Bebroerde tijd

_1220109

Daar moet je even voor knipperen met je ogen hè!

Bebroerde tijd. Dat lijkt op iets heel anders (en dat vind de spell check ook) maar betekent gewoonweg dat ik een fijne tijd met mijn broer achter de rug heb (en Zelda, ik vergeet je niet hoor!, maar daar kan ik geen woord voor verzinnen). Het is trouwens beter dan wanneer ik het zelf uit zou spreken, want dat zou ongeveer klinken als “uh-oede-ijt”, als ik het al achter elkaar uitspreek en niet gewoon afkort met “ijt”.

Voordat we met zijn allen een een grote paniek schieten over mij achterstand, moet ik jullie er op wijzen dat dit wel vaker voorkomt bij hoger opgeleide ouders die het leuk vinden om pustels op te lossen. Het heet het Einstein syndroom. En dan denk je natuurlijk: “Jay maakt een grapje!” maar nee, het tegendeel is waar. Het is een term indertijd bedacht door Thomas Sowell en je kunt er, voor het geval je het niet gelooft, hier over lezen. Ik heb dus nog tot mijn  vijfde!

_1220089

Maar eerst moet ik het nog even hebben over mijn ongelooflijk doorontwikkelde smulpaperij, want ik kan niet stoppen met eten (en kom geen buitenstatistische gram aan). Laatst ook weer (naast alle aardappelen, worden, hamburgers, stukken kip, wortels en rode bieten), aten we een pizza. Nou totenmet de allerlaatste ruime eet ik mijn deel op en dan kijk ik nog met een begerig oog naar de kruimels van Dzjez ook. Gelukkig dat Dzjez niet lijkt op een pizza.

Ja, toen was Siebe er ook nog en heeft hij ons yoghurt gegeven. Die yoghurt smaakt altijd net een beetje beter._1220093

We hebben hem zondag op de trein gezet in Roosendaal en dat was bijna België. Wat dat betreft had papa nog een leuk verhaal, want Zelda ging vrijdag weg en de trein voor haar kwam 35 minuten te laat op hetzelfde perron en die ging naar Amsterdam, terwijl Zelda natuurlijk naar Antwerpen moest. Toen de trein uiteindelijk kwam, stapten alle mensen, behalve de Belgen  natuurlijk, op de trein naar Amsterdam en hoefden ze maar een paar minuten te wacht op de trein naar Antwerpen. Maar toen die kwam, bleek het de trein naar Amsterdam te zijn…. Arme mensen die naar Amsterdam wilden en in Antwerpen wakker worden!

IMG_1967

Voor het geval je je afvraagt of ik een staartje in heb, dat klopt. Dat is “oel” en ik kan het hebben. We hebben hard gezwaaid toen de trein met Siebe vertrok.

We hebben ook nog een hele ouwe trein gezien en die reed nog ook. Het was dezelfde trein die Zelda genomen heeft naar Antwerpen, zei papa, nadat de Antwerpentrein naar Amsterdam bleek te gaan!

IMG_1973

Trouwens, deze week is het begin van weer een bijzondere periode, want het Sinterklaasjournaal is weer begonnen. Deze keer snap ik het allemaal beter dan vorig jaar. Het is weer bijzonder spannend, want Sint is onderweg, maar de sleutels zijn ook weg! Ik wil dus geen aflevering missen! Dat was dan wel weer even een boos momentje toen papa zei dat niet mocht kijken omdat ik in mijn broek had geplast en had gezegd tegen Renate dat het niet erg was hoor, want ik mocht dan geen iPad kijken maar wel het Sinterklaasjournaal… Papa en mama dachten daar dus anders over.

Ik heb maar even heel hard gehuild en daarna mocht ik gaan tekenen en hadden we muziek bij het eten. Dat compenseert de pijn en doet mij misschien inzien dat ik mijn piemel toch een beetje beter onder controle moet houden… Ik ga mijn best doen, want… geen Sinterklaasjournaal!

_1220099

Overigens in het kader van “Doe-eens-wat-anders-dan-iPad-kijken” ben ik ook aan het tekenen geslagen en dat gaat me goed af. Die peuterplustijd werpt duidelijk zijn artistieke vruchten af. Ik kan al kop-voeters tekenen met haar en grote ogen. Gek dat ze die kop-voeters noemen en geen arm-hand-kop-voeters, want die teken ik er toch ook gewoon aan? Duidelijk dat ik de kunstenaar ben en de naambedenkers van kop-voeters niet.

Ik ben dan weer verslaafd aan het dansen na het eten en begin spontaan te huilen als papa het dreigt te vergeten. Gelukkig doet hij dat niet en is het voornamelijk de anticipatie op niet dansen die mij verdrietig maakt. Ik ben nogal een gevoelige jongen….

