Van Kapstra

25 november 201525 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay

Waarschijnlijk is dat een titel die je volledig op het verkeerde been zet, of zelfs doet denken of dit wel de vertrouwde blog is die je altijd leest! Nou het antwoord is ‘ja’. Het is de aloude blog van Dzjez en Jay, alleen begint hij gisteren.

Gisteren, dinsdag, stond mama namelijk ineens heel vroeg bij de crèche…. Veel vroeger dan anders. Gelukkig zijn wij niet zo snel uit het veld te slaan. Het enige is, dat we in de maalstroom van speelactiviteiten ineens onderbroken worden en overhaast afscheid moeten nemen van onze vriendinnen en vrienden.

Ja! En vooral bij Cato is dat tegenwoordig een probleem. Die wil namelijk telkens kusjes geven en als ze er eerst één geeft is het net alsof er een soort dominstroom van kusjes in haar los komt, want dan blijft ze maar gaan. Niks mis mee natuurlijk, behalve als je weg wilt en niet onfatsoenlijk over wilt komen.

Maar goed, mama maakte er korte metten mee, die trok pardoes mijn jas aan en sleepte me mee naar de bakfiets (bij wijze van spreke, natuurlijk hè). Dag Cato!

Rije-rije-rije-rije, maar toen de afslag naar ons huis kwam reed mama rechtdoor. Niet naar huis? Wat is er aan de hand denkt een volgroeide peuter dan, naar de winkel misschien? Maar nee, we stopten een halte eerder, we stopten bij… de kapper!

Aaaaaaaargh! De kapper, dat betekent de praatgrage Stefan, de man die ons allemaal murw praten kan! Plus ik ben niet echt een fan van dat geknip en geknap, ondanks het feit dat ik snoepjes of koekjes krijg.

Ik ben een beetje Samson.

Ik raak mijn kracht kwijt als ik geknipt wordt of wanneer mijn manen naar de vanen gaan en mijn lokken naar de brokken, mijn krullen naar de sullen en mijn coupe in de soep. Al die dingen, voor die lang gespaarde haardos. En waarom?

Nou dat waarom is simpel en duidelijk: IK GA MORGEN VOOR HET EERST NAAR SCHOOL!

OK, het is een wendag, maar dat is een impactvolle gebeurtenis. Een gebeurtenis waar ik heel veel zin in heb! (dat en mijn volgende ontmoeting met Krak en Feikje, maar dat is voor een andere keer).

Ik ga dan ook gedreven in de stoel zitten en bestrijd vuur met vuur, oftewel woorden met woorden… Ik ben net zo’n woordenmitrailleur als Stefan de kapper, Van Kapstra, zodanig zelfs dat hij er even stil van wordt…. Even maar hoor, vier puntjes, want hij heeft echt een onstopbare waterval van woorden in zijn hoofd, die er alleen maar via zijn mond uitkan. Dat is ook wat!?

in ieder geval is hij goed in staat om mijn weelderige haardos in een gangbare schoolcoup te manoeuvreren en klaar te maken voor de eerste (wen)schooldag. Alleen nog de nacht staat mij in de weg om plaats te nemen in de schoolbanken.

Bij mij is het meer wol dan geblaat uiteindelijk, want als ik in de stoel zit, ben ik stil. Ik vraag bewust om mijn oren bedekt te houden, want dan hoor ik dat oeverloze geklets van Stefan misschien niet.

Dat is gelukt, alleen vind mama dat mijn oren beter vrij kunnen zijn omdat ik er nu uitzie als de zesde en nooit ontdekte blonde Beatle. Wat dat betreft, wil ik graag drummer worden, want ik neem elke gelegenheid ter harte om een een een-persoons-drumband ten gehore te laten brengen.

In ieder geval laat ik me gedwee knippen en gaan we blij naar huis.

De volgende morgen wordt ik veel te vroeg wakker, en blijf op aanraden van papa nog een half uurtje liggen , maar als ik de douche hoor, ga ik snel de kamer in om lekker tegen hem aan te liggen.

De hele nacht is mama er mee bezig geweest, dat ik vandaag naar school ga. Ik heb gewoon als een blok liggen slapen en papa ook en dat is dankzij mama, die alle spanningen heeft geabsorbeerd. Dankjewel mama!

Natuurlijk regent het pijpenstelen als we willen vertrekken en komen we kleddernat aan, maar, zoals papa dan zegt, dat maakt het des te heuglijker (mooi woord dat eigenlijk te weinig gebruikt wordt) de dag is.

Ik zit achterop bij papa. Rugzak met appel, peer, banaan, krentenbol, limonade in de rugzak (goed eten is belangrijk) en ik vol met goed zin, op weg naar Rehoboth.

Ik volg lijdzaam, want weet dat wanneer Dzjez op school zit, ik een gezellige halve dag met mama heb, waarin ik heel erg kan zijn wie ik ben, JAY!-minee (zoals Dzjez zegt). Of is het leidzaam, een woord dat nog niet bestaat, maar heel goed zou kunnen betekenen dat ik mijn ogen goed de kost geef om te weten wat mij te wachten staat én een beetje richting geef aan Dzjez.

Natgeregend en vol goede zin, komen we aan, maar hoe dichter ik bij de de schoollokaaldeur kom des te stiller ik wordt (net als papa en mama trouwens), want dan ineens lijkt wat vanaf veraf heel erg leuk en interessant is, eigenlijk ook best wel spannend en een grote stap voor een peuter (en papa en mama) is.

Ik wordt voorgesteld aan de juf, de schoolmoeder en een Lotte (die heel erg leuk is en een meisje dat in mijn klas zit, maar mij met alles helpt wat nodig is en ze ziet er nog mooi uit ook) en ineens zie ik ook allemaal kinderen die even groot of groter zijn als ik en stoeltjes en tekeningen en een megatelevisie en nog veel meer, en al die dingen maken alles wat ik groots had bedacht ineens best wel klein…

Als papa en mama en Jay weg gaan na heel veel kussen en knuffels, voel ik me ineens wel overgelaten aan mijn lot (gelukkig zei Jay nog Namasté en voel ik me extra gesterkt) en ga in een meditatieve houding zitten. Handen gevouwen en hoofd naar beneden. Zo absorbeer ik langzaam de sfeer en de atmosfeer tot het moment waarop ik me op mijn gemak voel, en dan kan ik mijn ogen gerust open doen…

Ik zal de wereld en omstreken niet langer in spanning laten, ik heb een geweldige tijd gehad op school en die werd nog geweldiger toen ik Douwe, Wouter en Julia zag! (john was er niet). Wat een vreugde en wat een blijdschap. Mooi om te merken dat tijd niet bestaat en we van het ene moment op het andere ineens weer doorgaan waar we zijn gebleven.

