De Triangularis Laquearia Color Flos

P1050432

Vandaag waren we allemaal thuis en hebben op het gemak de ochtend doorgebracht.

Ik heb heerlijk boterhammetjes gegeten. Botterhammetjes? Ja-ha, ik had honger en had er zin in en dat zijn 2 goeie redenen. Trouwens, boterhammetjes, wie heeft dat woord in vredesnaam bedacht! Nou dat is dus niet helemaal bekent, in ieder geval betekent het woord rammel, of remmel snee en het zou kunnen dat het daar van afgeleid is, maar niemand weet dat zeker. Dat moet een redelijk onzeker bestaan zijn voor zo’n woord. Maar goed, ik hou er van.

Vandaag gebeurde er iets raars. Nadat ik wel bijna 2 uur (!) geslapen heb en ik terug beneden kwam, groeiden er ineens bloemen uit het plafond! Ik kwam de kamer in en ze waren er al, die plafondbloemen. In alle kleuren, maar konsekwent in één vorm. Driehoekig. Ik denk dat we daarom te maken hebben met de multikleurige-driehoekige-plafondbloem oftewel de Triangularis Laquearia Color Flos.

Zo zie je maar weer, op een dag die heel normaal lijkt, kunnen altijd hele bijzondere dingen gebeuren.

P1050448Om 12 uur ging papa weg. Hij ging naar België om Siebe en Zelda te halen. Ik kan haast niet wachten, maar toch heb ik het voor elkaar gekregen. Dat betekende een gezellig dag met mama. Maar eerst heb ik geslapen. Want voor een belangrijk weekend (de eerste keer Sinterklaas en verjaardag), moet je goed uitgerust zijn. ’s middags heeft mama echt vanalles en nog wat gedaan en ik dus ook. Vooral babydingen hoor, zoals spelen, lopen, brabbelen, broek vol poepen en lachen. Zo van die dingen.

Ik heb ook ’s avonds weer goed gegeten. Surinaamse kip met pittige sambal en yoghurt. Redelijk op tijd zodat het wat kun zakken en het vuur rustig geblust kon worden…. Je denkt toch zeker niet dat ik al sambal eet! Haha, grapjuh!

Om half 7 ging ik naar bed. 120 melk en ik heb het niet eens helemaal opgedronken. Het belangrijkste is dat ik alles weer binnenhoud en heerlijk geslapen heb! De virus is nu verweggus!

It wie wer in moaie dei.

Hoog bezoek

Het wordt een bijzondere dag, ik voel het en daarom was ik ook extra vroeg wakker!

Om half 7 of zo, want een bijzondere dag kun je niet vroeg genoeg beginnen. Ik was overigens wel vergeten dat ik uit zou slapen omdat mama dan uit kan slapen. Oeps… Ik hoop dat ze niet te boos is 😉

In ieder geval, papa ging weg om te werken en ik ging naar bed om 9 uur! Ik weet het, slecht gepland en niet echt onderdeel van de dag, maar een baby doet wat een baby moet doen. Toen ik om 11 wakker werd was daar ineens Olma! Achteraf hoorde ik dat ze vanaf 10 uur had zitten wachten omdat mama weg was en zij mij uit bed mocht halen. Ik bedoel maar, hoe slecht kun je een dag plannen!

Mama moest met Iara naar de pedicure, want die ging haar nageltjes mooi maken. Als hond heb je daar soms behoefte aan (denk ik) er een beetje mooi uit zien. Daarom waren Olpa en Olma zo vroeg gekomen en omdat ik bijna jarig ben. Dat gingen we vieren met een grote taart en een nog grotere kaars in het midden. Maar als je bijna één bent, gaat dat wat langs je heen. Het enige wat je jezelf afvraagt is, hoe kan ik bij die kaars! Dat is niet gelukt.Wel mocht ik blazen, maar dat lukte ook niet. Gelukkig had ik 2 blaasassistenten bij me en die hebben de klus geklaard.

