Ik heb het in de gaten hoe het werkt. Zelf drinken. Na zo’n museumbezoek als Nemo blijven dat soort dingen hangen. Ik ben niet alleen een ontdekkingsreiziger, ik ben ook een onderzoeker. Dus nu heb ik onderzocht hoe het werkt om zelf te drinken. En dat werkt. Na al die drukke onderzoekingen, zoals de knopjes van de radio en de televisie, alles wat op tafel staat en de afstandsbediening, moet ik weer even wat drinken. Daarna weer verder met verdere onderzoekingen.
Dat kan natuurlijk ook speelgoed zijn, maar dat is minder aantrekkelijk. Nou, deze ochtend heb ik best lang in de box gezeten en met alles gespeeld wat daar was. Daar kan ik me ook heerlijk mee bezig houden. Ik was wel blij toen ik Siebe nog even zag. Even een broer-tot-broer-momentje. Ik was ook blij dat ik Zelda zag, maar daar heb ik geen foto van. Niet van deze ochtend.
Ze gingen vandaag vroeg weg, want Siebe had een wedstrijd in Gent, de Blaarmeersen. Ik denk dat dat woord afgeleid is van Meer Blaren van al dat lopen denk ik, en dat dat later verbasterd is tot Blaarmeersen, omdat er ook een klein meertje is.. In ieder geval was het daardoor een kort maar intensief bezoekje van ze!
Verder was het ene rustige dag. Ik heb 2 keer geslapen en heerlijk met mama gespeeld en gedeugniet dus. Hoe het werkt is simpel, ‘nee’ betekent ‘ja’ en als het mag is oninteressant. Zo gaan die dingen. Spelen was leuk. Mama maakt een toren met bekertjes en ik sla die dan omver. En dan opnieuw. Dat zijn van die spelletjes waar je nooit genoeg van kunt krijgen.
Ik heb ook heel veel maiskorrels gegeten. Daar had ik dan weer meer zin in dan in brood en warm eten. Niet zo m’n periode wat dat betreft. Maar die maiskorreltjes is een beetje spelen, oefenen en eten in één. Dat is leuk!
We zijn vandaag naar Nemo geweest en wat ik me daar het meest van herinner zijn benen.
Ik heb namelijk verscheidene kruiprecords verbroken. Het afstandsrecord, het snelheidsrecord en het duurrecord. Kortom: Ik heb veel gekropen en als je mijn lengte hebt, zie vooral heel veel benen. De aanleiding was de verjaardag van Olma. Volgens Zelda werd die alweer 36 jaar oud en volgend jaar weer.
Daarom moesten we deze ochtend vroeg op. Ik ben daar natuurlijk wat in doorgeschoten, want ik was al wakker op kwart voor 6 en daarna om kwart over 7. Ja wat wil je, Nemo in Amsterdam, dat zijn 2 dingen die je niet dagelijks meemaakt of in mijn geval eigenlijk nooit. Maar goed, ik was zo vroeg wakker, dat ik er om 9 uur weer in ging en mama me uiteindelijk om kwart over 10 moest wakker maken. Ik bedoel maar, slapen als het niet hoeft! Ik heb dat uitgevonden.
Maar goed, de trein was grappig. Een hele grote gele slang, die door het landschap kruipt en ik zit er in. Chill, je kunt fijn door de ramen kijken.Iedereen is bij elkaar als we uitstappen op Amsterdam Centraal. Olpa is de trein nog niet uit of hij verteld Siebe en Zelda al verhalen over Noord-Zuid-lijn (en niet andersom), de marine, het scheepsvaartmusem en ga zo maar door!
Uiteindelijk komen we bij Nemo, wat ook een groot schip lijkt. Ik vermoedt dat ze de naam afgeleid hebben van Kapitein Nemo van de Nautilus uit 20.000 mijlen onder zee van Jules Verne. Olpa en Papa hebben dat beide gelezen, want dat boek is al uit 1870!
Nemo is supergaaf, want je hebt er meeeeters vloer waar je kunt kruipen. Ik werd het in de kinderwagen zitten namelijk na een paar uur helemaal zat en vastgehouden worden was ik ook klaar mee (hoe heerlijk en gezellig dat ook is hè! Want dat vind ik echt, maar een baby moet de ruimte hebben hè!). Mama liet me lekker gaan, dus had ik vrij baan. Om snel, langzaal, met draai etceteras te oefenen!
