Watervaderdag

IMG_3765

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

IMG_3759

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

IMG_3771

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

IMG_3787

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

IMG_3808

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze diashow vereist JavaScript.

Poeh hé!

IMG_3794
Het is lang geleden dat ik mijn stem heb laten horen!

En ik de mijne, en in mijn geval zegt dat wel iets anders. Letterlijk en figuurlijk, want het aantal woorden dat ik in de afgelopen 2 manden heb bijgeleerd is buitengewoon! Ik articuleer soms met kwijlstreepjes op mijn kin tot gevolg, maar dat zijn de voortekenen van eloquentie en voordracht. Mijn hoofd praat sneller dan mijn mond!

IMG_3797 IMG_3798

Voordat we weggingen hebben we met oma, opa, Wim en Nikkie op Schiphol gezeten en hebben zij koffie gedronken en afscheid genomen. Wij doen dat niet, kinderen zeggen gewoon dag, tot de volgende keer. Dat is makkelijk want wij leven veel meer in het nu. En nu. En nu! Zie je, zo gemakkelijk is dat.

IMG_3796

En dan is het zo ver. We gaan echt vertrekken. Mama had last van de airco of zo denk ik, want haar ogen waren wat vochtig. Wij hadden daar geen tijd voor, want zij moesten op de band. De lopende-band-waar-je-niet-op-hoeft-te-lopen (waarom ze die naam er voor bedacht hebben slaat helemaal nergens op!), op weg naar het vliegtuig met blauw-groen van Garuda. Toen we binnen waren viel het me op dat de stewardessen heel mooi waren in een jurk en met slippers. Dan kom je direct al een beetje in de stemming…

IMG_3791 IMG_3792

In het vliegtuig zat ik bij het raam en in een hele grote stoel. Dat was een toverstoel, want als je op de juiste knopjes drukte, veranderde het in een bed! Mama haar stoel had nog een andere truc, die toverde zomaar een glas champagne tevoorschijn. Ik bedoel maar, duur druivensap in een overdreven dun glas…. Maar in een vliegtuig is dat bijzonder.

Ik zat naast mama in zo’n grote stoel. Je moest goed kijken om me te zien. Ik had er zin in. We waren ons dan ook al meer dan twee maanden aan het voorbereiden. Al het speelgoed ingepakt, alle vriendjes dag gezegd, alle koekjes-met-smarties uitgedeeld, alle cadeautjes gekregen, geknuffeld, schoongemaakt met opa en oma en hen gecoached, kortom, alles gedaan wat gedaan moest worden, tijd om te gaan.

Zo is het en de stewardessen waren al op mijn hand. Kleine mannetjes met blonde haren hebben dat. Iets om in de toekomst te onthouden…. In ieder geval, de reis was super, ik heb geslapen, gegeten en video gekeken en voor we het wisten landden we in Jakarta. Ons nieuwe huis. Wij uit het vliegtuig en dan voel je direct die warmte die in niks lijkt op de warmte in Nederland! Als er warmte is, en die geur! We zijn er. Het voelt ook ver weg.

IMG_3715 IMG_3713 IMG_3710

Ik ga met de golven mee. Op mijn gemak, op z’n Jay’s. Dat is een staat-van-zijn, of state-of-Jay zoals de Amerikanen zouden zeggen. We lopen naar de koffercarrousel en voordat we er erg in hebben hobbelen ze voorbij. Onze koffers. Dat is het voordeel als je voor in het vliegtuig mag zitten. Als de koffers op de kar liggen en wij door de ‘kier’ gaan, staat hij daar ineens! Zo ziet hij ons ook, wij zijn er ineens! Dzjez moest ogenblikkelijk lang en intens knuffelen met papa. Hij had hem meer gemist dan ik, maar hij is ook ouder, dan heb je ook meer tijd om te missen!

Laguiman kwam al op ons afgelopen “I bring the car okay?” zei hij en ik heb geen benul wat hij bedoelt, maar hij kijkt vriendelijk en dat is genoeg! Onderweg ziet het er heel anders uit dan in Nederland. Heel veel groen en palmbomen. Als we dan e-i-n-d-e-l-i-j-k bij ons huis komen staat de trampoline al klaar en het roze huisje en voel ik me direct thuis.

Ik ook. Alsof ik hier altijd al heb gewoond. Lekker warm en Missi is heel lief, dus wat wil een drie-jarige nog meer. Dan hebben we het nog niet gehad over het zwembad, waar we zo meteen nog naar toe gaan met mama!

IMG_3723 IMG_3722 IMG_3719

Er is een groot bad, een ondiep bad en een klein bad en een zwembad, plus een geheim zwembad… dat gaan we nog zien. Maar dat is voor later.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een kinderhand

IMG_2593

Het was een bijzondere week.
Vorige week wist ik het al, maar toen mocht het nog niet.
Het mocht eigenlijk wel, maar ik was er nog niet op voorbereid.
Het is ook niet niks als je naast de juf op de tafel moet zitten en iedereen die binnenkomt een handje geven. Want dan kun je niet een boekje lezen met papa of mama. Dus.

