We hebben het er al een paar keer over gehad en om de geruchten van grootspraak en het-zal-wel te onderdrukken, hierbij het bewijs. De Balinese Bikers met helmen.

Ik heb als ik op de motor zit ook nog een stoere sarong om, om er voor te zorgen dat papa die achterop zit er niet vanaf kukelt. Verder kijk ik uitsluitend stoer en antwoord “ja!” op elke vraag aangaande of ik me goed voel, terwijl ik ontspannend om me heem de wereld absorbeer. Zo ben ik.

We zijn gaan ontbijten bij Nook (als je wilt likkebaarden moet je even klikken), waar we allemaal heerlijke ontbijten en juices besteld hebben en ik enthousiast “ja” heb gezegd tegen een sandwich-Nutella-banaan, om er vervolgens geen hap van te eten. Niet lekker” zeg ik dan en dan kun je alles proberen het er in te krijgen, ik doe het niet.

Bij mij hoef je dat geen twee keer te zeggen, want bij “tw..” heb ik het al bijna op! Hey, als je een intensieve nacht achter de rug hebt zoals ik, dan moet je bijtanken in de ochtend.

Het is erg mooi bij Nook, midden in de rijstvelden die met de hand worden geoogst. Korrel voor korrel. Daar moet je geduld voor hebben.

De mensen mij Nook zijn ook aardig en zeker voor kleine mannetjes zoals Jay en ik. We zaten lekker op de grond te glimlachen, en er werd hard terug geglimlacht en geaaid over bollen. Uiteindelijk heb ik trouwens wel wat gegeten hoor, de worstjes van mama haar bord. Zoals een Engelsman. Mama is toch geen fan van English Breakfasts, dus mis ik niks aan de Gnutella-bananen-sandwich!

Papa had dan weer lekker Balikoffie

En wist niet dat dat een grote schep koffie is, met een scheut water er over heen. Als je dan een laatste grote slok neemt, heb je je mond vol drab!

En Irene en papa moeten dan weer heel hard lachen.

Terug weer bij papa op de scooter en Dzjez en mama voor ons uit, die weer achter Irene en Quyn rijden. Een kleine kolonie dus, waarop wij dan ook zijn gestopt bij de winkel om bananen te kopen. Twee trossen. Dat zal wel genoeg zijn zeker!

Daarna, nadat we thuis zijn geweest, vertrokken we weer. Met zijn vieren op avontuur. Deze keer wij voorop, want papa kent de weg. We gingen naar Irene haar atelier. Van een ruwe betonnen muur in een kleine oase.

Met een vijver en heel veel visjes en een recht omhoog plassende Buddha. Leuk voor de visjes. Ineens ging het hek weer open en stond daar een redelijk vervaarlijke man met neuskap en zwarte helm! Een echte Hels Angel die waarschijnlijk jaloers was op onze avonturen, maar het bleek uiteindelijk Paing die bij Irene werkt. Pff.

Terwijl papa honderduit aan het praten is, voeren wij de visjes.

En ik gooi de koffie om, kruip onder de dekens en maak en passant een schilderij (nee hoor, dat doe ik nog niet commercieel).

Een avonturier moet avonturen beleven. Dat is geen halftijdse baan, daar ben je constant mee bezig. Toen we uiteindelijk vertrokken, waren de visjes rondrijdende ballen geworden van al het voer en gingen wij naar de winkel van Sinkel vol met spulletjes van allerlei allooi. Voornamelijk voor de wierook, maar met een tas vol met vanallus op de scooter uiteindelijk naar huis.

Hehe, eindelijk thuis en e i n d e l i j k Jay in bed, want dat was mijn startschot voor Bassie en Adriaan. Die zijn onverslijtbaar en gaan al 30 jaar mee! Wel gekke apparaten met draden er aan waar ze mee bellen….

Toen Jay wakker werd, zijn we weer op de brommer gegaan en deze keer naar de zee. Naar Warun Cantina. Lekker op het strand met het zand tussen de teentjes……. OH NEE, NIET VOOR MIJ! ik ben bang dat de zee me meeneemt en het kost papa al zijn overredingskracht en een paar kroepeokjes en patatjes om me daar van af te helpen!

