De zovoorbijweek

2016-07-15-PHOTO-00000331

En dan is het zondag.
En dan besef je dat de week alweer om is.
Een week in een zucht en een windje…
En er is veel gebeurt, en ook weer niet.
De meeste dagen beginnen met mij, die als eerste wakker is. Jetlag? Wat is dat. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Wel grappig dat ik papa vaak tegenkom op de gang. Die is dan op weg naar éen of andere sportbezigheid. Daar heb ik niet veel mee te maken! Ik wil gewoon een boterham en poepen. Want dat is mijn ritme. En daar moet je veel respect voor hebben.

Ik slaap uit. Ik heb mijn slaap nodig, want ik beweeg als een Pokémon Go op de vlucht en groei als een brandweer. Dan moet je voldoende rust hebben, want dat levert het beste groeiresultaat. Het is een beetje zoals marineren. Hoe langer het vlees in de marinade staat, hoe lekkerder het is. Niet dat ze mij gaan opeten hoor, dat doen ze (papa en mama) met het eten van Misi. Die kan heel goed koken. En voor ons ook, maar dan minder ‘spicy’.

IMG_3931

Naast de dagelijkse boodschappen en zwembadtripjes, waren er een paar belangrijke agendapunten. Allereerst moest papa deze week weer werken, dus waren we op ons zelf aangewezen. Daar is niks mis mee, want we zien hem in de ochtend en ’s avonds. Bovendien leest hij dan een verhaaltje als we naar bed gaan.

Dat naar bed gaan, gaat meestal vooraf door De Minions, want daar ben ik fan van! Die kan ik elke dag wel zien, dus doen we dat ook. Gelukkig hebben we 3 films, dus kunnen we afwisselen, maar eigenlijk maar het me niet uit.

Ten tweede moesten er deze week de tuinmeubels worden besteld en onderhandeld…. De vraagprijs voor een grote tafel, 4 houten stoelen en 2 ligstoelen voor relaxt liggen in de tuin, was 8.9 miljoen Rupiah. Zowel  Missi als mama waren het er over eens dat dat veeeeeeel te veel was. Papa is daar wat gereserveerder in, maar hij is dan ook geen onderhandelaar. Bottomline is dat wij daar zaten, mama een paar keer op het punt stond om weg te lopen en ze uiteindelijk een monsterlijke 6.5 miljoen heeft uitonderhandeld. Ik bedoel maar.

En nu ik! Laatste punt was de wasmachine. Want die was niet goed. Een bovenlader, zonder knoppen en als je iets op de manier wilt wassen zoals het hoort, zonder dat de kleren er uit zien als die van een Barbipop of gezegend zijn met de kleuren van de regenboog, moet je controle hebben.

2016-07-15-PHOTO-00000336

De onderhandelingen waren hard en meedogenloos en het resultaat was dat we $30 per maand moesten betalen en dat ook nog eens een jaar vooruit. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om uit te rekenen dan zelf 1 kopen een stuk voordeliger is. Dus wij naar de Carrefour.

Maar in de Carrefour waren ze niet echt klantvriendelijk of behulpzaam. Bovendien was de wasmachine die mama wilde uitverkocht. De iets duurdere wasmachine die ze wilde ook. Balen! Maar dan is papa weer handig. Die heeft een prachtige wasmachine gekocht online. En het mooist van alles? Hij was er 2 uur en 42 minuten nadat papa hem had besteld…. Ik bedoel maar.

2016-07-15-PHOTO-00000342

Nou, dat werd tijd ook hoor, want we hadden moeite om ons door de stapels was heen te worstelen als we naar het zwembad wilden. Het huis was als een vuile-was-jungle! Maar sinds de wasmachine er is, staat hij ook tevreden te draaien en slinken de stapels zienderogen! Dat was vrijdag.

Zaterdag was het weekend en dus was papa thuis! Dus gaan we samen naar het zwembad! Het was wel regenachtig, trouwens. Dat is cool, want het is warm en cool tegelijkertijd.

Ik vind dat niet erg hoor, want als je in het water bent, wordt je ook nat, dus wat is het verschil! Verder wordt ik vooral overmoediger. Ik spring, duik, val, draai, keer, maak halve salto’s onder water, boven water, het maakt me niet uit! Ik doe het gewoon.