Ik was daar erg druk mee en heb dan ook maar een half uur geslapen op de hele dag! De rest was ik ongelooflijke wakkere en vrolijke Dzjez.
Papa en Siebe en Zelda zijn vanallus gaan bekijken en er was ook er veel te zien en te doen. Uiteindelijk zijn Olpa en Zelda de echt serieuze dingen gaan doen, terwijl Siebe en Papa gingen testen hoe slim ze waren. Ik heb ze daar niet meer over gehoord…
Oh ja, serieuze dingen, Olpa en Zelda zijn namelijk het laboratorium ingedoken om lijm te maken. Het is gelukt! Ze staan daar nog vastgelijmd aan de vloer en aan elkaar…. Geintje!
Maar de lijm is echt gelukt en is blauw. Bijzonder experiment!
Daarna zijn we naar de Chinees gegaan om te eten en het restaurant dreef op het water! Tsja, wat moet je daarover zeggen, behalve dat je er niet zeeziek werd binnen. Het lag behoorlijk stil en was heel groot! Ik heb nog nooit zo’n groot Chinees restaurant gezien! Ech nie!
‘Men’ vond mij daar wel leuk, want er kwamen allemaal mensen naar me toe en aaiden me over m’n bol en zeiden lieve dingen. Er was er zelfs één die ging helemaal naar China om kroepoek en een Chinees koekje te halen. En dat was een snelle! Binnen 2 minuten terug. Niet te doen!
Mama had nog een kadootje voor Olma gekocht ook, want ja als je jarig bent… een mooi boek en een nog veel mooiere kaart. Voor de koude winteravonden. Het boek dan hè!
Siebe en Zelda hadden kindermenu Chinese stijl en de rest had een Menu Canton. Dat zag er heel goed uit! Ik heb van alles wat meegegeten en heb niet gehuild, maar wel 2 keer 120 ml melk gedronken. Beregezellig! Mag best nog eens. Toen we om 20:36 nipt de trein haalden, was er niks meer door de ramen te zien. Het was donker. Gelukkig zaten Olpa en Papa tegenover me en konden we lekker grappen!
Toen we in Weesp afscheid genomen hadden en ik eindelijk in m’n stoel zat ben ik als een baksteen in slaap gevallen. Ik denk dat als Olpa en Olma goed geluisterd hadden, dan hadden ze dat gehoord tot in Nederhorst Den Berg! en gek hè, zodra de auto stil staat wordt ik wakker. Gelukkig heeft mama me snel, met een flesje, in bed gebezjoerd! Daar was ik aan toe!
Vandaag gingen we naar Olpa en Olma en José was er ook.
We gingen in twee auto’s want papa moest daarna door naar Siebe en Zelda, zodat ik met mama mee terug naar huis kon. Handig zeg ik. Goed zeg ik ook, want we hebben nu twee stoeltjes die vandaag dan weer niet nodig waren. Maar toch, de stoel stond achterin, dus kon al vast wat wennen aan al dat rijden.
Ik was lekker vroeg op en dat kwam papa wel goed uit want die moest nog wat werken. Ik wilde hem helpen door op die knopjes te slaan, maar daar was hij dan weer niet blij mee. Gek, hij doet het toch zelf ook!
Maar goed, op tijd vertrekken, want hoe eerder we er zijn hoe beter. En toen was daar ineens José en dat voelde direct goed. Ik had minder dan een seconde nodig om te lachen naar haar. Daarna zijn we gezellig gaan spelen. Wat is dat toch leuk zeg.
En de appeltaart dan weer lekker! Ik heb er kleine stukjes van gegeten en dan heb ik het nog niet gehad over alle spulletjes en dingetjes waar je aan kunt zitten en op de grond kunt gooien. Of laden in de keuken die je open kunt trekken en dicht kunt doen zodat je vingers er bijna tussen komen. Gelukkig was mama er om me 13 keer uit de keuken te halen. Handug, mama’s.
We waren wel de kinderwagen vergeten, maar gelukkig had Sitty een kinderwagen en geen kind en konden we die lenen! Pfff wat een opluchting, want de hele dag binnen is ook niks. Toen papa weg was, zijn we gaan winkelen en wie denk je dat de kinderwagen duwde? Precies: José. En die kan er wat van hoor! M’n haar stond strak naar achteren door de snelheid! Geintjuh…
Toen we terug kwamen begon ik al aardig aan m’n oren te trekken en kreeg ik het flesje van José. Als je goed kijkt zie je dat ik aan haar haar pulk en dat is een goed teken, want dan voel ik me op m’n gemak. En dat deed ik. Dus.