Ik ben gezellig met mama naar de Hema gegaan en naar Rituals en Kruidvat daarna nog een naar de Hema (want we waren iets vergeten), maar bij het Kruidvat had ik het rijk voor me alleen. Geen drukmakende broer naast me die wachten als één van de moeilijkste onderdelen van het leven vindt, kortom: Paradijs op aarde.

Toen
Was
Het
Tijd
Om
Dzjez te halen.

We waren een half uur te vroeg, maar dan is wachten fijn. Zeker voor mama, die het gevoel heeft dat de ochtend een half jaar heeft geduurd. Gelukkig was het gestopt met regenen.

De seconden tikken voorbij. De één na de ander en dan zitten er ineens veel in een minuut, of 10 minuten. Uiteindelijk vliegt de deur open (en voor het verhaal) is Dzjez de eerste die er uitvliegt. Extatisch, vol blijdschap en energie loopt hij mama voorbij en gaat voetballen met de groten.

En ik speel mee.
En hij loopt echt niet eerst mama voorbij, maar voor de dramatiek van het verhaal vond ik het wel passend. Nee, eerst gaf hij mama een knuffel en zei luidmondig op de vraag of het leuk was “JA!” pas daarna ging hij voetballen.

Ja, Zen-momentjes zijn aan te raden in tijden van verandering en stress. Dat geeft een heerlijk gevoel van rust en werkt als een oplader voor batterijtjes. Toen ik na een half uur opkeek, voelde ik me goed en kon de echte dag beginnen, alsof ik nooit iets anders heb gedaan.

School is leuk!
Ik kan niet wachten totdat ik er hele dagen en hele weken kan zijn,

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het bijzondere bos…. (als je goed kijkt zie je meer)

22 november 201523 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay Dzjez, Gerard, Jasja, Jay, Kabouter

“Het mooie weer is nu wel voorbij” zei de kaboutervrouw tegen haar kaboutermannetje . “Ja” zei hij, “daar ziet het wel naar uit, maar gelukkig hebben we mooie herinneringen om ons de komende winter warm te houden” en hij gniffelde wat. Zijn vrouw gniffelde mee, want het was inderdaad een mooie zomer geweest.

Die mooie zomer begon eigenlijk al in de lente toen ze voor het eerst interpret kregen (een kabouterversie van internet, waar alleen maar leuke dingen te vinden zijn). Het had een hele tijd geduurd voordat de KaPN (Kabouter Post Netwerk) bij hun boom langs was gekomen om de kabel te leggen die nodig was. “Maar” zeiden de mannen van de KaPN, “als de grond te hard is kunnen wij geen geulen graven”. “Ja” zei Krak (zo heette de kabouter), “dat is natuurlijk ook weer zo”.

Krak had al een kompjoeter gekocht in de boswinkel. Eén met grote toetsen, want hij had nogal grote vingers, maar toen de kabel er eenmaal lag en interpret geïnstalleerd was, was’ie er snel mee weg. De hele dag klonken er leuke liedjes van Kabouter Plop, Ka3 en de smurfen door de kamers van het kabouterhuis in de holle boom, want ze hadden gratis ‘Popisfijn’ bij hun abonnement en dan kon je onbeperkt muziek luisteren. Overdag niet te hard natuurlijk, want dan horen de mensen het….

Op een dag was Krak aan het surfen met Goegul en ineens kwam er een advertentie in beeld!

Een advertentie voor een verre reis. Een reis naar Boeli, een tropisch-eiland-voor-kabouters-die-er-nodig-eens-uit-moeten. Het was een aanbieding van de KaLM (de Kabouter Luchtvaart Maatschappij), die voornamelijk zwanen gebruikte voor lange-afstands-vluchten (soms ook ganzen, maar die maakten zoveel lawaai tijdens het vliegen. Eenden en meeuwen waren voor binnenlandse vluchten), voor maar 273 Kleuro’s! Geen geld, en aangezien Krak best wat gespaard had dacht hij “weet je wat? We gaan op reis!” en hij riep naar zijn vrouw Feikje die een boekje over lekkere recepten aan het lezen was “Feikje, ik heb een goed idee, we gaan naar Boeli op vakantie!” “Boeli” zei Feikje, “dat is toch dat eiland waar het altijd warm is en de mensen Boelinees praten?” “Ja, precies” zei Krak, “dat is het.” “Oh” zei Feikje, “ik ben net een heerlijk recept aan het lezen van pittige Boelinese paddestoelen pangan, met Froekoek! Hoe toevallig is dat!”

En zo gezegd zo gedaan, Krak heeft de vlucht geboekt en samen hebben ze een heerlijke tweeëneenhalve week vakantie gehad, met allemaal avonturen, hoge golven, lekker eten en dobberen in het zwembad (misschien vertel ik je dat verhaal later nog wel eens). in ieder geval, Krak en Feikje waren heerlijk aan het kletsen over hun vakantie, toen er ineens op de deur geklopt werd…..

“Huh?!” zei Feikje. “verwacht jij iemand Krak? “Eh, nee, ik verwacht niemand. Het is overdag en dan zijn Jochem en Durk niet buiten, want op zondag zijn er te veel ‘groten’ buiten. Dan willen ze niet gezien worden!” Maar het geklop ging door, dus besloot Krak de deur toch maar op een kiertje te zetten…

Hij schrok zich een puntmutsje! Daar stonden ineens twee hele grote kleine kinderen! “Wie is daar?” vroeg Feikje en keek mee om het hoekje. “Uh, ik weet het niet”, zei Krak. “Nou vraag het dan!” zei Feikje en Krak haalde diep adem en vroeg met luide stem “Wie zijn jullie”.

“Dzjez en Jay” zeiden de beide mannetjes in koor, “en wie ben jij?”
Nou dat wist Krak wel natuurlijk, “Ik heet Krak en dit is mijn vrouw Feikje” zei hij, terwijl hij de deur verder openzette en zijn mooie vrouw liet zien.

“Leuk dat jullie thuis zijn” zei Dzjez, “we komen hier al heel lang en al heel vaak, maar we hadden nog nooit dit deurtje gezien, dus gingen we maar even kloppen. Je hoort vaak over fake deurtjes, dus is het fijn om eens een paar echte kabouters te zien!”

“Ja” zei de Jay met zijn mooie laarsjes en zijn toverstam, “ik vind het ook leuk om jullie eens in het echt te zien, maar ik heb wel een belangrijke vraag. “Oh ja?” zei Krak. “Ja” zei Jay, “het valt me namelijk op dat u behoorlijk veel op Sinterklaas lijkt (gebarentaal: handbij-kin-naar-beneden-hand-naast-hoofd-maakt-staf-bewegin), maar een stukje kleiner bent natuurlijk, maar zijn jullie ook familie? Dat is iets dat ik al een tijdlang denk.”