Ik hou van de golven en het zand, maar moet natuurlijk eerst wel even meebrullen met Dzjez. Voor het effect en de dramatiek. Daarna ga ik op mijn gemak in het zand spelen en eet lekker mee van al de lekkernijen, waarbij we natuurlijk wel even moeten bakkeleien over de saus. Gelukkig proefde Dzjez eerst, zodat we er vroegtijdig achterkwamen dat hij hele rare gezichten kan trekken en dat de ene saus veel scherper is dan de andere.

Terug naar huis ben ik met papa aan de hand en aan de strandkant toch behoorlijk dicht langs de zee gelopen en die heeft me niet meegenomen. Weer een stapje dichter bij volledig zen zijn. We hadden de zon al onder zien gaan. Als een hele rode bal, alsof die in de brand stond, maar je hoorde geen gesis toen hij het water raakte, dus dat viel wel mee.

Lekker weer op de scooter, terug naar huis, waar we lekker gegeten hebben (not) en Siebe en Zelda gebeld in België (klinkt bijna als Bali). Ik was blij om ze even te zien! Maar was ook druk met Noa, Quyn en Ascha. De kunst van het aandacht verdelen.

Oh ja, we moeten het nog even over de BaliBananen hebben, want voor hen ben ik de schrik van het eiland. Vandaag alleen al heb ik er 3 van opgegeten en de vierde moest uit mijn handen gered worden (gelukkig heeft Dzjez maar een halve gegeten en kon ik de restanten verschalken).

It wie wer in Maie dei
fol mei bananen en bysûnder barrens.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Door alle belevenissen raak je besef van tijd kwijt.
Dat wil niet zeggen dat we de tijd kwijt zijn, want tegelijkertijd proppen we veel indrukken in de tijd die we hebben, dat de tijd redelijk vol raakt.

Ik maak daar zelfs ’s nachts gebruik van, want dan kijk ik om me heen, rangschik mijn boekjes, drink water uit de beker die naast me staat, terwijl ik zo nu en dan naar papa kijk, omdat ik het gevoel heb dat hij wakker is.

Zo nu en dan zegt hij dan ook “SSSSJJJJHHHT” of “Jay, ga maar lekker liggen slapen” en dat doe ik dan heel eefjes, want daarna ga ik weer verder totdat ik in slaap val. ’s Ochtends word ik dan onderstebovenachterstevoren wakker om weer nieuwe dingen te beleven.

Normaal als papa vraagt hoe ik me voel, zeg ik: “Lekker”, maar ik heb ook even een perioodje gehad, waar ik me niet helemaal jofel voel. Kan er niet echt de vinger op leggen, maar ze zeggen dat het het driedagen effect is. Jet-lag, warmte (wat ik lekker vind) en zo van die dingen. Toen we bij de Italiaan waren hebben we mijn spaghetti in een doggybag mee naar huis genomen, want ik heb er niet van gegeten.

Wat ik dan wel weer heel erg ‘lekker’ vind is op de brommer rijden. Dat wil ik altijd wel doen en dus heb ik aan mama gevraagd of we een rondje kunnen rijden. Ik vraag ook regelmatig of ze lekker ligt als ze op het luchtbed drijft, of gewoon dat ik haar lief vind. Als je dat soort dingen  van binnen zegt, kun je he ook net zo goed van buiten doen. Toch?

Slapen gaat trouwens heel goed, behalve als mijn slaaporen (dat zijn de donkere broertjes van mijn dagoren) horen dat Dzjez snurkt (en dat doet hij !). Los van mijn nachtelijke avonturen, slaap ik lekker uit en word met een goed humeur wakker. Met een grote lach op mijn gezicht dus.

We zijn naar Tanah Lot gegaan.