Ik heb ook een keicool cadeau gekregen. Een dik kartonnen boekje van Nijntje, met uitschuifbare plaatje. Dat laatste heb ik wel in de gaten, maar weet nog niet hoe het werkt. Dat is dan één van m’n volgende uitzoekmomentjes. Tijd zat!

We zijn ook nog met z’n allen boodschappen gaan doen en dat is een hele belevenis en ook een hele stoet! Ze wisten dat we kwamen en ze wisten dat ik jarig was, want ze hadden de etalages versiert met slingers en cadeautjes. Wat ik dan niet begrijp is wie die man met die baard is en die Michael Jackon’s. Maar goed, dat zal ik ook wel uitvinden. Nu vind ik het gewoon gezellig.

Thuis zijn Olpa en Olma aan het koken geslagen. Ze maakten papa z’n lievelingsgerecht, zeiden ze, spuitjes! met spekjes. Nou, die papa, die heeft maar weer geluk zeg! Ikzelf ben nog niet zo van de eterige. Ik houd het voorlopig vooral op melk en fruithapjes. Ik weet niet precies waarom, maar soms gaan de dingen zoals ze gaan. Of niet soms!

Toen papa thuiskwam mocht ik ook gewoon nog lang opblijven. Kijk, dat zijn leuke verrassingen. Ik zat lekker in de box, gezellig m’n nieuwe boekje te lezen, terwijl de rest aan tafel zat te eten. Ik was zo bezig met m’n boekje dat ik vergeten was dat ze er zaten en ineens waren ze daar weer! Interessant hoe die dingen gaan, hoe je zo op kunt gaan in iets dat je de wereld er om heen vergeet.

Daarna ben ik nog even bij Olpa op schoot geweest en heb hem leren wijzen. Hij is ook een wijze wijzer en kan dat goed. ik hoef hem niet veel meer te leren. Duidelijk familie!

Uiteindelijk was het tijd om naar bed te gaan, maar ik was best moe, dus heb niet veel gedronken.
En er was nog een staartje… ik moest nog een keer huilen. Waarschijnlijk omdat ik ergens pijn heb, maar als baby kun je niet echt goed aangeven waar. Ik heb dan wel een ik-heb-pijn-huiltje, die is hoger dan anders. Eerst kwam mama, toen kwam papa, die ging met me naar beneden, toen kwam mama en die wilde ik vasthouden. Ik hoop dat het nu over is!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Lachen, hoestePROETS en de wijsvinger

Hé, wat is dat niet leuk om je niet goed te voelen.
En als dat zo is, is het omgekeerde ook waar.
Dus moet ik me maar wil snel beter voelen, maar dat is vandaag maar ten dele gelukt. Ik heb echt m’n best gedaan hoor, want ik was om 4 uur al wakker! En mama en papa ook. Mama om me te knuffelen en papa om me een flesje te geven. Daarna ben ik nog even gaan slapen, tot 10 voor 5 uur of zo. Toen heeft papa me nog een beetje flesje gegeven en toen heb ik nog een beetje geslapen en toen moest ik om half 6 hoesten! Uiteindelijk kwam dat laatste flesje er weer uit. Stom hè!

Het mooie was dat ik bij papa en mama in bed mocht. Lekker liggen en toen viel ik weer in slaap om 10 voor 6, 12 minuten voor de wekker. Tsja, slecht gepland. Maar voed, ik mocht wel in bad om 20 over 6. Ook goed. Dat was een leuke verrassing.

Toen papa en ik bij de crèche aankwamen herkende ik het echt! Ik wees met m’n vinger en riep JAH! Grappig is dat. Ik herken dat en heb er zin in. Crèche is leuk! Lekker spelen en leuke dingen doen plus ik kan lopen, dus kan ik lekker stoer doen!

Maar ook daar heb ik niet echt veel gegeten heb. Wel plezier gemaakt en daar gaat het om. En toen was daar mama en kon ik weer wijzen! Wijzen is wijs. Vind ik leuk en dan gaan we samen naar huis. We waren nog maar net thuis en toen zei mama, waar is papa? En toen heb ik gewezen. Eerst naar buiten en toen de deur. Ik wist dat het papa was en dan ben ik blij!