Aan de andere kant is handjes geven en iedereen welkom heten ook erg leuk. Op die manier begint de dag namelijk goed en geef je een positieve energie aan de rest van de dag. Dat is mooi toch?

Ik geef elke dag positieve energie door grotendeels mezelf te zijn. Dat is één van de beste dingen die ik kan. Met grote bruine lieve ogen kijk ik de wereld in en iedereen wordt blij. Ik oefen al vast voluit, want wie weet heb ik er nog wat aan in de toekomst…

Mijn week op de creche was erg gezellig en leuk, want ik was weer helemaal beter. En dat betekent een mannetje vol Jaynergie en dat wil ik delen ook! Met iedereen.

Behalve op woensdag, want dan ben ik bij mama en lezen we gezellig boekjes en doen we spelletjes en knuffelen dat het een lieve lust is. Is belangrijk.

Daarna gaan we Dzjez ophalen op de bakfiets en kunnen we de rest van de middag spelen. Samen, en dat is supergezellig. Bovendien werkt papa thuis, dus dubbelleuk.

Ik mag elke dag op school handjes geven en er is nog een hoogtepunt ook. Op vrijdag is het namelijk feest. Alle juffen zijn op die ene dag allemaal jarig! Dat betekent dat de we een mooi cadeau gaan geven (iedereen geeft een bloem dat gemaakt is van de foto van je eigen gezicht. Papa heeft die van mij gemaakt met een supermooie lint. Ik sta midden in alle blaadjes te stralen!).

IMG_2608

Belangrijker is nog dat we taart, snoep, cake en drinken krijgen! Gelukkig is het maar een half dagje en kan ik thuis verder boterhammen en bananen eten. Ik zit namelijk in de eetfase. Ontelbare boterhammen, ontbijtkoeken (die je ook in de middag kunt eten) suikerbrood (alleen in het weekend), fruit, noem maar op, ik eet het op. Niet mijn avondeten hoor. Dat eet ik alleen zo nu en dan helemaal op.

Daar ben ik dan weer de eetkeizer.
Geen bordje is veilig voor mij of ik eet het tot de laatste kruimel op! Vlees, aardappeltjes, rode bieten of doperwtjes, niks is veilig voor mijn malende kaken en grommende maag. Ik word groot. HEEL GROOT. Oh yeah.

<>

Zaterdag vroeg ik heel lief of ik mee mocht naar de winkel, en dat mocht. Ik had mijn pyjamabroek aan onder mijn spijkerbroek en de laarzen en zo kon ik snel mee. Dat was nodig ook, want we moesten veel wegbrengen en ik ben een hele goeie wegbrenger. Als je goed kijkt zie je me zitten…

IMG_2617

In de winkel heb ik het altijd naar mijn zin. Ik wandel in mezelf, of met papa, of ik ga bij de speeltelevisie zitten spelen. Uiteindelijk weet ik dat we samen weer naar buiten gaan. Daarom wandel ik graag.

<>

Vandaag is het zondag en gaan we zwemmen. Dzjez heeft er meer zin in dan ik, maar ik ga niet ‘nee’ zeggen natuurlijk. Bovendien komen Siebe en Zelda volgens week en dan is het goed een beetje te oefenen.

Voor mij is het tegenwoordig niks anders dan een pretje, een “walk in the park” zogezegd. Zwembroek aan, bandjes om en gaan. Ondiep of heel diep het maakt mij niet uit. Het gaat om het oppervlakte en niet over de diepte er onder. Als je daar aan denkt, kom je nooit van de kant. Gewoon zwemmen zeg ik, dan kom je vanzelf aan de overkant.

IMG_2618 IMG_2619 IMG_2629 IMG_2623

Ik was redelijk vastgeklemd aan mama, totdat….
Totdat ik de glijbaan zag en op slag verst was.
Ik denk dat ik ongeveer honderddrieënvijftig keer naar beneden ben gegaan. En ik heb er geen probleem mee dat ik onder water ga. Ik sta in één soepele beweging weer overeind om vervolgens weer op die glijbaan te klimmen en opnieuw te beginnen.

Ik heb oostindische angst en ben alleen bang voor water als ik mama vast houd. Ach ja, je met ergens beginnen toch?

IMG_2630

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Boswandeling

IMG_2267

Deze keer gingen we naar hetzelfde bos, maar vertrokken op een andere plek. Het is grappig om te zien hoe je dan het gevoel hebt in een ander bos te lopen. Ik denk dat het daarom goed is om eens ergens anders te beginnen. In het algemeen. Iets wat ik natuurlijk maandag ook ga doen. Ik blijf hetzelfde, maar ik begin ergens anders; op de grote school.