“Nou” zei Krak, “dat is een goeie vraag en het antwoord is simpel: We zijn geen familie, maar hebben wel hetzelfde doel: kinderen blij maken. Maar ieder doet dat op zijn eigen eigen manier. En die baard? Die staat gewoon goed en als je kabouter in gebarentaal wilt doen is dat precies zoals sinterklaas, alleen vervang je de staf door een aai over de kleine bol van een kabouter!”

“OK! Goed om te weten. Nou, veel plezier in de boom nog hè, want we moeten nu weg! Papa en mama staan vast te wachten en als we te lang weg blijven worden ze ongerust. Zo zijn ouders nu eenmaal” zei Dzjez, en hup weg waren ze!

“Nou dat was leuk zeg!” zei Feikje “ineens twee van die schattige mannetjes aan de deur. Misschien moeten we Sinterklaas via Interpret vragen een extra cadeautje in hun schoen te stoppen! “Ja, dat is een goed idee en dat ga ik doen. Ik denk dat ik een zakje kleine wijsneussnoepjes voor ze vraag, want dat zijn ze!”

————————–
————————–

Gisteren hebben we de Sint in De Vesting binnen zien komen. Eerst op de boot en toen zagen we hem op een ongelooflijk groot wit paard voorbij komen.

Dat is een schimmel.

Wat?

Dat is een schimmel, dat heb ik op het Sinterklaasjoernaal gezien! En je ziet, de sint is helemaal niet bang voor de regen, of een hagelbuitje. Dat is hij gewend, want hij zit lekker relaxt op zijn paard.

Mama moet me wel regelmatig ophalen trouwens, want ik denk dat ik niet kan verdwalen en vind het belangrijk dat ik de mensen ‘vermaak’ door voor hun neus te gaan dansen….

Uiteindelijk wordt je daar best moe van en is het heel fijn dat papa me dan naar huis draagt.

We waren weer als zwartepieten verkleed en de Sint heeft ons zien staan, want hij riep “Kijk morgen maar in jullie schoen!” Dat was, nadat we in bad hadden gezeten om de zwarte vegen van ons gezicht te krijgen en de kibbeling met appelmoes en eigengemaakt patatjes hadden gegeten, ook het eerste wat we gingen doen. Dat en een paar liedjes zingen!

Dus toen we heel laat op gingen staan, was dat het eerste wat we gingen doen. Naar de schoenen kijken!

Ik was iets te enthousiast en gleed de laatste treden op mijn billen naar beneden. Ik vind dat als je een woord uit kunt spreken, dat niet direct moet betekenen dat je daar ook mee naar beneden glijdt!?

Enfin, het was van korte duur, want toen we zagen dat we nieuwe sokken hadden gekregen waren we extatisch van blijdschap!

Niet alleen sokken, ook nog chocoladecenten! Lekkerrrr.

En daarna gingen we wandelen in het bos. Ik mijn bergschoenen aan en Jay zijn laarsjes en dan is er geen plas veilig. Lekker spetteren, dat is leuk!

Ja dat is altijd leuk, maar mama een knuffel en een kus geven ook! Dat moet gewoon op gepaste tijden gebeuren anders is het niet leuk. En vliegen op een toverstam ook.

Daarna zijn we nog naar de speeltuin geweest en heeft Jay heel goed over de stammetjes en de heuvels gelopen. Dat kan hij heel goed! Uiteindelijk kreeg ik het best koud en vond ik het een goed idee om maar de auto terug te gaan en naar huis. Oh ja, als je goed kijkt zie je meer… We hebben namelijk een kabouterWC gezien. Als je goed kijkt zie je er ook de kleine blaadjes waar ze hun kleine billetjes mee afvegen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ballen Boys

19 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay Dzjez, Jay

Laat ik met het belangrijkste beginnen: Ik ben op de lekvrij-queeste, oftewel: Niet meer in mijn broek plassen. Dat blijft een dingetje en het maakt niet uit wat ze zeggen, ik lach het min of meer weg.

Dat vraag dus om drastischer maatregelen. Daar is mama dan weer goed in, want die zet de ‘plaswekker’. Die gaat om het uur af en helpt mij er aan herinneren dat ik naar de wc moet. Dan wordt het een ritme en kan dat uiteindelijk veranderen in een automatisme.

Na een dag niet plassen, krijg ik de volgende dag een sticker, die me in plaats van de wekker herinnert aan plassen en, om een lang verhaal kort te maken, vandaag is het me gelukt de broek droog te houden! Jeej, dan mag ik het Sinterklaasjournaal kijken en een beetje iPad!

Wat dat betreft was het een snelle wisseling van de wacht vandaag. Mama moest om kwart over 7 weg en papa was aan het worstelen met de langste file van het jaar! 581 kilometer door een paar regendruppels! Hij is helemaal via de omweg gegaan. Hij stuurde uiteindelijk een locatiebepaling op de hoe A1 en de n201…. Een magische plek voor mama en papa. De weg naar Hilversum, de plaats waar het allemaal tussen hen begon!

Ze hebben elkaar vluchtig maar oprecht gekust en voor dat ik er erg in had, zat papa naast me. Ach, beide leuk, zeg ik.

En met een bord macaroni voor mijn neus en de verandering van spijs, zijn de tranen die ik net nog had, weg. Ik heb weer meer dan een bordje opgegeten en yoghurt en dan DANSEN op Sinterklaasmuziek! Wat een mooie afsluiter van de dag.

Het was een bijzondere bedgang, De Bluetooth speaker ging mee naar boven waardoor we op de maat van de dance-ok-kom-er-eens-kijken-beat onze tanden poetsen. Extra schoon.

En dan een verhaaltje lezen op Jay zijn kamer en een kus en een knuffel een een oprechte namasté mét buiging besluit de dag. Dan ben ik aan de beurt. Hup op de kast en luier en pyjama aan. Maar dan gebeurt het. Ik durf weer te springen van de kast op mijn bed! Aan de vinger van papa, maar ik durf het, en daar gaat het om!

Maar, ik moet ook nog even terugkomen op gisteren, want nadat we de hele dag gewacht hadden (..) en Jay een diepe dut had gedaan, gingen we eindelijk naar de speeltuin. Pfff! Met twee ballen, dus gingen we lekker voetballen en papa was er ook, want die werkte thuis.

Kijk maar lekker naar het filmpje.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Piettoresque

15 november 201515 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay, Siebe, Zelda Dzjez, Gerard, Jasja, Jay, Siebe, sinterklaas, Zelda

Het is zo ver.
De pofbroeken zijn gestreken, de veren op de muts opgeklopt, de hesjes recht en de eerst tranen hebben al kleine witte riviertjes in de schmink op de wangen van Jay getrokken.