Wat ik nog wel even moet vermelden is dat we in een Jacuzzi zijn geweest wat Japans is voor Zwembad-vol-met-scheten, want wat een bubbels en bobbels zaten er in dat bad! Het was bijna een Tsunami in een glas water! Maar dat is ook wel weer heel erg leuk omme te maken. Zeker nadat ik na de eerste aarzelingen van de kant besloot er uiteindelijk toch in te gaan! Jacuzzi’s zijn cool!

_1220123

Maar Jacuzzi’s zijn ook vermoeiend, dus waren we aan het eind van de dag blij dat we gebroederlijk tegen elkaar op de bank konden liggen… Niks mis mee!

_1220108

En in een wasmand zitten ook niet.
Mijn eigen mij-plekje waar ik helemaal tot mezelf kan komen.
Zen.

IMG_1975

En in de schoenen van papa, wat me denken aan het liedje van Elvis Presley “Walk a mile in my shoes” Dat doe ik liever niet. Voornamelijk omdat ze op dit moment nog iets te groot zijn. Aan ambitie mankeert het dan weer totaal niet hoor! En smaak ook niet. Oh yeah!

En ballonnen omhoog gooien. En dan te bedenken dat die ook vooral uit niets bestaan. Net als moleculen. Dat is pas een raar fenomeen, waar we het in een later stadium misschien nog eens uitgebreid over moeten hebben.

_1220081

Namasté.

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

Kleurrijke wandeling

IMG_1946

We zijn even van de radar geweest want Siebe en Zelda waren er. Dan hebben we veel te veel te doen en vooral geen tijd om blogs of zo te schrijven. Nee dan moet je bezig zijn met beleven.

Zo zijn we vorig weekend bij Beppe geweest, maar die was daar niet alleen. Tessa, Nynthe en Senn waren er natuurlijk en Pake kwam ook nog! We zaten met een heel Afkes tiental aan tafel om te eten. Daarvoor hadden we vooral boven gespeeld op de slaapkamers. Ononderbroken, want ik hoefde niet te slapen, waardoor ik dus aan het eind van de dag rode wangetjes had.

IMG_1938

Ja, dat waren we inderdaad vergeten te vertellen, maar moet wel in de grote herinneringsblog worden opgenomen, want het was heel gezellig!

Ik wilde het over vandaag hebben, want we gingen naar de markt, waarbij mama de markt opgaat voor de boodschappen en wij de heuvels op om te wandelen en te spelen. Zelda is gisteren al naar huis gegaan, maar Siebe blijft nog tot zondag.

Met Siebe er bij is het gegarandeerd bomen klimmen, want dat is waar hij voor gemaakt is. Ik ook, maar kan het nog net niet goed genoeg. Ik ben niet meer bang om op een tak te zitten (als het maar niet te lang duurt).

XBKB5721

Verder gaan we over de ongebaande paden en over de hevels! Dat is mooi met mooie uitzichten over de Vesting.

Ik loop er achteraan en struikel daarbij natuurlijk regelmatig. ik moet toch iets doen om mijn eer hoog te houden? (en mijn broek vies en nat?).

FJVK3749 ITVL8659

Ik heb uiteindelijk ook op een tak gezeten en die was wel 10 meter hoog. Ik was niet bang en dat kun je ook duidelijk aan mijn ogen zien. Wandelen en rennen gaat ook telkens beter, want ik hoef niet meer te stoppen en niet meer getild te worden. Ik word groter en groter en binnenkort ga ik een talkshow presenteren. Jayminee, is het OK?

IMG_1963

Na het dutje van Jay en het lopen van papa en Siebe, gingen we nog spelen in de speeltuin. Daar heb ik de heeele dag op gewacht. We hebben gevoetbald, gestept, gewipwapt, geschommeld en nog naar de ‘andere’ speeltuin geweest. Maar dat was nog niet alles, want Tessa en Nynthe en Senn kwamen ook nog langs. Die hadden Beppe op het vliegtuig gezet naar… BALI!

It wie we in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het ‘lag’-verschil

_1210957

We hebben het wetenschappelijk onderzocht: Er is een verschil tussen een Dzjezlag en een Jaylag en daarmee hebben we ineens bewezen dat er grofweg twee manier zijn om met een jetlag om te gaan.

De Jaylag is eigenlijk vrij simpel en gebaseerd om het aantal uren slaap dat een mens nodig heeft. Met andere woorden: ‘Ik val in slaap en heb pakweg 12 uur slaap nodig en wordt dus 12 uur nadat je me in bed hebt gelegd wakker’. Dat wil overigens niet zeggen dat ik lawaai maak, want voor hetzelfde geld blijf ik liggen en zing wat voor me uit.

Een Dzjezlag is dan weer gebaseerd op het bioritme van een mens, wat inhoudt dat ik wakker wordt op het tijdstip van vertrek (min of meer) wat betekent dat ik dus heel vroeg wakker ben en vervolgens niet meer kan/ga slapen. Wakker is wakker. Aan de andere kant van de dag betekent dat dan weer dat ik rond 6 uur heel erg moe ben en vrijwel onhandelbaar. En dat op een structurele manier, want de wintertijd gooide afgelopen weekend ook weer een uurtje extra in het roet in het eten….

