Feeëriek

JMGJ0991

Daar moest ik aan denken toen ik deze foto zag. Feeëriek, dat is zo’n woord waarvan je blij bent dat het op een dag voorbij komt. Vandaag dus en het was ook de juiste term voor hoe het was.

We waren namelijk met z’n allen gaan wandelen in het bos. Lang geleden namen we dan ook de buggy mee, maar vandaag de dag laten we die thuis en ligt de buggy voor oud vuil in de bijkeuken. Ik loop, dus ik besta.

Er is geen krulhaar op mijn hoofd dat denkt aan zitten in een buggy. Lopen zal ik, en vandaag met Siebe, Zelda, mama, papa en Dzjezzie (daar houdt hij niet van, als ik dat zeg).

We hebben geen kabouter gezien, maar gezien de drukte kan ik me dat best voorstellen. Zeker als ik Dzjez hoor zeggen “Het is niet erg hoor als je op ze trapt, dan worden ze alleen maar plat….” Maar goed dat Kras dat niet heeft gehoord. Of Feikje, want die hoeven hem dan echt niet meer te zien. Ik zal het er nog eens met hem over hebben.

Overigens hebben we wel een fee gezien…

LPKF1641

Mama dus.
En je ziet het, als het licht goed valt en ze doet haar best, dan is ze echt een fee. Zonder vleugels, of in ieder geval, heb ik die nog niet gezien.

We hebben veel verstoppertje gespeeld, waarbij wij zochten en Siebe en Zelda waren verstopt. We hebben ze gelukkig elke keer weer gevonden, anders hadden we zonder naar huis moeten gaan en dat is vooral niet gezellig.

We hebben hen de route laten zien. De route langs de kabouters en de kleine kinderenboomhut. Daar passen (en durven) alleen wij in. Meestal eerst Jay en dan pas ik, want dan kan ik kijken of alles goed gaat en zo.

Dus nu even de fotoparade. Mooie foto’s van mooie mensen, mensen van wie ik houd:

XJCC2872 OSAS7443 XFQC1100 MCYD2562 JMGS6314 HMJJ1485

Dat je het maar weet.

We hebben lang gewandeld, want ondanks mijn suggestie naar huis te gaan, waren de rest van de gezinsleden het daar niet mee eens. Zelfs ik moet dan inschikken (en dat is niet mijn sterkste eigenschap). Uiteindelijk ben ik blij dat we het gedaan hebben, want het was heel gezellig en we hebben nog Joe-oe-oeh gedaan van de berg. Deze keer in Slow Motions….

Na al die inspanningen, mochten we eindelijk ontspannen in de speeltuin, maar omdat ik niet voorop kon lopen en niet de eerste was die in de speeltuin aankwam, ben ik in een enorme kolere geschoten! Ik was even geen zeilboot, want er was geen land met me te bezeilen.

IMG_2184 IMG_2187

Ik zit in die fase denk ik. Eerste willen zijn, de controle hebben. Van voorbijgaande aard, denk ik. We zullen het zien. In ieder geval ben ik daarna nog op de schommel geweest en hebben we ’s middags, toen we weer thuis waren, Planes gekeken. Dat zijn de vliegtuigbroertjes van Cars.

En ik hoefde niet naar bed!
Mama was naar de winkel en wij, de kinderen en papa, waren thuis. Lekker bij elkaar. Dat was ook best weer eens nodig. Dan ga ik lekker in haren kroelen van Siebe en Zelda op de leuning van de bank.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Goed volk

IMG_2145

Even snel tussendoor en bovenlangs.
Gister was het ineens zover.
Ik en Jay waren druk bezig met druk bezig zijn, want opa en oma waren er als oppas. Mama moest weg naar Gaus, haar werk en daar gingen ze eten in een heel groot wokrestaurant.  Onbeperkt. Dat betekent dat je zo veel mag eten als je kunt of wilt. Voor sommige mensen zijn dat 6 blaadjes sla, wat ze in 6 verschillende keren ophalen (om calorieën te verbranden), terwijl anderen 6 keer op en neer lopen, om daarna op een steekkarretje naar buiten te worden gebracht. Blijkbaar stonden er zo een paar mensen buiten te wachten tot hun taxi kwam. Die konden niet meer bewegen…

Mama eet met mate, natuurlijk en is vooral van de gezelligheid bij dit soort gelegenheden. Dat was er genoeg want iedereen was er, ook Truus en Wim en Nikki en die ken ik!

Wij hebben gebakken aardappeltjes, met worst en rode bietjes gehad. Opa verdenkt mij er van dat ik geen keel heb, maar dat ik eten rechtstreeks in mijn maag kan kieperen. Zo snel was mijn bord leeg.

Dzjez heeft dan weer wat meer moeite met bord legen. Hij kauwt namelijk veel te lang. Hij kauwt zo lang dat het eten, net als bij slagroom, dik wordt. Als je dat mixt gaat het ook van dun naar dik. En dan heb je water nodig om het weg te spoelen en dan raakt je maag al snel weer vol. Je snapt het. In het Fries zouden we zeggen “Un dreage ieter”.

Wel gezellig zo!

Maar goed, we hadden al gegeten en waren dus druk bezig met druk zijn en ineens hoorden we een geschuifel achter ons. Ik keek om en….. ZELDAAAAAA! en ik ren naar haar toe en we knuffelen totdat we een ons zijn!

SIEBUUUUUH (ik kan dat al zeggen hoor!) en hij komt naar mij toe en ik knuffel hem tot een dun mannetje!

De tijd daarna zijn we druk bezig met, met zijn allen druk doen. Ook iets dat we goed kunnen! We hebben elkaar al weer 4 weken niet gezien of zo, dus dat werd tijd. Broer en zus batterijtjes opladen. 10 dagen lang, want ze blijven ook met de kerst!

