kan me als gras voorstellen dat het koud op je dak komt.

Ik was direct in de stemming, een stemming die het midden houdt tussen balorig en baldadig en het resultaat van teruggedaan onrecht is dat ik hard en onstilbaar ga huilen. Dat zal mijn peuterpuberteit wel zijn.

Tja! Die Jay! Zo ken ik hem niet. Normaal ben ik degene die dat doet, maar nu is het dus Jay. Dat s wel even wennen hoor. Gelukkig zit ik op school en hij op de crèche…., wat bij nader inzien hangt tussen leuk en niet-leuk in.  Ach ja, we zien elkaar in de ochtend, ’s middags en in het weekend.

De laatste keer dat ik sneeuw heb gezien was toen ik net 1 was en we op het punt stonden naar Naarden te verhuizen. Ik liep toen met opa en oma voor op de staat. Jay zatten nog heel erg in de buik en was nog heel klein. Veel kleiner dan nu.

Er lag ook een flinterdun laagje ijs op het water. Net genoeg om een dikke vlieg te houden, maar die schaatsen niet, dus ben ik er met mijn dikke schoenen doorheen gehost! Uiteindelijk moet je dan wel oppassen voor hele koude tenen, maar dat viel uiteindelijk mee. Gelukkig maar!

Toen papa verstoppertje ging spelen met mij en Dzjez en wij ons verstopten onder en achter een boom, droogde m’n huilhumeur op en moest Dzjez ons zoeken. Toen hij ons een keer niet kon vinden, moest hij huilen. Beetje verlatingsangst denk ik, want hij was gister ook een beetje bang in het donker.

Omdat we langs de ‘alternatieve’ route gingen, waren we aangenaam verrast toen we bij de joe!-heuvel aankwamen. Daar konden we even op het bankje zitten, terwijl Dzjez uitgelegd over de ladder sneeuw en aan een boom bleef hangen! Even paniek, appels en sinaasappels op de grond, maar Dzjez werd gered door mama! ‘Oef’ even dus.

Gelukkig hadden we ook water bij ons en konden we de grootste modder afspoelen en gewoon dooreten. Want dat is nodig op zo’n winderige dag. Zeker als het de eerste in je leven is.

Na het verstoppertje en de versnaperingen gingen we naar beneden, maar dat was heel glad! Papa gleed naar beneden en ik gleed op mijn billen. Expres hoor want ik moest hard lachen.

Toen ik vervolgens struikelde over een broodkruimel en voorover ging dan weer niet. Dat was namelijk niet met opzet en dan doet het meer pijn vind ik.

Het was een fijne wandeling, met veel frisse lucht. We moesten nu ook wel terug, want we moesten de racetreinbaan nog afmaken. Deel 1 hadden we al, maar het echte racige nog niet (plus we hadden lang nog niet alle stukken gebruikt en dat is zonde), maar uiteindelijk is het er niet van gekomen. Douchen, eten, en opruimen was het stramien, want we gingen op verjaardagsvisite bij Temme, de zoon van Niels, de VRIEND van papa.

Ut wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat is even schrikken hè!
Korte kopjes
Twee blog op één dag, maar dat komt omdat er een paar dingen zijn gebeurt, waarbij het ene er voor zorgt dat we een muts op moeten zetten als het koud is. Dat komt omdat we minder haren op ons hoofd hebben tegen de kou. Dat komt dan weer dat we naar de kapper zijn geweest. Het moest even, want het haar hing in onze ogen en als je hard moet schilderen op school is dat niet handig.

Ik was deze keer helemaal Zen. Gewoon op de stoel gaan zitten terwijl Stefan mij knipt. Hij vond me heel flink, maar bovendien dat het niet te kort op mijn oren moest. “Mmmmm” zei mama, “ik weet niet of ik dat wel leuk vind”.
“Jaja” zei Stefan, “dat is mooiooi!”.
“Nou we zullen kijken hoe het morgen zit en dan beslissen we definitief. Als dat niet zo is….. dan komen we terug, hoor!” Nou dat was goed, vond Stefan.
We zullen zien.

En daarna zijn we naar Wouter en Julia geweest en was Pip er ook (dat is een vriendinnetje van Julia). Met mama op de bakfiets en spelen in de speeltuin. De hele dag had ik er al zin in, want Wouter en Julia zijn mijn echte vrienden! Daar moet om geknuffeld worden!

ik heb iets met tandenpoetsen. Regelmatig zeg ik dat ik naar boven ga (en dat spreek ik ook echt zo uit) en dan ga ik naar de zolder (spreek ik ook uit) of ga tandenpoetsen (ja dat ook, maar niet op het filmpje). Het leukst vind ik alle borstels uit te proberen en er staan er genoeg. Kijk mij eens gaan! Een echte tandenpoetsen!

En een dag kan niet eindigen zonder een fijne dans op Kabouter Plop. Ik doe hiervoor de speciale klimrekdans (vraag me niet wat of hoe, ineens is het een hit op school) en Jay danst op z’n Jay’s. Oh jeeej!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

3 januari voelde als een soort nieuwjaarsdag.
Dat kwam omdat we op 2 januari een belangrijk feest hebben gegeven, namelijk mijn verjaardag. Er zijn mensen die het ook zien als een soort nieuwjaarsreceptie, maar die mensen hebben het vooral mis. Het ging om mij, mij, mij. Niet alleen omdat mijn verjaardag toevallig op 2 december valt en mijn vader suggereert om uitsluitend mijn halve jaardagen te vieren in verband met de zomer, maar ook omdat ik op 4 januari naar school ga, heeft mama besloten dat er ook een rustig moment moet zijn voor mij. Dat betekent niet dat er een rustig momentje is voor haar, want de gerechten die gedurende de avond worden geserveerd, kunnen concurreren met een 3 sterren restaurant.