Wat mij vandaag enigszins vrolijk stemde was dat Puk er na een week + maandag afwezigheid weer was. En Abe. En ik ben verliefd op beide! Bovendien was Abe jarig geweest en je hoeft me niet te vragen hoe oud hij is geworden, want dat weet je zelf ook wel (papa en mama)! Hoe dan ook hebben we zijn verjaardag gevierd en heb ik spontaan en wegens volledige gebiologeerd spelen van in mijn broek geplast.

Die coördinatie tussen brein, spelen en piemel is nog niet helemaal vloeibaar… Ach, ik heb nog 3 maanden voordat ik naar school hoef, dus waar maken we ons druk om.

FullSizeRender FullSizeRender (1)

Ik heb trouwens een souvenir meegenomen uit Bali.
een splinter in de hak van mijn voet! Met een dikke bobbel er op. Daardoor kon ik niet echt soepel lopen. Het lukte papa niet om hem er uit te halen. Daar boven op heb ik me ook behoorlijk van mijn BRUL kant heb laten zien! Dat is niet motiverend om verder te gaan.

De oplossing is dan de dokter die mama antibiotica heeft meegegeven en het advies mijn voet in soda te steken. Dan bevecht je het kwaad van twee kanten, van binnen en van buiten, en dat levert vast een beter resultaat op dan niks doen!

_1210952

Het gaat er overigens goed mee, want ik kan er goed op lopen en daar gaat het om.

Daarover gesproken, we hadden een schoenendillema. Want toen we thuis kwamen was de zomer definitief voorbij en dat betekent dat het woord zomer uit zomerschoenen verdwijnt en laat dat nou net het enige paar schoenen te zijn dat ik heb!? Dus op de rubberen laarsjes naar de crèche. Waarom niet, zeg ik.

Mijn winterschoenen pasten nog wel en dat kan ruwweg twee dingen betekenen. Of mijn voeten zijn niet gegroeid of ze zijn op de groei gekocht (de derde optie dat een tovenaar ze op magische wijze heeft laten groeien, sluit ik voor het gemak even uit), en ik denk het laatste. Dat komt goed uit. Gelukkig is papa een schoenenliefhebber en vond het belangrijk dat ik ook een paar nieuwe kreeg, dus…. vandaag was het zover.

Coole sportschoenen van Puma waar ik als een leeuw mee kan hardlopen!
Mijn humeur was daarentegen minder leeuwachtig en dat is dan weer goed af te lezen aan mijn gezicht wat een combinatie is tussen gekreukeld laken en een oude aardappel. Ach ja, dat hoort bij mijn Dzjezlag.

_1210964

Voordat ik het over mijn schoenen ga hebben, moet ik het hebben over de Trappenberg. Ik was er vandaag voor de tweede intake en ik mag terugkomen om mijn spieren te oefenen en sterker te maken. Met mijn lachspieren is overigens niets mis, noch met met grappenmaak- en eigenwijsheidspieren.

Daarna heeft mama me naar de crèche gebracht en kon ik nog gezellig de verjaardag van Abe meevieren. Toen mama ons in het donker met het licht aan op de bakfiets weer op kwam halen, lag er een groot pak klaar  met de nieuwe schoenen. Ik heb er twee paar! Eén zoals die van Dzjez en het andere paar schoen dat precies past bij wie ik ben. Ik ga ze denk ik niet gemixt dragen, maar daar moet ik nog even over nadenken. Uiteindelijk gaat het om mooi en als ik twee verschillende mooie schoenen aan doe, ben ik twee keer mooi…. Ik ga er nog over nadenken.

_1210960

 

En ik heb geplast op de WC en volgens goed gebruik hoort daar een boekje bij. Dat moet ik dan ook nog even vermelden…

_1210968

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

Snorkel en de dolfijn

IMG_1839

Nog even op de valreep een kleine TRAM.

T.R.A.M. is een afkorting en staat voor Tempels, Relax, Avonturen en Massages. Dat laatste is vooral voor mama, alhoewel papa vandaag ook voor het eerst is geweest. Aan de wazige blik in zijn ogen te zien vond hij het wel fijn….

IMG_1821

We zijn gisteren terug bij Irene Noa en Qyun aangekomen, maar hadden een kleine hickup want de sleutel lag niet bij de deur. Voordeel is dan weer dat papa daar overheen kan klimmen en een voordeel bovenop het voordeel is dat er een reservesleutel op de tafel lag. Konden we toch nog binnen.

Maar voordat we bij Irene kwamen waren we op Lembangon, om precies te zijn in Mola Mola (papa schrift er een kleine blog voor). Daar hebben we op het strand gewoond. Echt waar. In een rieten huisje pal op het strand.

IMG_1836

De dag voordat we gingen we vertrekken hebben we eerst 2 keer op een motor gereden over het eiland en nog meer avonturen beleeft, maar die zijn voor later. Voor nu is het snorkelavontuur.