Ik was dus niet zo in mijn element en het het ‘rustig’ gehouden. dat houdt in mijn geval in dat ik pertinent niet in de buurt van water kom, omdat ik nog geen 4 ben (dat is mijn excuus en reden voor alles. Als ik 4 ben gaat mijn leven namelijk volledig veranderen, dan durf en doe ik ineens echt alles. Van de ene op de andere dag. Dus als ik iets nu niet wil, zeg ik dat ik het ga doe als ik 4 ben. Simpel (ik hoop alleen dat niemand een schriftje bijhoudt, waarin al die dingen die ik heb gezegd staan, want dan heb ik een hele waslijst te doen!)). Ik ben uiteindelijk ook in slaap gevallen, want ik had het nodig.

Ik ben met Noa, Quyn en Ana (vriendinnetje) direct op de glijbaan gegaan en naar beneden geroetsjt, en met een blij hoofd vol waterdruppels om me heen kijk. Nog een keer!

Later ben ik gewoon zelf met mijn zwembandjes in het water gegaan en heb lekker gespeeld op de ondiepe richel. Terwijl papa op afstand toekeek.

Toen zag ik een meneer en vond het nodig een monster na te doen naar hem, waarop hij vroeg of ik het zijn dochter ook kon leren, die heette Zoeï of zoiets. Terwijl papa heel uitgebreid met die man zat te praten over allemaal interessante dingen, kon ik ongestoord spelen.

Totdat ik gestoord werd door de lengte van de richel, die korter was dan ik dacht, waardoor ik in het diepe terecht kwam….

Eén brul was genoeg voor papa om met een zucht en een cape om in het water te springen en me te redden (die cape heb ik er bij bedacht). Na een paar tranen van zelfmedelijden, kon ik weer verder spelen.

Dat slaapje heeft me goed gedaan, maar mijn humeur moest er nog even aan wennen. We gingen op weg naar een BBQ van ene Eric (papa van aan) en het was er een gezellige drukte van belang. Kortom, toen m’n humeur geen reden meer zag om dwars te liggen en ik ook even stevig had gepoept, stond de deur wagenwijd open om hard te spelen met alle kindjes en kinderen die er waren.

Papa en mama en Irene konden gezellig met iedereen kletsen, terwijl papa ook nog “Twee motten” voor twee oude vrouwtjes had gezongen. Muziek uit hun tijd zeiden ze, hadden zij ook een mooie tijd.

Enfin, na veel eten en praten en drinken, werden links en rechts wat oogleden zwaarder en werden we in een grote zwarte auto naar huis gebracht. In donker…. Maar het wordt snel donker in Indonesië. Dat komt omdat de zon de hele dag schijnt en aan het eind van de dag gewoon wat sneller moe is dan bij ons. Vandaar dat hij eerder gaat slapen.

Wij gingen dus later slapen dan de zon.

Vandaag hebben we niet veel gedaan. Mama heeft een massage gekregen, papa heeft met Irene ge-aqua-gymt en wij hebben gespeeld. Ik heb memory gespeeld met papa en gewonnen (de keer dat ik niet won moest ik zo hard huilen dat de tranen op mijn buik en het randje van mijn zwembroek zaten, totdat papa vertelde dat er altijd 1 moest verliezen en het wel gek zou zijn, dat hij altijd huilt), veel gezwommen en gespeeld in het water en gedanst met mama.

Ik heb ook memory gespeeld, maar was vergeten hoe het heette en boven hebben we met het poppenhuis gespeeld en gek gedaan.

 

It wie wer in moaie dei,
fol mei moaie dingen en barrens.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

We zijn er.

Maar als dat niet zo was geweest had je het al eerder gehoord. Dat weet ik zeker.  Maar goed, vóórdat we er waren moesten we wel 18 uur reizen, en dan heb ik het nog niet over de Landroverreis met op en oma naar het station en de treinreis naar Schiphol.

Ik had het allemaal uitgedacht en uitgebreid verteld op de crèche, opa en oma en eigenlijk iedereen die het wilde horen.

Ik ook, waarbij ik vooral het vaak ontbrekende stukje “trein” aanvulde, een zeer belangrijk onderdeel in mijn beleving van de reis.