Gezellig ook met mama, dat is zo fijn, lekker lachen en gek doen, daar ben ik eigenlijk altijd wel voor te vinden. Maar goed, naast het wijzen werd het dus een hoestePROETS (dat is een woord dat mama gebruikt). Eerst wat boerenkool, daarna wat yoghurt en toen moest ik hoesten. En hoesten, en nog meer hoesten en toen kwam alles er weer uit. Stom hè!

Gelukkig voelde ik me daarna wel weer goed, want echt ziek ben ik niet. Ik ben daarna wel naar bed gegaan. Flesje melk, lekker, en slapen!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Lopende zaken

De dag stond in het teken van 4 dingen: Lopen, ziekjes zijn, spelen, slapen.

Ik ben er nog niet helemaal van af, van dat virusje. Ik ben daar geen fan van, zeker niet als die in mij zit. Als die op een strand ligt,dan heb ik er geen probleem mee. Drietjes en vijfjes, ook geen probleem mee. Nee echt alleen die virusjes. Maar goed, tussen de virus en het slapen door was het gezellig. Veel met papa, want mama en m’n nieuwe broertje moeten rusten. Mama in ieder geval, m’n broertje, wiens naam ik niet uit mag spreken, is druk in de weer. Volgens specialisten beweegt hij veel, pakt hij de navelstreng vast en… begint hij te ademen! Echt waar. Vruchtwater en dat is geen vruchtensap! Knap hè! Dan oefent hij al vast.

Eigenlijk is het hoogtepunt van de dag het lopen. Het begint beter en beter te gaan. Ik kan al hele einden lopen en dat doe ik dan ook. Kruipen gaat sneller, maar dat is minder interessant… Lopen dus. EN ik heb het gevoel dat papa er iets ‘grappigs mee heeft gedaan….

Ik ben ook nog wel in bad geweest hoor! Dat was ook een soort hoogtepunt. Altijd leuk wanneer papa uit Nijntje en Mubarak voorleest, dat is een bruin konijntje uit het buitenland! Het minst leuk is als ik er uit moet, maar ja, zo gaan die dingen hè!

En m’n neus loopt ook nog een beetje. Meer nog wanneer ik huil. In de box is een mooie plek daarvoor. Dan doe ik echt m’n best om verschrikkelijk zielig te klinken en dan pers ik een beetje op m’n neus. Werkt altijd, alleen papa en mama trappen er niet in.

Enfin, de dag is voorbij gevlogen! Zeker als je om 6 uur al moet bent, of eigenlijk half 6. Ik was echt heel moe. Ik heb nog geprobeerd tomatensoep te eten, maar dat ging echt niet. Zo moe was ik. Gelukkig mocht ik op tijd naar bed. Met een lekker flesje. Morgen naar de crèche… Moet ik fit voor zijn!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een dag met een staartje

Hé, hé, wat een heerlijke nacht heb ik gehad.
Volgens mama heb ik wel een keer gehuild, maar dan slaap ik gewoon weer door. Net als mama vroeger, zegt de mama van mama dan weer. Ik lijk dus op haar. Qua dat dan hè! Het was gezellig wakker worden. Eerst een beetje melk, daarna geen boterham. Mama had het wel klaar gemaakt, maar ik had er gewoon nog geen zin in. Kan hè!

Daarna naar de crèche en dat is altijd fijn. Dan lach ik met een grote grijns. Alhoewel, deze keer was het een beetje anders, want er was een mevrouw die ik wel kende, maar niet zo goed. Dan ben ik een heel klein beetje in de war. Dat duurt maar even hoor. Daarna ben ik weer helemaal in de weer, met heen en weer gaan door te kruipen en te lopen. Ik had amper in de gaten dat papa vertrok.

Gelukkig, ik heb een mooie dag gehad. Lekker buiten geslapen en goed gegeten. Wel 2 boterhammen! Zo’n dag vliegt voorbij en dan is mama daar ineens. Dat is dan ook weer mooi. En ze keek blij naar me, want ik zag er goed uit. M’n haar zat als een fotomodel, die net bij de ‘coiffeur’ vandaan kwam. Mooierder kan haast niet!