IMG_1780

Om maar met de dolfijn in huis te vallen, we hebben dolfijnen gezien en dat is heel bijzonder volgens Kadek. Die zie je niet zo veel tegenwoordig en als je ze ziet brengt dat geluk. Wat ik niet tegen Kadek gezegd heb, is dat ik ze heb geroepen. Met een geheime sprak, die klinkt als Abbakabar….

We hebben ze op de heen en op de terugweg gezien en in de tussentijd waren ze weg. Ze hebben speciaal op ons gewacht. Maar er was nog een avontuur. Mama heeft ook gesnorkeld! Die was eerst pertinent van plan het niet te doen, maar toen de anderen (Boye = vriend van papa en zijn kinderen) besloot mama de sprong te wagen en was ongelooflijk aangenaam verrast toen ze de pracht en praal van honderdduizend vissen zag!

IMG_1831

Van schrik heb ik me ook nog eens in een avontuur gestort, geloof het of niet. Ik ben met bandjes in de oneindig diepe zee gaan zwemmen…. en ik vond het leuk! Heerlijk zelfs.

Ook de terugweg was fijn en toen we bij Irene waren, kwamen na een tijdje Bente, Sil, Siebren en Iris! Die kennen we van Vlieland en samen met Noa en Quyn is dat dolle pret!

OK, het vliegtuig wacht, het is op de valreep als ik al zei, dus tot in Nederland!

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

Watertrappen, Wandelen en Weerom

IMG_9419

Deel twee van de vakantie was net zo leuk als deel een.

Waar we dan weer geen foto’s van hebben, maar wel goede herinneringen, is het zwembad van ons vakantiehuisje. Daar moeten we eerst even naar toelopen, maar dan kun je er heerlijk van genieten. 35 centimeter puur waterplezier, dat had ik al gezegd, maar toen we de tweede keer gingen, ben ik zelf ook in het diepe geweest. Met een trillende onderlip, maar op eigen initiatief ging ik met papa mee en die waaide met mijn benen en ik had het gevoel alsof ik meedeed aan een nieuwe Olympische discipline. ‘Speuk’ dus, spannend en leuk. plus ik moest wel want Jay ging ook en ik ben grote broer. Dat schept verwachtingen en tot op een bepaalde hoogte ook verplichtingen dus.

IMG_9450

We hebben ook, na een lange rit met veel omwegen en onverwachte wegafzettingen, een wandeling gemaakt naar Kasteel Eltz om er vervolgens achter te komen dat het pas open is vanaf 1 april. Nu ja! En op zich was dat geen probleem, alleen de weg terug was bergopwaarts. Dat is andere koffie en zeker andere koek! Vooral voor mama, want wij zaten in de buggy en papa had zijn zevenmijlslaarzen aan. Gelukkig was de weg terug gevoed met de positieve energie van het plezier van steentjes gooien in het water en lekker croissants bij een uitzicht op een goed kasteel. Dan wordt elke wandeling mild en helling een eitje.

P1200094 P1200122

Maar eh, we zijn ook nog naar een kasteel geweest dat wel open was hoor! In Cocham, ook langs de Moezel, alleen was dat een echt nepkasteel. Eerst was er niets, toen hebben ze er in het jaar duizend wat stenen neergelegd, toen hebben ze daar een groot kasteel van gemaakt, dat vervolgens weer is afgebroken door de Fransen (onaardig!), maar toen was er een andere Fransman, die zich schuldig voelde en het in 1860 weer terug heeft opgebouwd. Net echt dus, maar erg mooi!

IMG_9449

En ik heb er dikke bovenbenen en stevige kuiten van gekregen, want dat soort kastelen ligt altijd op een hoge berg. En in dit  geval met trappen, dus verlies je snel het voorrecht van de buggy als je een kleinere broer hebt…. Een gebaar dat ik graag maak! Mijn buggy stond daar maar te wachten tot ik terugkwam…. Ik heb ondertussen een half mike-de-ridder-avontuur meegemaakt, want heb echte harnassen gezien. OK, ik geef toe dat ik n m’m peuter-puber-fase zit, waar bij het omgekeerde altijd mijn waarheid is. Ja is nee, blij is onblij, en ga=eens-naast-het-harnas-staan-voor-een-leuke-foto is ook niet wat ik ga doen (vandaar het onbillijk gezicht). Later als ik groot ben kan ik papa en mama dan weer kwalijk nemen batik nooit op een foto sta… De contradicties van het leven.

Ik was ook in een recalcitrante bui (en kon er ook niet mee stoppen) en maakte meer lawaai dan anders, wilde niet stilzitten, liep telkens weg of vooruit en wilde overal aan zitten waar ik niet aan mag zitten, zoals 16de eeuwse tafelkleedjes of 17de eeuwse schilderijtjes…. Gelukkig kregen we aan het eind allemaal een gouden munt met chocola er in!