Precies, het verschil zit hem uiteindelijk in de details, dus bedankt voor de aanvulling! Maar goed, dus eerst waren opa en oma bij ons thuis om te helpen om niet te vergeten dat we niets vergeten waren, want ook daar gaat het soms om details en dan met zijn allen in de auto van opa. IN 1 keer, dat scheelt, want dan hoeven we niet op en neer, en hoeven maar 1 keer uitgebreid te ze waaien.

Op het station…

“….daar is een trein”

hebben mama en papa nog snel een kopje koffie gedronken want de volgende zal nog wel even duren en nadat de trein gekomen was en ik met mijn eigen rolkoffer naar binnen ben gegaan gingen we naar naar Schiphol…

“….met de trein”

en dan gaan we naar het vliegtuig en in het vliegtuig gaan we eerst opstijgen en de lucht in, een filmpje kijken en dan wat eten en dan nog een filmpje kijken, en dan de hele nacht slapen en wakker worden in Singapore en dan nog even een hupje naar Bali en klaar. Dat was dus het plan.

Eerst gingen we nog even wat rondlopen, want we waren er ruim op tijd en dan moet je de tijd doden (wat op zich een onaardige aanduiding is voor een leuke bezigheid, die arme tijd, nee ik noem het ‘tijd beleven’, klinkt veel beter), dus gingen we wat drinken.

Papanoot: Ik heb zelden twee kinderen voor het eerst op reis gezien die zo relaxt en rustig alles ondergingen. Zowel Dzjez, die alleen maar om zich heen aan het kijken was met een niet te missen ik-ga-hier-alles-eens-obserberen-blik en Jay die als een kleine Buddha et ons mee ging in de buggy of lopend. Zingend, babbelend en lachend.

En ineens was het zover en gingen we in het vliegtuig! Zo groot, als een flatgebouw. Als je er in zit vergeet je dat het een vliegtuig is. Allemaal mensen en wij gezellig naast elkaar en we hadden allemaal een eigen iPad in de stoel voor ons en kregen van die rare dopjes op onze oren. Ik vond het een spoedcursus liplezen waard, want heb ze niet echt nodig gehad.

Toen we een keer goed zaten, gingen we de lucht in met het vliegtuig (makkie, daar hoefde we alleen maar een heel klein beetje voor mee te vliegen met onze armen, zei papa) en toen een filmpje. Het ging precies zoals Dzjez het allemaal had bedacht, behalve dan dat hij bij het eerste filmpje al in slaap was gevallen.

Daar lag hij. Onderuit gezakt en zijn mond open en helemaal geen eten. Ik ook niet, maar ik had geen zin. Dat komt omdat we 10 kilometer boven de grond waren en dan is mijn honger nooit zo groot. Nee ik ging gezellig wat filmpje kijken en lachen naar iedereen.

Nee vliegen is veel te leuk om in slaap te vallen, dus deed ik er heeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang over. Tot wel na 12 uur en toen viel ik eindelijk in slaap…

Niet lang daarna werd ik wakker, want mijn ogen vonden dat ze lang genoeg geslapen hadden, bovendien is slapen in een vliegtuigstoel niet een van mijn allefavorietste bezigheden. Ik moest nog zeker een paar keer naar de WC, nog wat filmpjes kijken, 103 keer die koptelfoonoortjes uit mijn oren laten vallen, zodat papa ze er weer in kon doen. Je snapt het wel, geen reden om te gaan slapen.

Mijn ogen hadden er ook al snel genoeg van. Dat liggen slapen terwijl je ook heel goed papa en mama wakker kunt houden, is zonde van je tijd. Het was 1 uur Nederlandse tijd en we moesten dus best nog wel lang vliegen.

Papanoot-met-kleine-oogjes-en-een-blij-hart: Het komt er dus op neer dat we vrijwel niet geslapen hebben als gevolg van 2 overenthousiaste kleuters, die met geen mogelijkheid tot slapen te manen waren (of eten wat dat aangaat), maar goed, zoals het aloude spreekwoord al zegt: “Beter 2 blije Baligangers, dan humeurige Harry’s”

We waren er natuurlijk nog niet toen we landen in Singapore. Nee dat was nog maar de tussenstop. Ik heb dan maar een paar mensen geknuffeld links en rechts en we zijn naar de wc geweest en eigenlijk mochten we vrij snel weer in het vliegtuig. Op weg naar Bali!

