De wereld was wit en ik was pas laat wakker.
En dat is een goed begin van de dag. eerst mocht ik in het bed van papa en mama en ik ben heerlijk gaan knuffelen met mama. Niet dat ik papa niet leuk vind hoor, maar ik zit in een fase waarin ik meer zin heb om mama te knuffelen dan papa. Straks is dat weer omgekeerd. Gewild of ongewild.
We hebben lekker ontbeten en papa en mama hebben daarna de kamer van Siebe en Zelda klaargemaakt. Opruimen, lakens bij elkaar zoeken, stofzuigen, dweilen, bedden opmaken, alles voor een gezellige kamer. Want jaha, die komen dus.
Daarna heeft papa de speakers opgehangen. Dat is BELANGRIJK zegt hij. Goeie klank voor muziek is de essentie van een goed leven. OK, misschien overdrijft hij, maar één ding is zeker, dansen is goed.
Daarna nog even opruimen en schoonmaken en hij is weg. Ik lag toen al in bed en om een kort verhaal lang te maken, ik heb daar tot kwart voor twee in gelegen. De wereld is een twee-en-een-half uur langs me heen getrokken, terwijl ik de ogen DICHT had
Toen ik opstond, stond mama weer te stralen.
Ik denk dat die me gemist heeft. Ik zou mezelf ook missen. Haha! We hebben gezellig de dag doorgebracht. ik door de kamer banjeren en mama ook. Lekker banjeren is goed.
Toen mama ging koken ging in gezellig bij haar zitten. Dat is het grote voordeel van Naarden. Alles loopt gezellig in elkaar over en je kunt elkaar altijd zien en horen. Dat is pas echt belangrijk!
Op een gegeven moment zei mama: Siebe?! en Zelda?!
En ik keek al wijzend druk om me heen al roepend ‘kijk’ en ‘oh’. We stonden voor, maar toen kreeg mama een WhatsApp van papa dat ze achterom kwamen. Ineens waren ze daar!
En ik herkende ze! Siebe en Zelda en dan ben ik helemaal blij! Ik herken ze en wil spelen met Zelda en dan verstop ik me en loop naar naar haar toe. Helemaal leuk! Ze zijn er weer en ik herbeleef de laatste keer.
Ze vonden het huis heel knus! Dat is ook om te horen, want dat vinden wij ook en we moeten er samen in gezellig doen. Speciaal daarvoor heeft papa nog extra ‘gezelligheidslampjes’ geïnstalleerd. Wat licht al niet kan doen!
We werden wakker in Naarden en dat was voor het eerst in ons leven en het voelde goed.
We hebben allemaal goed geslapen na een mooie dag en avond (waarbij mijn avond korterder was dan die van de anderen, maar ja baby hè! Dan wordt je wakker met honger of snot in je neus. Maar goed dan slaap ik ook wel weer verder plus, ochtendstond…).
Na het ontbijt gingen Papa en Siebe en Zelda Monopolie spelen en ik naar bed. En mama ook, ter voorbereiding op een lange en gezellige dag bij Olpa en Olma. Maar na het slapen eerst in bad. Bad? BAD bedoel ik en een enge slang! Ik was er niet blij mee en dat heb ik laten weten ook!
Goed uiteindelijk schoon en wel, dat wel, maar toch. Om iets na 12’en gingen we onder weg en voordat ik ook maar de kans om in slaap te vallen had, waren we er al. Handig, zo dicht bij! Daar kan ik wel aan wennen.
Het was heel gezellig aangekleed bij Olpa en Olma. Er stonden leuke dingetjes in de vensterbank en een kerstboom met lampjes….. en ik heb daar niet aangezeten! Geen grap. Voor de rest heb ik wel overal aangezeten waar ik kon! Ik ben een avonturierenbaby, die alles moet ontdekken. Letterlijk, want in mijn hoofd zit veel potentiële kennis, alleen moet ik de verbindingen nog maken. In mijn hoofd voelt dat als een sluier die er af moet, ont-dekken dus; niet meer bedekt.
Hoe meer hoe beter!