Thuis heb ik boerenkool gegeten en rozijnen, en yoghurt en melk in ik was errug moe. Ik denk dat ik daarom een beetje misselijk werd.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Achter de feiten

Ik ben een beetje laat, ik weet het.
Ik ben ook een baby en heb de tijd nodig om op te groeien.
Daarnaast ben ik een springlevende geest die veel gedachtes heeft en een missie.
Eén van die missies is plezier maken, veel leren en een mooi leven.
Dat zijn er eigenlijk 3, maar als je het snel zegt niet en dan nog, ik bepaal dat, want het is mijn blog.
En nu is hij er.

Vandaag stond ik op met Siebe, Zelda en Papa en werd wakker zonder ze. Ondanks het feit dat ik nog een baby ben, viel me dat wel op. Ik merkte dat er een verschil was in de energie en de atmosfeer. Het was erg gezellig met ze en ik voel me op een natuurlijke manier verbonden met ze. Mooi is dat. Familiebanden. Bij deze.

;

Opstaan was met papa, dat is de befaamde kwolitietaaim, daar zijn we goed in. Flesje melk, wat brood en in m’n broek poepen. Deze keer was dat wederom voldoende aanleiding om in bad te gaan! En wie kwamen we op de gang tegen? Zelda, dus die ging het doen. Dan word ik goed schoon!

Daarna ontbijten, ik heb brood gegeten, maar had niet veel zin. Soms heb je dat. Wel beregezellig zo met z’n allen aan de tafels…. Ik kan niet wachten tot het nieuwe huis! Daar hebben we veel meer ruimte en kunnen we elkaar zien vanuit de keuken. Dan heb je altijd contact. Ik denk dat we dat in het nieuwe huis gewoon altijd gezellig samen moeten ontbijten. Wat mij betreft kan het niet snel genoeg.

Toen we klaar waren, gingen Siebe en Zelda weg. Ik merkte het aan papa, die wordt dan een beetje onrustig. Die gaat dan dingen zeggen, zoals: Hebben jullie je schoenen? Vergeten jullie niets? Kom op! dooreten! Nou ja, dat soort dingen, en ineens zijn ze dan weg.

Veel knuffels en kussen en doegs en dags, en toen waren ze dus weg. Siebe moest naar een atletiekwedstrijd in Deinze. En ik was al best moe, dus ging naar bed. En toen ik opstond waren ze weg. Daarvan moest ik 3 keer met m’n ogen knipperen, maar daarna was ik alweer helemaal Dzjez.

Het was heel gezellig met mama. Ik word al groot, kan al (bijna) lopen en dan vermaak ik me goed. Ik had 2 ringen. Een Gele en een Rode en beide beheersten ze m’n leven op zondagmiddag 18 november. Dat en eten en slapen. Maar vooral de ringen. Ik neem ze mee van de ene kant naar de kamer naar de andere. Van de vensterbank tot de stoel en dan loop ik zonder handen! Tussendoor knuffel ik met mama. Daarna ga ik weer verder en knuffel ik met mama. Mama knuffelen is fijn! Dat geeft stabiliteit en gewoonweg een fijn gevoel!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hart geklopt en ogenkleur

 

Pfff, wat was ik toe aan slapen zeg! Na zo’n gezellige dag met mama bij Olpa en Olma en dan nog een paap op de koop toe is vermoeiend. En dan is een nacht een welkome vriend, die als een warme deken om je heen vouwt en zachtjes in je oor fluistert: Slaap maar lekker.

Dat heb ik dus ook gedaan. Ik werd pas kwart over zeven wakker en at is goed. Na opgestaan te zijn en gezellig te hebben ontbeten ging ik naar de crèche met papa. Een lichte paniek maakte zich van me meester toen ik Daphne niet zag, maar gelukkig! Het was maar schijn, ze was even om het hoekje. Het is toch mooi om te zien dat ik toch een echte band heb opgebouwd met haar en de crèche. En zij ook met mij…. Oh wacht, ik zou niet mijmeren!