<>

Zelda was er al vroeg bij (maar we hebben nog geen foto van haar). Die was namelijk heel blij, want haar leven is net met 4 Megapixels en 32 GigaBite uitgebreid. Ze heeft namelijk een nieuwe iPhone. Die is inmiddels vergroeid met haar hand…. (grapje hoor).

Maar daarom was ze niet vroeg op hoor! Ze wilde ons zien en wij wilden haar zien natuurlijk! Lekker knuffelen, maar bovendien ging ze met mama mee naar de Puppycoach dag in Lelystad. Daar komen alle Puppies bij elkaar (en nemen hun coaches mee) en dan gaan ze luisteren naar verhalen, naar elkaar kijken, kwispelen, wandelen en oliebollen eten!

Dat laatste was vooral een succes voor de coaches, want de puppies kregen niks! Die moesten vooral erg puppie zijn.

En wij bleven thuis met Siebe en papa. Dzjez heeft met Siebe de treinbaan gemaakt. Ik denk daar we moeten verhuizen, want de treinbaan is haast groter dan de woonkamer. Met Thomas de trein voorop. Probleem was dat de baan circulair was, met andere woorden, ondanks alle wissels, was het alleen mogelijk om uiteindelijk het kleine cirkeltje te rijden. Jaja, treinbaanbouwen is niet eenvoudig…

Na trein, en spelen en papa die zo nodig moest koken, gingen we naar de speeltuin. Voetballen! De step en de fiets gaan mee als toeschouwers, want we hebben ze niet gebruikt.

Ik kan er al heel wat van!

Een echte voetbal virtuoos ben ik aan het worden. Misschien moet ik vaker voetballen. Ik vind het leuk, zeker als Siebe er bij is.

Als Papa en Siebe gaan Volleypongen (Siebe heeft gewonnen), gaan wij naar de ‘andere’ speeltuin. Daar ontdekken we een heel groot gat! Dat is mooi en spannend spelen. Jay zit in now-time onder zand en modder, maar met de grootste lach die je maar kunt verzinnen op zijn gezicht.

IMG_2149 IMG_2148

Die grote jongens waren niet blij toen ze ons in hun gat zagen spelen. ‘Hun werk’ naar de filistijnen, vonden ze. Wij waren hun alleen maar dankbaar voor het werk. Want spelen is onze specialiteit!

We hebben ook twee zusjes ontmoet die ook 4 en 2 waren. Naomi en Jayzee of zo. Kijk, met speeltuinen maak je vrienden! Uiteindelijk gaan we terug naar huis en komen mama en Zelda toevallig ook thuis. Goed gepland.

To be continued.

Oh ja, we zijn woensdag ook weer naar Monkey Town geweest!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De feest/cadeauparade deel 2

 

_1220413

Het houdt niet op die parade. We hebben nog maar net de creche afgerond en hebben HARD gespeeld in Monkey town, of het is alweer zaterdagochtend en onze schoenen zitten alweer vol met een cadeau, terwijl het paard van sinterklaas het bakje met water leeggedronken heeft.

Ik ga me voor het gemak niet afvragen HOE dat paard binnengekomen is, dat het niet heeft gepoept of krassen heeft achtergelaten op het parket. Die vragen stel ik niet, zolang het antwoord cadeautjes is.

Een boekje over Sinterklaas en Piet voor mij en voor Dzjez een Sinterklaaswashandje. Dat is nog eens wassen. Wassen met een baard.

Als we in Drachten aankomen, hebben we iets ontdekt. Veel Sinterklaasliedjes hebben een zeer klassieke achtergrond. Echt klassiek, zoals op NPO4. Klik maar eens hier en dan kom je in Spotify en zul je versteld staan.

_1220379

_1220380

We hebben sowieso heel wat sinterklaasliedjes de wereld ingeslenterd. Thuis, op de creche, in de bakfiets, in de auto, waar dan ook, voor wie dan ook! En ook al kent hij de woorden niet, Jay zingt het hardst van allemaal. Het gaat niet om wat je zingt, als je het maar met overtuiging doet.

Fijn om Beppe weer te zien, en Senn, Nynthe en Beppe en Tessa. Dat was al weer een weekend geleden, dus…

IMG_2062 (1)

Gezellig spelen en rustig afwachten totdat er iets gaat gebeuren. Men moet niet vergeten dat ik alles voor de eerste keer bewust meemaak, dus eigenlijk geen idee heb wat er allemaal gaat gebeuren. Ik wacht dan maar rustig aan en vul mijn tijd met bezig zijn.

De tijd vliegt eigenlijk voorbij en ik heb begrepen dat Sinterklaas en de Pieten alleen ’s avonds, of in ieder geval als het donker is, afleveren. En ineens is het donker en ineens hoort Tessa iets boven en vliegen we de trap op. Jay begint te huilen! Papa tilt hem op en neemt hem mee en dan kijken we uit het raam en zien nog net een pluim met groene muts wegglippen…. WE HEBBEN EEN PIET GEZIEN! Maar zien geen kado’s.

“Kast” denk ik, en papa kijkt en inderdaad, daar staan een berg zakken! Teveel om in een keer mee te nemen! Gelukkig kunnen we ook twee eer op en neer en voor we het weten ligt er een berg cadeautjes waar een kind van twee niet eens overheen kan kijken!

_1220404

Het is zover. Het feest kan beginnen. Het Sinterklaasfeest.

IMG_2066 (1)

Ik krijg een van de eerste cadeautjes en er zit ook gedicht bij! Ik moet geduld hebben tot papa het laatste woord heeft voorgelezen en dan….. Thomas de Trein!!!! Die wilde ik al zo lang hebben, oh ik ben zo blij!

Ik krijg ook allemaal mooie cadeautjes en papa krijgt sporttruitjes en stripboeken en mama krijgt een horloge en lekker spul voor onder de douche en we krijgen nog klei, boekjes, en Hamertje Tik van Buurman en Buurman en een chocoladeletter. Nu weet ik wat Sinterklaasfeest inhoudt en zal dat nooit meer vergeten.