Ik ben er aan toe denk ik. Ik ben als het ware een emmer zonder bodem, zegt papa, je blijft er maar water in gooien. Hij bedoelt dat ik veel input nodig heb om me bezig te houden. Op school ga ik dat vast wel krijgen. Dat hoop ik althans, zodanig dat ik (over)vermoeid maar voldaan thuis kom, lekker ga eten en met een glimlach naar bed, terwijl mama de ene na de andere droge broek in de was doet. Ook met een glimlach….

Wat een laag lood om oud ijzer! Dzjez is gewoon zo nu en dan een brompot en ik vind het dan (maar anders ook) leuk om hen een beetje te plagen. Dat kan ik, ondanks misschien mijn minder sterke verbale kwaliteiten, al heel goed. Dzjez in dan ook een gewillig slachtoffer, die niet veel aanmoediging nodig heeft om id de BROM te schieten.

Ik hoop dat het zo blijft als hij naar school gaat 😉

IMG_20160101_134359

Maar we zijn dus gaan wandelen in het bos en dat was een heel lang stuk! En dat om uiteindelijk in een verre verte een paar paarden te zien. Gelukkig waren er veel eendjes en meerkoeten om dat op te vangen.

We zagen trouwens hele dikke bomen liggen. Die waren omgezaagd en waren dikker dan ik lang was. Dat betekent niet dat ze even oud zijn als ik, integendeel. Die bomen zijn wel 300 jaar oud! Dat kun je weten door het aantal ringen te tellen. Elke ring is namelijk 1 jaar.

IMG_2263

Stel je voor, de boom werd geplant in het jaar dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, op het paleis van Versailles zijn kaars uitblies en daarna niet meer ademde. Dat was de eerste ring. Maar die boom weet nog dat er geen auto’s waren, of geen iPad. Die boom heeft alle koningen van Nederland meegemaakt! (de eerste was er pas in 1806). Ja, dat zijn dingen (of ringen) om bij stil te staan…

IMG_2262 IMG_20160101_134458

We hebben ook stil gestaan bij de klok die we vonden bij het gebouw van Natuurmonumenten. Dat is ook al een heel oud gebouw en die bel was er voor bedoelt om de kinderen die in het bos aan het spelen waren heel lang geleden, te laten weten dat het eten klaar was. Dat hebben we dus gedaan, maar de kinderen kwamen niet…

IMG_2271

Ik mocht ook nog trekken aan de bel en bij mij kwamen de kinderen ook niet! Nou ja! Ik was best wel moe, ook, want toen Dzjez en ik via de ‘andere’ kant naar de auto gingen en ik een beetje achterbleef, moest ik huilen. Niet dat dat een reden was om een middagdutje te doen. Ik doe geen middagdutjes meer!
Ik ben al groot!

Er was ook nog een filmpje van de vorige boswandeling. Met Siebe en Zelda.

En we hebben ook nog lekker gedanst. Dat doen we tegenwoordig elke avond en het liefst op Lalalala van Kabouter Plop. Beetje moe worden voor het slapen gaan!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sterrenslag

IMG_2248

Ik las vandaag een mooie zin “Sterren zijn een soort droom, je weet dat je ze niet kunt pakken, maar ze geven richting en een goed gevoel”. Dat is genoeg zou ik zeggen. Bovendien zijn er genoeg sterren voor iedereen, dus hoeft niemand te dringen of verdrietig te zijn.

IMG_2250

Over sterren gesproken, wij hebben die gewoon in onze hand (hoewel ik dat wel een beetje eng vind soms. Zomaar vuur en zo dicht bij! Dat is niet niks). Ik schrik me zo nu en dan een sprong naar de sterren als iemand een rotje aansteekt. Ik snap niet wat mensen n daar aan vinden. Zulke harde knallen. Daar kun je toch niks mee?

Nee, daar kun je niks mee, maar het dee er achter is dan wel weer leuk. Het is bedacht door de Chinezen, die met vuurwerk de boze geesten van het oude jaar weg jagen. Dan kun je met de goede geesten het nieuwe jaar beginnen. Maar dan moet je het wel bewust doen, anders werkt het niet. Dan heb je gewoon veel herrie en de volgende ochtend een boze geest op de stoep (of buurman).

Vanavond in het donker, gaan we het nog een keer doen.

Gisteren zijn we trouwens naar Monkey Town geweest en hadden onze eigen Aap mee! (Papa was er ;-)) en het was er razend druk. Het hele parkeerterrein stond vol met verlaten auto’s die allemaal kinderen hadden afgeleverd. Je moest zelfs wachten bij de glijbaan!

IMG_2247

Ik heb zeer Zen in de ballenbak gezeten. Dat doet me altijd goed. De ballenbak en zo nu en dan een glijbaan, dar wordt een mens rustig van. En moe, want na 2 uur Monkey Town kun je me wegdragen.