Ik begin langzamerhand ook over mijn water-in-mijn-ogen-vrees heen te komen. Ik durf telkens meer. Ik spring al (meer blijf boven), ik ga op de krokodil en val er af (maar blijf boven) en ik kan telkens beter zwemmen (maar blijf boven).

Ik kan ook al in het diepe zwemmen (als papa mijn tenen vasthoud. Ik weet diep in mijn hart wel dat ik het alleen kan, maar ik mis die laatste druppel moed om het echt in mijn eentje te doen. Gek eigenlijk, dat op het moment dat je je er bewust van bent het niet gaat, er een soort barrière in je hoofd is, terwijl de grashalm van ondersteuning genoeg is om bergen te verzetten (of in mijn geval water te verplaatsen) en zo zie je maar weer: Ik groei met grote sprongen) en dat doen we elke dag een beetje.
Alleen met mijn bandjes, heen en weer.
Lekker Zen.

Zondag zijn we even naar een andere meubelzaak gaan kijken. Letterlijk om de hoek! Daar hadden ze ook leuke spullen, maar misschien net iets te kitch (niet voor papa hoor, die houdt van Jordaan-achtige taferelen). Hoe dan ook: Goed om te weten.

Mama was al gaan trainen, dus die kon het handelen.

2016-07-17-PHOTO-00000386

Wij zijn zondag nog even naar ‘het andere zwembad’ gaan kijken. We kwamen er droog aan, en gingen er nat weg! Wat een regenbui zeg! Maar, vind ik niet erg!

IMG_3944 IMG_3945 IMG_3941

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Pasar tradisional

IMG_3920

We kunnen het natuurlijk blijven hebben over het zwembad en de waterpistolen of opblaaskrokodil, maar er moet ook gewerkt worden. Niet alleen door papa, die afgelopen maandag weer moest beginnen, nee, ook voor ons.

IMG_3919

IMG_3915

Niet dat ik het zwembad niet meer leuk vind of zo hoor, want we gaan nog steeds elke dag zwemmen. Wat ik ook merk, is dat mijn bovenbenen groter worden en mijn biceps groeien. Dat zal wel komen van al dat geren voor de aanloop en al dat geklauter op de kant. Hoe dan ook, ik kan tegenwoordig van de trap afspringen, zonder te vallen!

IMG_3885

Dat geldt ook voor mij. Het leuk vinden van het zwembad, het is alsof elke dag een nieuwe dag is, waarbij elk avontuur opnieuw begint. Ik denk dat we heel er in het ‘nu’ leven…. (niet dat ik me daar iets anders bij voor kan stellen, want laten we eerlijk zijn, gister is geweest en morgen komt nog, dus dan kun je maar best er precies tussen inzitten… Precies)

Oh ja, werk! Er moesten inkopen gedaan worden en deze keer gingen we naar de Pasar Tradisional, oftewel: De traditionele markt. Daar moet je wel even voor slikken, want dat ziet er anders uit dan de markt in Naarden Vesting. Het is overdekt en alles ligt onbedekt, inclusief het vlees (kip, koe, varken, vis). Aan de andere kant, dat wordt al honderden jaren zo gedaan, en Indonesië is één van de landen met de meeste inwoners, dus ergens gaat er dan toch iets goed.

IMG_3921

Mama was wel heel erg stoer, want Laguiman stond buiten en Missi was thuis, dus toen we er  een dag later weer waren had mama Missi mee om haar de weg te wijzen. Wat bleek? Uit zichzelf had ze al de beste kraam gevonden (volgens Missi, en die kan het weten.

Resultaat? Een grote zak vol met tradisionle kruiden en specerijen voor de prijs van een habbekrats en genoeg voor een jaar! Djuruk Purut, Salam, Geelwortel, Gember, Laos, nou ja, noem maar op! En Missi blij omdat ze eindelijk een gezin heeft dat tradisioneel Indonesisch wil eten, dus kan zij dat koken. Mooie tijden in het vooruitschiet.