_1220415

Ja, wat een prachtig feest, met bergen pakpapier en rode wangetjes en op de koopt toe snert die Pake heeft gemaakt (en dat eet ik dus niet, want dat ziet er raar uit), pepernoten en een krat vol cadeautjes om mee te nemen naar Naarden. Kijk, dat zijn de tripjes. Gezellig, lekker en leuk.

_1220407

In de auto duurt het niet lang of we vallen in slaap en zijn zo druk bezig met het verwerken van alle indrukken dat we pas de volgende ochtend weer wakker worden. Ik hoorde Jay in zijn slaap nog steeds Sinterklaasliedjes zingen en ik zong in mijn slaap heerlijk mee. Sinterklaas 2015 is een Sinterklaas om nooit meer te vergeten.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De feest/cadeauparade deel 1

_1220294

Het belangrijkste van een drukke maand als december is rustig en cool blijven, dus dat is wat we doen met yoghurt op onze neus. Dat is dan ook het rustigst  van de maand, want ondanks het feit dat’e nog maar net begonnen is, ben ik al weer jarig op de tweede dag. Je kunt je ook afvragen hoe papa en mama dat hebben gepland, maar ik kan je direct uit  romantische dromen halen: Ze hebben het niet gepland. Zij waren niet gepland, ik was niet gepland..

..en ik al helemaal niet…

..maar zo zie je maar, dat plannen eigenlijk weinig zin heeft als het aankomt op mooie avonturen. Je zou haast kunnen zeggen dat plannen niks anders is dan het uitstellen van dat, wat toch wel gaat gebeuren. De vraag is alleen wanneer en in welk leven.

Terug naar dit leven.
Op woensdag twee december ben ik jarig en staat de dag in het teken van feest en cadeaus’ Ik ben al dagen aan het aftellen, dus niemand hoeft mij te vertellen dat vandaag DE dag is. Niet alleen komen Rianne en Sam, vanmiddag komen ook Opa en Oma en als klap op de vuurpijl komen Wouter en Julia ook nog eens om 4 uur.  Wouter en Julia, die zijn hier nog nooit geweest, dus wat voor cadeautje die ook meenemen, het feit dat ze er zijn is al een cadeau op zich!

Maar, de eerste dingen eerst. Opstaan en naar beneden en wat denk je? Er zijn cadeaus. Eén voor mij en één voor Jay.

_1220296

Ja, want ik ben ook een beetje jarig. Jarig omdat ik Dzjez als broer heb (hij is ook een beetje jarig als ik jarig ben). Ik ben al aan het zingen, voordat ik opsta, maar uitsluitend sinterklaasliedjes. Dat is natuurlijk erg belangrijk, want je weet nooit wanneer er een verdwaalde Piet of Sinterklaas bij de schoorsteen (of brievenbus) staat te luisteren. Dan kun je je maar beter van je beste kant laten zien.

We zijn zo druk bezig met Dzjez en mijn cadeau, dat we vergeten “Lang zal hij leven te zingen”! Nou ja dat spreek voor zicht. Heel erg lang! Want dan kunnen we heel vaak verjaardagen vieren. Stel je we worden 100 jaar, en we kunnen dat altijd samen vieren, dan hebben we samen 198 cadeautjes gekregen en dat is een hele hoge stapel!

Aan de andere kant, over 96 jaar is het 2121 en kan het best zijn dat we niet op aarde maar op de maan of mars of zelfs nog verder wonen en nooit meer oud worden. En belangrijker, dan kan het best zo zijn dat Siebe zijn verplaatsmachine heeft uitgevonden (en er miljonair van is geworden) en het eigenlijk niet uitmaakt waar je woont. Het is duidelijk dat 2 december 2015 een mooie dag is, want dat is precies de overgang van gisteren naar morgen. Precies het moment, waar ik van denk dat we een feest moeten vieren.

Ik kreeg dus een piano, die zich tijdens het uitpakken op een miraculeuze manier transformeerde tot en gitaar! Mooi een gitaar, die wilde ik altijd al hebben en nu kan ik eindelijk eens goeie muziek maken en kan Jay de oranje krijgen. We zien het begin van een band.

_1220328 _1220329

De dag stopte natuurlijk niet bij dit cadeau. Na een goed ontbijt, het sinterklaasjournaal en de kleren aan, konden we klaar voor het volgende bezoek: Rianne en Sam. Ik was blij dat ze geen cadeautje bij zich hadden, want zij zijn het cadeautje. Het is zo mooi en een echt klein mannetje op bezoek te hebben, dat plaatst ons (mij en Jay) echt een ander perspectief en maakt ons ineens heel erg groot!

Ja, dan ben ik ineens groot, en kan praten als brugman. Daarover gesproken, ik praat honderduit. Ik kan meer dan 4 woorden achter elkaar zeggen, ik kan tot 10 tellen in het Nederlands en in het Fries (niet altijd de juiste volgorde en soms meer fonetisch dan iets anders, maar een begin is het begin) (man! de volgende keer, moeten we meer regelmatig een blog schrijven!). En zoals Lao Tzu al zei “A journey of a thousand miles, starts with a single step”.

Ik heb dus deze ochtend ook al een cadeau gekregen, namelijk een grote set met stempels! Dar kan ik de hele wereld mee stempelen en dat heb ik trouwens ook direct gedaan! Daarvoor gebruik ik dan weer mijn fijne motoriek en mijn scherpe blik.

_1220303

Met Sam hebben we veel plezier! Toen die weg ging, ben ik snel even in bed gedoken, want beetje laten bijladen is belangrijke voor het volgende bezoek.