Wat ik dan niet meer doe is een middagdutje. Ik ga wel naar naar bed, maar klets me er vervolgens letterlijk weer uit. Na een kwartier of zo, beseffen mama en papa dat hetgeen zin meer heeft. Dan mag ik terug naar beneden en ben ik blij.

Papa heeft een NAS geïnstalleerd en…. daar staan de Minions op! Dat moet getest worden, dus wij zijn proefkonijnen. Minions zijn heel cool en dat vind Zelda ook. Die heeft er een sleutelhanger van en zo.

Vandaag is dus de laatste dag van het jaar en maken mensen meer herrie dan goed voor ze is. So be it. Het grappige is dan weer wel dat iedereen zich goed voelt als het nieuwe jaar begint. Alsof het oude jaar van je afgeschud kan worden, waarna alles beter wordt.

Ik doe dat elke dag (of probeer dat in ieder geval). Ik begin goed en dan wordt ik door de dag heen wat grommeriger. Dan vind ik dat ik niet genoeg te doen heb (liefst iPad kijken of puzzels maken) en dan wordt ik onrustig, heb een kort kontje en wordt snel boos, zeg “nee” als het “ja” moet zijn en ben het meestal oneens met de gang van zaken. Het schijnt dat dat een fase is die kinderen van mijn leeftijd hebben en ik ben Dzjez, dus is het wat heftiger dan bij anderen.

Anyway, ik creëer mijn eigen space. Ik heb genoeg aan een wasmand en een stapel boekjes. Grappig genoeg iets waar Dzjez dan weer niet aan denkt, maar zodra hij het ziet in mijn mand wil, of ook een mand voor zichzelf.

Mijn gebrek aan verstaanbare woorden compenseer ik met creativiteit. Ook een vorm van communicatie.

Enfin, ik ben benieuwd of ik vannacht wakker wordt van het geknal. In ieder geval heb ik genoeg slaap opgespaard om de oogjes stijf dicht te kunnen doen.

Dan nog even over 2016.
Ik ga naar school vanaf 4 januari, dus ben officieel niet meer klein. Ik weet zeker dat ik veel avonturen ga beleven. Van Jay weet ik dat ook zeker, want dat wordt een spraakwaterval. De vraag is alleen:

“Wat ga jij doen in 2016?”

It wie wer in moaie dei en een hiel mooi jier.
(mei de daar op yn kier foar it neie jier)

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Feeëriek

JMGJ0991

Daar moest ik aan denken toen ik deze foto zag. Feeëriek, dat is zo’n woord waarvan je blij bent dat het op een dag voorbij komt. Vandaag dus en het was ook de juiste term voor hoe het was.

We waren namelijk met z’n allen gaan wandelen in het bos. Lang geleden namen we dan ook de buggy mee, maar vandaag de dag laten we die thuis en ligt de buggy voor oud vuil in de bijkeuken. Ik loop, dus ik besta.

Er is geen krulhaar op mijn hoofd dat denkt aan zitten in een buggy. Lopen zal ik, en vandaag met Siebe, Zelda, mama, papa en Dzjezzie (daar houdt hij niet van, als ik dat zeg).

We hebben geen kabouter gezien, maar gezien de drukte kan ik me dat best voorstellen. Zeker als ik Dzjez hoor zeggen “Het is niet erg hoor als je op ze trapt, dan worden ze alleen maar plat….” Maar goed dat Kras dat niet heeft gehoord. Of Feikje, want die hoeven hem dan echt niet meer te zien. Ik zal het er nog eens met hem over hebben.

Overigens hebben we wel een fee gezien…

LPKF1641

Mama dus.
En je ziet het, als het licht goed valt en ze doet haar best, dan is ze echt een fee. Zonder vleugels, of in ieder geval, heb ik die nog niet gezien.

We hebben veel verstoppertje gespeeld, waarbij wij zochten en Siebe en Zelda waren verstopt. We hebben ze gelukkig elke keer weer gevonden, anders hadden we zonder naar huis moeten gaan en dat is vooral niet gezellig.

We hebben hen de route laten zien. De route langs de kabouters en de kleine kinderenboomhut. Daar passen (en durven) alleen wij in. Meestal eerst Jay en dan pas ik, want dan kan ik kijken of alles goed gaat en zo.

Dus nu even de fotoparade. Mooie foto’s van mooie mensen, mensen van wie ik houd:

XJCC2872 OSAS7443 XFQC1100 MCYD2562 JMGS6314 HMJJ1485

Dat je het maar weet.

We hebben lang gewandeld, want ondanks mijn suggestie naar huis te gaan, waren de rest van de gezinsleden het daar niet mee eens. Zelfs ik moet dan inschikken (en dat is niet mijn sterkste eigenschap). Uiteindelijk ben ik blij dat we het gedaan hebben, want het was heel gezellig en we hebben nog Joe-oe-oeh gedaan van de berg. Deze keer in Slow Motions….