IMG_3922 IMG_3923

Ik ben helemaal verslingerd aan de Bliepdoos (LEGO en vraag me niet waarom ik het zo noem). Autootjes, poppetjes, gebouwen maken! Daar ben ik de hele dag zoet mee tot ’s avonds laat en er is nog zoveel te maken, bouwen en spelen! Mooie tijden in het vooruitschiet!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

BBQ buiten de deur

IMG_3828

Mama had het al geregeld hoor.
Nog voordat we in het vliegtuig zaten, nog voordat alles was gepakt had mama al een BBQ geregeld in Jakarta. Nota bene om de hoek. Nu is dat iets wat je met twee korrels zout moet nemen.

De eerste is dat er voordat we er zijn een grote heuvel in de weg zit die je niet met een bakfiets of bovenbenen als een olifant kunt nemen. Dat werd dus duwen door papa.

Ten tweede blijkt het zo te zijn dat dit normaal een doorgaande weg is, maar door de Leboran is het nu rustig.

Hoe dan ook, het is 1,1 kilometer en misschien moeten we een brommertje (of twee) nemen. Dan kunnen we er gemakkelijk naar toe. Of verder, Kemang in. Hoe dan ook, we zijn er op de bakfiets naar toe gegaan en hadden alle bekijks!

IMG_3827

Ik had bijna direct een vriendje en twee klasgenootjes, want niet alleen wonen we echt op een steenworp afstand van de NIS, Nederlandse gezinnen wonen er bij voorkeur in de buurt, dus ook Tim en Zoë. Die zitten alle twee bij mij in de klas. Dan heb ik die al vast gezien.

Sowieso zitten er maar twee meisjes in de mijn klas, dus dat wordt vechten (of eens kijken wat er in de tweede zit….). Met Tim heb ik al veel en lang gespeeld in het zwembad. Check! Eerste vriend gemaakt!

Maar een BBQ is geen BBQ zonder worsten. Ik heb en-passant het Jakartaanse record worstproppen op mijn naam geschreven. Iemand moet het doen, en het was lekker.

IMG_3825

Mama vermaakte zich ook goed. Interessant om eindelijk een gezicht bij haar facebookvrienden te zien. Blijft een interessant fenomeen. Je kunt de hele wereld leren kennen door woorden en profielen. En leef in een leven waarin dat de normaalste zaak van de wereld is, dus ik ben benieuwd hoe dit zal zijn of gaan als ik groot ben. Vast anders. Bedenk maar eens hoe de wereld er 20 jaar geleden uitzag… Mama had mooie bijpassende slippers aan (terwijl haar hakjes in de bakfiets bleven).

IMG_3826

Ze weet nu ook waar en wanneer de bakker er is. Hij zit achter de Moskee en staat op schooldagen bij de school. Je kunt het ook via internet bestellen en laten brengen. Een echte broodparadijselijke ontdekking. Het was een fijne BBQ en ook super dat we nu al allemaal nieuwe mensen hebben leren kennen. Papa heeft ze al in z’n telefoon staan.

IMG_3831 IMG_3832

Over Papa gesproken, hij leert me voorzichtig aan zwemmen. Trek, spreid, sluit. Drie woorden, maar dat wil niet zeggen dat het 1, 2, 3 gedaan is. Ik blijf gewoon oefenen en vroeg of laat lukt het. Wat ik ook al vaak gedaan heb is in het water springen. Ook daarvoor geldt van voorzichtig naar een vrije vorm van overmoedigheid, want ik neem al een aanloop van 100 meter (en hou nog steeds mijn haar min of meer droog).

IMG_3822

En er is ook weer veel gesport vandaag; papa baantjes trekken en hardlopen en mama hardlopen op de band (kan ze ook niet verdwalen..). Goed bezig. Wij trainen ons natuurlijk helemaal suf met dat geren en gespring in het water. Ikke kopje onder en Dzjez net niet, maar de hele dag door. Ik denk dat dit de beste training is die ik kan hebben om mijn motoriek op het hoogste niveau te krijgen. Fluitje van een Eurocent.

IMG_3813 IMG_3811

Vanavond mogen we De Verschrikkelijke Ikke 2 kijken. Daar heb ik ook zin in en we hebben allebei ons bordje Nasi met Ayam Kecap opgegeten en ik vind de yoghurt ook al lekkerder. Heerlijk zelfs.