Dat bezoek is dan opa en oma! Die hebben ook al weer een cadeau mee, een boek om te leren lezen, nou laat ik daar nou net aan toe zijn! Als je naar school gaat, dat dat hoog op de agenda, dus waarom niet alvast thuis beginnen? Precies! En toch miste ik iets. Ik keek eens om me heen, en voelde een soort leegte…

_1220315 _1220320 _1220317

Het duurde niet heel erg lang voor ik besefte dat het Jay was die ik miste. Ondanks onze dreumisachtige onenigheden (en ik ben daar de belangrijkste oorzaak van), mis ik mijn kleine grote broer toch, dus die moet uit bed! Een uur slapen is genoeg op een verjaardag als vandaag, want daar moet je niet te veel op gaan missen!

Uurtje, uurtje, voor mij maakt het niet zo veel uit, ik duikel in de diepste slaap die je je maar uit voorstellen, dus ik had heel even een aanpassingsmomentje nodige, maar toen ik opa en oma zag, was ik daar direct doorheen. En nog directer toen ik zag dat ik als pseudo-jarige opnieuw een cadeau kreeg! Een kleurboek deze keer. Ook alweer goed voor mijn kleuren- en fijnmotorische kennis. Het kan niet op!

En op kon het sowieso niet, want (voordat ze op de knop van onze nieuwe deurbel konden en een van de 8 ringtonen ten gehore konden brengen) stonden Wouter, Julia én hun ouders voor de deur! Wat een dubbeldwars-niet-te-versmaden-feest! Ik had ze behoorlijk gemist sinds de crèche, dus dat was al een echt cadeau van mij.

_1220334 _1220337

Gelukkig maar, want ik kreeg een verschrikkelijk mooie Volvo politiewagen, strepen en een zwaailicht er op! (als je hem achteruit trekt schiet hij naar voren) en een zaklamp! Wat een goeie cadeaus zeg! Een zaklamp, wat een feest is dat! Die kun je aan doen in het donker of in het licht, maar hoe dan ook, het geeft niet wat je doet, JIJ BENT DE BAAS VAN HET LICHT! Beste cadeau van de hele wereld.

Dat, en lekker spelen in het hele huis! De blijdschap en de energie die vrijkwam op het moment Wouter en Julia door  de deur kwamen is niet te geloven. Voor papa en mama en opa en oma en de papa en mama van Wouter en Julia is dat ook best wel makkelijk, want die kunnen gezellig kletsen en hapjes eten. Wij vermaken ons wel.

Ik hobbel daar achteraan aan of hol er vooruit als het vierde wiel aan de wagen, oftewel: Ik hoor er helemaal bij! In dat kader is het dan ook weer jammer dat ik nog een jaar en 4 maanden moet wachten om ook naar school te gaan. Een goed plan dat ik bij deze lanceer is dat we vaker afspreken. Op woensdagmiddag of in het weekend. Mooie vooruitzichten!

Het was een hele mooie verjaardag, maar daar stopt het niet mee. Je zou het universum haast van een samenzwering beschuldigen, want de dag na mijn verjaardag, komt sinterklaas op de crèche. Dus geen tijd om uit te rusten, nee direct weer klaar staan, als zwarte Piet met vegen op mijn gezicht, om deze ochtend naar de crèche te gaan.

_1220351 _1220352

IMG_2060 (1) IMG_2059 (1)

Wat dat betreft hebben de Pietenpakjes hun geld behoorlijk opgebracht! Dit is al de derde keer dat we het gaan dragen en de zwarte vegen op ons gezicht krijgen. Niet voor niks blijkt, want niet alleen de Pieten komen, ook de echte Sint is erg en nadat ik een kleine slik en snik heb weggewerkt, kruip ik toch bij hem op schoot. Met Rinske en Renate, Puck, Cato en iedereen, een heerlijke dag gehad, die wat mij betreft best nog even had mogen duren, maar toen papa voor de deur stond, was het eigenlijk ook al weer genoeg. Want als paap voor de deur staat, gaan we naar mama!

OK, mama was er niet want die moest naar een mediatie, wat betekent dat ze zorgt dat de gemoederen het met elkaar eens worden (iets wat ik eigenlijk ook best zou willen doen! Met grote bruine ogen naar mensen kijken en zorgen dat ze blijk met elkaar worden, wat wil je nog meer), waardoor ze wat later thuis was en wij het met papa moesten doen. Dat ging goed. Macedonië stond al in de koelkast klaar, dus centje van een fluit!

Voordat we de de dag der dagen gaan vieren in Drachten, hebben we nog één verrassing. Wij gaan namelijk op vrijdag naar Monkey Town. De monkeys kenden we al uit Monkey Forrest in Ubid, maar deze keer waren wij de apen. Glijbanen, auto’s, rolbanen en mama die mee ging! Wat een feest in de week der feesten! Ik kon mijn lol niet op en mijn stem slaat over van blijdschap en enthousiasme en pre-peuterale fases, maar oh, wat een plezier, voor mij en voor Jay.

_1220357 _1220370

Jay die doet alles op de automatische piloot, maar daardoor regent hij alle soorten spieren die hij maar in zijn lijf heeft! inclusief zijn lachspieren (slo nu en dan afgewisseld met een traan, wat het overal direct mee eens zijn, levert niks op).

Mooi hoor, Money town. Voor mij een grote apenkooi, waar ik als een echte Jay-man door heen raus. Rollen, glijden, hangen draaien, keren, mislopen, klauteren, vallen, opstaan, zitten, lachen en knuffelen met mama. Mooi, mooi, mama.

Ik ontstijg mezelf en doe dingen waarvan ik nieters wist dat ik ze kon. Waarschijnlijk moet ik een nulti-rittenkaart hebben en moeten we vaker gaan. Niks trappenberg, MONKEYTOWN voor de grove en fijn motoriek (en een lekker pakje Roosvicee!). En dan moet het weekend nog komen! Maar dat is voor morgen…

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Het bijzondere bos…. (als je goed kijkt zie je meer)

IMG_2011“Het mooie weer is nu wel voorbij” zei de kaboutervrouw tegen haar kaboutermannetje . “Ja” zei hij, “daar ziet het wel naar uit, maar gelukkig hebben we mooie herinneringen om ons de komende winter warm te houden” en hij gniffelde wat. Zijn vrouw gniffelde mee, want het was inderdaad een mooie zomer geweest.