_1220143 Het is natuurlijk een behoorlijk gevoelig mannetje als het op dit soort gebeurtenissen aankomt, terwijl ik het als een grote kleuter ervaar. Ik onderga lijdzaam wanneer Zelda mijn gezicht schminkt, want het is allemaal voor een goed doel. Sinterklaas vieren bij opa en oma in Nederhorst den Berg! Net als vorig jaar, maar nu snap ik nog beterder wat er aan de hand is.

Ik moet er allemaal een beetje aan wennen, want laten we eerlijk zijn, waarom moet ik er als zwartepiet uitzien als er al een heleboel pieten op de boot zullen staan, terwijl er maar 1 sint is? Als er iemand is die een beetje support moet hebben is hij het. Of het paard, want daar is er ook maar één van. Nee als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar als sinterklaas (of als paard).

Gelukkig landen we eerst bij opa en oma en kunnen we ons op het gemak voorbereiden op het spektakel dat komen gaat. Eerst maar eens gezellig bij opa op de schoot terwijl hij een boekje voorleest. Dikkiedik natuurlijk, mijn standaardfavoriet als we er zijn.

Maar er is meer!

Er is nog een standaard, de standaardappeltaart (niet voor niets rijmt dat op elkaar), die al staat te dampen op het aanrecht. Alle appeltjes waren precies goed, zei opa, en de bodem was zo dun en knapperig dat je er haast doorheen kunt kijken. De beste randvoorwaarden voor een goeie smaak.

De andere randvoorwaarden waren ook goed: 8 graden en een miezerige regen. Goeie basis voor doorgelopen zwartepietengezichten en de beloning van de warme feestzaal wordt daardoor extra groot.

Maar eerst er naar toe wandelen. Ik had al gezien dat de buggy niet mee was gegaan, dus was ik aangewezen op de kracht van mijn eigen benen en de edelmoedigheid van ouders, broeren en zussen, maar het eerste stuk deed ik zelf. Wandelen in een pietenbak is toch wat anders dan je standaard spijkerbroek. Je huppelt automatisch iets meer, waardoor lopen leuker wordt. Het laatste stuk heeft papa me op zijn schouders gezet, waardoor ik ineens ook de grootste piet van de buurt werd!

Wij liepen al ver vooruit, want onze benen kunnen dat nou eenmaal al net iets beter dan die van Jay. In de verte stond de hoempapapa band al te spelen en zat de sfeer er al goed in! Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten of daar kwam de boot al aan. Eerst een kleine boot met een stel opgewonden pieten en toen…. de grote Sinterklaasboot! Het was duidelijk dat hij blij was om me te zien, want hij zwaaide telkens naar me.

Ik stond al bij de boot….…te wachten en bij nader inzien wist ik eigenlijk niet goed waarom ik zo enthousiast te wachten, want zwarte pieten zijn behoorlijk eng in het echt. Zeker als ze nog voorbij komen ook en laat dat nou precies zijn wat ze doen…. Dichtbij komen.

En die ene had nog een bril op ook en leek mama te kennen uit een sinterklaasintocht van 35 jaar geleden of zo, dus toen hij ongeveer 5 centimeter dichtbij kwam deed ik mij ogen dicht en begon zachtjes LiefLiefLiefLiefLiefLief te zeggen als een mantra en bescherming tegen het pietengeweld en het had effect! Ik werd spontaan een stuk minder bang van de Piet! Als beloning kreeg ik pepernoten en een schuimpje!

Toen we op weg gingen naar de IJsbaan waar het feest verder zou gaan, kreeg ik er tekens meer zin in!

Ik ook! Ik wist namelijk nog dat we vorige keer een cadeautje gekregen hadden en dat daar een schuim in zat en ik herinnerde me dat ik die eigenlijk nooit opgegeten had…. Mmmm, dat moet ik even aan mama vragen, maar die wist het niet meer. Jaja.

In de tent was een echte Pietenband en die stond heel enthousiast te spelen wat er voor zorgde dat de sfeer er direct in zat. Wij werden als kinderen in een soort arena geduwd die grofweg twee functies had: 1. Het scheidde de ouders van de kinderen en 2. We konden geen kant op, waardoor we ook niet konden verdwalen!

Ondertussen liepen er veel pieten rond te strooien met pepernoten en schuimpjes, dus we hadden geen reden om niet goed op te letten en snoep te vangen.

Zelda was mee met ons, dus ik kon lekker bij haar op schoot zitten. Ondertussen begon ik me telkens meer piet te voelen en ebde mijn angst weg als schuimpjes voor de zon. Ik kreeg zelfs zin om te dansen en te swingen! Aan het einde van de show mochten we in de rij gaan staan voor een cadeautje en om eerlijk te zijn hebben we dat twee keer gedaan. Eén keer voor onszelf en een keer voor Siebe en Zelda. Wie oud is moet slim zijn.

Toen dat achter de rug was en de meeste kinderen al weg, stond de band nog steeds te spelen en konden we dus heerlijk vrijuit dansen! Samen met mama, want het was duidelijk dat die ook geïnspieteerd was. Samen hebben we dus gedanst.

En als klap op de vuurpijl klom ik ook nog eens zelf op een bank en liep er als een kievit overheen. Precies zoals een piet dat ook over het dak zou doen!

Toen we uiteindelijk naar het huis van opa en oma gingen heb ik bijna het hele stuk gerend! Ik heb een omgekeerde energiecurve. Ik begin laag en eindig hoog!

Wat we niet eens doorhadden toen we thuiskwamen was dat er allemaal cadeautjes lagen. Pas toen papa de stoel ostentatief opzij zette en mama riep “Kijk!” hadden we het in de gaten! Pepernoten en chocoladecenten voor ons allemaal. Lekker en veel, dus ik heb maar gezegd dat we een zakje pepernoten bij opa en oma laten. Dan kan ik daar van eten als we volgende week op bezoek gaan bij ze!

Uiteindelijk gingen we nadat we heerlijk nasi gegeten hadden en chocoladecenten, naar huis.

En nu moet ik het overnemen, want Dzjez viel in slaap zodra hij in de auto zat! Die jongen toch! Zoveel indrukken, daar hebben zijn kleine hersentjes moeite mee om allemaal te verwerken.

Ik daarentegen ben klaar wakker en zie het nut vandaar bed gaan ook helemaal niet in. Nee ik wil nog allemaal avonturen beleven en expedities ondernemen. Ik zit vol met energie.

Gelukkig moesten we de schoenen nog opzetten en uit volle borst liedjes zingen. Dat kan ik als de beste natuurlijk! Inter aas a oentje! en Ie ih omp uh oom boot! Geen probleem voor mijn stem als een klok! En ik denk maar zo: “Hoe harder je zingt, hoe meer je in je schoentje vindt”.

Uiteindelijk bleek dat ook ik naar bed moest en deze keer het liefste met mama. Zo’n indrukwekkende dag, kun je het best afsluiten in de armen van mama (daarna ga ik gewoon nog even huilen en dan is de kans groot dat of papa of Zelda of beide ook nog even boven komen en dan heb ik een win-win).