Ik heb wel 2 uur geslapen en daar was mama heel blij mee… en ook een beetje niet, want dat doe ik thuis niet. Ik weet zelf eigenlijk ook niet waarom, maar ja, de dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn. Ik ga het nog wel eens proberen. Zondag bijvoorbeeld. Want dan gaat papa met Siebe en Zelda naar een hardloopwedstrijd van Siebe kijken. Dan hebben wij het rijk voor ons alleen.
We hebben rollade, gebakken aardappeltjes, sla en haricoverts gegeten. Nou ja, Olpa, Olma, mama en José en ik heb er hapjes van meegegeten. Best lekker! En geintjes maken met Olpa natuurlijk! Toen was het al weer bijna tijd om te gaan! Het was al laat en we moeten natuurlijk nog een uurtje rijden. En José moet nog naar huis, want die gaat morgen naar Disney on Ice! Wij gaan naar Nemo. Hebben we allemaal wat te doen.
Toen ik thuiskwam heb ik nog even dag tegen Siebe en Zelda gezegd en daarna moest ik huilen van moeheid. Dat doe je als nog niet goed kunt praten. Maar niets is zo erg of het kan gesust worden met een lekker flesje melk!
Soms heb je van die dagen waarop er weinig gebeurt, maar wat er gebeurt heeft dan wel weer een grote impact. Zoals:
Een donderslag bij heldere hemel;
Een volle luier, op een rustige herfstdag, vlak voor je wilt vertrekken;
Een olifant die op je auto gaat zitten;
Een nieuw autostoeltje voor in mama haar auto.
Want laten we eerlijk zijn, die maksiekoozie was echt te klein! Mama moest me er haast met een schoenlepel uitpeuteren. Grote voordeel was dan weer wel, dat ik lekker stevig zit in de bochten, maar dat was het dan ook wel.
Papa heeft het vandaag eindelijk gehaald. Een superdeluxe, die eigenlijk hetzelfde is als de andere. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga hem morgen uitproberen. Of later, want morgen gaan we naar Olpa en Olma en daar is José ook. Die heb ik al weer een tijdje niet gezien, dus gaat het een gezellige boel worden.
Met dat soort dingen is het simpel: Het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit. Leuk dus. Dat geldt ook voor morgenavond, want dan komen Siebe en Zelda. ook al weer iets om naar uit te kijken.
Ik denk dat ik dat vannacht al vast eens allemaal aan de binnenkant van m’n oogjes bekijken. Of niet. Als ik te hard slaap, zie ik niks.
Ik had er zin in. Ik kon uitslapen, maar deed dat niet. En daar mocht een flesje in de vroege ochtend niet baten. Even heb ik ze op het verkeerde been gezet door geruime tijd muisstil te zijn om vervolgens nadrukkelijk te laten weten dat ik niet sliep. Jammer dat ik hun gezichten niet kon zien!
Het was een thuisdagje met een wandeling. Je zou zeggen: Dat houdt me van de straat, maar dat is dus in dit geval omgekeerd. We zijn twee keer vertrokken. 1 keer bijna en 1 keer echt. De eerste keer waren we er helemaal klaar voor, maar zodra we de deur op deden gingen de hemelsluizen ook open. Dus leek het ons beter even te wachten op de tweede keer….
Uiteindelijk zijn we al zigzaggend tussen de regendruppels door naar het centrum gegaan (grapje hoor, maar ik had zin om het woord zigzaggend te gebruiken. Het was gewoon droog!). We hebben m’n vestje geruild, want daar zat een gaatje in, voor een nieuwe en andere. Want dezelfde was er alleen in een te grote maat en dan zit je met een wintervest in de zomer. Daar heb je niks aan. Komt nog wel op de foto.
Verder had mama veel plannen, maar daar kwam ze achter toen ze weer thuis was. Zwangerschapsdementie noemen ze dat. Hoort er allemaal bij, zolang ze m’n naam maar onthoudt!