Die mooie zomer begon eigenlijk al in de lente toen ze voor het eerst interpret kregen (een kabouterversie van internet, waar alleen maar leuke dingen te vinden zijn). Het had een hele tijd geduurd voordat de KaPN (Kabouter Post Netwerk) bij hun boom langs was gekomen om de kabel te leggen die nodig was. “Maar” zeiden de mannen van de KaPN, “als de grond te hard is kunnen wij geen geulen graven”. “Ja” zei Krak (zo heette de kabouter), “dat is natuurlijk ook weer zo”.

Krak had al een kompjoeter gekocht in de boswinkel. Eén met grote toetsen, want hij had nogal grote vingers, maar toen de kabel er eenmaal lag en interpret geïnstalleerd was, was’ie er snel mee weg. De hele dag klonken er leuke liedjes van Kabouter Plop, Ka3 en de smurfen door de kamers van het kabouterhuis in de holle boom, want ze hadden gratis ‘Popisfijn’ bij hun abonnement en dan kon je onbeperkt muziek luisteren. Overdag niet te hard natuurlijk, want dan horen de mensen het….

Op een dag was Krak aan het surfen met Goegul en ineens kwam er een advertentie in beeld!

Een advertentie voor een verre reis. Een reis naar Boeli, een tropisch-eiland-voor-kabouters-die-er-nodig-eens-uit-moeten. Het was een aanbieding van de KaLM (de Kabouter Luchtvaart Maatschappij), die voornamelijk zwanen gebruikte voor lange-afstands-vluchten (soms ook ganzen, maar die maakten zoveel lawaai tijdens het vliegen. Eenden en meeuwen waren voor binnenlandse vluchten), voor maar 273 Kleuro’s! Geen geld, en aangezien Krak best wat gespaard had dacht hij “weet je wat? We gaan op reis!” en hij riep naar zijn vrouw Feikje die een boekje over lekkere recepten aan het lezen was “Feikje, ik heb een goed idee, we gaan naar Boeli op vakantie!” “Boeli” zei Feikje, “dat is toch dat eiland waar het altijd warm is en de mensen Boelinees praten?” “Ja, precies” zei Krak, “dat is het.” “Oh” zei Feikje, “ik ben net een heerlijk recept aan het lezen van pittige Boelinese paddestoelen pangan, met Froekoek! Hoe toevallig is dat!”

En zo gezegd zo gedaan, Krak heeft de vlucht geboekt en samen hebben ze een heerlijke tweeëneenhalve week vakantie gehad, met allemaal avonturen, hoge golven, lekker eten en dobberen in het zwembad (misschien vertel ik je dat verhaal later nog wel eens). in ieder geval, Krak en Feikje waren heerlijk aan het kletsen over hun vakantie, toen er ineens op de deur geklopt werd…..

IMG_2006 IMG_2009

“Huh?!” zei Feikje. “verwacht jij iemand Krak? “Eh, nee, ik verwacht niemand. Het is overdag en dan zijn Jochem en Durk niet buiten, want op zondag zijn er te veel ‘groten’ buiten. Dan willen ze niet gezien worden!” Maar het geklop ging door, dus besloot  Krak de deur toch maar op een kiertje te zetten…

Hij schrok zich een puntmutsje! Daar stonden ineens twee hele grote kleine kinderen! “Wie is daar?” vroeg Feikje en keek mee om het hoekje. “Uh, ik weet het niet”, zei Krak. “Nou vraag het dan!” zei Feikje en Krak haalde diep adem en vroeg met luide stem “Wie zijn jullie”.

IMG_2016

“Dzjez en Jay” zeiden de beide mannetjes in koor, “en wie ben jij?”
Nou dat wist Krak wel natuurlijk, “Ik heet Krak en dit is mijn vrouw Feikje” zei hij, terwijl hij de deur verder openzette en zijn mooie vrouw liet zien.

IMG_2013

“Leuk dat jullie thuis zijn” zei Dzjez, “we komen hier al heel lang en al heel vaak, maar we hadden nog nooit dit deurtje gezien, dus gingen we maar even kloppen. Je hoort vaak over fake deurtjes, dus is het fijn om eens een paar echte kabouters te zien!”

“Ja” zei de Jay met zijn mooie laarsjes en zijn toverstam, “ik vind het ook leuk om jullie eens in het echt te zien, maar ik heb wel een belangrijke vraag. “Oh ja?” zei Krak. “Ja” zei Jay, “het valt me namelijk op dat u behoorlijk veel op Sinterklaas lijkt (gebarentaal: handbij-kin-naar-beneden-hand-naast-hoofd-maakt-staf-bewegin), maar een stukje kleiner bent natuurlijk, maar zijn jullie ook familie? Dat is iets dat ik al een tijdlang denk.”

“Nou” zei Krak, “dat is een goeie vraag en het antwoord is simpel: We zijn geen familie, maar hebben wel hetzelfde doel: kinderen blij maken. Maar ieder doet dat op zijn eigen eigen manier. En die baard? Die staat gewoon goed en als je kabouter in gebarentaal wilt doen is dat precies zoals sinterklaas, alleen vervang je de staf door een aai over de kleine bol van een kabouter!”

“OK! Goed om te weten. Nou, veel plezier in de boom nog hè, want we moeten nu weg! Papa en mama staan vast te wachten en als we te lang weg blijven worden ze ongerust. Zo zijn ouders nu eenmaal” zei Dzjez, en hup weg waren ze!