Zelda en Olpa hebben alles doorgenomen. Zelda stelt de vragen en Olpa geeft de antwoorden. Goeie combinatie, want als je alletwee de antwoorden geeft, wordt het een kakofonie! Nee, dan kun je beter in jezelf praten, zoals ik. Goeie gesprekken! Maar, het belangrijkste, ze hebben een hobbelpaard van zolder gehaald. Daar heb ik in gezeten …. en er weer uit. Dat laatste deed ik zelf. Moest er even aan wennen, want later heb ik lekker gehobbeld!
Zelda heeft nog meer spullen gevonden, want die kwam als een dame naar beneden geschreden. Dan kijkt ze ook echt damesachtig. Kan ze goed! Acteren, want ze zit ook op musical les plus dan moet je ook nog kunnen zingen!
En veel geknuffeld, want er waren veel mensen en veel mensen is veel knuffelen! Siebe en Zelda en papa hebben ook nog bootjegevouwen en bootjegevaren. Nee, geen gevaren als in enge dingen hoor, wel dicht bij het water en harde wind, maar bootjes die varen in het water. Ik heb het vanuit het raam gezien hoor, want ik mocht er niet bij.
Voor de rest zijn Zelda, Siebe en papa in de spelletjesmodus. Nu hebben ze Halli-Galli gespeeld dat ze hadden gekregen onder de kerstboom! Ik heb Lala gekregen, een cool beestenboek en een bal. Papa een boek over auto’s, Zelda een boek over een tocht in spijkerbroeken, Siebe nog een boek over extreem lopen (iets wat ik ook dagelijks doe. Niks extreems aan!) en mama een hele mooie karaf en glazen. Olpa en Olma kregen drank. Mooi oogst zo onder de kerstboom.
We kregen ook lekker eten, want Olma en Olpa hadden allemaal verschillende soorten eten gemaakt. Gangen heet dat, zal wel denk ik, je kunt er niet doorheen lopen…
Siebe en Zelda hebben ondanks het feit dat ze het niet allemaal kenden, lekker meegegeten en tot hun eigen verbazing vonden ze het nog lekker ook! Zo zie je maar weer. Trouwens, papa en Olpa lustten vroeger ook niet alles. Alles veranderd altijd en constant, zeg ik altijd maar, en dat is maar goed ook!
Ik heb ook kleine hapjes van alles meegegeten. Gezellig naast mama en Olma.
Ik heb gelukkig wel nog eens goed kunnen slapen in het kleine kamertje achteraan. Dat was maar goed ook, want we gingen heel laat vertrekken. Logisch, want dat doe je op leuke dagen. Ik denk dat het de leukste eerste kerstdag ooit was!
Maar goed, het is ook pas m’n tweede….
We hebben vandaag een visitedag gehad en dat betekent op reis.
‘Tuurlijk moesten we eerst opstaan en dat deed ik pas in tweed instantie. eerst om 7 uur en na een flesje melk terug om 9 uur. Toen heb ik eerst gegeten en daarna in bad. Al met was ik gepiekt en gestevend en klaar voor vertrek.
Siebe en Zelda en papa waren ook klaar en mama had een lekker dagje thuis zonder de kinderen. Kan ze een keer lekker rustig aan doen! Bij beppe was het direct gezellig want die had allemaal speelgoed klaarstaan. En dat is echt een speelgoedluilekkerland. Wat dan weer grappig is, is dat ondanks de hoeveelheid speelgoed ik met name aan die dingen wil zitten die geen speelgoed zijn. Ik kan daar niets aan doen, het zijn m’n handjes.
Ik heb ook lekker ronde Nib-It chipjes gehad. Mmmm, daar ben ik ook echt niet vies van. Echt gezellig was het dus. Ik heb lekker met Beppe geknuffeld. Die had me ook al weer lang niet gezien en dat moet gecompenseerd worden. Ik heb ook lekker geslapen in het reisbedje op de kamer waar al jaren kleinkinderen van Beppe slapen. Beppe is een echte expert!