Al met al een goed avontuur, waar ik nu al bijna niets meer van afweet, maar waar ik later als ik 18 ben gelukkig alles over te weten kan komen als ik mijn eigen blog maar lees. Dat geeft ook een gevoel van macht, terwijl ik er bij stil sta, want alles wat ik vandaag schrijf, is waar als ik het dan lees…. Dus als ik zeg dat ik door het toverelixer dat gebrouwen werd in de replica van de middeleeuwse keuken, waar ik via een geheime deur terecht kwam en ik als gevolg daarvan sterker dan de sterkste ridder werd en dus alleen naar beneden kon lopen met Dzjez, mama, papa en de buggy op mijn rug, terwijl ik met mijn vrije hand een boekje van Nijntje lees, dan is dat waar.

P1200089

 

Echt waar.
(zo dat is een sterk stukje toekomstmanipulatie)

<> Fantast, die Jayminee.

Wat we ondertussen nog niet gezegd hebben, maar wel is gebeurt, is dat we ook nog naar een hele-hele oude kerk zijn geweest, ook weer op een rots gebouwd, ook weer bij een kasteel dat dicht was. En naast die kerk was een café en daar heb ik een appelsap gedronken en goudvissen gekeken met Jay. We hebben er samen lang naar staan kijken en ook besloten dat je er maar beter niet aan kan zitten. Ze zijn groter dan een mug en dan weet je het maar nooit. Zeker niet als je oranje-rood bent, want dan kan er van alles gebeuren.

P1200164 IMG_9431

Papa is nog gaan fietsen ook. Die dacht “Al dat wandelen is niet genoeg, dus laat ik over een berg heen gaan fietsen” Hij liever dan ik, want als je goed kijkt eindigt hij op de zelfde hoogt als hij begonnen is, Wat is dan het nut? “Langzaam omhoog fietsen, hard naar beneden fietsen” Zegt hij dan.
Er zal op één of andere manier wel een levenswijsheid inzitten….

IMG_9445

OK, ik zie dat er al veel geschreven is en dat er nog veel foto’s en filmpjes bij moeten, dus ik sluit af met de befaamde woorden “It wie werk un moaie tiid” en deze keer vanuit het vakantiehuisje (en daar gingen we naar toe, maar eerst moesten we naar de markt en toen naar Amsterdam en het museum en toen pas naar de vakantie! Zo heb ik het buurvrouw Greet ook uitgelegd, want het is belangrijk dat te weten en dat kon alleen maar toen we weer thuis waren en dat is dus ook zo).

Ik heb nog een slotnoot en dat is Mi.
Want ik ben bijna jarig en ik voel me ook zo. Ik denk ook dat de vakantie mijn Jaylastieke benen ook goed heeft gedaan, want ik loop veel beter tussen mijn tuimelingen door (mijn benen moeten er een beetje aan wennen, denk ik). Ik heb dan ook veel gelopen.

P1200207 P1200205

In ieder geval, ik wordt bijna twee en ga zaterdag een feestje vieren en ik heb er nu al zin in!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ziekenboeg

IMG_7063

‘T is niet m’n dag.
En ook niet m’n nacht.
Niet dat het m’n glimlach in de weg zit, maar toch… Er zijn momenten dat ik me beter gevoeld heb. Ik ben gen fan van virussen. Die dan onaardige en vervelende dingen met je. In mijn geval koorts en slap en zo en zo nu en dan overgeven. Maar gelukkig hou ik ook veel binnen. Dan sterk ik wat aan.

Het voordeel was dan weer dat ik gezellig bij mama in bed mocht liggen. In het grote bed, op papa zijn plaats. Dat voel je en dat ligt goed! oogjes dicht, oogjes open.

Afbeelding Afbeelding 1

Tsja en dan ga je de deur ook niet uit hè! Ik ben thuis gebleven toen papa, Siebe en Zelda en Dzjez naar Evelyn ging want Menno was jarig. Heb ik geen gebakje gehad! Balen.

Ik wel, ik heb appelkruimeltaart gehad en Beppe was er ook! Maar het eerste wat ik zag was de trampoline. 3Oh leuk!” zei ik en sloeg links af! Trampolines zijn leuk!

We zijn er wel anderhalf uur geweest en ik heb gelezen en geknuffeld. Dat kun je goed met Philine en Lauren. En met Siebe en Zelda. Zo nu en dan moet ik even naar ze toe om dat te doen.

Thuis ben ik eerst gaan slapen. Pffoe, vermoeiend hoor en toen ik wakker werd kwam Zelda me terug halen en… was Beppe beneden. Die kwam nog even dag zeggen. Ze had ook een enorme verrassing bij zich! Een Nijntje wandelwagen! Mijn eigen. KAn ik mooi meer rondlopen.

Ondertussen werd ik ook stiller en stiller. Ik had ook geen honger en eigenlijk was ik de hele dag niet echt je van het. Beetje pieperig. Nee, ik denk dat de conclusie is dat ik me ook niet helemaal goed voel.