(…)

En ja hoor!
Toen ik beneden kwam stonden daar 4 schoentjes op een rij waren er twee ballonnen! Wat een mooi kano, bedankt Sinterklaas! Dat heb je weer mooi gedaan!

Pas daarna kwamen we er achter dat er ook nog echte pakjes waren (en ik was al zo blij), met daarin kadootjes voor mij, Jay, Siebe en Zelda! Een echt kinderfeest dus.

Daarna mochten we nog eens de intocht van Sinterklaas in Meppel kijken (die had ik al gezien op mijn iPad bij Zappelin). Het viel me wel onmiddellijk op dat dit een andere Sinterklaas was dan in Nederhorst…. Daar moet ik nog eens diep over nadenken. Vooralsnog krijgt hij het voordeel van de twijfel!

Ik heb ook stiften gekregen. Mijn eigen, en een mooi kleurboek. Daar ga ik eens heel hard mee aan de slag. Kleuren is namelijk één van mijn lievelingsbezigheden! Dat en gewoon een beetje knuffelen of dansen of grapjes maken.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bebroerde tijd

12 november 201513 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay Dzjez, Jasja, Jay, Siebe

Daar moet je even voor knipperen met je ogen hè!

Bebroerde tijd. Dat lijkt op iets heel anders (en dat vind de spell check ook) maar betekent gewoonweg dat ik een fijne tijd met mijn broer achter de rug heb (en Zelda, ik vergeet je niet hoor!, maar daar kan ik geen woord voor verzinnen). Het is trouwens beter dan wanneer ik het zelf uit zou spreken, want dat zou ongeveer klinken als “uh-oede-ijt”, als ik het al achter elkaar uitspreek en niet gewoon afkort met “ijt”.

Voordat we met zijn allen een een grote paniek schieten over mij achterstand, moet ik jullie er op wijzen dat dit wel vaker voorkomt bij hoger opgeleide ouders die het leuk vinden om pustels op te lossen. Het heet het Einstein syndroom. En dan denk je natuurlijk: “Jay maakt een grapje!” maar nee, het tegendeel is waar. Het is een term indertijd bedacht door Thomas Sowell en je kunt er, voor het geval je het niet gelooft, hier over lezen. Ik heb dus nog tot mijn vijfde!

Maar eerst moet ik het nog even hebben over mijn ongelooflijk doorontwikkelde smulpaperij, want ik kan niet stoppen met eten (en kom geen buitenstatistische gram aan). Laatst ook weer (naast alle aardappelen, worden, hamburgers, stukken kip, wortels en rode bieten), aten we een pizza. Nou totenmet de allerlaatste ruime eet ik mijn deel op en dan kijk ik nog met een begerig oog naar de kruimels van Dzjez ook. Gelukkig dat Dzjez niet lijkt op een pizza.

Ja, toen was Siebe er ook nog en heeft hij ons yoghurt gegeven. Die yoghurt smaakt altijd net een beetje beter. _1220093

We hebben hem zondag op de trein gezet in Roosendaal en dat was bijna België. Wat dat betreft had papa nog een leuk verhaal, want Zelda ging vrijdag weg en de trein voor haar kwam 35 minuten te laat op hetzelfde perron en die ging naar Amsterdam, terwijl Zelda natuurlijk naar Antwerpen moest. Toen de trein uiteindelijk kwam, stapten alle mensen, behalve de Belgen natuurlijk, op de trein naar Amsterdam en hoefden ze maar een paar minuten te wacht op de trein naar Antwerpen. Maar toen die kwam, bleek het de trein naar Amsterdam te zijn…. Arme mensen die naar Amsterdam wilden en in Antwerpen wakker worden!

Voor het geval je je afvraagt of ik een staartje in heb, dat klopt. Dat is “oel” en ik kan het hebben. We hebben hard gezwaaid toen de trein met Siebe vertrok.

We hebben ook nog een hele ouwe trein gezien en die reed nog ook. Het was dezelfde trein die Zelda genomen heeft naar Antwerpen, zei papa, nadat de Antwerpentrein naar Amsterdam bleek te gaan!

Trouwens, deze week is het begin van weer een bijzondere periode, want het Sinterklaasjournaal is weer begonnen. Deze keer snap ik het allemaal beter dan vorig jaar. Het is weer bijzonder spannend, want Sint is onderweg, maar de sleutels zijn ook weg! Ik wil dus geen aflevering missen! Dat was dan wel weer even een boos momentje toen papa zei dat niet mocht kijken omdat ik in mijn broek had geplast en had gezegd tegen Renate dat het niet erg was hoor, want ik mocht dan geen iPad kijken maar wel het Sinterklaasjournaal… Papa en mama dachten daar dus anders over.

Ik heb maar even heel hard gehuild en daarna mocht ik gaan tekenen en hadden we muziek bij het eten. Dat compenseert de pijn en doet mij misschien inzien dat ik mijn piemel toch een beetje beter onder controle moet houden… Ik ga mijn best doen, want… geen Sinterklaasjournaal!

Overigens in het kader van “Doe-eens-wat-anders-dan-iPad-kijken” ben ik ook aan het tekenen geslagen en dat gaat me goed af. Die peuterplustijd werpt duidelijk zijn artistieke vruchten af. Ik kan al kop-voeters tekenen met haar en grote ogen. Gek dat ze die kop-voeters noemen en geen arm-hand-kop-voeters, want die teken ik er toch ook gewoon aan? Duidelijk dat ik de kunstenaar ben en de naambedenkers van kop-voeters niet.

Ik ben dan weer verslaafd aan het dansen na het eten en begin spontaan te huilen als papa het dreigt te vergeten. Gelukkig doet hij dat niet en is het voornamelijk de anticipatie op niet dansen die mij verdrietig maakt. Ik ben nogal een gevoelige jongen….

Wat ik nog wel even moet vermelden is dat we in een Jacuzzi zijn geweest wat Japans is voor Zwembad-vol-met-scheten, want wat een bubbels en bobbels zaten er in dat bad! Het was bijna een Tsunami in een glas water! Maar dat is ook wel weer heel erg leuk omme te maken. Zeker nadat ik na de eerste aarzelingen van de kant besloot er uiteindelijk toch in te gaan! Jacuzzi’s zijn cool!

Maar Jacuzzi’s zijn ook vermoeiend, dus waren we aan het eind van de dag blij dat we gebroederlijk tegen elkaar op de bank konden liggen… Niks mis mee!

En in een wasmand zitten ook niet.
Mijn eigen mij-plekje waar ik helemaal tot mezelf kan komen.
Zen.