Enfin, het was een groot succes, wij hebben de hele middag en avond gespeeld met Senn en Nynthe, Lauren en Philine en kinderen van ouders die op het feest waren, terwijl de ouders gezellig zaten te kletsen met gevulde monden en gestimuleerde smaakpapillen. Niet alleen was het gezellig en hebben we gesjoeld (opa en oma hadden hun sjoelbak meegenomen die wij voor onbepaalde tijd mogen gebruiken) het werd ook behoorlijk laat. Reden te meer om op 3 januari de wandeling, die niet geheel toevallig langs mijn school ging te maken.

Ik heb er weinig aan toe te voegen, want Dzjez geeft het allemaal correct weer. Opvallend is dan weer dat ik zonder ook maar een boe of bah in de meute integreer. Naadloos sluit ik aan bij de activiteiten en de gesprekken. Venn doet uit verantwoorde gewoonte het hekje boven nog wel dicht, maar hij weet niet dat ik het met hetzelfde gemak weer openmaak. Dat vertel ik ook maar niet.

Maar goed, ik zie dat we er al weer een behoorlijke woordenbrei van hebben gemaakt dus zal ik er wat snelheid in brengen!

We zijn dus eerst over de wallen van de vesting gelopen, waarbij ik geen hevel of afdaling heb geschuwd. Het vertrouwde pad, het parcours dat ik bekwamer en bekwamer afgelg, inclusief de molshopen onderweg.

Via de zuidflank dalen we vervolgens af om langs achteren, met knap ontwijken van passerende auto’s, uitkomen bij Dzjez zijn school.

Die ligt er verlaten bij! Je kunt je haast niet voorstellen dat het er morgen krioelt van kinderen en afscheidnemende ouders! Het voordeel is dat ik even stoer op de vensterbank kan staan, wat ik dan ook doe. Morgen is de grote dag, maar ik blijf er cool onder.

Dat is het grappige aan de hele situatie. Het is een dag als alle andere dagen, alleen is het niet op e zelfde plek. Maar omdat iedereen zegt “Ooooh morgen alleen naar die hele grote school!” dat je je als kind af begint te vragen of er misschien iets heel bijzonders aan de hand is, waardoor ik me zorgen moet maken! Zelfs Renske doet er aan mee.

In ieder geval heb ik een rustige nacht van 3 op 4 januari en moeten papa en mama me wakker maken.

Mij moeten ze helemaal wakker maken, want ik ben echt een slaapmonster! ’s Nachts kan ik nogal eens wakker worden, wegens een acute behoefte aan een kus en een knuffel, dat gebeurt in de ochtend niet. Dan moet je me echt met beleid in het land van de niet slapenden helpen!

OK, om een lang verhaal kort te maken, Mama heeft me gebracht, terwijl Papa Jay naar de creche bracht en toen ik in de bakfiets ging zei ik tegen mama “Ik ga Jay toch wel een beetje heel erg missen…” en zo zie je maar weer dat zelfs de grootste held een moment van een klein hartje kan hebben.

Uiteindelijk heb ik het heel druk gehad op school en hoefde de eerste dag niet naar de de BSO en dat was maar goed ook. De eerste schooldag was gaaf, maar is me niet in de koude kleren gaan zitten! Ik was behoorlijk onder de indruk en had duidelijk behoefte aan rust! Lekker in bad mocht ik om te chillen (oh wat gebruik ik soms toch veel woorden!).

Kortom, toen ik samen met Mama Jay ging halen waren we allemaal heel erg blij! School as heerlijk en mooi, maar Jay terug zien is toch ook wel heel erg fijn!

<>

Mijn tweede dag ging nog beter en had ook de BSO in de middag. Met de bus er naar toe is al een belevenis op zich, maar spelen daar was dat nog veel meer. Toen mama kwam om me op te halen, wilde ik helemaal niet weg. Ik was bijna boos! Zo zie je maar dat alles altijd veranderd.

Ik was in ieder geval blij om Dzjez weer te zien en ondanks het feit dat hij recalcitrant overkwam, zag ik in zijn ogen dat hij blij was om me te zien. Ik heb dan weer een mooie dag op de creche gehad. Ik mer dat ik steeds eloquenter wordt. 3 woorden achter elkaar en ook woorden met R en L achter elkaar spreek ik uit! Ik kom in een stroomversnelling!

<>

De derde dag bracht papa me en ik begin te begrijpen dat ik de komende 15 jaar naar school moet. Ik ga er leren lezen, schrijven en uiteindelijk een tijdmachine uitvinden (kort door de bocht) en dat is de essentie van school: Leren en vrienden maken.

Oh ja, ik heb een nieuwe grote jongens pyjamas en papa heeft nog nooit een foto gemaakt van mij in bed. Dit is vlak voor de Namasté en vlak na het verhaaltje van Floddertje,

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.