Toen gingen papa, Siebe en Zelda weg en ik heb hard gezwaaid! Dat kan ik goed. Beppe bleef nog even, maar uiteindelijk was ik blij dat ik niet te laat in bed lag.

It wie wer in moaie dei…

Deze diashow vereist JavaScript.

Vaag verhaal

IMG_6849

  1. Kun je een vaag verhaal met scherpe woorden  schrijven?
  2. Kun je en scherp verhaal met vage woorden schrijven?

Dat zijn interessante vragen en het antwoord is 1.  Ik denk dat een vaag verhaal met scherpe woorden zelfs beter en interessanter wordt. Dat geldt ook voor vage foto’s. Deze bijvoorbeeld. Met stoere Jay klaar voor weer een avontuurlijke dag.

Mama was al weg toen Jay opstond, maar ik heb haar wel gezien. Ik was net op tijd op! Niet dat ik er een superslechte dag door heb, maar ik vind het toch fijner haar te zien, voordat ik naar de crèche ga.

Nadat ze weg was hebben papa en ik ons aangekleed en onze tanden gepoetst en toen hebben we Jay gehaald, leuke kleren uitgezocht en aangekleed. Ik help dat mee door interessante aanwijzingen te geven. Daar men ik goed in.

Als we in de bakfiets zitten en de tas niet hebben vergeten en het best fris is, maar wij onze jasjes/vestjes aan hebben en uiteindelijk na een lekker tochtje bij de crèche aankomen, maakt papa een foto voor mama. Dan heeft ze de hele dag een leuk beeld van ons.

IMG_6850

Het grappige is, en daar kwam papa later achter, dat we precies dezelfde foto hebben gestuurd toen we weggingen. En het grappige aan dit grappige is dat de foto’s dus hetzelfde zijn, maar de ervaring in de hoofdjes van die twee mannetjes (Jay en ik dus) is anders.

IMG_6851

Dzjez is een beetje filosofisch en cryptisch bovendien.

Ik blijf gewoon ‘normaal’ kijken en lach naar de wereld. Ik ben benieuwd hoe ik ben als ik later groot ben en of ik ok zo wordt of alleen maar scherpe woorden gebruik voor scherpe verhalen. Misschien wordt ik wel schrijver. Of niet. Alles kan nog!

Het was een fijne dag op de crèche. Op de valreep nog even 180 ml melk weg getikt, dus klaar voor de rest van de dag.

In de bakfiets naar huis en knuffelen en in de wipper. Tsja, het leven van een baby, maar Dzjez moest eten en ik denk maar zo: Mijn tijd komt nog wel. Dzjez kan bijna zelf eten en dan ga ik het leren! Nog even en ik eet m’n eerste vaste hap. Kan niet wachten….

Ik heb lekker Italiaans gehaktbrood, met saus en rijst gehad. Smaakt me goed!

Niet alleen was mama vroeg weg, ze was ook laat terug, maar ik heb geduldig gewacht met moet worden. Dat werd ik ruim nadat ze thuis was en we nog geknuffeld hebben. En ik heb nog even gelezen met papa voor ik ging slapen. Honger voor woorden. En tellen. Gaat goed!

It wie wer in moaie dei.

Praatgraag en Lachgraag

P1120222

Bijna 8 uur was het!

Bij was was het kwart voor 7 en het verbaasd me dat je niet eerder wakker werd, want ik heb best hard gehuild. Volledig tegen m’n gewoonte in.

Nee, niets gehoord. Gewoon geslapen. Het was nodig blijkbaar. Ik blij, papa blij en samen ben je dan blijer. 1 + 1 = 2, zo gaan die dingen.

Huh? Nou ja, wij waren ook samen en ik weer stil. Gelukkig maar, want huilen is niet leuk. Wij hebben nog wat nageslapen, want het was een drukke drinknacht.

Wij hebben eerst boekjes gelezen en melk gedronken, nou ja, ikke dan, pappa koffie. Ik kan al bijna het boekje voorlezen en ken bijna alle dingen die ik zie. En tellen ook, nou ja ik ken de getallen maar heb nog wat moeite met de volgorde. Kwestie van tijd.

Toen mama samen met Jay beneden kwam, was ik heel blij! Jay mocht op het kleed en dan kan ik er gezellig bij en dat doe ik dan ook.

P1120216

En we hebben gezellig ontbeten.

Slapen zat er niet in. Mama heeft me er in gelegd met een flesje, maar ik was daar niet echt klaar voor. Soms heb je van die dagen, hè. Dan wordt je niet moe, of in ieder geval later…

’s Middags zijn we naar de Vesting geweest. Daar was een soort feest en wij hebben een lekker wandeling gemaakt. Ik zit dan heel rustig om me heen te kijken en geniet van de rit. Dan observeer ik.

Observeren, observeren, observ….