Het was fijn om iedereen te zien. Er waren veel kinderen van 1 plus en 2 min, dus veel gewandel en gebabbel. Daar voel ik me tegenwoordig goed tussen thuis. Lekker dagje was het. We zijn ook nog lekker buiten geweest, lekker frisse lucht inademen. Daar wordt je op een gezonde manier moe van. Ik lag dan ook lekker te slapen aan het eind van de dag, toen ik ineens m’n naam hoorde door een niet-crèche-gerelateerde-stem-maar-wel-bekend. hè! Dat is raar, dat is papa. Die kwam me halen.

In de auto reden we lekker naar huis. Maar nee, we gaan niet linksaf, maar rechtsaf. Alweer raar. We parkeren op een plek die ik niet bewust ken, maar daar zie ik ook ineens mama haar auto. Uiteindelijk om ik er achter dat we bij de verloskundige kliniek zijn, waar ik vroeger ook kwam! We gaan naar Broertje X luisteren (ik weet de naam al en moet goed opletten dat ik het niet per ongeluk opschrijf!) en naar mama haar buik kijken. Alles is goed!

Grappig hoor, zo naar het hartje luistern van iets wat je niet kunt zien. Het klonk een beetje als een galopperend paard, kadoefkadoefkadoefkadoefkadoefkadoefkadoef… Niks mis mee!

Toen we thuis kwamen was ik moe en het duurde niet lang voordat ik naar bed ga, maar voor die tijd heeft papa nog een paar herinneringsfoto’s gemaakt en je kunt goed de kleur van m’n ogen zien. Het lijkt er op dat er kleine bruine vlekjes in komen… Ben benieuwd waar dat eindigt.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Philine, Lauren en de lopende zaken

Als je iets nieuws hebt, wil je er de hele dag mee spelen; als je iets nieuws kunt, wil je het de hele tijd proberen. Zo gaan die dingen, hè! En ik, ik ben een baby die leert lopen, dus daar ben ik de hele dag mee bezig. Het is een beetje dubbel, want aan de ene kant ben ik me er van bewust, maar aan de andere kant, ben ik er onbewust mee bezig en gebruik ik het om andere dingen te kunnen. Het is een soort gereedschap en nu is het gereed om te gebruiken.

Als je staat kun je dingen vast houden, zie je dingen in een ander perspectief en kun je soms van het één naar het ander ‘lopen’. Dat doe ik nog wel bewust, want dat is best eng! Een soort koorddansgevoel, en dat kan ik al helemaal niet! Maar wat ik wel merk is dat ‘waar een wil is is een weg’ en ‘oefening baart kunst’ en dan besef je maar weer eens dat uitdrukkingen en gezegden goed van pas komen.

Heinemann vind trouwens dat ik goed bezig ben! Op sommige dingen loop ik voor (haha) en andere dingen loop in de pas. En sommige dingen vind ik nog niet interessant. Zo gaan die dingen. In ieder geval vind ik het goed gaan en dat is in mijn ogen de beste maatstaf.

Wat ook kunst baart is goed poepen! Want daardoor mag je in….. BAD! En d’r is iets met m’n haar. Dat is een soort tovertruc, want als het nat wordt, springt de krul er in! Hopla, zo maar en als het dan weer opdroogt wordt het een slag. Een beetje zoals in de woestijn. Als het daar een keer regent veranderd de woestijn op magische wijze in een grote kleurige bloemenoase, totdat de grond weer droog is en alle bloemen terug in het zand gaan. Mooi hè!

Wat we ook gingen doen is naar Evelyn, Lauren en Philine gaan, maar eerst gingen we naar een hele grote winkel die allemaal spullen heeft waar je huizen mee kunt bouwen en inrichten. Slim gezien zeg ik, die oude spullen zijn mooi en ze nog een keer gebruiken scheelt nieuwe maken. Ik heb van m’n leven nog nooit zo veel deuren bij elkaar gezien. En wastafels en deurkrukken, en hout en stenen.