Na al die inspanningen, mochten we eindelijk ontspannen in de speeltuin, maar omdat ik niet voorop kon lopen en niet de eerste was die in de speeltuin aankwam, ben ik in een enorme kolere geschoten! Ik was even geen zeilboot, want er was geen land met me te bezeilen.

IMG_2184 IMG_2187

Ik zit in die fase denk ik. Eerste willen zijn, de controle hebben. Van voorbijgaande aard, denk ik. We zullen het zien. In ieder geval ben ik daarna nog op de schommel geweest en hebben we ’s middags, toen we weer thuis waren, Planes gekeken. Dat zijn de vliegtuigbroertjes van Cars.

En ik hoefde niet naar bed!
Mama was naar de winkel en wij, de kinderen en papa, waren thuis. Lekker bij elkaar. Dat was ook best weer eens nodig. Dan ga ik lekker in haren kroelen van Siebe en Zelda op de leuning van de bank.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Goed volk

IMG_2145

Even snel tussendoor en bovenlangs.
Gister was het ineens zover.
Ik en Jay waren druk bezig met druk bezig zijn, want opa en oma waren er als oppas. Mama moest weg naar Gaus, haar werk en daar gingen ze eten in een heel groot wokrestaurant.  Onbeperkt. Dat betekent dat je zo veel mag eten als je kunt of wilt. Voor sommige mensen zijn dat 6 blaadjes sla, wat ze in 6 verschillende keren ophalen (om calorieën te verbranden), terwijl anderen 6 keer op en neer lopen, om daarna op een steekkarretje naar buiten te worden gebracht. Blijkbaar stonden er zo een paar mensen buiten te wachten tot hun taxi kwam. Die konden niet meer bewegen…

Mama eet met mate, natuurlijk en is vooral van de gezelligheid bij dit soort gelegenheden. Dat was er genoeg want iedereen was er, ook Truus en Wim en Nikki en die ken ik!

Wij hebben gebakken aardappeltjes, met worst en rode bietjes gehad. Opa verdenkt mij er van dat ik geen keel heb, maar dat ik eten rechtstreeks in mijn maag kan kieperen. Zo snel was mijn bord leeg.

Dzjez heeft dan weer wat meer moeite met bord legen. Hij kauwt namelijk veel te lang. Hij kauwt zo lang dat het eten, net als bij slagroom, dik wordt. Als je dat mixt gaat het ook van dun naar dik. En dan heb je water nodig om het weg te spoelen en dan raakt je maag al snel weer vol. Je snapt het. In het Fries zouden we zeggen “Un dreage ieter”.

Wel gezellig zo!

Maar goed, we hadden al gegeten en waren dus druk bezig met druk zijn en ineens hoorden we een geschuifel achter ons. Ik keek om en….. ZELDAAAAAA! en ik ren naar haar toe en we knuffelen totdat we een ons zijn!

SIEBUUUUUH (ik kan dat al zeggen hoor!) en hij komt naar mij toe en ik knuffel hem tot een dun mannetje!

De tijd daarna zijn we druk bezig met, met zijn allen druk doen. Ook iets dat we goed kunnen! We hebben elkaar al weer 4 weken niet gezien of zo, dus dat werd tijd. Broer en zus batterijtjes opladen. 10 dagen lang, want ze blijven ook met de kerst!

<>

Zelda was er al vroeg bij (maar we hebben nog geen foto van haar). Die was namelijk heel blij, want haar leven is net met 4 Megapixels en 32 GigaBite uitgebreid. Ze heeft namelijk een nieuwe iPhone. Die is inmiddels vergroeid met haar hand…. (grapje hoor).

Maar daarom was ze niet vroeg op hoor! Ze wilde ons zien en wij wilden haar zien natuurlijk! Lekker knuffelen, maar bovendien ging ze met mama mee naar de Puppycoach dag in Lelystad. Daar komen alle Puppies bij elkaar (en nemen hun coaches mee) en dan gaan ze luisteren naar verhalen, naar elkaar kijken, kwispelen, wandelen en oliebollen eten!

Dat laatste was vooral een succes voor de coaches, want de puppies kregen niks! Die moesten vooral erg puppie zijn.

En wij bleven thuis met Siebe en papa. Dzjez heeft met Siebe de treinbaan gemaakt. Ik denk daar we moeten verhuizen, want de treinbaan is haast groter dan de woonkamer. Met Thomas de trein voorop. Probleem was dat de baan circulair was, met andere woorden, ondanks alle wissels, was het alleen mogelijk om uiteindelijk het kleine cirkeltje te rijden. Jaja, treinbaanbouwen is niet eenvoudig…

Na trein, en spelen en papa die zo nodig moest koken, gingen we naar de speeltuin. Voetballen! De step en de fiets gaan mee als toeschouwers, want we hebben ze niet gebruikt.