P1120218

…eer… huh! Waar ben ik?
Thuis! En m’n slaap ingehaald dus. Tsja, zo zie je maar. OK, wel even lastig wakker worden. Pff dat blijft een gekke gewaarwording, in slaap vallen op de ene plek en ergens anders wakker worden.

Ach, uiteindelijk is het OK.

Ik moest nog wel even Poe-oepen!  Met mama. Broek uit, romper los, ‘uier uit en zitten. Dan kijk ik altijd de foto’s op de kalender en dat ben ik meestal zelf, maar peoepen? ho maar. Volgende keer!

P1120225

Ik had een lastige einde van de avond. Dzjez al in bed en ik een kramp, afgewisseld met een lach. Die kan ik dan niet bedwingen hè! Gek, de lach zit zo in me, die moet er dan uit!

Zo’n dag is best druk hoor. Als je op de grond ligt en alle kanten op draait, maak je behoorlijk meters. Vermoeiend hoor!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Cabaret

 

P1120102

Het leven is een soort cabaret, de vraag is of je een acteur bent of een toeschouwer.

Dat is wat ik denk tenminste, wat niet wil zeggen dat je alleen het één of het ander bent. Het best is dat je je moment kiest en afhankelijk van de situatie al of niet de acteur bent. Ik ben vaak een acteur, dus. Maar als acteur wil het niet zeggen dat je niet bent wat je bent. Je overdrijft het gewoon een beetje, en dat is cabaret. De leuke dingen benadrukken. Zo zie ik het.

IMG_6737

Vrijdag zijn we naar Laren geweest en voor mama was dat verder dan voor papa en mij. Niet in kilometers, maar in uithoudingsvermogen. Zij was op de bakfiets met Jay en mijn buggy en tussen ons huis en Laren ligt een deel van de Utrechtse heuvelrug. Daar moesten we overheen. ik kan je zeggen, ik ben trots op haar.

In Laren waren heel veel eettentjes en muziek, maar Jay moest poepen en dus moesten we terug naar de bakfiets om z’n luier te verwisselen. Daarna gingen we poffertjes eten, maar werd ik onrustig, dus gingen we eigenlijk vroeger naar huis dan gepland. Ik had vlak voor we vertrokken nog een belangrijke taak, ik moest de paal vasthouden, terwijl papa Jay en de buggy in de bakfiets deed. De paal is blijven staan en niet weggelopen.

P1120120

Gisteren was het zo ver. Ik heb er lang op gewacht en veel over gesproken, maar eerst zijn we gaan hardlopen. Lekker door de vesting, Jay in de bak, lach op m’n gezicht. En op dat van mama ook. Niet op dat van Jay. Jay had honger, dus zijn we voor het eerst onderweg gestopt om te voeden.

Ja, dat heb ik de laatste tijd wel vaker, meer honger. Mijn buik is dan een beetje in de war en roept naar m’n hoofd dat er iets in moet en mijn mond zegt dat dan. Aangezien ik nog niet kan praten, klinkt dat als huilen. Dus.

Zo langzamerhand begin ik een eigen willetje te krijgen. Zoals bijvoorbeeld een voorkeurs borst. Ik heb liever de rechter dan de linker. Dat komt omdat ik liever op mijn linkerzij lig.

P1120106

Daar slaap ik ook op tegenwoordig. Ik ben voorlopig een zijslaper en niet een buikslaper zoals Dzjez. De laatste tijd lig ik zo in de box en dat bevalt me goed!

Jaja, ik ben al 5 maanden, binnenkort ga ik misschien proberen draaien en zitten en zo, maar voorlopig neem ik m’n tijd. En waarom niet. Tijd zat.

Ondertussen oefen ik in lachen en en praten, want ik heb gemerkt dat mensen dat leuk vinden. Ik beschouw mijn box dus als een podium….

Volgens mij breekt het grote moment bijna aan. Ik voel het aan m’n water (en ik besta er voor 80% uit, dus dat is heel goed mogelijk). Dat borrelt wat en het is niet in m’n luier, maar eerst gaan we nog met de bakfiets naar Bussum. We moeten de boeken terug naar de bibliotheek brengen en naar de Handyman, die niet zo Handy was en …. een kado kopen voor Nynthe! Die is jarig en geft een feestje en wij gaan ernaar toe.

IMG_6744 IMG_6742

In de speelgoedwinkel werd ik aangenaam verrast door een reuzenNIJNTJE! Groter dan ik, maar ik was sterker. Wat een joekelNIJNTJE zeg, die kon ik amper in m’n eentje terug op de plank krijgen. Behave! Zeg ik.

We hebben een mooi kado gekocht en kregen een bonnetje voor een gratis ijsje. Ik kan je zeggen, ik hou van StroohBerrieTsjeesCeek-ijs. Lekker hoor! Ook papa heeft er nog een hapje van gehad.

in de bakfiets terug werd mijn hoofd ineens te zwaar voor m’n nekspieren en de zwaartekracht sterker dan mijn oogleden, kortom, papa ondersteunde m’n hoofd en ik werd uiteindelijk zwetend en bezweet wakker in mijn eigen bed. Indrukwekkende dag, maar daar hield het niet op!