En in de schoenen van papa, wat me denken aan het liedje van Elvis Presley “Walk a mile in my shoes” Dat doe ik liever niet. Voornamelijk omdat ze op dit moment nog iets te groot zijn. Aan ambitie mankeert het dan weer totaal niet hoor! En smaak ook niet. Oh yeah!

En ballonnen omhoog gooien. En dan te bedenken dat die ook vooral uit niets bestaan. Net als moleculen. Dat is pas een raar fenomeen, waar we het in een later stadium misschien nog eens uitgebreid over moeten hebben.

Namasté.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Kleurrijke wandeling

7 november 20158 november 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay, Siebe Dzjez, Gerard, Hoff, Jasja, Jay, Siebe, Zelda

We zijn even van de radar geweest want Siebe en Zelda waren er. Dan hebben we veel te veel te doen en vooral geen tijd om blogs of zo te schrijven. Nee dan moet je bezig zijn met beleven.

Zo zijn we vorig weekend bij Beppe geweest, maar die was daar niet alleen. Tessa, Nynthe en Senn waren er natuurlijk en Pake kwam ook nog! We zaten met een heel Afkes tiental aan tafel om te eten. Daarvoor hadden we vooral boven gespeeld op de slaapkamers. Ononderbroken, want ik hoefde niet te slapen, waardoor ik dus aan het eind van de dag rode wangetjes had.

Ja, dat waren we inderdaad vergeten te vertellen, maar moet wel in de grote herinneringsblog worden opgenomen, want het was heel gezellig!

Ik wilde het over vandaag hebben, want we gingen naar de markt, waarbij mama de markt opgaat voor de boodschappen en wij de heuvels op om te wandelen en te spelen. Zelda is gisteren al naar huis gegaan, maar Siebe blijft nog tot zondag.

Met Siebe er bij is het gegarandeerd bomen klimmen, want dat is waar hij voor gemaakt is. Ik ook, maar kan het nog net niet goed genoeg. Ik ben niet meer bang om op een tak te zitten (als het maar niet te lang duurt).

Verder gaan we over de ongebaande paden en over de hevels! Dat is mooi met mooie uitzichten over de Vesting.

Ik loop er achteraan en struikel daarbij natuurlijk regelmatig. ik moet toch iets doen om mijn eer hoog te houden? (en mijn broek vies en nat?).

Ik heb uiteindelijk ook op een tak gezeten en die was wel 10 meter hoog. Ik was niet bang en dat kun je ook duidelijk aan mijn ogen zien. Wandelen en rennen gaat ook telkens beter, want ik hoef niet meer te stoppen en niet meer getild te worden. Ik word groter en groter en binnenkort ga ik een talkshow presenteren. Jayminee, is het OK?

Na het dutje van Jay en het lopen van papa en Siebe, gingen we nog spelen in de speeltuin. Daar heb ik de heeele dag op gewacht. We hebben gevoetbald, gestept, gewipwapt, geschommeld en nog naar de ‘andere’ speeltuin geweest. Maar dat was nog niet alles, want Tessa en Nynthe en Senn kwamen ook nog langs. Die hadden Beppe op het vliegtuig gezet naar… BALI!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Door het oog van de lens

31 oktober 201531 oktober 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay, Olpa en Olma

De opmerkzame lezer zal het al gezien hebben.
We hebben een nieuwe camera. We worden dan ook al bijna professionele bloggers, dus het mag wat kosten. Dat is natuurlijk los van het feit dat veel momenten per definitie maar één keer in een leven voorkomen en dat moet er natuurlijk wel goed op staan. Of niet soms!

Een goed moment om de camera te gebruiken (naast de vakantie natuurlijk) was het weerzien van opa en oma. De laatste keer was toen ze ons op de trein…

Siebe trein!

..zetten en toen we terugkwamen, waren zij op vakantie, dus al met al was het onze tweeëneenhalve week en een week van hun, wat het totaal op bijna 4 weken niet zien maakt en in het jonge mensen leven van mij en mijn broer is dat meer dan een moment.

Het weerzien was dan ook emotioneel, wat versterkt werd door ons vakkundig ingestudeerde, open-armen-naar-elkaar-toerennende-act en die werkte ook in dit geval feilloos. Het was een kleine druppel verwijderd van een echte traan. Die traan kwam echt toen we vertelden dat we bij de moeder van José, de zus van mama waren geweest, want dat hebben we gedaan. Het was een kort en intens bezoek, maar IK heb samen met Maureen een mooie tekening voor José gemaakt en van alle hele belangrijke gebeurtenissen in de wereld is dat 1 met impact. Al het andere valt er bij in het niet. Nu moet ik zeggen dat ik vind dat een piepklein muisje al gauw een olifant wordt (en ik heb er zelf ook nogal een handje van de boel te dramatiseren), maar de essentie is dat je naar het grote geheel moet blijven kijken en je niet blindstaren op details. Niemand is perfect, iedereen wil geluk. Zou het zijn dat geluk imperfect is? Maar voornamelijk een instelling? Ik ga daar nog eens die over nadenken.

Enfin, we waren heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg blij opa en oma weer te zien en de appeltaart die opa had gebakken. Heerlijk en vooral erg lekker, ik heb er een groot stuk van gegeten.

Voor degene die zich afvraagt waarom ik zo weinig zeg, dat komt omdat ik vooral aan het genieten ben van alles wat er om mij heen gebeurt. Niet dat ik er niets over te zeggen heb, ik laat het vooral op me inwerken en geniet van het moment. Ik kijk dan dromerig en richt mijn blik heel ver hier vandaan en denk mooie dingen.

We hebben de caravan weggebracht samen met opa en oma, terwijl mama aan het hardlopen was over memory lane. Wel 6,15 kilometer rond het eilandje.

Mama zat uitgebreid op het bankje voor de deur toen we thuiskwamen en we waren allemaal blij en gelukkig. Zie je, het zijn de kleine dingen die het grote verschil maken!

Vandaag zijn we naast een uitje naar het shopping centrum in Muiden, gaan wandelen in de natuur om de hoek en dan zie je maar weer wat voor verschil een GOEIE camera en een GOEIE fotograaf maken. Wat voor een leek een alledaagse wandeling is, wordt met het juiste oog, lens en camera een spannend avontuur vol contrasten en details (en ik meen het hè!).

De natuur die letterlijk om de hoek is, in de vorm van het Naardermeer.

Een dingetje dat mij dan weer opviel was het feit dat we geen buggy mee hadden. In het begin dacht ik: “Ik ga hier niets over zeggen” en dat heb ik ook vrij lang volgehouden (of moet ik zeggen dat de papa en de mama in staat zijn geweest mijn gedachtes er lang genoeg van hebben afgeleid), want het was pas op de terugweg dat ik geen zin meer had in lopen en met grote tegenzin (van papa) uiteindelijk de laatste meters gedragen werd.

Ik weet wel dat ik mijn spieren moet trainen en veel moet klauteren en rennen en zo, maar ik hoef niet ineens een marathon te gaan lopen?!