Wat we gelukkig wel gedaan hebben, is boekjes gehaald in de bibliotheek. OP M’N EIGEN BIBLIOTHEEKKAART! Die is geldig tot m’n achttiende. Ben benieuwd of ze dan nog boeken hebben…
Verder heb ik heerlijk gecolumbusd.
Overal heen kruipen en alles overal afpakken met de snelheid van het licht. Het maakt niet uit wat, het gaat om het doen. Het oefenenen van m’n vingervlugheid. En die is ok.
Ik heb ook wat gegeten, niet te veel, maar wel in m’n nieuwe groene mouwslabbetje. Dat kleurt goed bij m’n ogen en ik word nooit vies. M’n kleren niet, want ik heb gisteren gewoon m’n gezicht met spaghetti ingesmeerd. Dat kan dus ook.
Nee, ik ben weer even in een melkdrinkfase. En veel, 300 milliliter deze middag voor het slapen gaan. En natuurlijk slaap ik niet te lang, want het is zo gezellig met mama! Wat dan wel weer leuk is, is dat als ik brood van mama op de tafel zie liggen, pak ik het zelf en stop het in m’n mond. Zo, ben ik dan ook weer.
Toen papa thuiskwam stond ik in de box op hem te wachten. Het woord papa ken ik en mama had dat al een paar keer gezegd en toen hij z’n hoofd om de hoek stak, krulden mijn mondhoeken naar m’n wenkbrauwen en hebben we lekker gek gedaan en hard gelachen Daar word ik vrolijk van.
Daarna hebben we de nieuwe boekjes gelezen. dan luister en kijk ik aandachtig en begrijp veel ondanks al die woorden die ik niet begrijp. Bij het woord ‘kus’ schiet ik naar voren en kus Roosmarijn! Tegen het laatste boekje, was de begintijd van het naar-bed-gaan-ritueel aangebroken.
Deze keer bracht papa me, maar eerst even uitgebreid met mama knuffelen. Dat is zo’n groots spektakel dat we niet eens samen op een foto kunnen!
Vandaag zijn er geen foto’s gemaakt. Een fotoloze dag, zogezegd, maar dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt is! Alleen daar ga ik het vandaag niet over hebben. Een fotoloze dag is namelijk een goeie aanleiding om terug te kijken in de tijd.
Deze keer ga ik een half jaar terug in de tijd en dan kon ik er achter dat er veel gebeurd is en veel veranderd.
Bijvoorbeeld: Ik kan zitten, kruipen, staan en kusjes geven. Ik kan m’n arm zelf al in de mouw steken. Ik begrijp woorden zoals Dzjez, nee (alhoewel ik daar dan vaak wat glazig kijk, gewoon niet laten merken), bedje, dag. Ik kan vrijwel zelf uit de fles drinken, zwaaien, eet warm eten van 12 maanden en ouder enzovoort.
Dat zijn veel dingen die ik een half jaar geleden niet kom en zo zie je maar weer dat, als je maar wil, er in 6 maandjes een wereld van verschil kan zijn. Positief hè! Natuurlijk zijn er dingen die ik toen ook al kon, namelijk blij zijn, lachen, verschrikkelijk Dzjez zijn en genieten van het leven. En zo lijkt het ook eigenlijk wel weer kort geleden.
Kijk maar eens naar de foto’s en zoek de verschillen.
Morgen weer foto’s. Zeker weten! Een gezellig dagje met mama. Heb er nu al zin in.
(PS: De foto boven is één van de lievelingsfoto’s van mama)
Ik ben er weer bovenop.
Een goeie nacht rustvol slapen doet wonderen en ik ben een sterke gezonde baby. Dat scheelt, dan ben je nooit lang ziek. Dat en de positieve instelling overal bij te zijn.
Zoals vandaag op de crèche, want als ik ’s middags niet slaap kan ik mee wandelen, dus…. dan slaap ik maar niet. En kan lekker mee wandelen, want dat is leuk. Frisse lucht en vanallus te zien. Daar doe ik het voor. Dat en lekker rondcolumbussen over de vloer. Ja, dat zijn echt mijn dagjes. Verder goed gegeten en gedronken en met grote blijdschap mama weer onthaald!
Zo beleef ik m’n dag van hoogtepunt naar hoogtepunt. Dat is ook een beetje de kunst. Je kunt je focussen op de mogelijke dalen die er tussen in zitten, maar dan zit je zo tegen de helling van de volgend piek aan te kijken. En dat is dan weer babylogica.