Olpa en olma waren er en ik moest snel schakelen om uit mijn slaapmodus te komen. Dat ging gelukkig snel!

P1120111 P1120112

Olpa heeft met een wonderlijk elastiekje gespeeld, die vloog als een vogel van z’n duim en ik ging hem dan zoeken en terugbrengen. Coole bezigheid.

En mij hadden ze al een derde van mijn leven niet gezien, dus dat was een grote verrassing. Ik heb me van mijn beste kant laten zien (en ik heb er gelukkig maar één, dus dat is moeiteloos) en veel gelachen.

P1120124

Dat werd met grote en mooie lachen beantwoord door Olpa en Olma. Die zijn zelfs bruiner dan ik! Dat krijg je na 7 weken in het zonnige Frankrijk. “Le soleil et la mer offrent un esprit frais et gai” zeg ik altijd maar.
Ik had ook nog een akkefietje met een blokkendoos of zo. Iets waar ik liever niet over praat.
It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zomer Saga en gebrek aan tijd wegens gezelligheid

 

P1110408

Ach ja, met zulk mooi weer is elk excuus goed, of niet soms?

We hebben veel gedaan de afgelopen dagen. Zaterdag bijvoorbeeld zijn we naar Beppe geweest en de aanleiding was ik. Of eigenlijk papa. Hij zat in de ochtend te bellen en op één of andere manier was ik er van overtuigd dat ik Olpa hoorde. Ik rende naar de deur om te kijken of hij er was en hij was er niet. Daar werd ik heel verdrietig van. En toen dacht papa dat het misschien wel leuk zou zijn om naar Beppe te gaan. Zo gezegd zo gedaan.

IMG_0900 IMG_0893

Het leuke was dat Noa, Quyn en Irene er ook waren, nog meer plezier dus. We hebben met vanallus en nog wat gespeeld en ik doe gewoon leuk mee! Zo ben ik.

En ik ben Jay en klets meer en meer en beweeg ook meer en meer. Het gaat de goeie kant op wat dat betreft. bij Beppe was het een feest. Al die aandacht en liefde, ik hou daar van.

Zondag:

De ochtend verklapte het al direct: Het ging een hele warme dag worden. De zon keek al vroeg op een opgewekte manier naar de aarde en dat zegt genoeg. Dat was dan ook weer reden genoeg voor papa om het zwembadje op te blazen. Ik ben er vervolgens in gaan zitten en heb lekker gespetterd.

P1110440 P1110468

Ik nog niet, maar heb wel goed de kunst afgekeken. Ik heb ook bewezen dat ik geen moeite heb met de hitte. Ik heb een rustige en vooral gezellige dag gehad.

Een warme, mooie dag glijdt aan me voorbij terwijl ik heerlijk babbel en schater, maar daarover later meer.

Het was ook het tijdelijke dag zeggen tegen Zelda. Niet dat ik me dat echt besef, en ik noem haar soms ook Piebe omdat ze alletwee zo leuk zijn, maar hoe dan ook, het was genoeg reden om te knuffelen.

P1110464

En gezongen:

We hebben kip en patat gegeten en ik heb gewoon zelf gegeten mét appelmoes! Lekker in de zon en zelfstandig. 2 mooie ingrediënten. Daarna gingen papa en Zelda alles inpakken en toen gingen ze weg. Ik bleef samen met Mama en Jay achter en dat klinkt dramatischer dan het is.

P1110456

En dat was het ook, maar niet omdat ze weggingen, maar omdat het zo warm was. Mijn kamer was een kleine oven en ik ben géén cake! Bottom line, te warm! Ik heb goed geslapen, maar me suf gezweet!

Ik heb nog heerlijk liggen schateren. Daar heeft mama dan weer een filmpje van:

Vandaag waren we naar de crèche. ’s Ochtends in de bakfiets. ik heb mama nog even gezien, dus dat was goed! Mar een dorst dat ik had! Na zo’n warme nacht.

We kwamen Ben tegen toen we naar de crèche reden!

Ik heb weer heel wat afgezweept, maar een lekker buiten gespeeld. Ik was nog druk bezig toen ik ineens “Dzjez?” hoorde, ik draai me om met een sprong (een dong, oftwel een draaiende sprong) en daar was papa, ik ren naar hem toe om eerst even lang te knuffelen. Fijn.

IMG_6469 IMG_6468 IMG_6467

Daarna ga ik al vast vooruit en wacht op de wc totdat papa komt en speel wat met toiletpapier (de deur stond toch open).

Thuis hebben we binnen gezeten, daar was het koel, en gegeten en Het Zandkasteel gekeken en dat ging over regen. Ondertussen had papa boven de koelmachine aangezet, dus slapen is een pretje!

Oh ja, en aardbeien, ik weet niet precies wanneer, maar LEKKER!

 

IMG_0867IMG_0866

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.