De oogjes weer wijd open.

Papanoot: We waren voorbereid op weer twee wakker warongs, maar maar tegen alle verwachtingen in zaten de oogjes al stijf dicht voordat het vliegtuig in de lucht was. De Aziatische zwaartekracht heeft het eindelijk gewonnen van de Nederlandse oogleden.

Ineens ging het vliegtuig weer landen en moesten wij weer wakker worden. OK, het plan zoals ik het in mijn hoofd had, is niet helemaal gegaan zoals ik wilde. Bottomline is dat we vrolijk aangekomen zijn, en daar gaat het om. Toen we deze keer buiten uit het vliegtuig kwamen, was het echt warm! Er stond gelukkig een mannetje klaar met een bordje met de naam van papa er op, dus kon de laatste etappe van de reis beginnen. Op weg naar Irene, Noa en Quyn!

Het was al helemaal donker en er waren enorm veel brommers en auto’s en palmbomen op de weg, dus het ging niet supersnel, maar toen we er uiteindelijk waren was het direct leuk en gezellig… Behalve de hond Charlie…. Daar waren we voor gewaarschuwd, maar als je hem dan live ziet is het toch wel heel hard schrikken!

Vooral ik. Ik kan echt buitengewoon en vooral buitenproportioneel bang zijn en schrikken, dus ik zette het echt op een gillen, wat mij vervolgens weer door een boze toon van papa in het gareel heeft gekregen.

Eigenlijk ben ik niet bag voor honden, maar laat me een beetje meeslepen door Dzjez. Ik heb hem al geaaid, want in mij is iets dat dat wil doen. Mijn ratio houdt me nog een beetje tegen, maar dat is een kwestie van tijd.

OK, het is al een lang verhaal en waar het op neer komt is dat we het enorm naar ons zin hebben. Gisteren zijn we naar strand geweest met een ‘lokaal’ tentje waar wij niet gegeten hebben, maar mama, papa en Irene en Quyn en Indy wel. Superleuke zonsondergang gezien en lekker gespeeld op het strand.

En vandaag hebben we brommers gehuurd en zijn we, nadat ik eerst alles overgegeven had, naar Ku Da Te geweest. Ik voorop als een mascotte van een vrachtwagen chauffeur, vast gebonden met een saron, voor papa op het zadel van de brommer.

Daar heb ik nog een beetje overgegeven tijdens het rijden en toen voelde ik me goed genoeg om voor de rest van de ochtend op de bank van het terras te slapen.

Daarna was ik weer bij!

Tot slot zijn we nog gaan eten in een echte Warong in de rijstvelden. Nou ja, wij hebben weer niet gegeten, maar wel gedronken en grapjes gemaakt. Kortom,

It wie wer in moaie tiid
(Sjoch mar nei de foto’s).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Laatste Papanoot: Natuurlijk ga je er op voorhand van uit dat jou kinderen het goed doen en niet gaan huilen in het vliegtuig en iedereen wakker houden, maar toch zijn er kinderen die dat doen. Het eerste wat ik daar over wil zeggen is PECH voor iedereen die er last van heeft. Want kinderen zijn kinderen en die doen dat nou eenmaal en de kans is groot dan mensen die zich er aan ergeren, vroeger zelf ook heel hard gehuild hebben..

Het tweede is dat Dzjez en Jay zich echt fantastisch en bovendien buitengewoon goed, gezellig en leuk hebben gedragen. Ver, ver boven verwachtingen, wel 10 kilometer boven de grond.

Maar als derde, ook in Bali zijn ze zo relaxt, als twee kleine Buddhas, leven ze samen en hebben ze met Noa en Quyn zo veel plezier. Ik had gedacht dat ze op de brommer wel in een lichte vorm van paniek zouden raken (zoals hun vader en hun moeder), maar niks er van. Vrolijk wijzend naar auto’s bussen en bromfietsen zitten ze voorop het zadel te genieten van alles wat er om hun heen gebeurt..