Beppe moest naar een feestje, dus na Skip-Bo met Siebe en Zelda en papa gespeeld te hebben moesten wij weg! Zij moest zich nog klaarmaken en daar had ze ons niet bij nodig, dus zijn we naar Tessa gegaan. Daar lag ook al zo veel speelgoed! En Senn en Nynthe die gezellig met mij willen spelen. Alweer een speelgoedluilekkerland, totdat…..!
Ineens daar een grote tijger om de hoek stond. Beestachtig was het met verschrikkelijke grote tanden en bloeddoorlopen ogen die mij indringend aankeken. Ik zag de vlijmscherpe nagels krassen in het parket en ik hoorde een diep grommen. Ik hoorde het niet alleen, ik voelde het ook! Mijn laatste uur was geslagen een een baby doet dan wat een baby moet doen: HUILEN!
Achteraf gezien was de poes misschien niet zo supereng, maar toch…
Daarna was het weer goed en ik niet meer bang voor de poes. Echt gezellig was het weer! Leuk hoor, nu ik wat groterder wordt en beter kan interacteren met de omgeving. Ook goed dat ik de crèche gewend ben, dan zijn veel kindjes normaal. Ik heb ook nog even met Tessa geknuffeld. Is een beetje een klassiekertje. Doen we altijd.
Uiteindelijk zijn we naar huis gereden en heb ik een klein beetje geslapen, want ik moest klaar zijn voor mama! Want die had ik de hele dag niet gezien en zij mij niet en dan is een dag lang. Uiteindelijk was ik best wel moe naar zo’n dag, maar dat is niet erg. Daar zijn dan weer bedjes voor, om lekker in te slapen!
Deel 1: Hoffjes Thuis
Deel 2: Hoffjes in Bloemendaal
Deel 1: Hoffjes Thuis
De deur gaat open, ik hoor geluiden, wat is er aan de hand! En wat schetst mijn verbazing? Siebe en Zelda. Pontificaal op de bank en 4 blije ogen die naar mij kijken. Helaas heb ik er maar 2 om mee terug te kijken, maar dat neemt niet weg dat ze stralen.
Dat is een mooie verrassing. Na een nacht goed slapen is het altijd goed wakker worden, maar dit is goeder en beter bovendien. Lekker knuffelen en spelen, dat zijn mooie verrassingen. En m’n brood is gegeven door Zelda. Ja, ik hou van gezelligheid, dat staat als een paal boven water.
Ik ben ook eindelijk vastgelegd met m’n boos/blij impressie gezicht. Dat is een grapje wat papa en mama ook altijd doen en ik heb dat feilloos gekopieerd. En ik mag dat, want ik ben Dzjez.
Iets in me zei trouwens dat er nog een lange dag voor boeg is en dan geeft m’n hoofd een signaal aan m’n ogen en wordt ik moe. IK heb van 11 tot half 1 geslapen en toen moesten we weg….
Deel 2: Hoffjes in Bloemendaal.
Daar gingen we naar toe, maar niet voordat ik eerst nog even het interieur van de auto met m’n persoonlijke luchtverfrisser had bewerkt.
Tijd om even te stoppen dus en m’n luier te verschonen. Ja, ik sta altijd open voor nieuwe ervaringen, en dit is er weer één.
Toen we aankwamen had ik het vrij snel in de gaten. Hier was een baby om mee te spelen en niet zomaar een baby, De Baby Camden. Die is bija tegelijk met mij geboren, alleen aan de andere kant aan de wereld. Dus als het daar donker is, is het hier licht. Hij is de zoon van Jalda en Bertrand en Jalda is de nicht van Papa en dat maakt mij de achterneef van Camden en aangezien dat een raar woord is noem ik hem vanaf nu Vriend. Vriend Camden.
We hebben fijn gespeeld want Gaby had een hele tas met babyspeelgoed meegenomen. Grappige is dan weer het spreekwoord wat hierop van toepassing is: Hoe groter de kamer, hoe kleiner de berg speelgoed lijkt” waardoor ik weer m’n Columbusbloed voel stromen en op ontdekkingstocht ga.