Daarna zijn we naar ons nieuwe huis gegaan en hebben in de buurt rond gereden. Dat is leuk. Het is een gezellig buurtje en lijkt een beetje op een dorp. Er is een voetbalveld om de hoek. Eén met een goot veld en grote goals en een klein veldje met kleine goals. Leuk voor Siebe en straks leuk voor mij! En m’n broer, maar die moet eerst nog leren zitten en kruipen en dan pas leren lopen. Maar ik heb geduld…. plus dan kan ik oefenen. Haha! We kunnen niet wachten er naar toe te gaan!

Daarna gingen we naar Evelyn. Dat was een warm onthaal door de meisjes! Die hadden al de hele tijd zitten wachten én ze hadden mij al een lange tijd niet gezien (en ik hun natuurlijk!). Dat gaat straks wel veranderen, want dan wonen we lekker in de buurt!

Ik heb heerlijk met ze gespeeld, dat is het voordeel van ouder worden én de crèche. Dan kun je dingen en is er interaksie en dat is mooi! Ik heb met een bus gespeeld, die geluid maakt en heel veel boekjes gekregen. Van Nijntje en Boemba. Nog meer voorlezen!

En ik heb veel kunnen lopen en kruipen als een brandweer en dan vooral naar de plekken waar ik niet naartoe mag. De kastjes in de keuken. Daar zit een grote Dzjezmagneet op, want ik word daar telkens naar toe getrokken. Gek hè!?

Ik heb ook nog even kort geslapen, maar dat is onder deze gezellige omstandigheden natuurlijk geheel overbodig! Slapen is voor later!

Toen we naar huis reden, ben ik nog lang wakker gebleven. De laatste 10 minuten heb ik geslapen. En toen ik thuis kwam was ik vrolijk en het was al half 8, maar omdat ik vrolijk was, mocht ik nog even opblijven en heb ik nog een laatste training gedaan. Een looptraining. Ging best goed. Morgen weer een dag!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

;

Ben Ja Min

Stel je voor dat iemand dat zegt. Ben Ja Min, wat denk je dan?
Ik weet het niet. Ik zou denken dat is iemand die nog niet goed weet wat’ie gaat zeggen of nog niet echt kan praten. Niet buitensmonds, want van binnen ben ik natuurlijk vreselijk eloquent. Ben Ja Min of Meer mee met de gedachtengang. Dat zou bijvoorbeeld iets Gronings kunnen zijn.

Of misschien is het iets Chinees. Ben Ja Min. Sambal bij? Gek hè, hoe je het automatisch anders uit gaat spreken en anders gaat zien. Je probeert er zelfs een gerecht bij te verzinnen. Nou; ik ga jullie uit de droom helpen. Het is het eerste woord van de straat van ons nieuwe huis.

Benjamin.

Echt waar, we gaan verhuizen. OK dat duurt nog wel even want we moeten er nog van alles doen, maar dan, voor de geboorte van m’n nieuwe broer gaan we er naar toe! En ik heb er zin in. Het is dichter bij Olpa en Olma, dichter bij Siebe en Zelda, heel dicht bij Philine, Lauren, Evelyn en Menno, dicht bij veel gezelligheid. En zo zie je maar weer, alles verandert altijd en continu. Later ga ik er nog meer over vertellen!

Verder was het dus een mamadagje, die begon met papa. Dan kan mama nog een beetje uitrusten om vervolgens de hele dag gezellig alle aandacht van de wereld aan mij te geven. Dat zijn goeie dingen, zeg ik.

Met papa was ook heel gezellig. Ik moest wel even wennen aan wakker zijn en papa was zelfs een beetje in de war, want die bracht me om 8 uur naar bed, terwijl ik eigenlijk niet moe was! Nou ja zeg. Dus mocht ik bij mama en ging papa weg. We hebben nog wel even de historische speech van Obama meegemaakt. Niet dat ik er wat van begreep, maar het is dan weer aardig van hem dat’ie dat doet precies op de dag dat wij een nieuw huis hebben.

