Dat kan over de bak van de bakfiets gaan of over m’n eten.

Laat ik beginnen met het laatste. Papa had het op de crèche al in de gaten, ik liep op een dun lijntje. Aangezien Jay nu ook op de crèche is én z’n truitje zoek was en ik m’n jas nog op moest halen, werd ik behoorlijk ongeduldig en veranderde m’n kletsen in huilen. Niet een goed teken.

Thuis heeft hij me handig afgeleid met vrolijkheid, Nijntje, m’n stoel en een slabje. Terwijl hij m’n eten warm maalte was ik luidkeels Nijntje aan het zingen. Daarna heb ik vrijwel het hele bakje leeggegeten en toen kwam mama.

Dat waren 2 toetjes dus. Ik kreeg namelijk ook nog yoghurt.

Ik was tegen die tijd ook toe een een toetje. En aan m’n diner, want ondanks het feit dat ik goed gedronken en geslapen heb op de crèche, begon m’n maag een eigen leven te leiden. M’n mond volgt dan vanzelf.

Daarna had ik weer honger toen mama wilde gaan eten. Ik voel dat telepathisch aan denk ik. Ja, het was een piekmomentje en dan heb ik echt gulzige trek. Maar ja, ik moet groeien hè!

Deze ochtend hebben we weer een mooie tocht door de vesting gemaakt en ik lag er weer heerlijk bij. Mooi uitzicht op Dzjez en de bomen waar we onder door rijden en het was droog, dus geen kap.

Op de creche ging het bakje weer leeg en wij naar binnen. Iedereen was er al, dus gezellig aankomen.

Toen we weg gingen vroegen heel veel kindjes naar m’n naam, papa zei Jay en dat klopt!

Thuis wilde Dzjez met me op schoot, mijn grote broer, gezellig vind ik dat.

Ik ook, dan kan ik hem even vastpakken. Het was bijna tijd om naar bed te gaan ook. We hadden al naar muziek geluisterd en gedanst, dus…..

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben GOED opgestaan!

Vrolijk en uitgeslapen, en dat na een druk weekend. Ik had al gebabbeld en dan is het goed; Dan wordt ik goed wakker en is het de start van een goede dag. Nou ja, eigenlijk heb ik altijd een goeie dag.

Vandaag zeker, want voordat ik naar beneden ging met papa heb ik eerst met mijn kleine hadjis mama geknuffeld. Mijn kroelende handjes, vind ik fijn, vindt zij lekker. Daarna is kleren aantrekken prima en lachen. Lachen met papa.

Beneden heb wat gegeten, melk gedronken en hebben we tanden gepoetst en daarna naar de crèche. Ik hou het kort, want Jay wil wat zeggen:

Och, eigenlijk valt het wel mee, hoor! Zoveel heb ik niet te melden, er zijn vooral veel foto’s gemaakt om te laten zien dat ik al behoorlijk ‘inter-acteer’, oftewel reageer op m’n omgeving.

Gisteren bijvoorbeeld, deed Siebe me op en neer en dan schud ik heen en weer en dan lach ik.

Als mama over m’n hoofd aait, dan schud ik heen en weer en zeh ik iets in de geest van ‘ieaauw’ en lach ik.

Of als ze tegen me praat, kijk ik haar met grote ogen aan. Dat kan ik goed. Met grote ogen aankijken en dan smelt ik mensen van binnen uit…

Grappig hè, wat ogen kunnen doen? Dat is meer dan kijken alleen. Als er naar gekeken word doet het ook iets met de kijker. Hoe kan dat toch hè? Ik denk dat je een beetje in de ziel kunt kijken. En die is van wat ik was en wat ik ga worden.

In ieder gevat dachten ze vroeger dat als je een foto nam van iemand een stukje van z’n ziel mee nam. Nou, er zijn een miljoen foto’s van Dzjez gemaakt en z’n ziel zit er nog stevig in. Met andere woorden: Het is niet zo. Als je een goede ziel hebt, blijft’ie stevig zitten.

Zo ook bij mij.

En er zijn veel foto’s gemaakt.

Van mij minder, maar er is er één die ik je niet wil onthouden. Een grap van pap, maar ik doe gewoon mee!

Oh ja, ik was nog vergeten een filmpje er op te zetten. Van eer-eer-eergisteren.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.