Ik kan er al heel wat van!

Een echte voetbal virtuoos ben ik aan het worden. Misschien moet ik vaker voetballen. Ik vind het leuk, zeker als Siebe er bij is.

Als Papa en Siebe gaan Volleypongen (Siebe heeft gewonnen), gaan wij naar de ‘andere’ speeltuin. Daar ontdekken we een heel groot gat! Dat is mooi en spannend spelen. Jay zit in now-time onder zand en modder, maar met de grootste lach die je maar kunt verzinnen op zijn gezicht.

IMG_2149 IMG_2148

Die grote jongens waren niet blij toen ze ons in hun gat zagen spelen. ‘Hun werk’ naar de filistijnen, vonden ze. Wij waren hun alleen maar dankbaar voor het werk. Want spelen is onze specialiteit!

We hebben ook twee zusjes ontmoet die ook 4 en 2 waren. Naomi en Jayzee of zo. Kijk, met speeltuinen maak je vrienden! Uiteindelijk gaan we terug naar huis en komen mama en Zelda toevallig ook thuis. Goed gepland.

To be continued.

Oh ja, we zijn woensdag ook weer naar Monkey Town geweest!

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

De feest/cadeauparade deel 1

_1220294

Het belangrijkste van een drukke maand als december is rustig en cool blijven, dus dat is wat we doen met yoghurt op onze neus. Dat is dan ook het rustigst  van de maand, want ondanks het feit dat’e nog maar net begonnen is, ben ik al weer jarig op de tweede dag. Je kunt je ook afvragen hoe papa en mama dat hebben gepland, maar ik kan je direct uit  romantische dromen halen: Ze hebben het niet gepland. Zij waren niet gepland, ik was niet gepland..

..en ik al helemaal niet…

..maar zo zie je maar, dat plannen eigenlijk weinig zin heeft als het aankomt op mooie avonturen. Je zou haast kunnen zeggen dat plannen niks anders is dan het uitstellen van dat, wat toch wel gaat gebeuren. De vraag is alleen wanneer en in welk leven.

Terug naar dit leven.
Op woensdag twee december ben ik jarig en staat de dag in het teken van feest en cadeaus’ Ik ben al dagen aan het aftellen, dus niemand hoeft mij te vertellen dat vandaag DE dag is. Niet alleen komen Rianne en Sam, vanmiddag komen ook Opa en Oma en als klap op de vuurpijl komen Wouter en Julia ook nog eens om 4 uur.  Wouter en Julia, die zijn hier nog nooit geweest, dus wat voor cadeautje die ook meenemen, het feit dat ze er zijn is al een cadeau op zich!

Maar, de eerste dingen eerst. Opstaan en naar beneden en wat denk je? Er zijn cadeaus. Eén voor mij en één voor Jay.

_1220296

Ja, want ik ben ook een beetje jarig. Jarig omdat ik Dzjez als broer heb (hij is ook een beetje jarig als ik jarig ben). Ik ben al aan het zingen, voordat ik opsta, maar uitsluitend sinterklaasliedjes. Dat is natuurlijk erg belangrijk, want je weet nooit wanneer er een verdwaalde Piet of Sinterklaas bij de schoorsteen (of brievenbus) staat te luisteren. Dan kun je je maar beter van je beste kant laten zien.

We zijn zo druk bezig met Dzjez en mijn cadeau, dat we vergeten “Lang zal hij leven te zingen”! Nou ja dat spreek voor zicht. Heel erg lang! Want dan kunnen we heel vaak verjaardagen vieren. Stel je we worden 100 jaar, en we kunnen dat altijd samen vieren, dan hebben we samen 198 cadeautjes gekregen en dat is een hele hoge stapel!

Aan de andere kant, over 96 jaar is het 2121 en kan het best zijn dat we niet op aarde maar op de maan of mars of zelfs nog verder wonen en nooit meer oud worden. En belangrijker, dan kan het best zo zijn dat Siebe zijn verplaatsmachine heeft uitgevonden (en er miljonair van is geworden) en het eigenlijk niet uitmaakt waar je woont. Het is duidelijk dat 2 december 2015 een mooie dag is, want dat is precies de overgang van gisteren naar morgen. Precies het moment, waar ik van denk dat we een feest moeten vieren.

Ik kreeg dus een piano, die zich tijdens het uitpakken op een miraculeuze manier transformeerde tot en gitaar! Mooi een gitaar, die wilde ik altijd al hebben en nu kan ik eindelijk eens goeie muziek maken en kan Jay de oranje krijgen. We zien het begin van een band.

_1220328 _1220329

De dag stopte natuurlijk niet bij dit cadeau. Na een goed ontbijt, het sinterklaasjournaal en de kleren aan, konden we klaar voor het volgende bezoek: Rianne en Sam. Ik was blij dat ze geen cadeautje bij zich hadden, want zij zijn het cadeautje. Het is zo mooi en een echt klein mannetje op bezoek te hebben, dat plaatst ons (mij en Jay) echt een ander perspectief en maakt ons ineens heel erg groot!