IMG_3837

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Watervaderdag

IMG_3765

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

IMG_3759

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

IMG_3771

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

IMG_3787

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

IMG_3808

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een kinderhand

IMG_2593

Het was een bijzondere week.
Vorige week wist ik het al, maar toen mocht het nog niet.
Het mocht eigenlijk wel, maar ik was er nog niet op voorbereid.
Het is ook niet niks als je naast de juf op de tafel moet zitten en iedereen die binnenkomt een handje geven. Want dan kun je niet een boekje lezen met papa of mama. Dus.

Aan de andere kant is handjes geven en iedereen welkom heten ook erg leuk. Op die manier begint de dag namelijk goed en geef je een positieve energie aan de rest van de dag. Dat is mooi toch?

Ik geef elke dag positieve energie door grotendeels mezelf te zijn. Dat is één van de beste dingen die ik kan. Met grote bruine lieve ogen kijk ik de wereld in en iedereen wordt blij. Ik oefen al vast voluit, want wie weet heb ik er nog wat aan in de toekomst…

Mijn week op de creche was erg gezellig en leuk, want ik was weer helemaal beter. En dat betekent een mannetje vol Jaynergie en dat wil ik delen ook! Met iedereen.

Behalve op woensdag, want dan ben ik bij mama en lezen we gezellig boekjes en doen we spelletjes en knuffelen dat het een lieve lust is. Is belangrijk.

Daarna gaan we Dzjez ophalen op de bakfiets en kunnen we de rest van de middag spelen. Samen, en dat is supergezellig. Bovendien werkt papa thuis, dus dubbelleuk.

Ik mag elke dag op school handjes geven en er is nog een hoogtepunt ook. Op vrijdag is het namelijk feest. Alle juffen zijn op die ene dag allemaal jarig! Dat betekent dat de we een mooi cadeau gaan geven (iedereen geeft een bloem dat gemaakt is van de foto van je eigen gezicht. Papa heeft die van mij gemaakt met een supermooie lint. Ik sta midden in alle blaadjes te stralen!).

IMG_2608

Belangrijker is nog dat we taart, snoep, cake en drinken krijgen! Gelukkig is het maar een half dagje en kan ik thuis verder boterhammen en bananen eten. Ik zit namelijk in de eetfase. Ontelbare boterhammen, ontbijtkoeken (die je ook in de middag kunt eten) suikerbrood (alleen in het weekend), fruit, noem maar op, ik eet het op. Niet mijn avondeten hoor. Dat eet ik alleen zo nu en dan helemaal op.

Daar ben ik dan weer de eetkeizer.
Geen bordje is veilig voor mij of ik eet het tot de laatste kruimel op! Vlees, aardappeltjes, rode bieten of doperwtjes, niks is veilig voor mijn malende kaken en grommende maag. Ik word groot. HEEL GROOT. Oh yeah.

<>

Zaterdag vroeg ik heel lief of ik mee mocht naar de winkel, en dat mocht. Ik had mijn pyjamabroek aan onder mijn spijkerbroek en de laarzen en zo kon ik snel mee. Dat was nodig ook, want we moesten veel wegbrengen en ik ben een hele goeie wegbrenger. Als je goed kijkt zie je me zitten…

IMG_2617

In de winkel heb ik het altijd naar mijn zin. Ik wandel in mezelf, of met papa, of ik ga bij de speeltelevisie zitten spelen. Uiteindelijk weet ik dat we samen weer naar buiten gaan. Daarom wandel ik graag.

<>

Vandaag is het zondag en gaan we zwemmen. Dzjez heeft er meer zin in dan ik, maar ik ga niet ‘nee’ zeggen natuurlijk. Bovendien komen Siebe en Zelda volgens week en dan is het goed een beetje te oefenen.

Voor mij is het tegenwoordig niks anders dan een pretje, een “walk in the park” zogezegd. Zwembroek aan, bandjes om en gaan. Ondiep of heel diep het maakt mij niet uit. Het gaat om het oppervlakte en niet over de diepte er onder. Als je daar aan denkt, kom je nooit van de kant. Gewoon zwemmen zeg ik, dan kom je vanzelf aan de overkant.