Toen ik thuis kwam heeft mama direct eten voor me gemaakt en tussen de ‘ik-wil-niet’s’ en ‘boewaah’s’ door heb ik best veel gegeten. En toen was ik klaar, maar papa had een truc, die was daar ineens. Die pakte me op en ging voorlezen!
Ik begrijp dat beter en beter, ik zit aandachtig te luisteren en ik kan iets nieuws. Als papa zegt: “Geef maar een kusje”, dan begin ik al luchtkusjes te geven en dan duik ik naar voren en geef Roosmarijtje (de dochter van de tuinman in De Koning van Dick Bruna) een kus! Echte lange kussen. Ik begrijp het en kan het ineens (ik heb de kunst ook afgekeken bij papa en mama natuurlijk!). En ik heb de koning ook gekust, maar vind Roosmarijntje leuker. in dat opzicht snap ik de koning zonder kroon wel. Maar die auto met echte wielen opgeven? Tsja, dat is voor als ik groter ben om te begrijpen.
Dat is een mooie afsluiter van de dag. Want dat was het daarna wel: het einde van de dag en het einde van mij, want ik was er helemaal klaar voor. Voor bed. Eerst wel even heel veel drinken. 210 ML was niet genoeg en dat laat ik wel weten ook. Nee nog 90 ML erbij en dan pas is het genoeg? Weltrusten zeg ik dan!
Nee, ik kan er kort over zijn: Er zijn dagen dat ik me beter heb gevoeld. En dat zeg ik niet gaat. Trouwens, zoveel dagen ben ik er ook nog niet, dus moe ik ook niet erg moeilijk doen, maar toch! !de foto is een beetje gefaked hoor!)
Om m’n dag samen te vatten: Ik heb veel in bed gelegen, beetje geslapen (maar wel erg diep), weinig eten, veel poepen, en oh ja, overgeven ook. Tussendoor heb ik wel m’n best gedaan om gezellig te zijn en te lachen, maar dat was lastig.
Het was een beetje een aflopende dag. Op zich gingen de eerste 31 minuten goed, maar toen had ik een dip. Heb samen met papa nog even Formule 1 van Korea gekeken, maar dat is toch wel veel van het zelfde! Wat’ie daar aan vindt.
Ik had wel m’n coole nieuwe polo met lange mouwen aan. Ik zelf vind dat me goed staan, maar wie ben ik. Dat was het hoogtepunt van de dag. Haha!
Brood was niet echt lekker. Ik heb het geprobeerd en zeker 3 stukjes gegeten, dus weer naar bed. Met een lekker, warm flesje melk. Daar had ik wel zin in! En de keer daarna wakker worden, voelde ik me weer iets minderder. Nee, niet mijn dag.
Zo’n dag je niet goed voelen is heel vervelend. Dan zit je jezelf echt in de weg. Alsof er twee ‘jezelven’ bestaan. De ene voelt zich rot en vervelend en de andere wil gewoon een gezellige dag. En die strijd gaat de hele dag door. Balen zeg ik!
Gelukkig kwam aan vandaag ook een end. Ik ben met goede moed naar bed gegaan. Ik hoop dat ik van me afslaap.
Sommige ochtenden wordt je echt veel beter wakker dan andere ochtenden. En deze was er één van. Na m’n overwinning op de kleine en de grote dieren en de ontmoeting met m’n guru de Rastalama, slaap je altijd beter dan wanneer je dat allemaal niet meemaakt. Dat lekker ‘net-genoeg’ flesje en een drukke week hielpen ook mee. Tot kwart over 9 en ik denk dat ik daarmee in ieder geval 2 mensen blij mee heb gemaakt….
Daarna lekker en gezellig ontbeten, ik heb naast m’n boterhammetjes zeker honderdduizend muzieknoten ingeslikt, want die hadden we hard aanstaan. Country en Blues, ik ben benieuwd of ik dat later ook nog leuk vind. Nu in ieder geval wel. Ik wieg gezellig mee en lach hard als mama met haar vingertjes danst.
Papa ging de was op vouwen en dat is iets waar ik dan graag een een beetje plaag. Ik sluip dan om de tafel heen en als papa even niet oplet, pak ik snel een stapel en probeer die op de grond te gooien… Helaas had papa me in de gaten!