“Nou dat was leuk zeg!” zei Feikje “ineens twee van die schattige mannetjes aan de deur. Misschien moeten we Sinterklaas via Interpret vragen een extra cadeautje in hun schoen te stoppen! “Ja, dat is een goed idee en dat ga ik doen. Ik denk dat ik een zakje kleine wijsneussnoepjes voor ze vraag, want dat zijn ze!”

————————–
————————–

Gisteren hebben we de Sint in De Vesting binnen zien komen. Eerst op de boot en toen zagen we hem op een ongelooflijk groot wit paard voorbij komen.

Dat is een schimmel.

Wat?

Dat is een schimmel, dat heb ik op het Sinterklaasjoernaal gezien! En je ziet, de sint is helemaal niet bang voor de regen, of een hagelbuitje. Dat is hij gewend, want hij zit lekker relaxt op zijn paard.

Mama moet me wel regelmatig ophalen trouwens, want ik denk dat ik niet kan verdwalen en vind het belangrijk dat ik de mensen ‘vermaak’ door voor hun neus te gaan dansen….

Uiteindelijk wordt je daar best moe van en is het heel fijn dat papa me dan naar huis draagt.

IMG_2001

We waren weer als zwartepieten verkleed en de Sint heeft ons zien staan, want hij riep “Kijk morgen maar in jullie schoen!” Dat was, nadat we in bad hadden gezeten om de zwarte vegen van ons gezicht te krijgen en de kibbeling met appelmoes en eigengemaakt patatjes hadden gegeten, ook het eerste wat we gingen doen. Dat en een paar liedjes zingen!

Dus toen we heel laat op gingen staan, was dat het eerste wat we gingen doen. Naar de schoenen kijken!

Ik was iets te enthousiast en gleed de laatste treden op mijn billen naar beneden. Ik vind dat als je een woord uit kunt spreken, dat niet direct moet betekenen dat je daar ook mee naar beneden glijdt!?

Enfin, het was van korte duur, want toen we zagen dat we nieuwe sokken hadden gekregen waren we extatisch van blijdschap!

Niet alleen sokken, ook nog chocoladecenten! Lekkerrrr.

En daarna gingen we wandelen in het bos. Ik mijn bergschoenen aan en Jay zijn laarsjes en dan is er geen plas veilig. Lekker spetteren, dat is leuk!

 

IMG_2021

Ja dat is altijd leuk, maar mama een knuffel en een kus geven ook! Dat moet gewoon op gepaste tijden gebeuren anders is het niet leuk. En vliegen op een toverstam ook.

IMG_2025

Daarna zijn we nog naar de speeltuin geweest en heeft Jay heel goed over de stammetjes en de heuvels gelopen. Dat kan hij heel goed! Uiteindelijk kreeg ik het best koud en vond ik het een goed idee om maar de auto terug te gaan en naar huis. Oh ja, als je goed kijkt zie je meer… We hebben namelijk een kabouterWC gezien. Als je goed kijkt zie je er ook de kleine blaadjes waar ze hun kleine billetjes mee afvegen.

IMG_2019

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Piettoresque

_1220152

Het is zo ver.
De pofbroeken zijn gestreken, de veren op de muts opgeklopt, de hesjes recht en de eerst tranen hebben al kleine witte riviertjes in de schmink op de wangen van Jay getrokken.

_1220143Het is natuurlijk een behoorlijk gevoelig mannetje als het op dit soort gebeurtenissen aankomt, terwijl ik het als een grote kleuter ervaar. Ik onderga lijdzaam wanneer Zelda mijn gezicht schminkt, want het is allemaal voor een goed doel. Sinterklaas vieren bij opa en oma in Nederhorst den Berg! Net als vorig jaar, maar nu snap ik nog beterder wat er aan de hand is.

P1220136

Ik moet er allemaal een beetje aan wennen, want laten we eerlijk zijn, waarom moet ik er als zwartepiet uitzien als er al een heleboel pieten op de boot zullen staan, terwijl er maar 1 sint is? Als er iemand is die een beetje support moet hebben is hij het. Of het paard, want daar is er ook maar één van. Nee als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar als sinterklaas (of als paard).

Gelukkig landen we eerst bij opa en oma en kunnen we ons op het gemak voorbereiden op het spektakel dat komen gaat. Eerst maar eens gezellig bij opa op de schoot terwijl hij een boekje voorleest. Dikkiedik natuurlijk, mijn standaardfavoriet als we er zijn.

Maar er is meer!

_1220161 _1220164

Er is nog een standaard, de standaardappeltaart (niet voor niets rijmt dat op elkaar), die al staat te dampen op het aanrecht. Alle appeltjes waren precies goed, zei opa, en de bodem was zo dun en knapperig dat je er haast doorheen kunt kijken. De beste randvoorwaarden voor een goeie smaak.

_1220170

De andere randvoorwaarden waren ook goed: 8 graden en een miezerige regen. Goeie basis voor doorgelopen zwartepietengezichten en de beloning van de warme feestzaal wordt daardoor extra groot.

Maar eerst er naar toe wandelen. Ik had al gezien dat de buggy niet mee was gegaan, dus was ik aangewezen op de kracht van mijn eigen benen en de edelmoedigheid van ouders, broeren en zussen, maar het eerste stuk deed ik zelf. Wandelen in een pietenbak is toch wat anders dan je standaard spijkerbroek. Je huppelt automatisch iets meer, waardoor lopen leuker wordt. Het laatste stuk heeft papa me op zijn schouders gezet, waardoor ik ineens ook de grootste piet van de buurt werd!

Wij liepen al ver vooruit, want onze benen kunnen dat nou eenmaal al net iets beter dan die van Jay. In de verte stond de hoempapapa band al te spelen en zat de sfeer er al goed in! Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten of daar kwam de boot al aan. Eerst een kleine boot met een stel opgewonden pieten en toen…. de grote Sinterklaasboot! Het was duidelijk dat hij blij was om me te zien, want hij zwaaide telkens naar me.