En als je denk dat het met Camden voorbij was, vergeet het maar. Valentijn en Alissa waren er en dat zijn weer de kinderen van de neef van papa en wie er ook nog kwamen waren Philine en Lauren. En daarnaast nog een allemaal kinderen die ‘even’ langskwamen en zelfs een circus voorstelling hebben gegeven.
Siebe en Zelda hebben zich enorm vermaakt. In het bos, in de tuin, met alle kinderen. Die hadden moeite om uiteindelijk weg te gaan. Zo leuk was het! Siebe heeft zelfs nog gebiljart met Oom Siebe. Dat is een grappige combinatie van 2 Siebes. Oom Siebe zegt dat Siebe talent heeft! Cool.
Ze hebben trouwens nog een passie gemeen. Sport. En Valentijn ook. Samen hebben ze gezien dat Marianne Timmer wereldkampioen racefietsen werd!
De vriendin van Siebe heet Jaqueline en die staat heel mooi met mama op de foto. Hij heeft er trouwens zelf ook één gemaakt met Jacqueline.
Mama heeft zich ook vermaakt met al die nieuwe mensen die ze ontmoet heeft (niet dat ze nieuw waren hoor, ze waren allemaal oud genoeg om te kunnen lopen en praten, dus geen baby’s zoals ik en Camden. Straks kunnen wij dat ook en zijn wij ook mensen) en dat was maar goed ook, want papa was weer van hot naar her aan het lopen of aan het praten of aan het BBQ-en. Logisch, want hij had veel mensen al lang of zelfs nog nooit gezien. Camden dan met name. En er moest ook gegeten worden. Dus.
Trouwens wat lopen betreft, dat gaat telkens beterder. Camden kan dat trouwens ook al goed. Die staat soms zelfs al een seconde los! Ik kan dan weer handkusjes geven. Dat is ook best knap.
Zelda heeft nog een heel mooi glazen ei van Oom Siebe gekregen. Een waar en magisch kunstwerk is het glas van buiten en keihard en een prachtig kunstwerk van binnen. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben…. Het is een wonder.
Eigenlijk zijn dit van die dagen waar eigenlijk te veel gebeurt om op te noemen. Zoals ik, die knuffelt met Bertrand (ik heb en klik met hem), ik die knuffelt met Jalda (ook al zo leuk), lachen naar Oom Siebe en Tante Jaqueline, Siebe en Zelda, Philine en Lauren, Valentijn en Alissa, BBQ-en en nog veel meer…..
Ik heb dan ook een wijs besluit genomen. 2 eigenlijk:
1. Veel foto’s, die zeggen meer dan woorden.
2. Terugkomen dan kunnen we het stap-voor-stap nog eens over doen.
Soms heb je van die dagen. Die beginnen vrij normaal.
Nou ja, normaal. Mama is al vroeg gaan werken en ik bleef met papa achter (mama was al vroeg weg en natuurlijk waren Siebe en Zelda er ook nog, maar toch). Ik werd even wakker en toen heeft papa me in het grote bed gelegd en ben ik gewoon lekker verder geslapen.
Maar goed, dat is niet het heugelijke moment! Dat is dat ik vandaag voor het eerst ZELF het flesje vast had en ZELF gedronken heb. En dat is voor het eerst zichtbaar aan de buitenwereld. Zelda gaf me m’n flesje en die was wat aan het experimenteren (zo is die wel) en HOP, ik had het vast en HUP ik deed het zelf.
Ik denk dat ik groot aan het worden ben, want dit zijn dingen die groten kinderen doen. Zo, dat wilde ik even zeggen. Voor de rest gaan we vandaag dingen doen. Ik weet nog niet wat, maar dat hoor je nog!
Om maar even met de deur in huis te vallen: Zelda heeft met turnen een ongeluk gehad en ze heeft haar pink gebroken, haar ringvinger gebroken en een barst in de zijkant van haar hand. BARST zeg ik dan! Dat is heel onhandig, want dan kan ze minder goed knuffelen. Gelukkig is ze er vrolijk onder en redt ze zich heel goed. Alleen soms een beetje niet.