IMG_2618 IMG_2619 IMG_2629 IMG_2623

Ik was redelijk vastgeklemd aan mama, totdat….
Totdat ik de glijbaan zag en op slag verst was.
Ik denk dat ik ongeveer honderddrieënvijftig keer naar beneden ben gegaan. En ik heb er geen probleem mee dat ik onder water ga. Ik sta in één soepele beweging weer overeind om vervolgens weer op die glijbaan te klimmen en opnieuw te beginnen.

Ik heb oostindische angst en ben alleen bang voor water als ik mama vast houd. Ach ja, je met ergens beginnen toch?

IMG_2630

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Boswandeling

IMG_2267

Deze keer gingen we naar hetzelfde bos, maar vertrokken op een andere plek. Het is grappig om te zien hoe je dan het gevoel hebt in een ander bos te lopen. Ik denk dat het daarom goed is om eens ergens anders te beginnen. In het algemeen. Iets wat ik natuurlijk maandag ook ga doen. Ik blijf hetzelfde, maar ik begin ergens anders; op de grote school.

Ik ben er aan toe denk ik. Ik ben als het ware een emmer zonder bodem, zegt papa, je blijft er maar water in gooien. Hij bedoelt dat ik veel input nodig heb om me bezig te houden. Op school ga ik dat vast wel krijgen. Dat hoop ik althans, zodanig dat ik (over)vermoeid maar voldaan thuis kom, lekker ga eten en met een glimlach naar bed, terwijl mama de ene na de andere droge broek in de was doet. Ook met een glimlach….

Wat een laag lood om oud ijzer! Dzjez is gewoon zo nu en dan een brompot en ik vind het dan (maar anders ook) leuk om hen een beetje te plagen. Dat kan ik, ondanks misschien mijn minder sterke verbale kwaliteiten, al heel goed. Dzjez in dan ook een gewillig slachtoffer, die niet veel aanmoediging nodig heeft om id de BROM te schieten.

Ik hoop dat het zo blijft als hij naar school gaat 😉

IMG_20160101_134359

Maar we zijn dus gaan wandelen in het bos en dat was een heel lang stuk! En dat om uiteindelijk in een verre verte een paar paarden te zien. Gelukkig waren er veel eendjes en meerkoeten om dat op te vangen.

We zagen trouwens hele dikke bomen liggen. Die waren omgezaagd en waren dikker dan ik lang was. Dat betekent niet dat ze even oud zijn als ik, integendeel. Die bomen zijn wel 300 jaar oud! Dat kun je weten door het aantal ringen te tellen. Elke ring is namelijk 1 jaar.

IMG_2263

Stel je voor, de boom werd geplant in het jaar dat Lodewijk XIV, de Zonnekoning, op het paleis van Versailles zijn kaars uitblies en daarna niet meer ademde. Dat was de eerste ring. Maar die boom weet nog dat er geen auto’s waren, of geen iPad. Die boom heeft alle koningen van Nederland meegemaakt! (de eerste was er pas in 1806). Ja, dat zijn dingen (of ringen) om bij stil te staan…

IMG_2262 IMG_20160101_134458

We hebben ook stil gestaan bij de klok die we vonden bij het gebouw van Natuurmonumenten. Dat is ook al een heel oud gebouw en die bel was er voor bedoelt om de kinderen die in het bos aan het spelen waren heel lang geleden, te laten weten dat het eten klaar was. Dat hebben we dus gedaan, maar de kinderen kwamen niet…

IMG_2271

Ik mocht ook nog trekken aan de bel en bij mij kwamen de kinderen ook niet! Nou ja! Ik was best wel moe, ook, want toen Dzjez en ik via de ‘andere’ kant naar de auto gingen en ik een beetje achterbleef, moest ik huilen. Niet dat dat een reden was om een middagdutje te doen. Ik doe geen middagdutjes meer!
Ik ben al groot!

Er was ook nog een filmpje van de vorige boswandeling. Met Siebe en Zelda.

En we hebben ook nog lekker gedanst. Dat doen we tegenwoordig elke avond en het liefst op Lalalala van Kabouter Plop. Beetje moe worden voor het slapen gaan!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.