Ik stond al bij de boot…._1220175…te wachten en bij nader inzien wist ik eigenlijk niet goed waarom ik zo enthousiast te wachten, want zwarte pieten zijn behoorlijk eng in het echt. Zeker als ze nog  voorbij komen ook en laat dat nou precies zijn wat ze doen…. Dichtbij komen.

_1220191

En die ene had nog een bril op ook en leek mama te kennen uit een sinterklaasintocht van 35 jaar geleden of zo, dus toen hij ongeveer 5 centimeter dichtbij kwam deed ik mij ogen dicht en begon zachtjes LiefLiefLiefLiefLiefLief te zeggen als een mantra en bescherming tegen het pietengeweld en het had effect! Ik werd spontaan een stuk minder bang van de Piet! Als beloning kreeg ik pepernoten en een schuimpje!

Toen we op weg gingen naar de IJsbaan waar het feest verder zou gaan, kreeg ik er tekens meer zin in!

Ik ook! Ik wist namelijk nog dat we vorige keer een cadeautje gekregen hadden en dat daar een schuim in zat en ik herinnerde me dat ik die eigenlijk nooit opgegeten had…. Mmmm, dat moet ik even aan mama vragen, maar die wist het niet meer. Jaja.

In de tent was een echte Pietenband en die stond heel enthousiast te spelen wat er voor zorgde dat de sfeer er direct in zat. Wij werden als kinderen in een soort arena geduwd die grofweg twee functies had: 1. Het scheidde de ouders van de kinderen en 2. We konden geen kant op, waardoor we ook niet konden verdwalen!

_1220202

Ondertussen liepen er veel pieten rond te strooien met pepernoten en schuimpjes, dus we hadden geen reden om niet goed op te letten en snoep te vangen.

Zelda was mee met ons, dus ik kon lekker bij haar op schoot zitten. Ondertussen begon ik me telkens meer piet te voelen en ebde mijn angst weg als schuimpjes voor de zon. Ik kreeg zelfs zin om te dansen en te swingen! Aan het einde van de show mochten we in de rij gaan staan voor een cadeautje en om eerlijk te zijn hebben we dat twee keer gedaan. Eén keer voor onszelf en een keer voor Siebe en Zelda. Wie oud is moet slim zijn.

_1220197

Toen dat achter de rug was en de meeste kinderen al weg, stond de band nog steeds te spelen en konden we dus heerlijk vrijuit dansen! Samen met mama, want het was duidelijk dat die ook geïnspieteerd was. Samen hebben we dus gedanst. 

En als klap op de vuurpijl klom ik ook nog eens zelf op een bank en liep er als een kievit overheen. Precies zoals een piet dat ook over het dak zou doen!

_1220217

Toen we uiteindelijk naar het huis van opa en oma gingen heb ik bijna het hele stuk gerend! Ik heb een omgekeerde energiecurve. Ik begin laag en eindig hoog!

Wat we niet eens doorhadden toen we thuiskwamen was dat er allemaal cadeautjes lagen. Pas toen papa de stoel ostentatief opzij zette en mama riep “Kijk!” hadden we het in de gaten! Pepernoten en chocoladecenten voor ons allemaal. Lekker en veel, dus ik heb maar gezegd dat we een zakje pepernoten bij opa en oma laten. Dan kan ik daar van eten als we volgende week op bezoek gaan bij ze!

_1220219 _1220224

Uiteindelijk gingen we nadat we heerlijk nasi gegeten hadden en chocoladecenten, naar huis.

_1220232

En nu moet ik het overnemen, want Dzjez viel in slaap zodra hij in de auto zat! Die jongen toch! Zoveel indrukken, daar hebben zijn kleine hersentjes moeite mee om allemaal te verwerken.

Ik daarentegen ben klaar wakker en zie het nut vandaar bed gaan ook helemaal niet in. Nee ik wil nog allemaal avonturen beleven en expedities ondernemen. Ik zit vol met energie.

Gelukkig moesten we de schoenen nog opzetten en uit volle borst liedjes zingen. Dat kan ik als de beste natuurlijk! Inter aas a oentje! en Ie ih omp uh oom boot! Geen probleem voor mijn stem als een klok! En ik denk maar zo: “Hoe harder je zingt, hoe meer je in je schoentje vindt”.

Uiteindelijk bleek dat ook ik naar bed moest en deze keer het liefste met mama. Zo’n indrukwekkende dag, kun je het best afsluiten in de armen van mama (daarna ga ik gewoon nog even huilen en dan is de kans groot dat of papa of Zelda of beide ook nog even boven komen en dan heb ik een win-win).

(…)

En ja hoor!
Toen ik beneden kwam stonden daar 4 schoentjes op een rij waren er twee ballonnen! Wat een mooi kano, bedankt Sinterklaas! Dat heb je weer mooi gedaan!

_1220234

Pas daarna kwamen we er achter dat er ook nog echte pakjes waren (en ik was al zo blij), met daarin kadootjes voor mij, Jay, Siebe en Zelda! Een echt kinderfeest dus.

Daarna mochten we nog eens de intocht van Sinterklaas in Meppel kijken (die had ik al gezien op mijn iPad bij Zappelin). Het viel me wel onmiddellijk op dat dit een andere Sinterklaas was dan in Nederhorst…. Daar moet ik nog eens diep over nadenken. Vooralsnog krijgt hij het voordeel van de twijfel!

Ik heb ook stiften gekregen. Mijn eigen, en een mooi kleurboek. Daar ga ik eens heel hard mee aan de slag. Kleuren is namelijk één van mijn lievelingsbezigheden! Dat en gewoon een beetje knuffelen of dansen of grapjes maken.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bebroerde tijd

_1220109

Daar moet je even voor knipperen met je ogen hè!