Ja, dan ben ik ineens groot, en kan praten als brugman. Daarover gesproken, ik praat honderduit. Ik kan meer dan 4 woorden achter elkaar zeggen, ik kan tot 10 tellen in het Nederlands en in het Fries (niet altijd de juiste volgorde en soms meer fonetisch dan iets anders, maar een begin is het begin) (man! de volgende keer, moeten we meer regelmatig een blog schrijven!). En zoals Lao Tzu al zei “A journey of a thousand miles, starts with a single step”.

Ik heb dus deze ochtend ook al een cadeau gekregen, namelijk een grote set met stempels! Dar kan ik de hele wereld mee stempelen en dat heb ik trouwens ook direct gedaan! Daarvoor gebruik ik dan weer mijn fijne motoriek en mijn scherpe blik.

_1220303

Met Sam hebben we veel plezier! Toen die weg ging, ben ik snel even in bed gedoken, want beetje laten bijladen is belangrijke voor het volgende bezoek.

Dat bezoek is dan opa en oma! Die hebben ook al weer een cadeau mee, een boek om te leren lezen, nou laat ik daar nou net aan toe zijn! Als je naar school gaat, dat dat hoog op de agenda, dus waarom niet alvast thuis beginnen? Precies! En toch miste ik iets. Ik keek eens om me heen, en voelde een soort leegte…

_1220315 _1220320 _1220317

Het duurde niet heel erg lang voor ik besefte dat het Jay was die ik miste. Ondanks onze dreumisachtige onenigheden (en ik ben daar de belangrijkste oorzaak van), mis ik mijn kleine grote broer toch, dus die moet uit bed! Een uur slapen is genoeg op een verjaardag als vandaag, want daar moet je niet te veel op gaan missen!

Uurtje, uurtje, voor mij maakt het niet zo veel uit, ik duikel in de diepste slaap die je je maar uit voorstellen, dus ik had heel even een aanpassingsmomentje nodige, maar toen ik opa en oma zag, was ik daar direct doorheen. En nog directer toen ik zag dat ik als pseudo-jarige opnieuw een cadeau kreeg! Een kleurboek deze keer. Ook alweer goed voor mijn kleuren- en fijnmotorische kennis. Het kan niet op!

En op kon het sowieso niet, want (voordat ze op de knop van onze nieuwe deurbel konden en een van de 8 ringtonen ten gehore konden brengen) stonden Wouter, Julia én hun ouders voor de deur! Wat een dubbeldwars-niet-te-versmaden-feest! Ik had ze behoorlijk gemist sinds de crèche, dus dat was al een echt cadeau van mij.

_1220334 _1220337

Gelukkig maar, want ik kreeg een verschrikkelijk mooie Volvo politiewagen, strepen en een zwaailicht er op! (als je hem achteruit trekt schiet hij naar voren) en een zaklamp! Wat een goeie cadeaus zeg! Een zaklamp, wat een feest is dat! Die kun je aan doen in het donker of in het licht, maar hoe dan ook, het geeft niet wat je doet, JIJ BENT DE BAAS VAN HET LICHT! Beste cadeau van de hele wereld.

Dat, en lekker spelen in het hele huis! De blijdschap en de energie die vrijkwam op het moment Wouter en Julia door  de deur kwamen is niet te geloven. Voor papa en mama en opa en oma en de papa en mama van Wouter en Julia is dat ook best wel makkelijk, want die kunnen gezellig kletsen en hapjes eten. Wij vermaken ons wel.

Ik hobbel daar achteraan aan of hol er vooruit als het vierde wiel aan de wagen, oftewel: Ik hoor er helemaal bij! In dat kader is het dan ook weer jammer dat ik nog een jaar en 4 maanden moet wachten om ook naar school te gaan. Een goed plan dat ik bij deze lanceer is dat we vaker afspreken. Op woensdagmiddag of in het weekend. Mooie vooruitzichten!

Het was een hele mooie verjaardag, maar daar stopt het niet mee. Je zou het universum haast van een samenzwering beschuldigen, want de dag na mijn verjaardag, komt sinterklaas op de crèche. Dus geen tijd om uit te rusten, nee direct weer klaar staan, als zwarte Piet met vegen op mijn gezicht, om deze ochtend naar de crèche te gaan.

_1220351 _1220352

IMG_2060 (1) IMG_2059 (1)

Wat dat betreft hebben de Pietenpakjes hun geld behoorlijk opgebracht! Dit is al de derde keer dat we het gaan dragen en de zwarte vegen op ons gezicht krijgen. Niet voor niks blijkt, want niet alleen de Pieten komen, ook de echte Sint is erg en nadat ik een kleine slik en snik heb weggewerkt, kruip ik toch bij hem op schoot. Met Rinske en Renate, Puck, Cato en iedereen, een heerlijke dag gehad, die wat mij betreft best nog even had mogen duren, maar toen papa voor de deur stond, was het eigenlijk ook al weer genoeg. Want als paap voor de deur staat, gaan we naar mama!