Leuk was dan wee wel het hele grote vogelhuis, waar papa ik en Dzjez in pasten. Dat en wat je er kunt doen, compenseert alle stappen die ik moest nemen om van A naar A te komen (de definitie van een wandeling). De buis was vervolgens ook weer fascinerend, zeker gezien het idee dat je je daar behoorlijk kunt afzonderen in het midden, waar weinig mensen de moed hebben om naar toe te gaan. Behalve Dzjez. Mijn favoriete pestmaatje, want dat is iets wat ik met schaamrood op de kaken (of juist met gepaste trots) moet vermelden: “Ik begin een beetje baldadig en pesterig te worden!”

Niet dat ik daar de allervroegste mee ben, maar het komt vooral als een grote verrassing voor Dzjez, die overigens ook vaak een (dankbaar) slachtoffer is. Jaja, ik raak langzamerhand in de peuterpubertijd, maar compenseer al mijn peuterpubergedrag met grote bruine ogen en een grote glimlach.

Ik kan er ook wat van hoor:

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het ‘lag’-verschil

27 oktober 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay Dzjez, Jasja, Jay, naarden

We hebben het wetenschappelijk onderzocht: Er is een verschil tussen een Dzjezlag en een Jaylag en daarmee hebben we ineens bewezen dat er grofweg twee manier zijn om met een jetlag om te gaan.

De Jaylag is eigenlijk vrij simpel en gebaseerd om het aantal uren slaap dat een mens nodig heeft. Met andere woorden: ‘Ik val in slaap en heb pakweg 12 uur slaap nodig en wordt dus 12 uur nadat je me in bed hebt gelegd wakker’. Dat wil overigens niet zeggen dat ik lawaai maak, want voor hetzelfde geld blijf ik liggen en zing wat voor me uit.

Een Dzjezlag is dan weer gebaseerd op het bioritme van een mens, wat inhoudt dat ik wakker wordt op het tijdstip van vertrek (min of meer) wat betekent dat ik dus heel vroeg wakker ben en vervolgens niet meer kan/ga slapen. Wakker is wakker. Aan de andere kant van de dag betekent dat dan weer dat ik rond 6 uur heel erg moe ben en vrijwel onhandelbaar. En dat op een structurele manier, want de wintertijd gooide afgelopen weekend ook weer een uurtje extra in het roet in het eten….

Wat mij vandaag enigszins vrolijk stemde was dat Puk er na een week + maandag afwezigheid weer was. En Abe. En ik ben verliefd op beide! Bovendien was Abe jarig geweest en je hoeft me niet te vragen hoe oud hij is geworden, want dat weet je zelf ook wel (papa en mama)! Hoe dan ook hebben we zijn verjaardag gevierd en heb ik spontaan en wegens volledige gebiologeerd spelen van in mijn broek geplast.

Die coördinatie tussen brein, spelen en piemel is nog niet helemaal vloeibaar… Ach, ik heb nog 3 maanden voordat ik naar school hoef, dus waar maken we ons druk om.

Ik heb trouwens een souvenir meegenomen uit Bali.
een splinter in de hak van mijn voet! Met een dikke bobbel er op. Daardoor kon ik niet echt soepel lopen. Het lukte papa niet om hem er uit te halen. Daar boven op heb ik me ook behoorlijk van mijn BRUL kant heb laten zien! Dat is niet motiverend om verder te gaan.

De oplossing is dan de dokter die mama antibiotica heeft meegegeven en het advies mijn voet in soda te steken. Dan bevecht je het kwaad van twee kanten, van binnen en van buiten, en dat levert vast een beter resultaat op dan niks doen!

Het gaat er overigens goed mee, want ik kan er goed op lopen en daar gaat het om.

Daarover gesproken, we hadden een schoenendillema. Want toen we thuis kwamen was de zomer definitief voorbij en dat betekent dat het woord zomer uit zomerschoenen verdwijnt en laat dat nou net het enige paar schoenen te zijn dat ik heb!? Dus op de rubberen laarsjes naar de crèche. Waarom niet, zeg ik.

Mijn winterschoenen pasten nog wel en dat kan ruwweg twee dingen betekenen. Of mijn voeten zijn niet gegroeid of ze zijn op de groei gekocht (de derde optie dat een tovenaar ze op magische wijze heeft laten groeien, sluit ik voor het gemak even uit), en ik denk het laatste. Dat komt goed uit. Gelukkig is papa een schoenenliefhebber en vond het belangrijk dat ik ook een paar nieuwe kreeg, dus…. vandaag was het zover.

Coole sportschoenen van Puma waar ik als een leeuw mee kan hardlopen!
Mijn humeur was daarentegen minder leeuwachtig en dat is dan weer goed af te lezen aan mijn gezicht wat een combinatie is tussen gekreukeld laken en een oude aardappel. Ach ja, dat hoort bij mijn Dzjezlag.

Voordat ik het over mijn schoenen ga hebben, moet ik het hebben over de Trappenberg. Ik was er vandaag voor de tweede intake en ik mag terugkomen om mijn spieren te oefenen en sterker te maken. Met mijn lachspieren is overigens niets mis, noch met met grappenmaak- en eigenwijsheidspieren.

Daarna heeft mama me naar de crèche gebracht en kon ik nog gezellig de verjaardag van Abe meevieren. Toen mama ons in het donker met het licht aan op de bakfiets weer op kwam halen, lag er een groot pak klaar met de nieuwe schoenen. Ik heb er twee paar! Eén zoals die van Dzjez en het andere paar schoen dat precies past bij wie ik ben. Ik ga ze denk ik niet gemixt dragen, maar daar moet ik nog even over nadenken. Uiteindelijk gaat het om mooi en als ik twee verschillende mooie schoenen aan doe, ben ik twee keer mooi…. Ik ga er nog over nadenken.

En ik heb geplast op de WC en volgens goed gebruik hoort daar een boekje bij. Dat moet ik dan ook nog even vermelden…

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Kleine Lachende Mannen

21 oktober 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay, Vakantie

Dat betekent volgens mij KLM en dat was dan weer toevallig het vliegtuig waarmee we naar huis gingen.

Met een Uber taxi gingen we precies op tijd naar de luchthaven, waardoor we veel te vroeg waren en dus nog gezellig rond konden lopen en wat drinken. Ik heb mijn eigen koffer op de band gezet. Dan weet ik zeker dat het goed komt.

Natuurlijk vielen we als blokken in slaap op de eerste ‘hop’ naar Singapore, waardoor we een beetje grumpy wakker werden. Gelukkig duurde de overstap niet erg lang en konden we, nadat de douanier alle randjes van de plastic Duty Free zak met een fles whisky had besnuffelt en beknepen omdat de dop had gelekt, terug in het vliegtuig.