Ik vond het in ieder geval fijn ze weer te zien en ik herkende ze ook echt. Leuk is dat. Als je ouder wordt gebeuren er rare dingen in je hoofd en dit is er dus één van. Ik herken mensen én ik herken zelfs al een beetje m’n naam, want daar reageer ik op. Was leuk te zien hoe Siebe en mama even als experts gaan praten over het spel dat ze spelen. Tsja, als je elkaar een tijdje niet ziet moet je bijpraten. Siebe heeft ook nog met het knisperende knuffelbeest gespeeld. Leuk!
Ik heb goed geslapen, dus was er ook helemaal klaar voor. Ik heb weer eens goed m’n best gedaan niet te slapen en dat is goed gelukt. De truc is wat gaan huilen en daar op concentreren en dan ineens weer helemaal lachen. Zelda en mama hebben me in bad gedaan, gewiegd, neerleggen, drinken, weer neerleggen en uiteindelijk ben ik in slaap gedonderd. Plat op m’n buik, als een zeester op het bed van papa en mama. Licht uit. Zomaar POEFF. En toen ik wakker werd lag ik lekker in een plasje kwijl. Dat betekent dat je GOED geslapen hebt zegt mama en zo voelde het ook.
Siebe, Zelda, Papa en Mama hebben inmiddels de frituurpan ingewijd en hij werkt. Rook lekker, maar ik heb liever melk.
Ik denk dat het voor papa een beetje een drukke week was….
Siebe en Zelda waren er ook in het nieuwe jaar en dat was heel gezellig!
Met hen er bij is er altijd wel wat te beleven. Ik heb een lievelingsliedje dankzij Zelda en Siebe, iPods en iPads en wil nu ook leren dansen. Het liedje heet Party Rock Anthem en is van LMFAO (niet geschikt voor oudere kijkers…).
Gezellig samen op de slaapkamer met mama met de muziek hard aan. Lekker rustig.
Zelda is echt een grote zus! Ze doet me in bad, haalt me uit de wieg of box als ik huil, neemt me even over als mama iets anders moet doen en ik moet zeggen, ze doet dat goed! Kijk maar eens goed hoe mooi ze me vast houdt. Ze heeft alles gedaan van begin tot eind, dus uitkleden, in bad, afdrogen en aankleden. Handig.
Ik moet zeggen, het is altijd leuk met Zelda en Siebe. Ik heb zin ze weer te zien en ga in de tussentijd hard groeien, leren waar het geluid vandaan komt en daar naar gaan kijken en oefenen in lekker luid lachen.
Maar nu eerst even… wat bijslapen.
(Mag papa ook wel eens doen! Druktemaker..)
Het was een bijzondere zondag oftewel een Bijzonderdag.
Niet alleen waren Siebe en Zelda er, maar Pake kwam ook nog langs. Pake is Opa in het Frysk (=Fries), dus papa had de Friese vlag uitgehangen zodat Pake het gemakkelijk kon vinden. Want die reist nooit echt buiten de provinciegrenzen, dus daarbuiten heeft hij altijd duidelijke signalen nodig.
Ik ben ook een halve Fries besef ik me. Buter brea en griene tsiis, wa’t dat net sizze kin is gjin oprjochte Frysk (dy iene in ut midden dy is wies!) Het gaat me al goed af!
Maar goed, een Bijonderdag was het, want alhoewel ik normaal overdag altijd redelijk wakker ben en m’n ogen open hou, lukte dat vandaag niet. Ik heb een groot deel van z’n bezoek geslapen. Normaal is dat omgekeerd. Als ik slaap en mama neemt een koffie bijvoorbeeld, of heeft net het eten warm, of wil net gaan douchen, dan wordt ik wakker.
Aaaaaandacht roep ik dan.
In ieder geval, het was heel gezellig om zo met z’n allen bij elkaar te zijn. 3 generaties, zei papa, en wel heel bijzondere generaties. De Friezen en de Vlamingen is een mooie combinatie. Pake is nog blijven eten, Spaghetti, en ging pas weg toen papa, Siebe en Zelda terug naar Gent ging brengen.
Allemaal, speciaal voor mij!
achterom kwamen. Ineens waren ze daar!
Dzjez & Jay 