We hebben lekker getut samen vandaag. Mama heeft foto’s gedaan en ik heb gespeeld. Heerlik kruipen en prutsen en graaien. Ik weet heel goed wat ik wil en pak waar ik zin in heb? Ineens heb ik een historisch stuk metaal in m’n hand. Het zat oorspronkelijk vol met vliegen voorop de ouwe Mercedes van papa, maar nu ligt’ie in de la als aandenken. Het grappige is, dat wanneer je door de spleetjes van je ogen kijkt, er “DAY 001 staat”. En die had ik vandaag in de hand.

Ik heb ook weer Teletubbies gekeken! Blijft een boeiende serie zeg! Wat knap acteerwerk en geweldige mimiek en sfeer. Heerlijk programma.

Tussendoor heb ik lekker geslapen en lekker gegeten en in de middag zijn we samen naar het dorp gaan wandelen. Boodschapjes gedaan en om ons heen gekeken. Want ondanks het feit dat het nog wel even duurt voordat we verhuizen, toch kijk je er met andere ogen naar. Voor mij is dat natuurlijk nog weer anders, want ik weet helemaal niet beter. Gelukkig ben ik nog flexibel.

Toen papa thuiskwam heeft hij met mama champagne gedronken en ik werd er emotioneel van.
Of gewoon hongerig en moe, dat kan ook. Dus ik heb gegeten en ben daarna vrij snel naar boven gegaan. Flesje derin, ik derin. Nog één keer een klein boertje en dan slapen maar.

It wie wer in moaie dei.

;

Deze slideshow vereist JavaScript.

Stinky Winky

;

Ik heb het nog!
Gisteren even niet, toen was ik buiten, op weg naar de crèche en ik besefte dat ik nog niet gepoept had. Ik was zo van slag dat ik pas in de middag de bruine boodschap heb gedaan! Dan ben je als baby toch een beetje in de war.

Maar vandaag was het weer OK. Ik heb lekker geslapen en werd om 5 voor 7 rustig wakker. Papa was daar ineens en we zijn gezellig opgestaan, aangekleed en na een lekker flesje zat ik fijn in de box. Eerst heb ik nog ‘zonder handen’ gestaan, want ik weet dat papa en mama dan errug onder de indruk zijn! Kijk maar goed naar m’n handen. Ik zelf eigenlijk ook, ik bedoel, eerst kon ik het niet en nu ineens doe ik het zomaar. Ik ben benieuwd hoe dit afloopt en wanneer ik echt kan lopen…

Daarna was ik zo lekker aan het spelen dat ik papa en mama vergeten was en zij mij, totdat ik papa ineens “snif, snif” hoor doen en toen besefte ik het zelf ook. Heerlijk bevrijdend gevoel: Ik ben weer een ochtendpoeper.

Gelukkig zat het netjes in de luier en konden we zonder grote ingrepen naar de crèche. Dat was weer een fijn dagje en ik heb me goed vermaakt. Weer weinig geslapen en ik hoop dat ik moe genoeg ben en morgen doorslaap. Want morgen is er weer een mamadagje! En ik heb gehoord dat ik m’n manen kwijt ga raken oftewel: Naar de kapper.

Ik weet niet wat het is en m’n haar ook nog niet echt. ik heb het ze ook nog niet verteld, want je weet maar nooit. Straks zit er een paar haren bij met een schaarofobie en gaan ze recht opstaan van angst. Nou, dat wil je niet weten… We zullen het zien morgen.

Deze avond heb ik nog fijn naar de Teletubbies gekeken. Eerst ging dat over een beer en een leeuw en dat interesseert me niet. Maar de Teletubbies wel! Ik heb goed gegeten, yoghurt en toen was ik klaar. Ineens voel het doek en wilde ik naar bed. Die laatste minuutjes zijn best gezellig. Papa kriebelt dan wat op m’n buik en onder m’n voeten. Dan snel de pyjama aan en m’n slaapzak en flesje! Hèhè, gered.

Heeeeerlijk m’n flesje opgedronken, nog even hangen op papa z’n schouder en dan zet ik me af en duik in bed! Einde dag: Slaap lekker!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

;