Ik ben daarna vrij snel (lees onmiddellijk) in slaap gevallen en heb niet eens gemerkt dat er eten werd gebracht. Goed voor papa die ondertussen wel redelijk honger had…

Nee, ik ben geen fan van zo’n reis, maar aan de andere kant hoor je me ook niet klagen hoor. Ik lag bij papa en die aait vaak lekker over mijn hoofd.

Ik ben uiteindelijk ook in slaap gevallen en lag bij mama. Voeten naar papa en tegen de voeten van Jay aan. Daar hebben we regelmatig een conflict over de ruimte, waardoor we soms even wakker zijn, om vervolgens weer verder te slapen.

Uiteindelijk wordt ik wakker.
En als ik wakker ben, slaap ik niet meer, dus kun je kort samengevat zeggen dat ik gedurende de hele reis een uurtje of 3-4 heb geslapen. Ach ja, dat kan ook genoeg zijn, anders was ik wel in slaap gevallen (en met zoveel films op je eigen screen in de stoel kunt zien, is slapen zonde van de tijd).

Ik was blij dat we er uiteindelijk waren en ik lekker in de buggy kon zitten toen we de bagage van de band af gingen halen.

Wat een bijzonder fenomeen is dat zeg!
We waren nog maar net uit het vliegtuig, waren gecontroleerd door de douane of ons haar wel goed zat en na een paar minuten begon de band al te lopen. Hoe weten die koffers dat hè!

Toen moesten we nog even de trein in en dat was precies waar ik aan toe was. De trein, ook al zo’n fenomeen. Een geel gevaarte dat door de landschappen zoeft, terwijl er inzitten. Nee, trein heeft een grote indruk op mij gemaakt. Misschien wordt ik wel machinist.

Toen we uiteindelijk op het station Naarden-Bussum aankwamen, stond daar ineens een heel bekend gezicht voor het raam. Evelyn! Die kwam ons ophalen en dat komt heel goed uit. Na zo’n reis van 20 uur of zo, wil je eigenlijk zo snel mogelijk naar huis.

Thuis is waar de iPad is, heb ik de hele reis gedacht en daar mochten we dan ook naar kijken. Eindelijk na 2 en een halve week. Pfff! Gelukkig hebben we een hele drukke en mooie vakantie gehad!

Als klap op de vuurpijl kwam Beppe ook nog langs. Alweer een mooie verrassing en bovendien gezellig. Toen papa thuis kwam aan het eind van de dag, waren we gezamenlijk en uitgebreid moe (ik zelfs een beetje chagrijnig…) en gingen we vroeg naar bed. Ik vroeg er zelf om!

Ik doe gewoon maar mee. Go with the flow. Ik had gelukkig ’s middags ook nog wat geslapen, dus was er minder aan toe. Ik moet wel zeggen dat ik blij was, toen ik in mijn bed lag. Dzjez en ik zijn nu eenmaal verschillend, maar deze keer vroeg Dzjez zelf of hij naar bed mocht. Als eerste! Wel eerst een verhaaltje lezen natuurlijk!

Na een intense nacht, werd ik wakker om precies 4.52.
Papa kan wel zeggen dat ik vedermoet slapen, maar om 5.30 was het tijd. Papa ging ook naar beneden, want die moest al weer werken! En ik mocht…. HEIDI KIJKEN! Wat een genot!

Mij moesten ze dan weer wakker maken. Niks Jet-lag, gewoon lekker slapen, ik bedoel maar. We zijn verschillend. Wel weer samen in bad om het Balinese stof en de vliegtuigbillen van ons af te spoelen en lekker schoon naar de creche te gaan.

Verder gaan waar we gestopt zijn voor de vakantie, maar er is een verschil. Wouter en Julia zijn naar de grote school en ik moet me weer op een beetje andere manier vermaken. Komt goed, ik plas al bijna niet meer in mijn broek.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Snorkel en de dolfijn

18 oktober 2015 Dzjez Dzjez gedachten, Jay, Vakantie Bali, Dzjez, Gerard, Indonesië, Jasja, Jay, Vakantie

Nog even op de valreep een kleine TRAM.

T.R.A.M. is een afkorting en staat voor Tempels, Relax, Avonturen en Massages. Dat laatste is vooral voor mama, alhoewel papa vandaag ook voor het eerst is geweest. Aan de wazige blik in zijn ogen te zien vond hij het wel fijn….

We zijn gisteren terug bij Irene Noa en Qyun aangekomen, maar hadden een kleine hickup want de sleutel lag niet bij de deur. Voordeel is dan weer dat papa daar overheen kan klimmen en een voordeel bovenop het voordeel is dat er een reservesleutel op de tafel lag. Konden we toch nog binnen.

Maar voordat we bij Irene kwamen waren we op Lembangon, om precies te zijn in Mola Mola (papa schrift er een kleine blog voor). Daar hebben we op het strand gewoond. Echt waar. In een rieten huisje pal op het strand.

De dag voordat we gingen we vertrekken hebben we eerst 2 keer op een motor gereden over het eiland en nog meer avonturen beleeft, maar die zijn voor later. Voor nu is het snorkelavontuur.

Om maar met de dolfijn in huis te vallen, we hebben dolfijnen gezien en dat is heel bijzonder volgens Kadek. Die zie je niet zo veel tegenwoordig en als je ze ziet brengt dat geluk. Wat ik niet tegen Kadek gezegd heb, is dat ik ze heb geroepen. Met een geheime sprak, die klinkt als Abbakabar….

We hebben ze op de heen en op de terugweg gezien en in de tussentijd waren ze weg. Ze hebben speciaal op ons gewacht. Maar er was nog een avontuur. Mama heeft ook gesnorkeld! Die was eerst pertinent van plan het niet te doen, maar toen de anderen (Boye = vriend van papa en zijn kinderen) besloot mama de sprong te wagen en was ongelooflijk aangenaam verrast toen ze de pracht en praal van honderdduizend vissen zag!

Van schrik heb ik me ook nog eens in een avontuur gestort, geloof het of niet. Ik ben met bandjes in de oneindig diepe zee gaan zwemmen…. en ik vond het leuk! Heerlijk zelfs.

Ook de terugweg was fijn en toen we bij Irene waren, kwamen na een tijdje Bente, Sil, Siebren en Iris! Die kennen we van Vlieland en samen met Noa en Quyn is dat dolle pret!

OK, het vliegtuig wacht, het is op de valreep als ik al zei, dus tot in Nederland!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dzjez & Jay

Een dag uit ons leven

Auteur: Dzjez

Van Kapstra

Het bijzondere bos…. (als je goed kijkt zie je meer)

Ballen Boys

Piettoresque

Bebroerde tijd

Kleurrijke wandeling

Door het oog van de lens

Het ‘lag’-verschil

Kleine Lachende Mannen

Snorkel en de dolfijn