Deze middag zijn we naar het centrum gegaan en ik was het centrum van de aandacht want we hebben nieuwe kleren voor mij gekocht. Voor de winter en omdat ik nogal hard groei! Een coole jas en een aantal overhemdjes, leuke vestjes, dus helemaal prima!
En, wat papa ook gekocht heeft is een boek met allemaal liedjes. Ouwe liedjes wel te verstaan. Zoals ze vroeger zongen. Ik denk omdat dat kwam omdat Beppe laatst een liedje zon en papa zich ineens weer helemaal baby voelde. Dat heb je soms. Maar als je de liedjes dan niet meer mee kunt zingen heb je een probleem. Tijd voor een boek dus en tijd om te oefenen. Veel oefenen….;-)
Ik heb ook nog lekker gespeeld. Heerlijk spullen uit de la halen! Dat is echt één van de leukste dingen in de wereld om te doen! Ineens was ik trouwens ook niet meer bang voor het lichtgevende beestje. Eerst vond ik dat super en viel ik er mee in slaap en toen was ik er ineens bang voor en nu niet.
Oh ja, we kregen ook nog een kaart Bob en Marion! Om te feliciteren met mijn broertje! Een dikke-duim-kaart. Die zijn stoer en behoorlijk Facebook.
M’n dag eindigde wat dunnetjes… Letterlijk dan, want dat zat in m’n luier. En ik moest ook een beetje overgeven. Ik denk dat ik misschien een beetje ziek ben. Nou ja, niet heel erg, gewoon tijd om te slapen!
Er zijn dagen waarop ik geen goed gesprek heb met de Rastalama, maar vandaag was niet zo’n dag. Ik heb een goed onderonsje gehad met deze geestelijke leider en muziekliefhebber. Maar goed dat is bijzaak in het licht van de grote doorbraak en andere avonturen. Wat in essentie hetzelfde is in dit verband.
De dag begon rustig. Op tijd opgestaan, maar wel in m’n eigen braaksel. Dat is nooit grappig, behalve dan dat het misschien goed is voor m’n haar? Want het lijkt net gel. Papa heeft er dus korte metten mee gemaakt: IN BAD.
Alles zat er onder, dus m’n bed moest ook verschoond en in bad is altijd leuk. Daar heb ik echt plezier in. Met de eendjes, onder water, lekker spatten. Er uit vind ik altijd minder leuk, maar als papa z’n best doet hou ik het droog. M’n tranen dan hè. Daarna lekker ontbeten en een gezellige ochtend gehad.
Ik voelde wel dat er wat in de lucht hing hoor. Noem het baby-intuïtie of iets anders, maar je ziet het aan de gezichten, je hoort het aan de manier van praten. Dus, op een gegeven moment moest ik m’n jas aan en m’n schoenen. Werden er tassen gepakt, kinderwagens klaargezet en gingen we vertrekken.
Ik onderga m’n lot als een echte baby. Zo ben ik, maar de lucht begon te betrekken, en de wind te waaien. Na het parkeren van de auto gingen we onderweg. Naar de slager!? Die zag ik niet aankomen, maar dan. Richting de plek die ik nog ken van woensdag. Jaja, de kinderboerderij zonder kinderen.
En toen we aankwamen was ik blij en superOK! Ik heb niet gepiept of gehuild, ik was geïnteresseerd en heb zelfs dieren aangeraakt. Kippen zijn niks anders dan kleine Tyranosaurus Rexen met een minderwaardigheidscomplex (nu begrijp ik ook waarom die T-rexen zo gemeen waren, ik bedoel, als je zo groot en stoer en sterk bent en je hebt allemaal van die kleine veertjes en je kunt niet vliegen, is nooit grappig).
Ik denk dat Sesamstraat kijken met papa echt geholpen heeft. Verder hebben we gewone lama’s gezien en een struisvogel. Die kijkt zo grappig. En pony’s dus, ja het was een prachtig bezoek.
En dan aan het eind nog de Rastalama. Ik heb z’n emailadres en zal even ‘frienden’ met hem. Coole, intelligente gozer. Weet nooit wanneer het van pas komt hem om raad te vragen.
In ieder geval ben ik heen over m’n angst voor kleine dieren. Voorlopig, want ik heb gehoord dat er nog heel veel meer zijn. Allemaal onderdeel van de grote ontdekkingstocht die ‘leven’ heet. Ik heb er zin in!
Dzjez & Jay 