Bebroerde tijd. Dat lijkt op iets heel anders (en dat vind de spell check ook) maar betekent gewoonweg dat ik een fijne tijd met mijn broer achter de rug heb (en Zelda, ik vergeet je niet hoor!, maar daar kan ik geen woord voor verzinnen). Het is trouwens beter dan wanneer ik het zelf uit zou spreken, want dat zou ongeveer klinken als “uh-oede-ijt”, als ik het al achter elkaar uitspreek en niet gewoon afkort met “ijt”.

Voordat we met zijn allen een een grote paniek schieten over mij achterstand, moet ik jullie er op wijzen dat dit wel vaker voorkomt bij hoger opgeleide ouders die het leuk vinden om pustels op te lossen. Het heet het Einstein syndroom. En dan denk je natuurlijk: “Jay maakt een grapje!” maar nee, het tegendeel is waar. Het is een term indertijd bedacht door Thomas Sowell en je kunt er, voor het geval je het niet gelooft, hier over lezen. Ik heb dus nog tot mijn  vijfde!

_1220089

Maar eerst moet ik het nog even hebben over mijn ongelooflijk doorontwikkelde smulpaperij, want ik kan niet stoppen met eten (en kom geen buitenstatistische gram aan). Laatst ook weer (naast alle aardappelen, worden, hamburgers, stukken kip, wortels en rode bieten), aten we een pizza. Nou totenmet de allerlaatste ruime eet ik mijn deel op en dan kijk ik nog met een begerig oog naar de kruimels van Dzjez ook. Gelukkig dat Dzjez niet lijkt op een pizza.

Ja, toen was Siebe er ook nog en heeft hij ons yoghurt gegeven. Die yoghurt smaakt altijd net een beetje beter._1220093

We hebben hem zondag op de trein gezet in Roosendaal en dat was bijna België. Wat dat betreft had papa nog een leuk verhaal, want Zelda ging vrijdag weg en de trein voor haar kwam 35 minuten te laat op hetzelfde perron en die ging naar Amsterdam, terwijl Zelda natuurlijk naar Antwerpen moest. Toen de trein uiteindelijk kwam, stapten alle mensen, behalve de Belgen  natuurlijk, op de trein naar Amsterdam en hoefden ze maar een paar minuten te wacht op de trein naar Antwerpen. Maar toen die kwam, bleek het de trein naar Amsterdam te zijn…. Arme mensen die naar Amsterdam wilden en in Antwerpen wakker worden!

IMG_1967

Voor het geval je je afvraagt of ik een staartje in heb, dat klopt. Dat is “oel” en ik kan het hebben. We hebben hard gezwaaid toen de trein met Siebe vertrok.

We hebben ook nog een hele ouwe trein gezien en die reed nog ook. Het was dezelfde trein die Zelda genomen heeft naar Antwerpen, zei papa, nadat de Antwerpentrein naar Amsterdam bleek te gaan!

IMG_1973

Trouwens, deze week is het begin van weer een bijzondere periode, want het Sinterklaasjournaal is weer begonnen. Deze keer snap ik het allemaal beter dan vorig jaar. Het is weer bijzonder spannend, want Sint is onderweg, maar de sleutels zijn ook weg! Ik wil dus geen aflevering missen! Dat was dan wel weer even een boos momentje toen papa zei dat niet mocht kijken omdat ik in mijn broek had geplast en had gezegd tegen Renate dat het niet erg was hoor, want ik mocht dan geen iPad kijken maar wel het Sinterklaasjournaal… Papa en mama dachten daar dus anders over.

Ik heb maar even heel hard gehuild en daarna mocht ik gaan tekenen en hadden we muziek bij het eten. Dat compenseert de pijn en doet mij misschien inzien dat ik mijn piemel toch een beetje beter onder controle moet houden… Ik ga mijn best doen, want… geen Sinterklaasjournaal!

_1220099

Overigens in het kader van “Doe-eens-wat-anders-dan-iPad-kijken” ben ik ook aan het tekenen geslagen en dat gaat me goed af. Die peuterplustijd werpt duidelijk zijn artistieke vruchten af. Ik kan al kop-voeters tekenen met haar en grote ogen. Gek dat ze die kop-voeters noemen en geen arm-hand-kop-voeters, want die teken ik er toch ook gewoon aan? Duidelijk dat ik de kunstenaar ben en de naambedenkers van kop-voeters niet.

Ik ben dan weer verslaafd aan het dansen na het eten en begin spontaan te huilen als papa het dreigt te vergeten. Gelukkig doet hij dat niet en is het voornamelijk de anticipatie op niet dansen die mij verdrietig maakt. Ik ben nogal een gevoelige jongen….

Wat ik nog wel even moet vermelden is dat we in een Jacuzzi zijn geweest wat Japans is voor Zwembad-vol-met-scheten, want wat een bubbels en bobbels zaten er in dat bad! Het was bijna een Tsunami in een glas water! Maar dat is ook wel weer heel erg leuk omme te maken. Zeker nadat ik na de eerste aarzelingen van de kant besloot er uiteindelijk toch in te gaan! Jacuzzi’s zijn cool!

_1220123

Maar Jacuzzi’s zijn ook vermoeiend, dus waren we aan het eind van de dag blij dat we gebroederlijk tegen elkaar op de bank konden liggen… Niks mis mee!

_1220108

En in een wasmand zitten ook niet.
Mijn eigen mij-plekje waar ik helemaal tot mezelf kan komen.
Zen.

IMG_1975

En in de schoenen van papa, wat me denken aan het liedje van Elvis Presley “Walk a mile in my shoes” Dat doe ik liever niet. Voornamelijk omdat ze op dit moment nog iets te groot zijn. Aan ambitie mankeert het dan weer totaal niet hoor! En smaak ook niet. Oh yeah!

En ballonnen omhoog gooien. En dan te bedenken dat die ook vooral uit niets bestaan. Net als moleculen. Dat is pas een raar fenomeen, waar we het in een later stadium misschien nog eens uitgebreid over moeten hebben.

_1220081

Namasté.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.