OK, mama was er niet want die moest naar een mediatie, wat betekent dat ze zorgt dat de gemoederen het met elkaar eens worden (iets wat ik eigenlijk ook best zou willen doen! Met grote bruine ogen naar mensen kijken en zorgen dat ze blijk met elkaar worden, wat wil je nog meer), waardoor ze wat later thuis was en wij het met papa moesten doen. Dat ging goed. Macedonië stond al in de koelkast klaar, dus centje van een fluit!

Voordat we de de dag der dagen gaan vieren in Drachten, hebben we nog één verrassing. Wij gaan namelijk op vrijdag naar Monkey Town. De monkeys kenden we al uit Monkey Forrest in Ubid, maar deze keer waren wij de apen. Glijbanen, auto’s, rolbanen en mama die mee ging! Wat een feest in de week der feesten! Ik kon mijn lol niet op en mijn stem slaat over van blijdschap en enthousiasme en pre-peuterale fases, maar oh, wat een plezier, voor mij en voor Jay.

_1220357 _1220370

Jay die doet alles op de automatische piloot, maar daardoor regent hij alle soorten spieren die hij maar in zijn lijf heeft! inclusief zijn lachspieren (slo nu en dan afgewisseld met een traan, wat het overal direct mee eens zijn, levert niks op).

Mooi hoor, Money town. Voor mij een grote apenkooi, waar ik als een echte Jay-man door heen raus. Rollen, glijden, hangen draaien, keren, mislopen, klauteren, vallen, opstaan, zitten, lachen en knuffelen met mama. Mooi, mooi, mama.

Ik ontstijg mezelf en doe dingen waarvan ik nieters wist dat ik ze kon. Waarschijnlijk moet ik een nulti-rittenkaart hebben en moeten we vaker gaan. Niks trappenberg, MONKEYTOWN voor de grove en fijn motoriek (en een lekker pakje Roosvicee!). En dan moet het weekend nog komen! Maar dat is voor morgen…

It wie wer in moaie dei

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

Kleurrijke wandeling

IMG_1946

We zijn even van de radar geweest want Siebe en Zelda waren er. Dan hebben we veel te veel te doen en vooral geen tijd om blogs of zo te schrijven. Nee dan moet je bezig zijn met beleven.

Zo zijn we vorig weekend bij Beppe geweest, maar die was daar niet alleen. Tessa, Nynthe en Senn waren er natuurlijk en Pake kwam ook nog! We zaten met een heel Afkes tiental aan tafel om te eten. Daarvoor hadden we vooral boven gespeeld op de slaapkamers. Ononderbroken, want ik hoefde niet te slapen, waardoor ik dus aan het eind van de dag rode wangetjes had.

IMG_1938

Ja, dat waren we inderdaad vergeten te vertellen, maar moet wel in de grote herinneringsblog worden opgenomen, want het was heel gezellig!

Ik wilde het over vandaag hebben, want we gingen naar de markt, waarbij mama de markt opgaat voor de boodschappen en wij de heuvels op om te wandelen en te spelen. Zelda is gisteren al naar huis gegaan, maar Siebe blijft nog tot zondag.

Met Siebe er bij is het gegarandeerd bomen klimmen, want dat is waar hij voor gemaakt is. Ik ook, maar kan het nog net niet goed genoeg. Ik ben niet meer bang om op een tak te zitten (als het maar niet te lang duurt).

XBKB5721

Verder gaan we over de ongebaande paden en over de hevels! Dat is mooi met mooie uitzichten over de Vesting.

Ik loop er achteraan en struikel daarbij natuurlijk regelmatig. ik moet toch iets doen om mijn eer hoog te houden? (en mijn broek vies en nat?).

FJVK3749 ITVL8659

Ik heb uiteindelijk ook op een tak gezeten en die was wel 10 meter hoog. Ik was niet bang en dat kun je ook duidelijk aan mijn ogen zien. Wandelen en rennen gaat ook telkens beter, want ik hoef niet meer te stoppen en niet meer getild te worden. Ik word groter en groter en binnenkort ga ik een talkshow presenteren. Jayminee, is het OK?

IMG_1963

Na het dutje van Jay en het lopen van papa en Siebe, gingen we nog spelen in de speeltuin. Daar heb ik de heeele dag op gewacht. We hebben gevoetbald, gestept, gewipwapt, geschommeld en nog naar de ‘andere’ speeltuin geweest. Maar dat was nog niet alles, want Tessa en Nynthe en Senn kwamen ook nog langs. Die hadden Beppe op het vliegtuig gezet naar… BALI!

It wie we in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.